พยาบาลร้อน ร่านรัก

    ตอนที่ 4 : สัมผัสที่เปลี่ยนไป

    สองวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น


    เมย์ลินใช้ชีวิตอย่างคนไร้วิญญาณ เธอพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ แต่ภายในใจกลับว้าวุ่นสับสนราวกับพายุโหมกระหน่ำ


    ภาพของธนวัฒน์และพลอยพรรณยังคงหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน ยิ่งพยายามลืมมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นยิ่งฉายชัดขึ้นในมโนสำนึก


    พลอยพรรณส่งข้อความมาบอกว่าเธอต้องบินไปต่างประเทศหลายวัน ทำให้เมย์ลินโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

    อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทในตอนนี้


    แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปรากฏชื่อ ธนวัฒน์ บนหน้าจอ

    หัวใจของเมย์ลินเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก


    เธอลังเลอยู่นานก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติที่สุด

    “ฮัลโหลค่ะ…”

    “น้องเมย์เหรอคับ นี่พี่ธนา เองนะคับ”

    ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

    “พลอยฝากให้พี่โทรมาบอกน้องเมย์น่ะคับ… ว่าให้มาเอาของฝากที่พลอยซื้อจากญี่ปุ่นที่คอนโดพี่หน่อยสิคับ”

    เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง อ่อนโยนแต่แฝงความเ๯้าเล่ห์


    “สะดวกไหมครับ… คุณพยาบาลน้อย? พลอยซื้อขนมมาฝากน้องเมย์เพียบเลย พี่ก้อกลัวว่าจะหมดอายุก่อนนะคับ… และพี่ก้ออยาก...เจอน้องเมย์อีกสักครั้ง”


    น้ำเสียงนี้จะทำให้เมย์ลิน (สาวเรียบร้อยอ่อนหัด) ใจเต้นสั่นและหน้าแดง

    สุดท้ายเธอก็ตกลงไปที่คอนโด

    -------

    เมื่อมาถึงคอนโดหรู เมย์ลินกดกริ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

    ประตูเปิดออกช้า ๆ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของธนวัฒน์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

    มีเพียงผ้าขนหนูผืนบางพันรอบเอว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นแฟ้นและแผงอกกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้าม

    เมย์ลินยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความ๻๷ใ๯และตื่นเต้น

    ธนวัฒน์ยิ้มมุมปาก ก้าวถอยหลังเปิดทางให้เธอเข้ามา

    ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองทั่วร่างเมย์ลินอย่างไม่ปิดบัง

    “เข้ามาสิเมย์… ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม”

    น้ำเสียงยียวนนั้นทำให้เมย์ลินตัวสั่น

    เธอก้าวเข้าไปในห้องด้วยขาที่อ่อนแรง พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา


    “ของอยู่ไหนคะ…”

    “อยู่ในห้องนั่งเล่น… แต่ก่อนอื่น พี่มีเ๹ื่๪๫จะถามน้องเมย์หน่อยคับ”

    ธนวัฒน์เดินเข้ามาใกล้จนเมย์ลินรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายเปลือยเปล่าของเขา

    “เมื่อคืนวันนั้น… น้องเมย์ไปที่ห้องพลอยใช่ไหมคับ ..และเมย์ก็เห็นหมดเลยใช่ไหม”

    ธนวัฒน์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก้มหน้าลงใกล้จนลมหายใจรดแก้มเธอ

    เมย์ลินหน้าแดงจัด “เมย์… เมย์ไม่ได้ตั้งใจค่ะ…”

    “ไม่ได้ตั้งใจ? แต่พี่เห็นนะ ว่าเมย์ดูตั้งใจมากเลยนะคับ”

    เขายิ้ม ก่อนใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลงตามแขนเธอช้า ๆ


    ๼ั๬๶ั๼นั้นแ๶่๥เบาแต่ร้อนระอุ ทำเอาเมย์ลินขนลุกซู่

    ธนวัฒน์เชยคางเธอขึ้นให้สบตา


    แล้วโน้มลงจูบเธอทันที

    ริมฝีปากร้อนผ่าวของธนวัฒน์บดครอบริมฝีปากอ่อนนุ่มของเมย์ลินอย่างดุเดือด

    เขาไม่ให้เวลากับการจูบแบบอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย

    ลิ้นร้อนแรงสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอทันที ดูดดื่ม ดูดกลืน ไล่พันรอบลิ้นของเธออย่างหิวกระหาย

    “อ๊ะ…” เมย์ลินครางอู้อี้ในลำคอ

    ธนวัฒน์จับท้ายทอยของเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนี

    เขาจูบเธออย่างดุเดือด ลิ้นแทรกเข้าไปลึกพันกับลิ้นของเธอ ดูดเอาน้ำลายหวาน ๆ ของเธอไปจนหมด

    ริมฝีปากของเขาบดเบียดแรงจนเมย์ลินรู้สึกปากชา

    ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาพ่นรดใบหน้าเธอ ขณะที่ลิ้นยังคงแทรกซอนเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของปาก

    เมย์ลินตัวสั่นเทิ้ม ขาแทบจะทรุด

    มือใหญ่ของธนวัฒน์โอบรอบเอวบาง ดึงร่างกายของเธอแนบชิดกับร่างกายเกือบจะเปลือยเปล่าของเขาอย่างรุนแรง

    เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้ออก และท่อนเนื้อที่กำลังแข็งตัวเต็มที่ ตรงดันเข้ากับหน้าท้องนุ่มของเธอผ่านผ้าขนหนูบาง ๆ

    “อื้อออ…”

    เมย์ลินครางลั่นในปากของเขา

    ธนวัฒน์ยิ่งเร่งจูบให้ดุเดือดขึ้น

    เขากัดริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ก่อนจะดูดแรงจนแดงช้ำ

    ลิ้นของเขาพันรอบลิ้นเธอ ดูดดึง กระตุ้นอย่างไม่ยอมหยุด

    น้ำลายไหลยืดเป็๲เส้นบางเมื่อเขาถอนจูบออกชั่วขณะ


    ดวงตาของธนวัฒน์ฉายแววเ๯้าชู้ร้อนแรง

    “น้องเมย์… พี่ว่าน้องเมย์ก็เงี่ยนเหมือนกันใช่ไหม”

    เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะจูบเธออีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง

    คราวนี้มือของเขาลูบไล้ลงไปบีบเค้นสะโพกกลมกลึงของเมย์ลินแน่น

    ดึงสะโพกเธอให้แนบชิดกับท่อนเอ็นที่ทั้งแข็งร้อนตุงอยู่ใต้ผ้าขนหนู

    เมย์ลินตัวอ่อนยวบ ครางเสียงสั่นในลำคอ

    ความรู้สึกผิดบาปยังคงมีอยู่ แต่ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานกลับกลืนกินทุกอย่าง

    เธอตอบรับจูบของเขาอย่างไม่รู้ตัว โอบแขนรอบคอเขา ดึงร่างกายเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น

    ๱ั๣๵ั๱แรกที่รุนแรงและดุเดือดจากธนวัฒน์ได้จุดประกายไฟร่านในตัวเมย์ลินจนลุกโหม

    เธอรู้ดีว่า… ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็๲เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว