ซื้อของเสร็จเรา4คนก็พากันเดินเข้ามาร้านอาหารญี่ปุ่น ฉันกับเก๋สั่งชุดข้าวหมูทอดทงคัตสึ เจนสั่งข้าวแกงกระหรี่หมูทอด เกอร์สั่ง ราเมนน้ำซุปกระดูกหมู และสั่งเกี๊ยวซ่ามาเพิ่มอีก2จาน พนักงานได้ออเดอร์แล้วก็เดินออกไป
เก๋กับเจนก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทั้งโต๊ะจึงเหลือแค่ฉันกับเกอร์ เวรกรรมจริงๆที่เห็นพี่ยุนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งในร้านแล้วที่สำคัญมองมาทางฉันด้วย อีกทั้งยังมีการทำเหมือนถ่ายภาพ ฉันจึงส่งไลน์ไปบอกพี่หมอว่าอยู่ไหน ทำอะไร อยู่กับใคร (ฉันทำหน้าที่แฟนที่ดีใช่มั้ย)ที่จริงไม่หรอก แค่มองเห็นหน้าพี่ยุ ในหัวก็มีคำว่าปัญหาลอยเข้ามา 555 เซ้นส์ฉันแรงค่ะ
กินเสร็จก็พากันแยกย้าย เจนไปรถเจน เก๋กับเกอร์ไปรถของตัวเอง ฉันก็เดินมาหาน้องมินิคูเปอร์สุดหรูที่พี่หมอทุ่มเงินล้านเพื่อเอามาให้ฉันขับ ตอนนี้ฉันเริ่มขับจนชินแล้วกับถนนที่กรุงเทพเมืองสิวิไลของใครหลายคน
ตอนนี้เวลา2ทุ่ม 10นาที พี่หมอคงใกล้จะถึงแล้ว ฉันเดินไปล้างผักจัดของที่ซื้อมาตอนไปห้างกับพวกเพื่อนๆ
วันนี้จะทำสลัดปลาแซลมอนค่ะ เป็หนึ่งในของโปรดฉันเอง หวังว่าพี่หมอคงชอบ ทำเสร็จทุกอย่างก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มากดถ่ายรูป และโพสลงเฟสบุ๊กและไอจี พร้อมอแคปชั่น "รออยู่นะ"
"ก๊อกๆ" พร้อมเสียงเปิดปิดประตู
"เรียนหนักหรอค่ะ" สีน่าพี่หมอตอนนี้ดูเหนื่อยล้ามาก แกเดินน่ายู้เขามานั่งโซฟา แล้วเอามือกุมหัว
"ใช่ค่ะ ปวดหัวจัง"
"เมทำสลัดไว้ พี่หมอจะกินก่อนรึอาบน้ำก่อนค่ะ"
"กินก่อนครับ" ฉันเดินไปเปิดทีวีและยกจานสลัดกับน้ำเย็นๆมาให้พี่หมอกินที่โต๊ะชุดโซฟา แล้วขอตัวออกมาอาบน้ำสระผม ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็
อาบเสร็จ แต่งตัวเรียบร้อยก็มานั่งทาครีมและเป่าผมตรงโต๊ะเครื่องแป้ง
"มาค่ะ พี่ช่วยทำ" ฮื้ม?มาอารมไหนจะช่วยเมียเป่าผม พี่หมอจับเครื่องเป่าผมในมือฉันไปถือและเป่าผมให้ ฉันมองดูเขาในกระจก เขาเพอร์เฟคทุกอย่างไม่คิดเลยว่าจะมาขอคบกับฉันที่ใครๆดูว่าไม่โดดเด่นอะไร และก็ไม่คิดเลยว่าคนหยิ่งๆที่ฉันเกียดนักหนาจะทำให้ฉันมากมายขนาดนี้ และโรแมนติกที่สุด
"แห้งแล้วค่ะ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ"
"ค่ะ" พี่หมอเดินเข้าไปอาบน้ำฉันก็เดินไปหายาพารา ในกล่องยามาไว้ให้พี่หมอพร้องน้ำ 1แก้ว
เช้าของวันใหม่มาเยือนเราสองคนทำกิจวัตรประจำวันปกติไปเรียนปกติ ไปกินข้าวกับเพื่อนจนอิ่มก็พากันเดินขึ้นตึกเพื่อจะไปเรียนปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือมีกลุ่มพี่ยุมองมาทางพวกฉันอย่างหาเื่
"แกเก่งมากนะ ที่ทำให้ญูด่าฉันได้" พี่ยุพูดและเดินมาตรงหน้าฉัน
"ด่าอะไรค่ะ เมไม่รู้เื่"
"มึงอย่ามาตอแหล! "
"ไม่ได้ตอแหล แต่กูไม่รู้เื่! "
อารมฉันตอนนี้คือหมดแล้ว หมดความอดทนกับสิ่งที่พี่ยุทำและพูดมาตลอด ต่อจากนี้ไปคงไม่นับถืออีกแล้วกับคำว่ารุ่นพี่
"มึงพูดกูกับใครอีเม"
พี่ยุดึงผมฉันลงหมายจะตบแต่ฝันไปเหอะที่จะตบเทควันโดสายดำอย่างฉันได้ ฉันชกท้องพลักแกออกแล้วตบไป1ที
"ใครดีมากูดีตอบ ใครร้ายมากูก็ร้ายตอบ" พูดจบกลุ่มฉันกับกลุ่มพี่ยุก็ตะลุมบอนกัน มั่วไปหมด
"อาจารย์มาๆ" กลุ่มพี่ยุหยุด แล้วรีบวิ่งลงบันไดไปข้างล่าง ฉันมองตามเสียงที่ะโเมื่อกี้ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือโทรศัพท์ยืนอยู่ข้างบนบันได
"ขอบคุณนะค่ะ" ฉันขอบคุณเค้า แล้วหันมาดูเพื่อน สรุปคนที่เจ็บสุดในกลุ่มคือฉัน เพราะเจอพี่ยุและเพื่อนมันอีกคนรุมตบฉันคนเดียว มีทั้งรอยเล็บรอยแดงเต็มตัว
#หมอญู
หลายวันที่ได้อยู่กับเมผมยอมรับเลยว่าผมมีความสุขมากเมไม่เหมือนผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยคบมา เธอน่ารัก นิสัยดี ชอบก็บอกว่าชอบ เกลียดก็คือเกลียด บางครั้งก็เอาใจ บางครั้งก็งอลเก่ง แต่ผมมองว่าชีวิตผมมีสีสันดีั้แ่มีเธอเข้ามา มีเมื่อวานนี้แหละที่ผมเหนื่อยเหนื่อยทั้งเื่เรียน เหนื่อยทั้งเื่เพื่อน
เื่คือ ยุส่งรูปเมที่นั่งอยู่กับผู้ชายในร้านอาหารญี่ปุ่นให้ผมดู แล้วบอกว่าเมสวมเขาให้ผม คุณคิดว่าผมจะเชื่อหรอครับกับคนที่พยายามทำให้ผมกับเมเลิกกันตลอด
ผมก็ไม่รู้หรอกว่าผู้ชายคนที่นั่งกับเมคือใคร แต่ผมเชื่อเม ผมเชื่อใจเธอ สักพักก็มีไลน์เม เด้งเข้ามา เธอบอกว่าพาเก๋กับน้องมาซื้อของขัวญให้แม่ เจนก็มาด้วย ตอนนี้หาไรกินอยู่ร้านอาหารญี่ปุ่นอีกสักพักคงกลับ ตั้งใจเรียนเดี๋ยวจะทำสลัดไว้รอ ผมก็เข้าไปอ่านไลน์ยุที่เด้งเข้ามาอีก เธอยังพูดยุยงและว่าเมียผมเสียๆหายๆเหมือนเดิม ผมนั่งคิดสักพักก็ตัดสินใจพิมพ์ในสิ่งที่คิดลงไป
" ยุ ญูรู้ว่ายุ้าอะไร ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็ใคร ยุเลิกคิดที่จะทำให้ญูกับแฟนเลิกกันสะ เพราะไม่สำเร็จหรอก ญูเชื่อใจแฟนญู ถ้าอยากเป็เพื่อนกันอยู่ อย่าทำแบบนี้อีก"
ผมรู้มาตลอดว่าเธอพยายามเข้ามาทำให้ผมกับเมทะเลาะกันหรือเลิกกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะที่ยุส่งเื่แบบนี้มา ครั้งนี้ผมหมดความอดทนจริงๆจึงเอาเื่ความเป็เพื่อนมาขู่
ตอนนี้ก็บ่ายกว่าๆ ผมนั่งอ่านหนังสือรออาจารย์อยู่ที่ห้อง สักพัก มีคนส่งคลิป คลิปหนึ่งเข้ามาในโทรศัพท์ผม ผมเปิดเข้าไปดูเป็คลิปผู้หญิงตบดีกัน แต่แอ๊ะ 1ในนั้นมันเมียผมนี่หว่า ผมรีบวิ่งออกจากห้องแล้วโทรหาเม เธอไม่รับสายเอาไงดีว่ะ ผมรีบวิ่งมาที่คณะบัญชี แม้มันจะห่างกันมากผมก็ไม่เหนื่อย ใจผมตอนนี้เป็ห่วงเมียอย่างเดียว วิ่งใกล้จะถึงคณะบัญชีเมก็โทรเข้ามาพอดี เธอบอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่ห้องกับเพื่อน ไม่เป็ไรมากแค่ปวดตามเนื้อตัวเฉยๆ พอวางสายเสร็จผมก็เดินเข้าไปใต้ตึกคณะบัญชี ผมเดินไปโต๊ะประจำกลุ่มไอ้เบียร์ซึ่งผมคิดว่ายุก็ต้องอยู่ตรงนั้น แต่ผมคิดผิด ยุไม่ได้อยู่ที่นี่
"ไงไอ้หมอทำไมน่าเครียดๆว่ะ"
"ยุอยู่ไหน"
"ไม่รู้กูยังไม่เห็นเลย" แสดงว่าไอ้เบียร์กับพวกนี้ยังไม่รู้เื่ของเมียผม
"มึงว่างมั้ย ไปส่งกูหน่อยเมียกูเอารถไป"
"เออๆๆ"
พอขึ้นรถมามันก็ถามว่าผมเป็อะไรผมให้มันดูคลิป และพูดทุกอย่างที่ยุทำให้มันฟัง มันก็คงจะไม่เชื่อว่าผู้หญิงอ่อนหวานแบบยุจะเป็แบบนี้ถ้ามันไม่เห็นคลิปที่ผมให้มันดู ผมบอกมันว่าผมกับยุคงเป็เพื่อนกันไม่ได้ ยุทำเกินไป เมื่อก่อนที่ยุทำอะไรกับผู้หญิงของผม ผมรู้นะแต่ผมไม่พูดเพราะพวกเธอเป็แค่คูควง แต่นี่ยุทำกับเม คนที่ผมยกให้เป็เมีย ผมคงยอมไม่ได้อย่าว่าผมเป็พวกที่เห็นเมียดีกว่าเพื่อนนะ ผมรักเพื่อนของผมทุกคน ช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้ แต่เพื่อนที่เห็นแก่ตัวแบบยุผมคงคบไม่ได้เธอร้ายเกินไปที่จะเป็เพื่อนของผม