ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        สมองผมตื้อไปหมดคิดหาทางออกเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ไม่แน่ใจว่าเป็นผลมาจากอาการบาดเจ็บหรือความเครียดที่สะสมมาทั้งวัน 

        “ไอรินฉันปวดท้องจากการโดนเข่ากระแทก ทำไงดี” ผมเอ่ยขึ้นมาดัง ๆให้อุปกรณ์รอบห้องที่เชื่อมต่อไมโครโฟนได้ยินธรณียินยอมให้ผมใช้บริการเอไอสาวต่อแล้ว

        “ถ้าท่านปวดมากหรือมีอาการอื่นร่วมที่อันตรายอย่างเช่น หน้ามืดเป็นลม คลื่นไส้อาเจียน ควรไปห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลค่ะถ้าปวดน้อยถึงปานกลางท่านอาจจะไปหาแพทย์ที่คลินิก หรือใช้บริการเทเลเมดิซินค่ะ”

        “คืออะไร”ผมถามทั้งที่รู้คำตอบในใจส่วนหนึ่ง

        “โทรเวชหรือการแพทย์ทางไกลเป็นการรักษาหรือให้คำแนะนำทางไกลโดยไม่จำเป็นต้องไปที่สถานพยาบาลสามารถใช้ได้ทั้งวิดีโอคอล หรือการเชื่อมต่อกับโลกเสมือน เป็นตัวเลือกแรกของการรักษาที่ไม่ฉุกเฉินค่ะ”

        “ถ้ารักษาแล้วต้องยืนยันตัวตนไหม”พออีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์ ผมจึงกล้าถามอย่างไม่อ้อมค้อม

        “หากท่านรักษากับโรงพยาบาลของรัฐจำเป็นต้องยืนยันตัวตนเพื่อบันทึกประวัติการรักษาของท่านในเวชระเบียนแต่หากรักษากับเอกชนมีความหลากหลายขึ้นกับความเคร่งครัดค่ะมีทั้งที่ขอดูบัตรประจำตัวประชาชนดิจิทัล และ...”

        “แบบที่ไม่ต้องยืนยันตัวตนมีที่ไหนบ้างเอาอันที่ดีที่สุด” ผมพูดแทรก ถ้าเป็นคนจริงคงเสียมารยาทน่าดู    

        “นี่เลยค่ะควิกคิวร์ (Quick-Cure) บริการเอไอให้คำปรึกษาทางการแพทย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายคนนิยมใช้อันดับหนึ่งในประเทศ คะแนนรีวิวเฉลี่ยอยู่ที่ 4.93 จาก 5คะแนน”

        “เอาอันนี้แหละเชื่อมต่อเลย”

        ทันทีที่พูดจบหน้าทีวีจอแบนเรียบบนผนังก็สว่างวาบตัวอักษรคิวกับซีขนาดใหญ่ไขว้กันที่เป็นสัญลักษณ์ของบริษัทปรากฏตรงหน้า ผมใช้รีโมตกดเลือกปรึกษาเทเลเมดิซิน และเล่าอาการทั้งหมดเท่าที่นึกออกให้จอมอนิเตอร์ฟังเมื่อเล่าจบมาสคอตก็ทำหน้าครุ่นคิด มันเป็นรูปคนครึ่งตัวที่มีใบหน้าเป็นวงกลมสีเหลืองเหมือนอิโมจิที่ห้อยหูฟังไว้บนลำคอ

        { “ขอดูรูปบาดแผลของท่านได้ไหมครับ”หมอมาสคอตบอก  

        ผมเลือกส่งรูปเข้าไปโดยใช้กล้องที่ถ่ายจากมือถือเพราะไม่อยากขยับตัวเข้าใกล้จออีกอย่างจะได้ซูมเฉพาะแผลโดยไม่เห็นใบหน้า รูปภาพจุดที่ปวดทั้งหมดถูกอัปโหลดผ่านเอสคิวอาร์โค้ดแล้วไปปรากฏบนจอหมอมาสคอตเอาไม้ไล่ชี้ไปหลาย ๆ รูปที่ลักษณะบาดแผลคล้าย ๆ กัน

        “เหล่านี้คือแผลถลอกหายในเจ็ดวันจะทำแผลหรือไม่ก็ได้”เอไอย้ายไปรูปสองอันที่ถ่ายจากใบหน้าและต้นขา “ตรงนี้ฟกช้ำ ลักษณะการบวมที่ไม่มากบ่งชี้ว่ามีโอกาสกระดูกโหนกแก้มและต้นขาแตกหักน้อยราวห้าเปอร์เซ็นต์หากต้องการยืนยันให้ได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ต้องอาศัยผลเอกซเรย์ประกอบส่วนใหญ่จะหายปวดภายในสองสัปดาห์ ท่านอาจใช้ยาแก้ปวดในช่วงแรกได้”

        ผมพยักหน้าตามอย่างเข้าใจลืมไปว่าอีกฝ่ายคงไม่เห็นเพราะไม่ได้อนุญาตเข้าถึงกล้องไว้ ตั้งค่าไว้แค่เสียง

        หมอมาสคอตเลื่อนมาชี้รูปสุดท้ายที่ถ่ายจากบริเวณหน้าท้องผมเจ็บจุดนี้มากที่สุดในบรรดาทั้งหมด “ภาพนี้ไม่เห็นบาดแผลจากภายนอกแต่เนื่องจากผนังหน้าท้องมีความหนา ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บหรือไม่เนื่องจากข้อมูลไม่เพียงพอ”

        “แล้วให้ทำไง” ผมตะโกนอย่างหัวเสีย ในขณะที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกรู้สายังคงเป็นใบหน้าสีเหลืองที่ยิ้มแย้มเช่นเดิม

        “ท่านสามารถใช้อุปกรณ์เสริมช่วยตรวจร่างกาย อาทิ ชุดตรวจหุ่นมือเทียมสำหรับการคลำด้วยมือชุดหูฟังไร้สาย สำหรับการฟังและเคาะ หรือเครื่องอัลตราซาวด์แบบพกพาสำหรับการดูเงาของอวัยวะภายใน”

        “ใช้เครื่องเอวีเอสอีหรือสมาร์ตวอตช์แทนไม่ได้เหรอ”

        “ได้แต่วินิจฉัยโรคไม่ค่อยแม่นยำครับ เพราะข้อมูลสัญญาณชีพการวิเคราะห์คลื่นสมองหรือเสียงเต้นของหัวใจและปอดที่ได้จากอุปกรณ์ที่ท่านว่าไม่เพียงพอ”

        “อะไรวะ ต้องเสียเงินอีกแล้วเหรอ...” ผมบ่นออกมาดัง ๆ แสดงว่าสมาร์ตวอตช์ยุคนี้ก็ไม่ได้เก่งไปจากเมื่อเจ็ดสิบปีก่อนเท่าใดนัก พูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาผมก็เหลือบไปเห็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งที่วางอยู่ชั้นใต้โต๊ะตรงหน้า

        “รอแป๊บนะ” ผมสั่งเอไอ จากนั้นใช้เท้าเขี่ยกล่องมาใกล้ตัวก้มลงหยิบมันอย่างทุลักทุเล ผมใช้มือปัดฝุ่นบาง ๆ ที่เคลือบผิวกล่องออกแล้วเปิดฝาด้านในมีหัวต่อคลื่นความถี่สูงที่เคยเอามาใช้ตรวจกระดูกอ่อนปลายแขนเพื่อยืนยันว่าพ้นวัยเด็กผมเชื่อมต่อสายเครื่องอัลตราซาวด์ เข้ากับช่องเสียบยูเอสบีรูปร่างประหลาดของสมาร์ตโฟน ซึ่งเชื่อมต่อกับจอทีวีขนาดใหญ่บนผนังล่วงหน้าแล้ว ภาวนาให้สมาร์ตโฟนไม่เสียหายหนักจนใช้การไม่ได้

        “ท่านได้เชื่อมต่อหัวต่ออัลตราซาวด์ Linear 7.5 เมกะเฮิรตซ์ รุ่น SIFRAS85 เรียบร้อยแล้ว พร้อมใช้งาน” หมออิโมจิประกาศเสียงดัง “ขอให้ท่านทำตามคำสั่งทีละขั้นตอนอย่างช้าๆ”

        ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากบีบเจลที่ช่วยเป็นสื่อกลางส่งผ่านคลื่นเสียงเคลือบหัวตรวจวัดก็เคลื่อนวัตถุในมือไปตามผนังหน้าท้องจากซ้ายไปขวาและบนลงล่างตามที่เอไอแนะนำก่อนพบว่ามันไม่ได้ยากอย่างที่คิด แค่ขยับทีละน้อยตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดด้วยความหวังว่าผลการวิเคราะห์จะแม่นยำที่สุดบางทีก็กดให้ลึกขึ้นถ้าเอไอเห็นภาพไม่ชัด หรือบางทีก็กลั้นหายใจเป็นพัก ๆ ตามคำสั่งส่วนที่ยากที่สุดคือช่องท้องส่วนล่างซึ่งต้องปรับโซฟาเป็นเตียงแบนราบก่อนแล้วก็ค่อยๆ เคลื่อนลงต่ำจนเกือบถึงบริเวณหัวหน่าว

        “ไม่ต้องโกนขนก็ได้ใช่ไหม” ผมถาม ถ้าเป็นหมอจริงคงเขินอายน่าดู

        “ไม่ต้องครับ ภาพที่เห็นตอนนี้คมชัดอยู่ในเกณฑ์ที่แปลผลได้ครับ” หมอมาสคอตตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเดิม}

        กระบวนการจบสิ้นเอไอแจ้งว่าผลการตรวจอวัยวะภายในเบื้องต้นปกติดี ไม่ว่าจะเป็นเนื้อของตับ ไต หรือม้ามไม่พบหลักฐานของเลือดออกในช่องท้อง

        “อย่างไรก็ตามหากอาการปวดของท่านมากขึ้นมีอาการอื่นร่วม อาทิ คลื่นไส้อาเจียน ปัสสาวะเป็นเลือดบาดแผลตามตัวเป็นวงแดงร้อนมากขึ้น แนะนำให้ประเมินซ้ำ และอาจต้องปรึกษาแพทย์ที่เป็นมนุษย์อีกครั้งทั้งนี้คำแนะนำของเราทั้งหมดเป็นเพียงข้อเสนอแนะซึ่งคำนวณตามโอกาสที่เป็นไปได้เท่านั้นเราไม่รับผิดชอบถึงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น หากท่านต้องการผลการตรวจที่แม่นยำและดีที่สุดโปรดรักษาต่อที่โรงพยาบาลใกล้บ้านของท่าน”

        จากนั้นก็มีให้เลือกว่าจะจองคิวนัดหมายเข้าไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือไม่ภายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรรอบตัวผมมีอยู่สามแห่ง ผมกดปฏิเสธแล้วปิดโปรแกรมในทันที

        ได้ฟังเท่านี้ก็โล่งใจได้ประมาณหนึ่งเรื่องอะไรต้องเผยตัวให้สังคมรับรู้ด้วย

        ธรณีกลับถึงคอนโดในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเขาปิดประตูห้องตามหลังโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตรงไปหยิบน้ำส้มจากในตู้เย็นดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วป่านนี้ข่าวคงแพร่สะพัดทั่วบริษัท คนที่ไม่รู้ก็ต้องเป็นคนประเภทปิดหูปิดตาไม่คบค้าสมาคมกับใครบางทีเขาอาจจะรอให้ผมเริ่มต้นก่อน

        “นายโกรธที่ฉันไปก่อเรื่องมาอีกแล้วใช่ไหม”

        “แหงละสิ ถ้ารู้ว่าท่านจะทำตัวให้เป็นที่สนใจขนาดนี้เราคงไม่ไปคุยกับตำรวจให้เสียเวลาหรอก” ธรณีพูดเสียงแข็งกร้าวอย่างเคือง ๆ ไม่เห็นเกี่ยวกันตรงไหนเรื่องที่ผมชกต่อยกับสหายจำกัดอยู่แค่ในบริษัท ไม่เกี่ยวกับคนนอกสักหน่อยไม่จับแพะชนแกะเกินไปหน่อยหรือ แต่ผมไม่อยากเถียงให้เขาเสียอารมณ์เพิ่ม

        “ฉันขอโทษ”ผมพูดเสียงอ่อย

        เพื่อนส่ายหน้ายกแก้วน้ำส้มกระดกดื่มจนหมดแล้วพ่นลมหายใจออกมาดังๆ เสียงเขาเริ่มสงบลง“แล้วท่านเจ็บมากไหม”

        “ไม่เป็นไรมาก”ผมพูดกึ่งจริงกึ่งเท็จ เพิ่งขยับตัวได้คล่องขึ้นเมื่อห้านาทีก่อนนี้เอง ยาเม็ดสีส้มคงแพร่กระจายไปทั่วร่าง

        “ดีแล้ว”ธรณีตอบห้วน ๆ วางแก้วในเครื่องล้างจาน จากนั้นก้าวมานั่งบนโซฟาโดยเว้นระยะห่างจากผมสีหน้ายังบึ้งตึงเหมือนหมาปั๊ก ต้องรีบสะสางก่อนที่เขาจะหันไปสนใจดูข่าวจากทีวี

        “นายรู้สึกไม่ดีใช่ไหมที่มติคณะกรรมการบริษัทเลือกไม่แจ้งความ” ผมพูดดักทาง

        ธรณีอึกอักเหมือนอยากพูดชั่วครู่หนึ่งแต่ก็เปลี่ยนใจ

        “ว่าแล้วคนอย่างนายคงไม่ปล่อยให้คนที่ทำร้ายร่างกายคนอื่นก่อนลอยนวลแน่นายจะไปแจ้งความก็ได้นะ” ผมประชด

         “ใช่ เราไม่เห็นด้วย” เพื่อนพูดเสียงแข็ง “มติของบริษัทก็เหมือนการเพิกเฉยแม้จะไม่มีโทษตามกฎหมาย แต่ก็เป็น เซเลกชันไบแอสแบบหนึ่ง”

        ในอดีตการเพิกเฉยไม่มีความผิดยกเว้นละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หรือละเว้นการช่วยเหลือผู้ที่มีภยันตรายถึงชีวิตเท่านั้นธรณีเล่าว่าในยุคหนึ่งมีการปรับการลงโทษขยายใช้กับกฎหมายทางอาญาทุกอย่างไม่ใช่แค่กรณีช่วยชีวิตแต่พบปัญหาการกลัวจนแจ้งความมากเกินไป หากได้ยินเสียงของแตกข้างบ้านก็แจ้งไว้ก่อนแม้เป็นแค่อุบัติเหตุ พอเจ้าหน้าที่ทำงานหนักปัจจุบันจึงปรับมาเป็นสองมาตรการนั่นคือจูงใจให้เป็นพลเมืองดีแจ้งตำรวจโดยใช้กฎแห่งความดี กับลงโทษเฉพาะกรณีเป็นพยานซึ่งเห็นความผิดซึ่งหน้ามีข้อมูลครบถ้วนว่าคนนั้นผิดจริงไม่คลุมเครือ ก็จะมีโทษแต่ไม่หนัก

        เพื่อนว่าต่อ “อีกอย่างถ้าเราหรือใครก็ตามที่เห็นท่านชกต่อยกับสหาย ไปแจ้งความก็อาจโดนบริษัทฟ้องเรื่องละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลได้”

        “แต่นายก็จะได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแสไม่ใช่เหรอ”ผมท้วง

        “ใช่ ถึงจะได้รับความคุ้มครองก็จริงก็ได้ไม่คุ้มเสีย บริษัทอาจลงโทษเราทางวินัยโทษฐานขัดขืนมติที่ประชุมต่อให้ทำถูกหมด บริษัทก็คงปฏิบัติต่อเราไม่ดีเหมือนเดิมแน่นอน เพราะเกิดอคติไปแล้วสาเหตุสำคัญที่สุดที่เราไม่ฟ้อง คือ ทั้งสองคนไม่ได้บาดเจ็บหนักถ้าทำร้ายร่างกายสาหัสเราสาบานว่ายอมสละตำแหน่งหน้าที่การงานในบริษัทนี้เพื่อฟ้องท่าน พูดง่าย ๆ คือถ้าความเสียหายมันมากกว่านี้ หรือถ้าเราเป็นผู้เสียหายเองสถานการณ์อาจเปลี่ยน”

        ผมนิ่งเงียบไป ลังเลว่าควรรู้สึกอย่างไรดีจะขอบคุณหรือกลัวชายผู้นี้กันแน่ปฏิกิริยาของอิสราเองก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้เท่าไหร่ ภาพของเธอที่โรงจอดรถยังติดอยู่ในความทรงจำผมดวงตาคู่นั้นฉายแววแค้นเคืองระคนเหนื่อยหน่ายเต็มทน คงผิดหวังไม่น้อยที่ผมผลักไสเธอออกไปง่ายดายขนาดนี้เวลานี้ความหวังที่กลับมาพัฒนาความสัมพันธ์อันดีกับเธอช่างริบหรี่ยิ่งนักไม่ต้องพูดถึงการเป็นแฟนกัน แค่เพื่อนสนิทยังยาก

        เวลานี้ผมนอนตาปรือบนโซฟาที่ถูกปรับราบเป็นเตียงนอนร่างกายอ่อนเพลียจากงาน การบาดเจ็บ และผลของยา ผสมปนเปกัน แสงไฟอ่อน ๆลอดมาจากช่องใต้ประตูห้องธรณี เขาขยันทำงานเช่นเคย ขืนผมทำแบบนั้นคงตื่นสายแน่

        แบตเตอรี่ร่างกายของท่านเหลือ 5% ท่านควรพักผ่อนนอนหลับโดยเร็วที่สุด

        เครื่องเอวีเอสอีแจ้งไว้เช่นนี้ก่อนที่มันจะถูกถอดออกวางบนแท่นชาร์จไร้สายบนโต๊ะตัวใกล้ที่สุดผมเคยลองถามไอรินเล่น ๆ ว่ารู้ได้ไง คำตอบที่ได้ชวนงุนงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อมันพ่นชื่อทางวิทยาศาสตร์อย่างอะดีโนซีนรีเซพเตอร์ซูปราไคแอสแมติกนิวเคลียส ฮอร์โมนคอร์ติซอล และคลื่นสมองธีตา เครื่องนี้ไม่ได้มีกลไกเจาะเลือดแสดงว่าอาจอาศัยผลทางอ้อมจากสมองเป็นหลัก เพิ่งพบว่ามันมีฟังก์ชันด้านสุขภาพที่ทดแทนสมาร์ตวอตช์ได้ไม่แปลกใจเลยที่คนยุคนี้ใส่น้อยลงในหมู่คนรู้จักมีแค่เรือนสีม่วงของอิสราที่ผมให้เป็นของขวัญ ยังช้ำใจไม่หายที่เธอเปลี่ยนเป็นเรือนเดิมตั้งแต่เลิกกับผมข้อมูลสุขภาพในเครื่องเอวีเอสอีมีทั้งชีพจรซึ่งน่าจะจับการเต้นของเส้นเลือดสักเส้นบริเวณใบหน้าไม่ก็ในหูระดับความสุข ความเครียดสะสม การดื่มน้ำ บางทีรู้ดีกว่าผมเสียอีก ก่อนหน้านี้คืนที่ผมปั่นกฎหมายจนดึกดื่นเจ้าเครื่องนี้ก็เตือนแล้วเตือนอีกให้พัก แต่เจ้าของมันกลับเมินเฉย ส่งผลให้วันต่อมาสลบเหมือดหลับตั้งแต่หกโมงเย็นยันเช้า

        ผมจ้องไปยังเพดานอันมืดมิดมีโอกาสคิดใคร่ครวญชั่วขณะก่อนจะผล็อยหลับไป มีปัญหาที่ต้องสะสางเต็มไปหมดถ้าไม่แยกวิเคราะห์เป็นเรื่อง ๆ ก็ไม่อาจคลายกังวลได้เรื่องเงินคงยื้อได้อีกสักพักก่อนจบบทสนทนากับธรณีในช่วงเย็นผมขอยืมเงินเขาเพิ่มเท่าค่าเสียหายที่ต้องจ่ายให้บริษัทสัญญากับเขาว่าจะหามาคืนให้เร็วที่สุด เพื่อนส่ายศีรษะด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายตามคาดชายหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่ภาพโฮโลแกรมจะฉายออกมาจากเครื่องเอวีเอสอีของเขาภาพเสมือนของกระดาษขนาดเอสี่ลอยกลางอากาศตรงหน้าผม ในนั้นมีตัวหนังสือยาวเป็นพืด

        “รอบนี้คงต้องทำสัญญาแล้วนะถ้าท่านได้เป็นพลเมืองโลกจริงสัญญานี้ก็จะไม่เป็นโมฆะ” ธรณีพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมคงตั้งใจละกรณีที่เป็นประชากรโลกไม่สำเร็จไว้ในฐานที่เข้าใจ อาจจะยอมยกหนี้ให้แต่ผมต้องไปเข้าคุกแทน

        ผมกวาดตาอ่านอย่างช่ำชองด้วยทักษะที่ฝึกฝนมานานใช้นิ้ววาดลายเซ็นบนอากาศ เข้าใจว่าถึงจะเซ็นมั่ว ๆ รอยนิ้วมือ และภาพวิดีโอพร้อมใบหน้าขณะลงชื่อก็ใช้เป็นหลักฐานได้อยู่ดีผมเข้าใจความรู้สึกอึดอัดของเพื่อนดีจึงยอมเซ็นโดยไม่อิดออด ต่อไปนี้คงต้องตั้งใจทำงานลาเท่าที่จำเป็น อีกทั้งต้องเก็บหอมรอมริบ กินอยู่อย่างมัธยัสถ์ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปกะว่าจะเดินไปทำงานเพื่อประหยัดค่าแท็กซี่ ตั้งปลุกเผื่อเวลาไว้ครึ่งชั่วโมงแล้ว

        ยังไงก็ต้องผลักดันให้กฎหมายประชาคมโลกสำเร็จโดยเร็วเป็นหนทางเดียวที่จะการันตีความอยู่รอดของผม อย่างที่อิทธิกับกรรมการชายผิวคล้ำพูดผมอาจไม่ได้มีเวลาถึงสิ้นเดือนมีนาคมด้วยซ้ำ ไม่การันตีว่าคณะกรรมการชุดหน้าจะเก็บผมไว้หรือไม่พวกเขาอาจเลิกจ้างแล้วไล่ออกดื้อ ๆ หรือไม่ก็ปิดกั้นทางเลือก ใช้แรงกดดันบีบคั้นให้อีกฝ่ายลาออกเองถ้าเลวร้ายที่สุดก็กลับลำแจ้งตำรวจอย่างไม่แยแส

        ผมหยิบรูปภาพในช่องหน้าสุดของกระเป๋าเป้ออกมาดูอันธิยากำลังยิ้มร่าอย่างมีความสุข ผมเผลออมยิ้มออกมาขณะเดียวกันก็ต้องรีบปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว ในยามนี้เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมมีกำลังใจสู้ต่อไปอยากมีเธอข้างกายตลอดเวลา อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนกอดภรรยาที่หลับอุตุรับรู้ว่าเรื่องราวในปี 2090ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันแสนยาวนาน

        ผมตัดสินใจแล้วว่าจะจบเรื่องของอิสราและสหายอย่างไรในวันพรุ่งนี้