สองวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น
เมย์ลินใช้ชีวิตอย่างคนไร้วิญญาณ เธอพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ แต่ภายในใจกลับว้าวุ่นสับสนราวกับพายุโหมกระหน่ำ
ภาพของธนวัฒน์และพลอยพรรณยังคงหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน ยิ่งพยายามลืมมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นยิ่งฉายชัดขึ้นในมโนสำนึก
พลอยพรรณส่งข้อความมาบอกว่าเธอต้องบินไปต่างประเทศหลายวัน ทำให้เมย์ลินโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทในตอนนี้
แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปรากฏชื่อ ธนวัฒน์ บนหน้าจอ
หัวใจของเมย์ลินเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก
เธอลังเลอยู่นานก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติที่สุด
“ฮัลโหลค่ะ…”
“น้องเมย์เหรอคับ นี่พี่ธนา เองนะคับ”
ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม
“พลอยฝากให้พี่โทรมาบอกน้องเมย์น่ะคับ… ว่าให้มาเอาของฝากที่พลอยซื้อจากญี่ปุ่นที่คอนโดพี่หน่อยสิคับ”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง อ่อนโยนแต่แฝงความเ้าเล่ห์
“สะดวกไหมครับ… คุณพยาบาลน้อย? พลอยซื้อขนมมาฝากน้องเมย์เพียบเลย พี่ก้อกลัวว่าจะหมดอายุก่อนนะคับ… และพี่ก้ออยาก...เจอน้องเมย์อีกสักครั้ง”
น้ำเสียงนี้จะทำให้เมย์ลิน (สาวเรียบร้อยอ่อนหัด) ใจเต้นสั่นและหน้าแดง
สุดท้ายเธอก็ตกลงไปที่คอนโด
-------
เมื่อมาถึงคอนโดหรู เมย์ลินกดกริ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
ประตูเปิดออกช้า ๆ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของธนวัฒน์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ
มีเพียงผ้าขนหนูผืนบางพันรอบเอว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นแฟ้นและแผงอกกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้าม
เมย์ลินยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใและตื่นเต้น
ธนวัฒน์ยิ้มมุมปาก ก้าวถอยหลังเปิดทางให้เธอเข้ามา
ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองทั่วร่างเมย์ลินอย่างไม่ปิดบัง
“เข้ามาสิเมย์… ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม”
น้ำเสียงยียวนนั้นทำให้เมย์ลินตัวสั่น
เธอก้าวเข้าไปในห้องด้วยขาที่อ่อนแรง พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา
“ของอยู่ไหนคะ…”
“อยู่ในห้องนั่งเล่น… แต่ก่อนอื่น พี่มีเื่จะถามน้องเมย์หน่อยคับ”
ธนวัฒน์เดินเข้ามาใกล้จนเมย์ลินรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายเปลือยเปล่าของเขา
“เมื่อคืนวันนั้น… น้องเมย์ไปที่ห้องพลอยใช่ไหมคับ ..และเมย์ก็เห็นหมดเลยใช่ไหม”
ธนวัฒน์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก้มหน้าลงใกล้จนลมหายใจรดแก้มเธอ
เมย์ลินหน้าแดงจัด “เมย์… เมย์ไม่ได้ตั้งใจค่ะ…”
“ไม่ได้ตั้งใจ? แต่พี่เห็นนะ ว่าเมย์ดูตั้งใจมากเลยนะคับ”
เขายิ้ม ก่อนใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลงตามแขนเธอช้า ๆ
ัันั้นแ่เบาแต่ร้อนระอุ ทำเอาเมย์ลินขนลุกซู่
ธนวัฒน์เชยคางเธอขึ้นให้สบตา
แล้วโน้มลงจูบเธอทันที
ริมฝีปากร้อนผ่าวของธนวัฒน์บดครอบริมฝีปากอ่อนนุ่มของเมย์ลินอย่างดุเดือด
เขาไม่ให้เวลากับการจูบแบบอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย
ลิ้นร้อนแรงสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอทันที ดูดดื่ม ดูดกลืน ไล่พันรอบลิ้นของเธออย่างหิวกระหาย
“อ๊ะ…” เมย์ลินครางอู้อี้ในลำคอ
ธนวัฒน์จับท้ายทอยของเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนี
เขาจูบเธออย่างดุเดือด ลิ้นแทรกเข้าไปลึกพันกับลิ้นของเธอ ดูดเอาน้ำลายหวาน ๆ ของเธอไปจนหมด
ริมฝีปากของเขาบดเบียดแรงจนเมย์ลินรู้สึกปากชา
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาพ่นรดใบหน้าเธอ ขณะที่ลิ้นยังคงแทรกซอนเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของปาก
เมย์ลินตัวสั่นเทิ้ม ขาแทบจะทรุด
มือใหญ่ของธนวัฒน์โอบรอบเอวบาง ดึงร่างกายของเธอแนบชิดกับร่างกายเกือบจะเปลือยเปล่าของเขาอย่างรุนแรง
เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้ออก และท่อนเนื้อที่กำลังแข็งตัวเต็มที่ ตรงดันเข้ากับหน้าท้องนุ่มของเธอผ่านผ้าขนหนูบาง ๆ
“อื้อออ…”
เมย์ลินครางลั่นในปากของเขา
ธนวัฒน์ยิ่งเร่งจูบให้ดุเดือดขึ้น
เขากัดริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ก่อนจะดูดแรงจนแดงช้ำ
ลิ้นของเขาพันรอบลิ้นเธอ ดูดดึง กระตุ้นอย่างไม่ยอมหยุด
น้ำลายไหลยืดเป็เส้นบางเมื่อเขาถอนจูบออกชั่วขณะ
ดวงตาของธนวัฒน์ฉายแววเ้าชู้ร้อนแรง
“น้องเมย์… พี่ว่าน้องเมย์ก็เงี่ยนเหมือนกันใช่ไหม”
เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะจูบเธออีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง
คราวนี้มือของเขาลูบไล้ลงไปบีบเค้นสะโพกกลมกลึงของเมย์ลินแน่น
ดึงสะโพกเธอให้แนบชิดกับท่อนเอ็นที่ทั้งแข็งร้อนตุงอยู่ใต้ผ้าขนหนู
เมย์ลินตัวอ่อนยวบ ครางเสียงสั่นในลำคอ
ความรู้สึกผิดบาปยังคงมีอยู่ แต่ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานกลับกลืนกินทุกอย่าง
เธอตอบรับจูบของเขาอย่างไม่รู้ตัว โอบแขนรอบคอเขา ดึงร่างกายเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น
ััแรกที่รุนแรงและดุเดือดจากธนวัฒน์ได้จุดประกายไฟร่านในตัวเมย์ลินจนลุกโหม
เธอรู้ดีว่า… ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว