ฝันร้าย ฝันนั้นกำลังตามหลอกหลอนให้คนผู้นั้นจมดิ่งสู่ความมืดมิด เสียงปืนดังสนั่น คราบเืสาดะุเต็มพื้นห้องไปหมด รันเห็นเงาสะท้อนตัวเองในกระจก กำลังส่งยิ้ม รอยยิ้มดูน่ากลัวจนขนลุกซู่ เสียงกระซิบดังแ่เบาไม่หยุดหย่อน
คนที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อลืมตาตื่น มือบางกุมสร้อยคอสัญลักษณ์ไม้กางเขนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ ทันทีที่พลั้งนึกถึงบทสนทนาในโบสถ์ระหว่างตนกับหญิงาุโ เหมือนได้คลายความรู้สึกหนักอึ้งที่พันธนาการเอาไว้ลง
เธอเห็นผู้เป็แม่นอนจมกองเื กลับกันในฝันดูเลือนรางจนไม่อาจมองเห็นใบหน้าคนผู้นั้น แม้แต่ใบหน้าของผู้ให้กำเนิดเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เห็น ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้ว่าหน้าตาคนผู้นั้นเป็เช่นไร มันคือเื่น่าเศร้าที่สุดในชีวิตของหญิงสาว
รันพยายามอย่างหนักเพื่อเฟ้นหาวิธีทำให้ตัวเองมีความสุข เธอตัดสินใจขนข้าวของย้ายออกจากตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ โดยมีลุงสันต์คอยช่วยหาที่พักใกล้ๆ โรงเรียนชนบทให้ รวมถึงเื่ที่หญิงสาวมักไปอธิษฐานที่โบสถ์อยู่บ่อยครั้งเมื่อมีโอกาส
เช้าวันรุ่งขึ้นรันตัดสินใจปั่นจักรยานไปโรงเรียนและร้องขอไม่ให้ชายสูงวัยไปรับส่งเหมือนแต่ก่อน ระหว่างทางหญิงสาวเห็นภคินในระยะไกลๆ หน้าตลาดทางเข้าโรงเรียน ยืนคุยกับกลุ่มชายชุดดำสามคน เธอก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือเป็เวลาหกโมงเช้า
"นี่เธอ "
เด็กหนุ่มเรียกหล่อนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แล้วปลีกตัวออกจากกลุ่มชายฉกรรจ์ ภคินชวนเธอเข้าโรงเรียนด้วยกัน และทำความรู้จัก รันที่กวาดสายตาคมคายมองภคินอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็ให้คำตอบตัวเอง เขาคือหนึ่งในสมาชิกชมรมถ่ายรูปเมื่อหล่อนเห็นกล้องที่ชายหนุ่มสะพาย
เขาพยายามจะโชว์ฝีมือให้หล่อนดูโดยการขอถ่ายรูปอีกฝ่าย แต่เธอกลับปฏิเสธ
รันคือเด็กสาวนิรนามที่ไม่มีแม้แต่ชื่อจริงหรือรูปถ่ายในการสมัครเข้าเรียน ทุกอย่างถูกจัดการผ่านทางครอบครัว เธอมีหน้าที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น การย้ายเข้ามาเรียนในชนบทนั้นถือเป็โอกาสครั้งสุดท้าย และสบโอกาสเดียวที่เธอจะได้รับ
"มาเฟียเหรอ เคยได้ยินคำนี้รึเปล่า "
จู่ๆ ภคินก็ซักถามเธอ เมื่อทั้งสองกำลังจะขี่จักรยานเข้ารั้วโรงเรียน เธอไขความกระจ่างโดยการย้อนถามเขากลับ
" ทำไม สนใจเหรอ ?
" เห็นไหมผู้ชายชุดดำสองสามคนเมื่อครู่ นำรูปถ่ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวห้าขวบเพื่อตามหาเธอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่เห็นคนพวกนี้วนเวียนอยู่แถวนี้ จะว่าไปแล้วเกือบปีแล้วละมั้ง "
ภคินพูดแล้วพลอยยิ้มออกมา ว่าหล่อนเป็คนแรกที่ปฏิเสธการขอถ่ายรูปจากเขา
************
ฮาโระโตะย้ายเข้ามาในโรงเรียนชนบทแห่งนี้ เพื่อปกป้องพลอยไพลินในฐานะคู่หมาย เด็กสาวหลบหนีออกนอกประเทศและถูกส่งเข้ามาเรียนในชนบทเพื่อหลบหนีการไล่ล่าจากกลุ่มผีเสื้อราตรี นั่นเขาเรียกว่าค้าประเวณี
" ใครบอกนายว่าเราเรียนอยู่ที่นี่ "
พลอยไพลินรู้สึกโกรธที่รู้ว่าอีกฝ่ายคือทาเคชิคู่หมั้นเมื่อครั้นวัยเยาว์ เขาพยายามตามหาเธอ
" ฉันสืบเอง และรู้เอง สิ่งสำคัญโรงเรียนแห่งนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับพลอยอีกแล้ว มีคนของพรรคผีเสื้อราตรีแฝงตัวมาเรียนที่นี่เช่นกัน ฉันเคยเห็นผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ชื่อรันในงานสานมิตรภาพเมื่อหลายปีก่อน "
" รันเหรอ ?
หล่อนขมวดคิ้ว
" ว่ากันว่าพรรคผีเสื้อราตรีทุกคนล้วนมีลายสักผีเสื้อที่หลัง "
ทาเคชิกล่าวพูดด้วยความสัตย์จริง
"ถ้าเป็เื่จริง พลอยจะยอมลาออกจากโรงเรียนมั้ยย "
หากเื่ราวถูกเผยออกมาเป็เช่นนั้น หล่อนจึงพยักหน้าเป็คำตอบ
" คุณยายละอองดาวล่ะ เราไม่อาจปล่อยให้ท่านอยู่ที่นี่ตามลำพัง "
" อย่ากังวลไปเลย ผมวางแผนเื่นี้ไว้แล้ว "
ทาเคชิให้สัญญา และกล่าวว่านี่คือสิ่งที่หญิงสาวควรรับรู้ กลุ่มมาเฟียที่เหี้ยมโหดไม่ต่างจากปิศาจในยามค่ำคืนคือพรรคผีเสื้อราตรี เชื่อกันว่าผีเสื้อเป็สัญลักษณ์ของจิติญญา ความเป็ะ พวกเขายังเชื่ออีกว่าเืคือสิ่งสังเวยที่ทรงคุณค่า คนที่ได้ฟังถึงกับทอดถอนใจ และก่อเกิดความกังวลในหัวใจ
**************
ภายในห้องเรียนที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองหน้าหล่อน เพียงปรากฏรอยยิ้มแห้งเหือดบนสีหน้า รันแสยะยิ้มเมื่อเห็นตราผีเสื้อจ่าหน้าซองบนจดหมายที่ภคินต้องรีบเก็บเข้ากระเป๋าโดยเร็ว เด็กสาวฉงนใจและเกิดความอยากรู้ขึ้นมา
เพื่อนร่วมห้องต่างทยอยเข้าเก็บกระเป๋าสัมภาระในระยะเวลาก่อนเสียงกริ่งเรียกเคารพธงชาติจะดังในสิบห้านาที และเสียงกริ่งดังขึ้นอีกหนใน่พักเที่ยง ปาริชาตสาวสวยรุ่นพี่มอหกถือกล้องถ่ายเดินเข้ามาหาภคินและสนทนาด้วยกัน
รันถือสมุดวาดบันทึกแล้วบรรจงวาดเื่ราวที่พบเจอในแต่ละวันอย่างขะมักเขม้นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีใบไม้ช่วยบดบังแสงแดดที่เจิดจ้าร้อนแรง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสนามหญ้าที่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ
จู่ๆ เืกำเดาก็หยดลงบนกระดาษสีขาวที่เ้าตัวถือในมือจนเปื้อน รันดึงทิชชูในกระเป๋าแล้วเอนตัวไปข้างหน้า ก้มหน้าเล็กน้อยจวบจนเืกำเดาหยุดไหล เธอใช้ทิชชูซับเืแดงสดออกบนแผ่นกระดาษจนเหลือเป็คราบสีน้ำตาล
ภคินแอบถ่ายรูปเมื่อครั้นเห็นว่ารันคงไม่รู้ตัว ชายหนุ่มใช้กล้องซูมรูปให้ขยายใหญ่ขึ้น และเห็นว่าเธอกำลังทำอะไรบางอย่าง
รุ่นพี่อย่างปาริชาตตั้งเงื่อนไขจำนวนหนึ่งเพื่อแลกกับเงินก้อนโต นั่นคือการสืบประวัติส่วนตัวเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาหนึ่งสัปดาห์ก่อน เื่จดหมายปริศนานั้นก็ด้วย เหตุผลที่ชายหนุ่มยอมรับและไม่อาจปฏิเสธเพราะมันนำมาซึ่งจำนวนเงินมากมายมหาศาล ความจนน่ากลัวและพลัดพรากครอบครัวไปจากอกชายหนุ่ม ฉะนั้นเขาจึงยอมรับความทะเยอทะยานที่ย่างกรายเข้ามาในชีวิตแต่โดยดี
ชายหนุ่มกำลังชี้มือไปยังรันที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ บริเวณขอบสนามเพื่อความแน่ใจ ทว่ากลับพบว่าไม่เห็นเธอ ภคินจึงโชว์รูปที่แอบถ่ายให้ดูแทนเพื่อยืนยัน ในที่สุดเื่จดหมายก็ถูกกล่าวขานระหว่างการสนทนา
เด็กหนุ่มรับงานหารายได้ จดหมายปริศนาคืองานที่เขารับส่งเป็ประจำ หลังเลิกเรียนรันแกล้งทำเป็ตีสนิทและขอกลับบ้านด้วยคน เมื่อผ่านพ้นเขตโรงเรียนเธอก็ไม่รีรอที่จะเคลียร์ปัญหา
" ชอบฉันเหรอ ถึงแอบถ่ายรูป "
"เปล่า ไม่ได้ชอบ "
หญิงสาวใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งในขณะที่ไม่ได้มองหน้าผู้สนทนา
" ลบรูปซะ ถ้าไม่อยากมีปัญหา "
จากนั้นขี่จักรยานสวนไปอีกทาง ชายหนุ่มเหลียวหลังกลับไปมองอีกฝ่าย และกล่าวขอโทษเพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาจะไม่ทำตามที่หล่อนขอเพื่อจำนวนเงินก้อนโต
***********
ทาเคชินั่งรอพลอยไพลินจวบจนเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เธอมาช้าเกินกว่าเวลานัดหมายที่ทั้งสองตกลงกัน เสียงพลุแตกดังสนั่นในยามค่ำคืนทำให้รู้ว่าหญิงสาวกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาต้องรีบไปช่วยเธอแต่ก็ช้ากว่าใครบางคน
แม้จะเผชิญหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคลุมดำ หากจะปกป้องผู้เป็ยาย ถึงจะมีความกลัวพลอยไพลินก็ไม่อาจหวาดหวั่น
รันแอบตามชายหนุ่มหลังพวกเขาแยกทางหน้าตลาด ภคินหลีกเลี่ยงอีกฝ่ายโดยแกล้งไปหาพลอยไพลินที่บ้าน จนเห็นเหตุการณ์บางอย่างเข้า รันที่ตามมาจนเห็นไปด้วย รีบหยุดยั้งอีกฝ่ายแล้วห้ามปรามไม่ให้เข้าไปยุ่ง
"นี่เธอตามฉันมาเหรอ ?
เด็กสาวไม่ตอบเพียงแต่ใช้สายตาบ่งบอกให้อีกคนเงียบเสียก่อน
ชายชุดดำเหนี่ยวไกปืนมาทางพวกเขา หญิงสาวรีบดึงคนข้างตัวหลบะุด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงว่องไว
" รีบหนีไป นายน่ะ ฉันจัดการเอง "
" เธอมันก็แค่ผู้หญิงจะจัดการได้ยังไง พวกเขามีปืนน่ะ ไม่เห็นเหรอ?
รันกวาดสายตามองบนเพราะดื้อรั้นของอีกคน
" นี่ไม่ใช่เวลาที่เราต้องมาเถียงกัน "
ภคินจ้องลึกไปในแววตาเฉยชาคู่นั้น ก่อนจะหมดสติไป รันปล่อยให้คนของตนเข้ามาจัดการและช่วยเหลือเด็กสาวก่อนทาเคชิจะมาถึง
************
เหล่าผีเสื้อมากมายหลากหลายสีโบยบินอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ มีศาลาตั้งสะดุดตาอยู่บนูเาสูง เนินเขาลูกนั้นไร้ผู้คน ไร้สิ่งมีชีวิตอื่นใดๆ นอกจากผีเสื้อ เขาเห็นผีเสื้อสีขาวตัวหนึ่งโบยบินอยู่ในกรงขังก่อนจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าดังมาจากข้างในตัวบ้าน ตลอดคืนภคินหลับอยู่หน้าระเบียนบ้าน
"ยัยบ้าเอ้ย เธอนี่มันร้ายกว่าที่คิดน่ะ "
แม้พึมพำแต่ก็รีบแต่งตัวเพื่อออกจากบ้าน รันแวะมาซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งในย่านตลาดก่อนเข้าโรงเรียน ชายหนุ่มะโเรียก
หล่อนชำเลืองมองต้นเสียงแวบหนึ่งกับคำพูดที่ไม่สามารถจะรั้งเ้าตัวเอาไว้
"แกล้งทำเป็ไม่ได้ยินเหรอ ?
ภคินรีบถีบจักรยานเข้าไปขวางหน้าเธอโดยทันใด อีกคนกล่าวด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย
" นายควรจะขอบคุณฉัน"
" อย่าเลย ควรจะถามเธอมากกว่า เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น "
รัน้าให้เด็กหนุ่มลบรูปตัวเองเพื่อแลกกับคำตอบที่้า หญิงสาวจงใจละเลยไม่ให้คำตอบที่อีกฝ่ายพยายามเค้นหาจากเธอ หญิงสาวเตรียมถีบจักรยานแล้วจากไป ทว่าคำพูดของอีกฝ่ายกลับชะลอให้ต้องหยุดการกระทำ
"เธอโกหกทุกคน แม้กระทั่งโรงเรียน ฉันไม่สงสัยเลยว่าเธอจะเป็นักเรียนปริศนาที่ไม่มีแม้กระทั่งชื่อจริง หรือประวัติส่วนตัว ไม่มีเลยสักนิด เธอกล้าปฏิเสธรึเปล่าว่าไม่ใช่เื่จริง ! อ้อ...และอีกอย่างสงสัยใช่มั้ยล่ะว่าฉันรู้ได้ยังไง "
รันพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองแม้ภายในจิตใจจะร้อนรนมากเพียงใด
่พักเที่ยงเวลากลางวัน สาวสวยรุ่นพี่เข้ามาหาภคินตามปกติ เธอสอบถามเื่ประวัติเด็กใหม่ซึ่งวานให้เด็กหนุ่มจัดการ เขาจงใจโกหกหล่อนและส่งประวัติที่ปลอมแปลงขึ้นมาแทน ปาริชาตทอดมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย
"ขอบใจนะ เย็นนี้ไปดูหนังด้วยกันไหมถือว่าเป็คำขอบคุณ "
เด็กหนุ่มพยักหน้าเชิงตอบ ใบหน้านั้นร้อนวูบวาบ หญิงสาวส่งยิ้มก่อนจะจากไป
รันทอดมองหญิงสาวที่ถือหนังสือมากมายก่ายกองในมือ เมื่อพลั้งสบตาจึงได้ส่งยิ้มแห้งๆ กลับคืน หล่อนเป็คนจำพวกประเภทหนอนหนังสือ ่เวลาพักเที่ยงเห็นทีอยู่แต่ในห้องสมุด รันนั่งพิจารณาเพื่อนสาวด้วยสีหน้าอิ่มเอมไปด้วยความสุข เธอสวยงดงามอ่อนหวานดั่งเ้าหญิงในหนังสือการ์ตูน เวลาได้เฝ้ามองมีแต่ความรู้สึกเอ็นดูเต็มไปหมด นี่คงเป็หนึ่งในเหตุผลที่เธอถูกกลั่นแกล้ง เพราะความอิจฉาเสียกระมั้ง
รันได้หยุดความคิดลง เมื่อเห็นชายร่างสูงเดินเข้าไปหาพลอยไพลิน ทำเป็ทีท่าช่วยยกหนังสือ เธอดูเหมือนจะไม่ปฏิเสธเสียด้วย
ทาเคชิส่งรอยยิ้มยั่วยวนถึงคนที่นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ หญิงสาวไม่ได้ยิ้มรับ มิหนำซ้ำยังละสายตาไปจากภาพตรงหน้า วัยสาวแรกรุ่นที่กำลังสวยใสเปล่งปลั่งมีไม่น้อยเลยที่จะมีชายหนุ่มเข้ามาขายขนมจีบ แต่กับตัวเธอเองแล้ว รันไม่อยากได้รับความสนใจเช่นนั้น และไม่ชมชอบความรู้สึกที่ตัวเองเป็ฝ่ายได้รับ เธออยากเป็คนเลือกเอง คิดๆ ดูแล้วความปรารถนาข้อนี้ยากเกินกว่าจะทำได้
สีหน้าหล่อนเศร้าสลดลง เมื่อหวนนึกถึงฝันร้ายที่หลอกหลอนเธอมาโดยตลอด
เสียงกริ่งดังบอกเวลาเข้าเรียนชมรมใน่บ่ายวันอังคารระหว่างที่รันกำลังครุ่นคิด สุดท้ายก็ต้องดึงตัวเองกลับมาสู่ห้วงเวลาปัจจุบัน รันจึงโบกมือลาพลอยไพลินเมื่อต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเรียนชมรม
ฮาโระโตะส่งสายตาหวานซึ้งให้พลอยไพลิน โดยไม่สนใจคนรอบข้าง รวมถึงรันด้วย
หญิงสาวถือกระดานรองวาดรูปเข้าห้องเรียน ซึ่งภคินที่นั่งข้างหน้าต่างพลางถ่ายรูปไปเรื่อยตามประสา เมื่อครั้นหล่อนเดินเข้ามาใกล้เขาก็เอ่ยปากพูด
"คืนนี้ฉันมีนัด "
เธอแสยะยิ้มแล้ววางจดหมายกลางไว้บนโต๊ะที่อีกคนนั่งอยู่
"นายทำจดหมายตกนะ "
พวกเขาสบตากัน รันโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเพียงเสี้ยววินาที เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงด้วยอาการใ แววตาที่จ้องมองเมื่อครู่มืดดำสนิทจนทำให้ภคินตื่นขึ้นมาจากฝัน เป็ฝันร้ายเสียด้วยซ้ำไป เขากวาดมองโดยรอบพบว่าในห้องมีเพียงตนกับเพื่อน
" ฉันหลับไปนานเท่าไหร่ "
"ครึ่งชั่วโมงได้มั้ง "
สิทธิกร เพื่อนร่วมชมรมหันไปตอบพลอยกระซิบคำพูดบางอย่าง
"นายเรียกชื่อใครสักคนน่า ฟังไม่ถนัด "
" เรียกใคร?
เขาเอ่ยถาม
" พี่ปาริชาต รุ่นพี่ที่แอบชอบไง "
เขาตบไหล่เพื่อนสนิททีหนึ่งเพื่อแก้เขิน จากนั้นเด็กหนุ่มก้มดูนาฬิกาข้อมือเป็เวลาสิบหกนาฬิกาตรง พวกเขาเลยเช็กความเรียบร้อยก่อนออกจากห้องชมรม แล้วต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน
1K
