เครดิตภาพจาก https://wallpapercave.com
พออีกฝ่ายเปิดไฟเขียวอานนท์ก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้สาวสวยนั่งหงอยตามลำพัง
…………………..
เวลาผ่านไปนานเท่าใด ไม่ทราบได้ แต่เก๋ยังคงอยู่ในภวังค์ ในหัวมีแต่คำถาม
“หรือว่าเราจะเลิกกับผู้ชายคนนี้ เพราะที่ผ่านมา เขาทำให้เราเ็ปมาหลายหน ”
ขณะที่เก๋กำลังตัดใจ ยุติความสัมพันธ์ก็หวนนึกถึงความอบอุ่นที่หรั่งเคยมอบให้ มันเป็ความทรงจำที่สวยงามเพราะชายคนรักของเธอทั้งขี้เล่นและใจดีเป็ที่สุด
“กระนั้น หรั่งก็ทำดีกับเรามาตลอด สิ่งเดียวที่เป็ข้อเสียของเขาก็คือ….เ้าชู้ ”เก๋เริ่มคิดหนัก และท่าทางจะเป็ปัญหาให้ปวดหัวไปตลอดคืน อึดใจต่อมาก็มีเสียงกระแอมเบาๆที่ด้านหลัง
“ฮะ…แฮ่ม ”
ด้วยเหตุที่สาวสวยยังคงสับสน จึงหงุดหงิดเหลือประมาณ เลยรีบกลับไปมองเ้าของเสียงหวังจะด่าให้สมแค้น
“นี่…คุณ เอ๊ะ! ”
ทันทีที่ประจักษ์รูปโฉมของบุรุษผู้มาใหม่ เก๋ก็ถึงกับตกตะลึงเพราะคนๆนั้นคือชายชาวต่างชาติที่น่าจะอยู่ในวัยใกล้เคียงกันใบหน้าเรียวยาวของเขาแย้มยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าดูคมซึ้งริมฝีปากก็เล็กบางดุจอิสตรี แถมยังแดง ราวชาดแต้มนี่ยังไม่รวมถึงผมหยักศกสีดำที่ถูกเซ็ตให้เข้ากับลุคแบบแบดนิดๆ
“ว้าว….นี่มัน เ้าชายในนิยายชัดๆ ”
แต่แล้วความคิดคำนึงของเก๋ก็พังทลาย เมื่อได้ยินเสียงร้องทักของอีกฝ่าย
“สวัสดีครับ ผมชื่อสเตฟาน หลุยส์ ยินดีที่ได้รู้จัก ”
“ เอ๊ะ!อ่า…เอ่อ…นะ…นี่คุณพูดไทยได้เหรอเนี่ย แถมสำเนียงก็ชัดสุดๆ ”เก๋กลับมามีสติอีกครั้ง จึงเกิดความสงสัยเพราะสำเนียงที่ชาวต่างชาติปล่อยออกมานั้นชัดถ้อยชัดคำราวกับเป็เ้าของภาษาเสียเอง
“ ฮะ ฮะฮะ ก็นิดหน่อยน่ะครับ เเละถ้าว่ากันตามตรง ผมเองก็ไม่ใช่ชาวต่างชาติเต็มร้อยเพราะว่ามีเชื้อไทยอยู่ในตัวครึ่งนึง ” สเตฟานหัวเราะเบาๆทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนเยาว์ขึ้นเป็กอง
“อ้อ…คุณเป็ลูกครึ่งนั่นเอง ” ถ้อยวาจาที่แ่เบาหลุดจากปากของสาวเก๋ดวงตาเหม่อมองใบหน้าของหนุ่มหล่อ ทว่าในใจกลับนึกถึงหรั่ง
“อืม…หมอนั่นเองก็เป็ลูกครึ่งเหมือนกัน ”
แต่ไม่ทันที่ดวงจิตของเก๋จะลอยไปไกล สเตฟานก็ดึงเธอกลับมาด้วยคำถาม
“ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรือครับ เราจะได้ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ ”
“ เอ๊ะ!เอ่อ….ชั้นชื่อเก๋ค่ะ เอ่อ…ยินดีที่ได้รู้จัก ” สาวสวยตอบตะกุกตะกักดวงตาคู่งามพยายามเหลือบเเลไปที่อื่น เพราะไม่อาจมองสเตฟานได้เต็มสองตาซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
“ในเมื่อพวกเรารู้จักกันแล้ว ไม่ทราบว่าคุณเก๋พอจะให้เกียรติ ดื่มกับผมได้มั้ย ”น้ำคำของหนุ่มลูกครึ่งดูนิ่มนวล ส่วนกิริยาก็นอบน้อมส่งผลให้สาวเก๋ประหม่ายิ่งกว่าเดิม
“ ค่ะ ก็ได้ค่ะ ”
“ขอบคุณมากครับ ผมขอตากีล่าแก้วนึง แล้วคุณเก๋ล่ะครับ ้าดื่มอะไร ”หนุ่มหล่อทิ้งตัวลงนั่ง พร้อมหันไปสั่งออเดอร์กับบาร์เทนเดอร์ แล้วถามหญิงสาว
“ไวน์แดงก็แล้วกันค่ะ ” สาวเก๋ตอบไม่เต็มเสียง ในใจนึกสับสนเพราะไม่เข้าใจเลยว่าตนเองจะยอมให้คนแปลกหน้ามานั่งร่วมโต๊ะ เพื่ออะไร มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
เสียงเพลงบรรเลงไปเรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศออกแนววาบหวามแกมโรแมนติก เนื่องจากกระแสดังกล่าวมาจากเพลงแนวคลาสสิกที่ดูร้อนแรงเล็กน้อยและนั่นก็ยิ่งทำให้หัวใจของเก๋สั่น
“ทำไมเราถึงรู้สึกแปลกแบบนี้ แถมกลิ่นกายของผู้ชายคนนี้ก็หอมหวนชวนดมอยากรู้จังว่าเขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร ” ขณะที่สาวสวยกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสเตฟานก็แจง
“ผมใช้น้ำหอมยี่ห้อบาเธอร์ลอง คิดว่าคุณเก๋น่าจะรู้จัก ”
“ เอ๊ะ!น…นี่คุณระ..รู้ได้ยังไงว่าชะ…ชั้นคิดอะไร ” สาวเก๋ผวาเฮือกใหญ่เพราะถูกอีกฝ่ายล้วงใจ ใบหน้างามเริ่มขมวดนิ่ว ด้วยในหัวมีแต่คำถามทว่าสเตฟานกลับหัวเราะเบาๆ พร้อมปลอบประโลม
“ หึ หึหึ ใจเย็นๆ คุณเก๋ สาเหตุที่ล่วงรู้ ไม่ได้เป็เพราะผมมีพลังจิตพิเศษแต่มาจากการสังเกตต่างหาก ”
“ ยังไง ”เก๋ดูวางใจลง แต่ก็ยังไม่ยอมทิ้งปัญหา
“ อย่างแรกเลยดวงตาของคุณดูล่องลอย นั่นก็แปลว่า…กำลังคิดบางอย่างอยู่ ”สเตฟานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็เริ่มสาธยาย
“อืม….แล้วยังไงอีก ” สาวเก๋พยักหน้ารับนิดนึง ก่อนจะติดตามผลงานต่อ
“จากนั้น คิ้วของคุณก็เริ่มขมวดเข้าหากัน ประมาณว่าเกิดความสงสัย ” สเตฟานอธิบายอีก
“ถูกต้อง นั่นคืออาการของคนที่กำลังมีคำถามจริงๆแต่คุณรู้ได้ยังไงว่า…ชั้นสงสัยเื่อะไร ” เสียงของเก๋เริ่มแข็งขึ้นมานิดๆเหมือนว่าเธอจะเซ็งในความเย่อเย้อ เพราะอยากให้สเตฟานรีบเล่ามาไวๆซึ่งหนุ่มหล่อก็สนองตอบแต่โดยดี
“สาเหตุที่รู้ ก็เพราะรีแอคชั่นต่อมาของคุณเก๋ก็คือ….ย่นจมูกขึ้นลงคล้ายจะพยายามสูดดมบางสิ่ง ”
พอสิ้นคำของสเตฟาน ใบหน้าของเก๋ก็พลันแดงก่ำ เพราะการให้ใครมาเห็นกิริยาดังกล่าวเป็สิ่งที่น่าอับอายสุดๆ แต่สาวสวยก็แสร้งกลบเกลื่อนด้วยความโกรธ พร้ะคอกใส่
“ถึงชั้นจะคิดแบบนั้นจริง แต่คุณก็ไม่ควรพูดออกมา รู้มั้ยว่ามันเสียมารยาทมากแค่ไหน”
คำต่อมาที่เก๋คิดจะพูดก็คือ…..นี่ไม่ใช่เื่ที่สุภาพบุรุษพึงกระทำแต่ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย สเตฟานก็สวนกลับด้วยวาจาที่หวานหู
“ แต่ถ้าเป็คุณถึงจะทำอีกกี่ครั้ง มันก็ไม่น่าเกลียด เพราะคุณเป็คนที่น่ารักที่สุด ”
และนั่นก็เป็ไม้เด็ดที่ทำให้แม่เสือสาวอย่างเก๋เลิกปริปากบ่นพร้อมเสไปมองที่อื่น เพื่อปกปิดร่องรอยแห่งความขวยเขิน
“ บ้าบ้า บ้า ทำไม หัวใจของเราถึงเต้นแรงแบบนี้ อย่างกับกลับไปเป็เด็กม.ปลายอีกครั้งเลย ”
…………………
อานนท์ควักน้ำสะอาดที่ไหลจากก๊อก เพื่อมาล้างใบหน้าถึงหลายครั้งแต่ก็ไม่ทำให้หายรุ่มร้อน ในใจนึกตำหนิตัวเอง เพราะทุกไอเดียที่เคยผุดขึ้นมาล้วนเลวระยำในสายตาของเขา
“ บ้าเอยทำไมมึงถึงคิดแบบนั้นวะ ไอ้อานนท์ นั่นมันเมียของน้องนะโว้ย ”
ขณะที่อานนท์กำลังเ็ปในความสารเลวของตนเอง ดวงตาก็พลันประสบกับเงาของคนบนกระจก
“ เฮ้ย!” อานนท์สะดุ้งโหยง เพราะบุคคลที่ปรากฏ ไม่ควรจะมาอยู่ในห้องน้ำชายด้วยคนผู้นั้นคือ….ผู้หญิง เขาจึงรีบหันกลับไปถามโดยเร็ว
“คุณเข้ามาได้ไง นี่คือห้องน้ำชายนะ ”
สตรีนางนั้นยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมแบบสาวลาตินแย้มยิ้มยั่วเย้า ดวงตาก็เปล่งประกายแวววาวไม่ต่างจากไฟกองโตที่คอยเชื้อเชิญให้เหล่าแมงเม่าบินเข้ามาตาย
“อะ..เอ่อ…” พออานนท์คลายความตระหนกลงบางส่วน ก็รู้ตัวว่าพลาดไปเพราะสาวนางนี้เป็ชาวต่างชาติ ไม่น่าจะเข้าใจภาษาไทยที่เพิ่งปล่อยออกมาแต่เขาจะสื่อสารกับเธอด้วยภาษาใดเล่า
“เอ…เธอไม่ใช่ชาวยุโรป อาจไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ แต่เราเองก็พูดโปรตุเกสหรือสเปนไม่ได้ซักคำแล้วจะสื่อสารกันยังไง ”
ขณะที่อานนท์กำลังจะงัดภาษามือขึ้นมาใช้สาวสวยแนวลาตินก็ตอบกลับมาเป็ภาษาไทยที่ค่อนข้างชัด
“ไม่เป็ไร คุณพูดภาษาไทยได้ ชั้นพอเข้าใจ ”
“ฟู่….ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะคุยกันไม่รู้เื่ซะแล้ว ” อานนท์รู้สึกโล่งอก แต่ต่อมาเขาก็ดึงตัวเองกลับสู่ประเด็นที่สำคัญ
“ เอ๊ะ!ไม่สิ นี่ไม่ใช่เื่ที่เราต้องห่วงสิ่งที่ต้องสนใจก็คือ….เธอเข้ามาห้องน้ำชายได้ยังไง ”
แต่ก่อนที่อานนท์จะเอ่ยถาม สาวลาตินก็รีบรุดเข้ามาเอามือปิดปากพร้อมกล่าวเบาๆแค่พอได้ยิน
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว มิสเตอร์อานนท์ ”
ถ้าเป็ยามปกติ อานนท์คงจะสะบัดให้พ้นจากมือของสาวลาตินไปแล้ว เพราะเขาเป็คนค่อนข้างถือตัวและจะไม่ยอมให้ใครมาัักาย แต่ทำไม จึงสงบนิ่งให้คนแปลกหน้ามาปิดปากอาจเป็เพราะถูกดวงตาคมซึ้งของอีกฝ่ายสะกดอยู่
“นี่มันอะไรกัน ทำไม ดวงตาของแม่สาวคนนี้ถึงสวยงามนัก ”
ระหว่างที่นักธุรกิจชะงักงัน สาวสวยก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆก่อนจะกระซิบที่ข้างหู
“ใจเย็นๆ มิสเตอร์อานนท์ ราตรีนี้ยังอีกยาวนาน เรามีเวลาสนุกกันทั้งคืน ”
ถึงอานนท์จะไม่ใช่คนเ้าชู้แบบน้องชาย แถมยังเป็พวกอนุรักษนิยมมุ่งแต่ทำงาน แต่เขาก็พอจะเข้าใจรหัสดังกล่าว แต่สิ่งที่ยังไม่กระจ่างก็คือ….
“แล้วทำไม เราถึงเคลิ้มกับยัยคนนี้ เธอเป็ใครก็ไม่รู้ ”
“ แจ่มมากเป็เด็กดีนะ เดี๋ยวชั้นจะมอบความสุขให้คุณเอง ”สาวลาตินขยับเข้าใกล้จนแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของอานนท์ทำให้หนุ่มหล่อได้กลิ่นตัวที่หอมกรุ่นของคุณเธอแบบเต็มสตรีม
“หอมจังเลย อืม….” สติของอานนท์เริ่มหลุดลอยสู่ภวังค์ ดวงตาปิดพริ้มพร้อมเผยอปากขึ้นเล็กน้อย เพื่อรับจุมพิตจากสาวลาตินแสนสวย
“ เอ๊ะ!ไม่ใช่สิ นี่มันบ้าไปแล้ว ”
ไม่รู้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดดลใจ อานนท์จึงรู้สึกตัว จึงสะบัดหลุดจากอ้อมกอดก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประสานกัน แล้วถอยห่างออกมาสามเมตร
“คุณทำอะไร มาทางไหน ไปทางนั้นเลยนะ ผมไม่้าแบบนี้ ”
แม้อานนท์จะตะคอกใส่อย่างดุเดือด แต่สาวลาตินหาด้วยเกรงกลัวใบหน้าสวยคมเริ่มบูดบึ้งเล็กน้อย ประมาณว่าเริ่มไม่พอใจ ปากก็สบถเบาๆ
“ แกหลุดรอดจากอำนาจจิตของข้าได้ยังไง ไอ้มนุษย์ทุเรศที่สุด ”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
7K
