ตกลงปลงรัก

        ไตรภพเก็บของอย่างลวกๆตอนที่มากรุงเทพเขาแทบจะไม่ได้ขนอะไรมาอยู่แล้วมีแค่แล็ปท็อปเครื่องเดียวและเสื้อผ้าอีกสองสามชุดเท่านั้น พวกของใช้ส่วนตัวต่างๆที่บ้านเชียงใหม่ก็มีพร้อมสรรพอยู่แล้ว เขาเลยไม่ต้องเก็บของอะไรเยอะ

        เขาเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นเห็นมุกจันทร์นั่งเอนตัวพิงโซฟาหลับไปแล้ว จึงเดินไปเป่าเทียนหอมให้ดับ ในคอนโดเป็นสถานที่ปิดแม้จะเปิดแอร์ไว้แล้วแต่ก็ไม่ควรจะจุดไฟไว้นานๆเพราะการเผาไหม้ของไฟต้องใช้ออกซิเจน การจุดไฟไว้ในห้องนานๆจะทำให้ออกซิเจนถูกใช้ไปจนหมดไม่เหลือไว้ให้คนหายใจแถมการเผาไหม้ยังทำให้เกิดคาร์บอนไดออกไซด์อีกด้วย เรื่องนี้ร้ายแรงถึงขั้นทำให้เสียชีวิตได้เลยเขาจดไว้ในใจว่าต้องบอกเธอให้ระวังเรื่องนี้

        ที่จริงตอนจัดของเสร็จเขาคิดจะออกมาชงกาแฟกินสักหน่อยแต่พอเห็นว่าเธอกำลังหลับอยู่แบบนี้จึงไม่กล้าชง กลัวว่าเธอได้กลิ่นกาแฟแล้วจะตื่นเขาคิดว่าเมื่อคืนเธอคงไม่ได้หลับสนิทนักเพราะมัวระแวงเรื่องที่มีคนมาก่อกวนควรจะปล่อยให้เธอนอนต่อไปอีกสักพักดีกว่า

        เขาเดินไปหยิบแล็ปท็อปออกมาเปิดและเข้าเว็บไซต์เพื่อจองตั๋วเครื่องบินกลับเชียงใหม่

        มุกจันทร์ได้ยินเสียงดังเบาๆเหมือนเสียงคนกำลังเคาะนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดเพื่อพิมพ์งาน เสียงดังต๊อกแต๊กๆเธออดนึกตำหนิไม่ได้ว่าดึกดื่นขนาดนี้ใครยังนั่งทำงานอยู่อีกไม่รู้หรือไงว่ารบกวนคนกำลังนอน คิ้วสวยเริ่มขมวดน้อยๆ เปลือกตาของเธอค่อยๆเปิดออก

        เพราะว่าเพิ่งตื่นลืมตาขึ้นมาสายตาของเธอจึงยังจับโฟกัสได้ไม่ชัด เธอเห็นผู้ชายนั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้เป็นใครกันนะ  เธอกะพริบตาปริบๆเพื่อทำให้ตัวเองมองได้ชัดเจนขึ้น

        คุณดิน?ทำไมเขามานั่งทำงานอยู่ตรงนี้ล่ะ มุกจันทร์ดันตัวขึ้นนั่งตัวตรง“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เพราะว่าเพิ่งตื่นน้ำเสียงของเธอจึงแหบกว่าปกติเล็กน้อย

        เขาเหลือบตาขึ้นมองเธอแวบหนึ่งพอเห็นว่าเธอยังอยู่ในอาการง่วงงุนจึงเบนสายตาไปทางอื่นแทน “ผมกำลังจองตั๋วเครื่องบิน”

        จองตั๋วเครื่องบิน?ไปไหน? แล้วทำไมต้องมาจองตรงนี้ด้วยล่ะ? เขามานั่งอยู่ตรงหน้าเธอได้ไงกัน?

        มุกจันทร์มองไปรอบๆถึงได้พบว่าสถานที่ที่เธอนั่งอยู่เธอไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยสักนิด เธอกะพริบตาปริบๆอีกรอบ รอบนี้เพื่อไล่ความง่วงงุน แล้วเธอก็รู้สึกว่าสมองของเธอเริ่มทำงานแล้วเธอจำได้แล้วว่าที่นี่คือคอนโดของไตรภพ เธอมาค้างที่นี่เพื่อหนีการถูกก่อกวนและเธอยังบอกกับเขาว่าจะกลับเชียงใหม่พร้อมเขา เพราะฉะนั้นการที่เขามานั่งจองตั๋วเครื่องบินอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้จึงเป็นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

        จริงอยู่ที่สติเริ่มกลับมาแจ่มชัดทว่าหนังตายังเหมือนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เธอยังคงรู้สึกง่วงอยู่แต่จะขอตัวไปนอนก็เกรงใจเขา จึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่เค้าน์เตอร์ครัว “คุณเอากาแฟไหมคะมุกว่าจะชงกาแฟ”

        “บัตรประชาชนก่อนดีกว่าครับ”

        “หือ?”เธอไม่เข้าใจว่ากาแฟกับบัตรประชาชนเกี่ยวข้องกันยังไง

        “จองตั๋วเครื่องบิน”เขาพูดย้ำช้าๆ อีกรอบ

        “อ้อแป๊บนะคะ” เธอเดินไปหยิบบัตรประชาชนมาส่งให้เขา และเดินกลับไปที่เค้าน์เตอร์ครัว“ตกลงคุณเอากาแฟไหมคะ”

        “ชงเผื่อด้วยครับขอบคุณ” เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอเพราะมัวแต่มองข้อมูลในบัตรประชาชนของเธออยู่

        มุกจันทร์ใช้เวลาไม่นานก็จัดการชงกาแฟเสร็จกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟที่เพิ่งชงใหม่ๆ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาพอสมควร เธอยกกาแฟมาวางให้เขาบนโต๊ะ

        “ขอบคุณครับ”เขารับไปและยกขึ้นจิบ ก่อนนั้นยังไม่ลืมกล่าวขอบคุณและยื่นบัตรประชาชนคืนให้เธอ

        “ร้านนั้นร้านอะไรนะ แม่คุณบอกว่าอาหารอร่อย ที่คุณชอบไป” อยู่ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้นมา

        “ร้านเอ่อ...” มุกจันทร์ยังตามไม่ทันว่าเขาหมายถึงร้านไหน

        “แม่คุณบอกว่ามีร้านอาหารร้านหนึ่งที่คุณชอบไปทำอาหารอร่อย ผมฟังแล้วอยากไปลองชิมสักหน่อย” เขาอธิบาย

        “อ๋อร้านนั้นเอง แต่ว่าถ้าเป็นร้านนั้นต้องจองก่อนค่ะ เพราะคนเยอะถ้าไม่จองโต๊ะจะเต็มตลอด ไม่มีที่นั่ง”

        “งั้นก็จองตอนนี้เลยน่าจะทันนะครับ ยังไม่บ่ายสามเลย”

        “มุกว่าเราสั่งอาหารมากินกันดีกว่าไหมคะ”

        “ไปกินที่ร้านเถอะครับกว่าจะได้มากรุงเทพคงอีกนาน ผมก็อยากไปลองชิมด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องกลับเชียงใหม่แล้ว”

        “งั้นก็ได้ค่ะ”จากนั้นมุกจันทร์ก็บอกเบอร์ติดต่อเพื่อให้เขาจองโต๊ะสำหรับมื้อเย็น

        “สวัสดีค่ะได้จองโต๊ะไว้ไหมคะ” พนักงานเอ่ยถามเมื่อเห็นไตรภพและมุกจันทร์เดินเข้าร้าน

        “จองไว้ครับไตรภพ”

        “เชิญทางนี้เลยค่ะ”พนักงานบอกและผายมือเชิญให้ทั้งสองคนเดินตามไป

        พนักงานที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่งของร้านมองมาทางมุกจันทร์พอเห็นมุกจันทร์ก็ทำท่าตื่นเต้น คิดในใจอย่างยินดี อยู่ดีๆ ก็ได้ลาภลอยอีกแล้วเธอชอบจริงๆ เลยเวลาลูกค้าผู้หญิงคนนี้มาที่ร้าน ทำไมถึงชอบน่ะเหรอ ก็เพราะมีลูกค้าอีกคนบอกกับเธอไว้ว่าถ้าเห็นลูกค้าผู้หญิงคนนี้มาที่ร้านให้ส่งข้อความบอกเขาทันทีเขามีค่าเหนื่อยให้สองพัน ตอนแรกเธอก็ไม่เชื่อแต่ว่ารอบก่อนที่เธอเห็นลูกค้าผู้หญิงคนนี้มา เธอลองส่งข้อความไปบอกผู้ชายคนนั้นปรากฏว่าเขาโอนเงินให้เธอสองพันจริงๆ  รอบนี้ถ้าเธอส่งข้อความไปบอกเขาอีก เธอก็จะได้เงินสองพันแน่แล้ว

        พนักงานส่งข้อความบอกลูกค้าคนนั้นเสร็จแล้วก็ยืนชำเลืองมองไปทางมุกจันทร์อย่างอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ คนสวยก็ดีแบบนี้มีแต่คนมารุมจีบ แต่ละคนดูดีทั้งนั้นเลย วันนั้นก็มากับคนหนึ่งแถมยังมีลูกค้าคนนั้นที่ดูมีเงินคอยตามจีบ ก็แน่ล่ะต้องมีเงินสิ แค่ให้เธอส่งข่าวแค่นี้ยังจ่ายให้ตั้งสองพันไหนจะมีผู้ชายที่มาวันนี้ด้วยอีก การมีผู้ชายหน้าตาดีมาตามจีบตั้งสามคนจะรู้สึกยังไงบ้างนะต้องรู้สึกดีมากๆ แน่เลย ชาตินี้เธอจะได้มีโมเม้นท์นี้บ้างไหมหนอ

        ก่อนที่พนักงานคนนั้นจะได้คิดเพ้อฝันอะไรต่อพนักงานอีกคนก็มาเรียกให้ไปยกอาหารมาเสิร์ฟ

        มุกจันทร์สั่งอาหารเสร็จแล้วระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟเธอเหลียวมองไปรอบๆ ท่าทางเหมือนกำลังระแวดระวัง

        “มีอะไรเหรอครับ”ไตรภพเอ่ยถามเมื่อเห็นมุกจันทร์ดูไม่ปกติ

        “มุกรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ค่ะแต่ดูรอบๆ แล้วก็ไม่เห็นมีใคร”