- 4 -
เกือบ
30 นาทีต่อมา
รถของคัทออกมาจากตึกคอนโด ไปทางมหาลัยก่อนจะเลี้ยวเข้าคณะ เธอเห็นเขาจอดรับผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาบนรถ ผู้หญิงคนนั้นคือเค้ก…
นั่นไง เธอกะไว้แล้วเชียว ว่าต้องมาเจอกับผู้หญิงคนนี้
“โผล่มาจนได้ หน้าไม่อาย”
“มึงมั่นใจว่าเป็ผู้หญิงคนนี้เหรอ”
“อืม”
“แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ”
“ยังไงก็ต้องใช่ มึงขับตามมันไปเดี๋ยวก็รู้”
แบดขับตามคัทไปถึงหอหน้ามหาลัย จากนั้นทั้งสองคนก็ลงจากรถเดินขึ้นไปบนตึก…ที่นี่ไม่ใช่หอยัยเค้ก…เธอจำได้
“มึงว่ากูจะขึ้นไปจับผิดพวกมันดีปะ”
“ไม่ดี”
“ทำไมอ่ะ”
“กูยังไม่เห็นอะไรเลยเนี่ย มึงขึ้นไปถ้าเจอมันทำงานอยู่จะแก้ตัวว่ายังไง”
นั่นสิ ปกติเธอไม่เคยทำตัวแบบนี้มาก่อน การมาแอบดูเขา มาคอยจับผิดเขา มันก็คือการไม่ไว้ใจแฟนอย่างหนึ่ง ถ้าเื่ทั้งหมดมันเป็แค่การเข้าใจผิด จะทำยังไง
“หลักฐานที่มึงพูดมีแค่รอยดูดกับรอยเล็บแล้วก็ซองถุงยางที่ใช้แล้วเท่านั้นเอง”
“แต่ทุกอย่างที่มึงพูดมันไม่ได้เกิดขึ้นจากกูไง”
“งั้นก็รอให้มันโผล่หางออกมา คนนอกใจแฟนมันต้องหวาดระแวงที่จะโดนจับได้อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก มึงนั่งอยู่เฉยๆ ก็พอ”
แปลกแฮะ ปกติแบดก็เ้าชู้ ไม่มีแฟนเป็ตัวเป็ตนแต่ทำไมกลับรู้เื่พวกนี้ดีกว่าเธอซะอีก
“แบด มึงจะรู้ไปหมดไม่ได้นะ”
“มึงน่ะ จะไม่รู้อะไรเลยไม่ได้นะ” แบดยกมือขึ้นดีดหน้าผากเธอเบาๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะดึงแก้มอย่างแรงด้วยความมันเขี้ยว
“อีแบด!! กูเจ็บ!!”
“แก้มมึงนิ่มดี”
“แม่ง!!” เธอพยายามปัดมือเขาออกแต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งออกแรงมากขึ้น “อย่าให้กูด่านะ!!”
“โอเค ไม่แกล้งล่ะ” แบดเอามือออกเป็เชิงยอมแพ้ก่อนจะมองหน้าเธอนิ่ง
เขาไม่ได้รู้ไปหมดหรอกแต่เขารู้ในสิ่งที่เธอไม่รู้เท่านั้นเอง สิ่งเดียวที่หัวใจเขาปรารถนาก็คือขออย่าให้เธอต้องร้องไห้ แต่ดูเหมือนฟ้าจะไม่เห็นด้วย
แอลตัดสินใจกลับคอนโด ทั้งที่ในใจยังคงมีคำถามมากมายอยู่เต็มไปหมด แต่เพราะคำพูดของแบดทำให้เธอเลือกที่จะกลับห้อง รออยู่นิ่งๆ ให้คัทเผยไต๋ออกมาเองถึงแม้ว่ามันจะทรมานก็ตาม
วันต่อมา
09.32 น.
แอลนั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตามองกระจกอยู่ก็แอบเหล่ไปมองคัทที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี สิ่งที่เห็นชัดเจนที่สุดยังคงเป็รอยดูดที่ยังไม่จางหายไป
“ที่รักมีเรียนกี่โมงคะ” คัทถาม
“เที่ยง”
คัทเดินเข้ามาโอบกอดด้านหลังของเธอพลางซุกไซ้ไปที่ซอกคอ ขบเม้มแ่เบา
“เหลือเวลาอีกสามชั่วโมง…” เขาเริ่มใช้ฝ่ามือสอดเข้าเสื้อยืดของเธอช้าๆ อารมณ์ของเขากำลังร้อนรุ่ม แรงปรารถนาเริ่มลุกโชน
มันเป็เื่ปกติที่คนเป็แฟนกันจะมีอะไรกันก็ไม่ใช่เื่แปลก แต่เพราะรอยดูดที่คอของแฟนหนุ่ม ทำให้เธอไม่สามารถปล่อยตัวได้จริงๆ แฟนไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น แล้วจะให้เธอไปทับรอยงั้นเหรอ…
ขยะแขยง…
“เดี๋ยวแอลจะไปมหาลัยกับแบดนะ”
คัทชะงัก ผงกศีรษะขึ้นมองแฟนสาวด้วยสายตาเ็า สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจก็คือ…แบด
ผู้ชายคนนั้นมักจะตัวติดเธอตลอดเวลาจนบางครั้งเขาก็รู้สึกน้อยใจและยิ่งมีข่าวในเว็บมหาลัยเกี่ยวกับพวกเขาสองคนก็ยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิด เขาไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้าที่จะคบกับเขา แอลกับผู้ชายคนนั้นจะแอบมีความรู้สึกต่อกันหรือเปล่า แต่ตอนนี้เธอคบกับเขาอยู่ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำตัวสนิทสนมกับชายอื่น
“ทำไมไม่ให้คัทไปส่ง”
“ก็คัทไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ”
“ไม่มีเรียนก็ไปส่งได้”
“แอลเห็นคัทไม่ได้นอนก็อยากให้พักผ่อน”
“แล้วทำไมต้องเป็แบด”
แอลหันไปมองคัทที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาไม่เข้าใจ…เธอรู้ว่าคัทไม่ชอบแบด ทุกครั้งเวลาที่เอ่ยถึงก็มักจะมีปากเสียงเกี่ยวกับ แบดอยู่ตลอด ทั้งที่มันไม่มีอะไร
“แบดเป็เพื่อนแอล”
“อืม”
คัทเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาใส่ก่อนจะเดินเข้าในครัวโดยไม่สนใจเธออีกเลย
แอลรู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่มันไม่ใช่เื่ที่ต้องมาทะเลาะกันสักหน่อย เธอลุกขึ้นเดินไปยืนกอดอกพิงหน้าประตูห้อง มองคัทที่กำลังทอดไข่ดาว
“ทำไมเวลาพูดถึงแบดคัทต้องไม่พอใจด้วย”
“คัทไม่ชอบให้แอลอยู่กับมัน”
“ทำไม” คัทปิดเตา มือเท้าขอบโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองแฟนสาวด้วยสีหน้าจริงจัง
“มันชอบแอล”
“ตลกใหญ่แล้ว แอลกับแบดเป็เพื่อนกันนะ”
“แล้วมันคิดกับแอลแบบเพื่อนหรือเปล่า”
“แบดมีเด็กเยอะจะตาย เราเป็เพื่อนกันมาตั้งสี่ปี มันไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก”
“แต่คัทก็ไม่ชอบอยู่ดี”
“แอลก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
“อะไร”
“ไม่ชอบที่คัทอยู่กับเค้ก”
“เกี่ยวอะไรกับเค้ก”
“แอลไม่ชอบที่คัทอยู่กับเค้ก”
“เค้กเป็เพื่อน”
“เพื่อนจริงหรือเปล่า”
คัทขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้ามายืนใกล้เธอมากขึ้น
“แอลอย่าหาเื่”
“คัทนั่นแหละอย่าหาเื่”
ทั้งคู่ต่างคนต่างยืนมองกันโดยไม่มีใครยอมใคร เธอไม่คิดว่าเื่เกี่ยวกับแบดเป็ปัญหาเพราะไม่ว่ายังไงแบดก็เป็เพื่อนที่สนิทที่สุด และเราทั้งคู่ก็รู้ว่ามันไม่มีอะไร…ไม่เหมือนคัทกับเค้ก ที่แอบไปมีอะไรกันลับหลังเธอ
10.21 น.
บนรถ
“ทำไมหน้าบูด”
“กูเบื่อไอ้คัท แม่งหาเื่กูอีกล่ะ”
“เื่ไร”
“เื่มึง”
“ทำไมชอบมาทะเลาะเื่กูวะ”
“ก็มันไม่ชอบให้กูกับมึงอยู่ด้วยกัน ทั้งที่เราเป็เพื่อนกัน”
“กูไม่ยุ่งกับมึงก็ได้นะ”
ไม่ได้หรอก เขาทำไม่ได้ ยังไงก็ทำไม่ได้ แต่ที่พูดออกไปก็แค่ปากไวไปหน่อยเท่านั้นเอง
“อีแบด…มึงเป็เพื่อนกูนะเว้ย เราบริสุทธิ์ใจต่อกัน ทำไมต้องกลัวคนอื่นด้วย อีกอย่างมันควรจะเป็คนกลัวมากกว่าเพราะมันมีอะไรกับเค้กเพื่อนสนิทตัวเอง”
“ก็พวกมึงจะได้ไม่ทะเลาะกันไง”
“กูชินล่ะ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย”
เดี๋ยวเื่ก็ผ่านไปเหมือนทุกครั้งที่เคยเป็ เพราะงั้นก็ช่างมันเถอะ
“กินไรมายัง” แบดเปลี่ยนเื่
“ยัง”
“จะกินไร”
แอลกะพริบตาปริบๆ เอื้อมมือไปกอดแขนชายหนุ่มที่ขับรถอยู่ พลางทำสีหน้าออดอ้อน
“ป๋าขา อยากกิน MK ค่ะ ป๋าเลี้ยงหน่อย”
“กูก็จ่ายทุกที”
“ก็นั่นแหละ ออดอ้อนป๋าไว้ก่อน เผื่อป๋าจะเปลี่ยนใจ”
“งั้นกูเข้าห้างนะ”
“โอเคค่ะ”
เขาและเธอ เป็เพื่อนกันมานาน สนิทกันมากกว่าใครทั้งหมด เขาจะให้เธอเป็ที่หนึ่งในทุกเื่เสมอ ซึ่งมันอาจเป็แค่ข้ออ้างอย่างหนึ่งสำหรับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ก็ได้
ขณะที่ทั้งคู่นั่งกินอาหารอยู่ในร้าน MK ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแบดที่โต๊ะ ดูลักษณะท่าทางก็รู้แล้วว่ากำลังอึดอัดไม่พอใจอะไรบางอย่าง
“พี่แบดคะ ไหนพี่แบดบอกว่าไม่ว่างเพราะมีเรียนไงคะ” แบดเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า
“พี่มีเรียนบ่าย”
“แล้วทำไมพี่ไม่บอกมิ้น”
“แล้วทำไมต้องบอกด้วยล่ะคะ”
“มิ้นเป็แฟนพี่นะ!!” แบดแสยะยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจับแขนผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปจากร้านทันที
แอลได้แต่มองร่างของทั้งสองคนด้วยความสงสัย นี่เป็ครั้งแรกเลยนะ ที่เห็นผู้หญิงของแบดมาโวยวายแบบนี้ ทั้งที่ปกติไม่เคยมีมาก่อน หรือว่าหล่อนจะเป็แฟนเขาจริงๆ
แบดลากมิ้นออกไปนอกร้าน สะบัดมือออก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเข้ม
“อย่าทำแบบนี้อีก”
“มิ้นทำอะไร” เธอยังคงทำท่าทีเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ
“อย่ามาทำเป็เ้าข้าวเ้าของพี่อีก”
“ก็มิ้นเป็เ้าของพี่!!”
“เราตกลงคบกันตอนไหนครับ”
“พี่แบด!!”
“ก่อนคุยกัน พี่ก็บอกแล้วนะว่าพี่ไม่จริงจังกับใครทั้งนั้น อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป และที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คืออย่าล้ำเส้น”
“แต่พี่จะมานั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้ามิ้นไม่ได้ มิ้นไม่ยอม!!”
แบดพ่นลมหายใจออกมา พยายามอดกลั้นไม่ให้อารมณ์รุนแรงจนทำร้ายใคร
“อย่าให้พี่หมดความอดทน”
“ผู้หญิงคนนั้นคือพี่แอลสินะ คนที่มีข่าวกับพี่ในเว็บมหาลัย”
“จะเป็ใครก็ช่าง อย่ายุ่ง”
“แต่พี่แบดยกเลิกนัดของมิ้นเพื่อมาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น!!”
“แล้วไง”
“พี่แบด!! มิ้นเป็เมียพี่นะ!!”
“อย่ามาใช้คำนั้นกับพี่ เธอไม่ใช่เมียพี่ และจะไม่มีวันใช่ด้วย”
แบดตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในร้านโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของผู้หญิงคนนั้นอีก เขาจับแขนแอลลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและพาเดินออกไปจากร้านทันที
แอลที่กำลังนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยยังคงอาลัยอาวรณ์กับหมูที่กำลังจะเอาเข้าปาก เกือบจะได้เคี้ยวแล้วเชียว
“เกิดอะไรขึ้น”
“ไปที่อื่น”
“มีอะไรวะ”
“ไม่มีไร”
“ไม่มีไรแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย อีกอย่างกูยังกินไม่อิ่มเลยนะ”
“กูแค่เซ็ง”
“เอ้า”
มหาลัย
11.34 น.
“เฮ้อ แดก MK อยู่ดีๆ เสือกพากูกลับมากินข้าวที่ซุ้มมหาลัย รู้งี้ไม่เสียเวลาไปห้างหรอก” แอลกินไปด้วยพลางบ่นพึมพำไปด้วย
“บ่นมากจังวะ”
“มึงนั่นแหละ หงุดหงิดอะไรนักหนา”
“เปล่า”
ถ้าจะให้เธอเดา ก็คงจะทะเลาะกับน้องคนนั้นมา…สมควรอยู่หรอก แบดเกลียดที่สุด ก็พวกที่แสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของ แถมยังโหวกเหวกโวยวายจนน่ารำคาญ
“น้องคนนั้นอยู่ปีสามใช่ปะ”
“อืม”
“ก็น่ารักดีนะ แต่เสียงแหลมไปหน่อย”
“น่ารำคาญด้วย”
“อย่าบอกว่าทะเลาะกันเื่กู”
“เปล่า”
“แน่ใจ?”
“อืม”
ขณะที่แอลกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่ซุ้มข้างคณะ สายตาก็เห็นรถยนต์ที่คุ้นเคยขับออกมาจากซอยเล็กๆ ข้างตึก แปลกแฮะ ทำไมรถของคัทถึงออกมาจากตรงนั้น วันนี้เขาไม่ได้มามหาลัยนี่นา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดสายโทรออกไปหาแฟนหนุ่ม แต่กลับไม่มีคนรับ
แบดเห็นเพื่อนสาวมีท่าทีกระวนกระวายกับโทรศัพท์ ก็เริ่มนึกเป็ห่วงกลัวว่าจะคิดมากเกี่ยวกับเื่ที่ขึ้น
“เป็อะไร”
“กูเห็น…”
“พวกมึงมาเร็วจังวะ” แวนเดินมาพร้อมกับบลูจากข้างตึกพลางเอ่ยถามขึ้น
“กูรีบมาแดกข้าว” แบดตอบแทน
“อีแอลเป็ไรคะ” บลูถามพลางนั่งลงข้างๆ
“เปล่า กูคิดไรนิดหน่อย มึงแดกไรมายัง”
“กูกินแล้ว”
“คนอื่นยังไม่มาเหรอวะ” แวนถาม หันหน้าไปรอบด้านเพื่อมองหาเพื่อนคนอื่น
แอลยังคงก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมทั้งกดสายโทรออกไปหาแฟนหนุ่มอีกหลายสายแต่ก็ยังไร้การตอบรับอยู่ดี
เลิกเรียน
15.32 น.
แอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นข้อความของคัทส่งมาว่า ‘พอดีคัทหลับ ก็เลยไม่ได้รับสายค่ะ ตอนนี้อยู่หอเพื่อนนะ จะกลับก็บอกเดี๋ยวไปรับ’ เธอก็รีบส่งข้อความไปบอกเขาว่าเลิกเรียนแล้ว
“กูจะไปซื้อของ มีใครจะไปไหน” มีนะโถาม
“ไปซื้อไร”
“ก็วันนี้เครื่องสำอางลดราคา 50%”
“ไปค่ะ” เมย์รีบเก็บของและเข้าไปควงแขนมีนอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวจะไม่ได้ไป
“ไวจังนะอีนี่” บลูเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า
“กูไม่ไปนะ รอคัทมารับ” แอลปฏิเสธ
“กูก็มีธุระต้องไปทำ” บลูพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง “กูไปก่อนเดี๋ยวเด็กรอนาน”
“อีนี่มันไม่ห่างจากผัวบ้างไง” มีนบ่น
“สงสัยผัวจะหล่อ” เมย์สมทบ
“จะไปก็รีบไป” นาวาพูดตัดบทก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
แอลรีบเก็บของแล้วเดินตามออกไปเช่นกัน เธอบอกลาเพื่อนทุกคนแล้วนั่งรอแฟนอยู่ที่เก้าอี้โต๊ะไม้หินอ่อนหน้าคณะโดยมีสายลมนั่งอยู่เป็เพื่อน
แบดก็ไม่ได้ไปไหน ยืนพิงรถ สูบบุหรี่อยู่กับแวน โดยที่สายตายังคงไม่ห่างไปจากร่างบางที่นั่นอยู่ตรงโน้น
“ทำไมต้องมาแอบดูมันด้วยวะ”
“เปล่า”
“เปล่าเชี่ยไร กูเห็นมึงยืนมองมันมานานล่ะ”
ก็แค่มองว่าแฟนของเธอมารับจริงหรือเปล่า เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะได้ไปส่ง ก็แค่นั้นเอง…
“มึงว่ากูจะบอกมันดีปะวะ”
“เื่ไอ้คัทอ่ะนะ”
“เออ”
“เอาดิ”
“มึงว่ามันจะเชื่อปะ”
“ไม่เชื่อ”
“กูก็ว่างั้น”
“แต่ยังไงมันก็เป็เื่จริง เื่จริงเป็สิ่งไม่ตาย”
“กู…ไม่รู้ว่าจะทำไงดี กูสงสารมัน”
“สงสารก็ไปบอกมันซะ”
“ถ้าพูดง่ายก็ดีดิ”
เื่บางเื่ต่อให้พูด อาจจะไม่มีใครเชื่อนอกจากต้องเจอด้วยตัวเอง แต่เขาก็กลัวว่าเธอจะรับไม่ไหว ถ้าหากเธอรู้ความจริง…
ขณะที่แบดกับแวนกำลังคุยกันอยู่ รถมาสด้าสีน้ำเงินก็ขับผ่านมาพอดี…นั่นคือรถของคัท
แอลลุกจากเก้าอี้ เดินไปขึ้นรถของแฟนหนุ่ม สิ่งแรกที่ทำก็คือมองหาสิ่งผิดปกติที่อยู่ข้างใน เธอรู้สึกว่าได้กลิ่นอะไรบางอย่าง เป็กลิ่นที่บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าคืออะไร
“กลิ่นอะไร”
“สงสัยเพื่อนจะเอาขนมขึ้นมากิน กลิ่นมันเลยยังติดอยู่”
กลิ่นคาวขนาดนี้ จะเป็ขนมได้ยังไง
“แล้ววันนี้ไปไหนมาบ้าง”
“ก็ไปหอเพื่อนอย่างเดียว”
“คัทได้มาที่คณะแอลปะ เมื่อตอนเที่ยง”
“เปล่า คัทจะไปทำไมล่ะ…ในเมื่อแอลให้ไอ้แบดไปส่ง” คัทเน้นประโยคหลังจนเธอต้องหันไปมอง
“อย่ามาพูดจาประชด”
“ไม่ได้ประชด”
เธอตัดสินใจเงียบ กอดอกหันไปมองวิวนอกรถแทน น่าเบื่อเหมือนกันนะที่ต้องมาคอยพูดกับเื่เดิมๆ ทั้งที่มันไม่มีอะไรเลย ขณะที่สมองกำลังทำงาน หางตาดันเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่ข้างเท้า มันคือยางรัดผมสีน้ำตาล…
บอกเลยว่านั่นไม่ใช่ของเธอแน่นอน
ว่าจะลงถึง 50% ไม่มีคนอ่านไม่ลงแล้วนะ
ขาย EBOOK แล้ว
ราคา 99 บาท
มีทั้งหมด 25 ตอน 288 หน้า 174,549 อักขระ
179
