เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

“ทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละที่เธอต้องรู้..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ เพราะเขาจะต้องเป็นเหมือนกับพี่เลี้ยงเด็กน้อยที่เอาแต่ตอบ ‘งืมๆๆ’ และเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าท่านหญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่“งืมๆๆ” คิดยังไม่ทันขาดคำ เธอก็ตอบกลับมาอย่างที่ไอซ์นั้นคิด“โอเค ถ้าอย่างนั้นเราก็แยกย้ายกันเถอะ..บาย!” ไอซ์กล่าวพร้อมกับชิ่งหนีจากชิกะทันที ท่าทางของชิกะเองก็ไม่มีทีท่าอะไรที่แสดงออกมาเหมือนเดิม ลุงวิลเลียมที่เป็นบอดี้การ์ดจึงได้เชิญตัวเธอกลับไปยังสถานที่พักผ่อนของตระกูลในเวลาต่อมา“เฮ้ออ...กว่าจะชิ่งหนีออกมาได้ ทำเอาเสียเวลาใช่เล่นเลยแฮะ” ไอซ์เดินไปคิดไป จริงๆวันนี้ตามกำหนดการแล้ว เขาจะต้องไปหาสถานที่ตั้งของบริษัทใหม่ พร้อมกับสัมภาษณ์งานผู้มาสมัครที่จะมาทำงานด้วยในเวลา 16.00 น. แน่นอนว่าเกียรติไกรเป็นคนจัดการให้ตั้งแต่เมื่อวานเกี่ยวกับการรับสมัคร“ตอนนี้บ่ายโมง..งั้นเริ่มจากการหาสถานที่ตั้งก่อนจะดีกว่า..” ไอซ์กล่าวก่อนจะเดินขึ้นรถของตัวเองไป แน่นอนว่าต้องมีบอดี้การ์ดของตระกูลหลินขับรถตามมาด้วยอีก 2-3 คัน ถึงมันจะน่ารำคาญลูกตา แต่มันก็ทำให้เขาสบายใจไม่น้อยถึงความปลอดภัยของพวกพี่ๆ“จะว่าไป ตอนนี้พวกพี่กำลังซื้อของอยู่สินะ.. คงไม่พลาญเงินเราไปมากขนาดนั้นหรอกมั้ง..นะ” ไอซ์กล่าวอย่างไม่มั่นใจ ถ้าดูจากการตกแต่งร้านแล้ว เขาคงจะเสียเงินจำนวนมากอย่างไม่ต้องสงสัย และมันทำให้เขาถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เลยทีเดียว.. จริงๆแล้วไอซ์รู้จักอยู่สถานที่เดียวเท่านั้นที่จะสรรหาอสังหาริมทรัพย์ได้ นั่นก็คือที่ธนาคาร..“สวัสดีค่ะ ติดต่อเรื่องใดดีคะ..” พนักงานกดบัตรคิวก็ยังคงทำหน้าที่ของเธอดี และสุภาพเหมือนเดิม“อสังหาน่ะครับ ผมต้องการมาดูอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นของธนาคาร..”ไอซ์กล่าวตอบ แน่นอนว่าเธอก็กดบัตรคิวให้กับไอซ์พร้อมกับรอยยิ้ม ไอซ์นั่งรอสักพักก็ถึงคิวของเขา นับว่ามันแตกต่างจากตอนที่เกียรติไกรเป็นผู้จัดการสาขาที่นี่จริงๆ เขาไม่ต้องเดินทางมาด้วยตัวเองอย่างนี้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขาลาออกมาทำงานกับไอซ์เต็มตัวแล้ว มันก็ไม่สามารถทำได้ และอีกอย่างเรื่องของบริษัทนั้นเขาอยากจะจัดการเริ่มต้นมันด้วยตัวเองอีกด้วย“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ดิฉันชื่อนุ่น.. เป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ของธนาคารค่ะ ไม่ทราบว่าทางลูกค้าสนใจอสังหาแบบไหนคะ อาคารพาณิชย์ ตึกแถว โกดัง บ้าน เรามีบริการทั้งหมดเลยค่ะ..” พนักงานกล่าว“มีอาคารไหนที่ใกล้กับดันเจี้ยนบ้างไหมครับ แล้วก็อยากได้อาคารที่มีพื้นที่รอบๆเยอะๆน่ะครับ..” ไอซ์กล่าวตามที่ตัวเองต้องการ ไหนๆก็จะทำบริษัทที่เกี่ยวกับฮันเตอร์แล้ว เขาก็คิดว่าจะทำให้มันกลายเป็นฐานทัพสำหรับการฝึกของฮันเตอร์กองกำลังส่วนตัวไปด้วยเลยก็ดีเหมือนกัน“แน่นอนว่ามีอยู่หลายที่เลยค่ะ หลังจากเหตุการณ์ดันเจี้ยนเวฟเมื่อคราวก่อน เจ้าของที่ดินใกล้ๆกับดันเจี้ยนหลายคนยังรู้สึกกังวลใจกับพวกมอนสเตอร์อยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงเทขายกันหลายที่หลายแห่ง.. ถึงราคามันจะถูกกว่าปกติ แต่ทางเราก็ต้องขอตรวจทรัพย์สินในบัญชีของคุณก่อนนะคะ ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือเปล่าคะ..”เธอเองก็หนักใจเช่นกัน ทั้งๆที่เมื่อก่อนที่ดินแถบนั้นมีราคาสูง เพราะมันเป็นจุดทำเลทอง ฮันเตอร์หลายคนต่างก็เดินผ่านใช้จ่ายกันค่อนข้างเยอะ ทำให้เศรษฐกิจบริเวณนั้นรุ่งเรืองเอามากๆ แต่หลังจากดันเจี้ยนเวฟแน่นอนว่าพวกเขาเริ่มตระหนักถึงความปลอดภัยของตัวเอง จึงแห่ขายทิ้งกันหลายคน“เข้าใจแล้วครับ เชิญคุณตรวจสอบมันได้เลย.. นี่คือบัตรของผม” ไอซ์พยักหน้าอย่างเข้าใจ มันคงเป็นมาตรการปกติที่ธนาคารควรจะทำ ก่อนที่เขาจะยื่นบัตรของธนาคารให้กับพนักงานสาวไป พนักงานที่เห็นอย่างนั้นก็แทบจะเบิกตากว้าง เธอขยี้ตามองบัตรนั้นอีกครั้ง..“..แบล็กกกก ก ก การ์ดดด..” เธอกล่าวพร้อมกับมือที่สั่นๆของเธอ ในตอนแรกเธอเข้าใจว่าเขาเป็นบุคคลที่มีสตางค์เหมือนกับพวกคนรวยๆตามปกติเท่านั้น แม้ว่าจะมีบอดี้การ์ดตามมาด้วยหลายคนก็ตาม แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องปกติของคนรวยทั่วไป เธอไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะถือแบล็กการ์ด บัตรที่แสนจะสำคัญ และเป็นตำนานของธนาคาร เพราะตอนนี้มันมีเพียงแค่ 10 ใบทั่วประเทศเท่านั้น และชายคนนี้คือ 1 ใน 10 คนนั้น“ต้องขออภัยที่เสียมารยาทด้วยค่ะ.. เออ..ฉันควรจะไปเรียกผู้จัดการมาพบกับคุณ โปรดรอสักครู่นะคะ” เธอกล่าวออกมาอย่างล้นๆ ไอซ์ที่ได้ยินก็ยิ้มให้กับความโก๊ะๆของเธอ เขาเข้าใจดีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงตกใจได้มากขนาดนี้ ด้วยเพราะบัตรแบล็กการ์ดที่เขาถืออยู่“ไม่ต้องไปรบกวนเขาหรอกครับ.. คุณสามารถจัดการให้ผมได้เลยไม่ใช่หรือยังไง” ไอซ์กล่าว“เออ.. เข้าใจแล้วค่ะ”เธอที่กำลังจะลุกออกจากเก้าอี้เพื่อไปตามผู้จัดการก็ถูกไอซ์เบรกเอาไว้ก่อน หญิงสาวพยายามหลบสายตาของไอซ์ที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ และในตอนนั้นเองเธอก็เข้าใจอะไรได้หลายๆอย่าง ตราตรงอกของบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลัง แน่นอนว่ามันสัญลักษณ์ที่ใครติดตามข่าวช่วงนี้ก็จะรู้จักดี ตราของกิลด์ ‘มังกรวารี’ ตระกูลหลิน เธอหยิบบัตร และรูดมันไปที่เครื่องสแกนเพื่อยืนยันตัวตนตามปกติ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ปังงง! เสียงเปิดประตูอย่างเร่งรีบของใครบางคนเปิดออกมาในเวลาต่อจากนั้นไม่นาน ไอซ์ที่ประสาทสัมผัสดีกว่าคนอื่นๆก็หันมองตามเสียงดังนั้นในทันที คนอื่นๆที่ใช้บริการอยู่ก็ต่างหันมามองด้วยเช่นกัน บอดี้การ์ดที่ตื่นตัวตลอดเวลาก็เริ่มชักอาวุธปืนออกมาเพื่อคุ้มกันผู้เป็นนาย“ขอโทษค่ะ ดิฉันจินตนา ผู้จัดการสาขาค่ะ.. ยินดีต้อนรับสู่ธนาคารการค้าสาขาของเรา และต้องขออภัยที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับด้วยตัวเองนะคะ คุณอนุวัฒน์..” จินตนากล่าวพร้อมกับก้มหัวให้กับไอซ์ที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ไอซ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่มากกว่าเดิมเสียอีก ไอซ์สั่งให้บอดี้การ์ดลดอาวุธลง ท่ามกลางความเหวอของทุกคนที่อยู่ที่นี่ และคนที่เหวอมากที่สุดคงจะไม่พ้นพนักงานที่อยู่ตรงหน้าของเขา จะว่ายังไงดีล่ะ เธอน่าจะสติหลุดไปแล้ว.. ..ทางด้านของสาวๆ..“นี่น่ะเหรอคฤหาสน์ที่จะย้ายมาอยู่น่ะ.. เย้ๆ” บิวตี้ตะโกนออกมาจากการวิดีโอคอลของครีม แน่นอนว่าก่อนที่จะไปซื้อของ พวกเธอจะต้องมาดูสถานที่จริงเสียก่อน ไม่อย่างนั้นเฟอร์นิเจอร์ที่ซื้อมา มันอาจจะดูไม่เข้ากับสถานที่ ครีมที่ได้ยินบิวตี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย“แล้วใครจะทำความสะอาดบ้านไหวล่ะเนี่ยยย หืมมม” ครีมกล่าวพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ“เอาน่าๆ เราจ้างแม่บ้านเพิ่มสักคนสองคนก็ได้นี่นา.. ไปดูข้างในกันดีกว่านะ..” บิวตี้กล่าว และหน้าประตูคฤหาสน์มีเพียงแค่ครีมกับบอดี้การ์ดนับสิบเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆก็แยกย้ายกันไปดูคฤหาสน์ของใครของมัน แต่ละคนก็ดูตื่นเต้นกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ครีมเองด้วยเช่นกัน เธอห่วงแค่เรื่องค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้นิดหน่อย“เฮ้อออ ช่างเถอะ ของมันต้องมีล่ะนะ.. จริงสิ! ยัยบิวตี้ ถึงแกจะป่วยอยู่ก็อย่าลืมเรื่องรับคนที่ร้านคาเฟ่ด้วยล่ะ..” ครีมกล่าวก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในคฤหาสน์“ว้าววว ข้างในสวยมากเลยแฮะ เหมือนในภาพยนตร์เลย.. ส่วนเรื่องรับสมัครคนใช้จัดการเรียบร้อยแล้วย่ะ.. แม่บ้าน 1 คน ผู้ช่วยคนครัว 1 คน บาริต้า 1 คน สาวเสิร์ฟ 1 คน.. ตามนี้ใช่ไหม” บิวตี้กล่าวด้วยความชื่นชมคฤหาสน์ พร้อมกับคุยเรื่องงานไปด้วยกับครีม“..ตรงนี้ต้องใช้โซฟาขนาดใหญ่ล่ะนะ โซฟาสีดำตัวใหญ่ๆก็น่าจะเหมาะ..”ครีมกล่าวพร้อมกับใช้ความคิด บิวตี้เองก็เห็นด้วยกับความคิดของครีม และมันใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงในการสำรวจรอบๆคฤหาสน์จนหมดทุกซอกทุกมุม บิวตี้ที่นั่งๆนอนๆอยู่เฉยๆก็ทำหน้าที่จดเมนูเฟอร์นิเจอร์ที่พวกเธอจะซื้อเอาไว้สรุปให้กับครีมในภายหลัง“กว่าจะครบทุกห้องทุกชั้น.. แต่ว่าเป็ดยางเนี่ย มันจำเป็นเหรอบิวตี้..” ครีมกล่าว มันเหนื่อยใช่ย่อยเหมือนกันที่จะสำรวจทุกชั้นอย่างนี้“จำเป็นสิ!.. สระน้ำมันก็ต้องมีเป็ดยางสีเหลืองๆตัวใหญ่ๆ..” บิวตี้กล่าวด้วยสีหน้าร่าเริง“ช่างเถอะ ยังไงซะไอซ์มันก็เป็นคนออกตังค์.. คนอื่นก็คงจะเสร็จกันแล้วมั้ง ไปรวมตัวกันเลยดีกว่า..”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 128

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 128

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้