อสูรล้างสวรรค์

  เมื่อเย่ซิงได้ยินสิ่งที่หยานเซียงตัดสินใจ เขาก็เดินออกไปเพื่อเรียกรวมผู้แข็งแกร่งและผู้อาวุโสของหอการค้าสีครามทันที  

        เหตุผลที่พวกเขาช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็เพื่อผลประโยชน์ตามปกติ

          โจวเย่ เถียนซีเว่ย หนานเจียง หยานเซียง เย่ซิง และคนอื่น ๆ รีบไปที่นิกายพฤกษาทันที 

           เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ไม่ว่าหรงหรง จะมีชีวิตอยู่หรือตายไปก็ไม่มีใครรู้ โจวเย่ไม่สามารถชะลอเวลานี้ได้

           ระหว่างทาง โจวเย่จับแขนของเถียนซีเว่ย และบินอยู่บนท้องฟ้า ความเร็วของโจวเย่ ไม่ช้าหรือเร็วกว่าหนานเจียงและคนอื่นๆในอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์มากนัก

          การใช้ทักษะที่บินได้ ทำให้คนอื่นๆตกใจ อิจฉา และชื่นชมในเวลาเดียวกัน

           ที่ทางเข้านิกายพฤกษา โจวเย่ และเถียนซีเว่ยปรากฏตัวขึ้น หนานเจียงและคนอื่นๆได้ซ่อนตัวอยู่รอบนอกนิกายพฤกษา 

             พี่เย่ เป็นไงบ้าง? ท่านรู้สึกถึงลมหายใจของพี่หรงหรงบ้างไหม? เถียนซีเว่ยถามอย่างกังวล

              หลังจากที่โจวเย่สัมผัสได้อย่างรอบคอบ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาและกล่าวว่า หรงหรงอยู่ในนิกายพฤกษาจริงๆ และเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ลมหายใจของเขาอ่อนแอมาก"

           เยี่ยมมาก! ในที่สุดข้าก็พบพี่หรงหรงแล้ว!” เถียนซีเว่ยมีความสุขมาก น้ำตาในดวงตาที่สวยงามของเธออดไม่ได้ที่จะร่วงหล่น และเธอก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ

               เจ้าเป็นใคร นี้คือนิกายพฤกษา ห้ามบุกรุกใส่หัวไป….... เมื่อโจวเย่และเถียนศีเว่ยปรากฏตัว ศิษย์คนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นทันที

             แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ไม่สามารถพูดได้อีกตลอดไป

ปัง ปัง !

               ศิษย์สองคนที่เฝ้าทางเข้านิกาย ถูกโจวเย่สังหารในทันที เขาต่อยที่หัว และตำแหน่งหัวใจ และพวกเขาก็หมดสติและลอยเข้าไปในนิกายพฤกษาทันที

            เมื่อรู้ว่าหรงหรงอยู่ในนิกายพฤกษา โจวเย่ก็ระเบิดความโกรธออกมา

             ใครกันช่างกล้า ! ที่มาฆ่าศิษย์ของนิกายพฤกษาของข้า!” ชายคนๆหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธจากด้านในนิกาย และศิษย์ของนิกายพฤกษาหลายคนก็หลั่งไหลออกมาทีละคน

             แต่เมื่อชายคนนั้นเห็นโจวเย่ และเถียนซีเว่ยปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และเขาก็ตื่นตระหนก

               เย่...ปรมาจารย์เย่! ระดับที่หกของอาณาจักรคุรุยุทธ์ !” ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้าง

           ปรมาจารย์เย่เหรอ? เขาคือปรมาจารย์เย่?” เหล่าศิษย์อุทาน สีหน้าของพวกเขาเริ่มตื่นตระหนก

 ปรากฎว่าเจ้าเป็นสมาชิกของนิกายพฤกษา 

                ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาหนึ่งเดือนแล้ว ฐานการฝึกฝนของเจ้าไม่ได้ขยับเลย โจวเย่ค่อนข้างประหลาดใจเมื่อเห็นชายวัยกลางคน

                เพราะชายคนนั้น ก็คือคนที่อยู่ในอาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับที่แปดที่เคยต่อสู้กับโจวเย่ ในป่ามาก่อนหน้านี้

              รู้แล้วจะทำไม! ฆ่ามันซะ!” ชายคนนั้นตะโกนใส่ โจวเย่ด้วยใบหน้าที่มืดมน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

               ครั้งที่แล้วเจ้าหนีไปได้ แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ โจวเย่พูดอย่างเย็นชา และพลังชีวิตก็ถูกปลดปล่อยยอกมาพร้อมพุ่งออกไป 

                ความเร็วของโจวเย่นั้นช่างน่ากลัว และเหล่าศิษย์ก็ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ด้วยซ้ำ

            อะไรกัน?" ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ดวงตาและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง

                ศิษย์นิกายพฤกษาไม่ทันได้ตอบสนอง โจวเย่ได้พุ่งผ่านศิษย์เหล่านั้นไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจแล้ว

             ชายคนนั้นชื่อซางหยุนหลิง และเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุของนิกายพฤกษา และพลังยุทธ์ของเขาได้ไปถึงระดับที่แปดของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้ว ซึ่งน่าทึ่งมาก  

                 แม้ว่านิกายพฤกษาจะแข็งแกร่ง แต่ก็เป็นเพียงขุมกำลังทั่วไปและไม่สามารถเทียบได้กับนิกายโลหิต 

               การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของโจวเย่ ทำให้จิตวิญญาณของซางหยุนหลิงหวาดกลัว 

ปัง ! 

พรูด !

               การเคลื่อนไหวของโจวเย่ไร้ความปรานี และหมัดก็กระแทกเข้าที่ท้องของซางหยุนหลิง ด้วยพลังโจมตีที่รุนแรง จนเขาอาเจียนออกมาเป็นเลือด และร่างของเขาก็โค้งงอเหมือนกุ้งแห้ง เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

             จากนั้นข้อศอกของโจวเย่ก็ฟาดไปที่ศีรษะของซางหยุนหลิง และซางหยุนหลิงก็ถูกกระแทกลงบนพื้นโดยตรง

           หลังจากการโจมตีสองครั้งซางหยุนหลิง ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว และความเจ็บปวดสาหัสก็แพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา

ปัง!"

อ๊ากก!"

            โจวเย่โจมตีด้วยหมัดอีกครั้ง และกระแทกเข้าที่หลังของซางหยุนหลิง และเลือดก็กระเด็นออกมา พลังอันรุนแรงสั่นสะเทือนพื้นจนแตกเป็นรอยร้าว

หมัดนี้ทำให้ซางหยุนหลิงถูกฆ่าตายทันที!

           ใครก็ตามที่ต้องการฆ่าข้า นี่คือจุดจบ!” โจวเย่พูดอย่างเย็นชา และทุกคำพูดมีเจตนาฆ่าแฝงอยู่อย่างน่ากลัว 

                ผู้อาวุโสหยุนหลิง ......ตายแล้ว!” ศิษย์นิกายพฤกษาตื่นตระหนกและตกใจอย่างยิ่ง

              ศิษย์ทุกคนตกตะลึง พวกเขาหวาดกลัวความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของโจวเย่แล้ว และด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โจวเย่

            พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับฐานะของโจวเย่ เมื่อไม่นานมานี้ และไม่มีใครกล้ารุกรานเขา

           โจวเย่ กวาดตามองไปทั่วนิกายพฤกษาและตะโกนด้วยความโกรธว่า "ปล่อยคนของข้าออกมา!"

            หกคำง่ายๆ แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท !

เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วนิกายพฤกษา !

          ท่านเจ้านิกาย ! ผู้อาวุโสหยุนหลิง......ถูกฆ่าแล้ว! ศิษย์หลายคนตะโกนด้วยความหวาดกลัว

               ในห้องโถงใหญ่ เจ้านิกายพฤกษาและผู้อาวุโสต่างรีบพุ่งออกมาทีละคน หลังจากได้ยินเสียงตะโกนดังๆ เมื่อกี้นี้ พวกเขาก็เดาได้แล้วว่าเป็นใครที่มา

             เมื่อพวกเขาเห็นการตายอันน่าอนาถของซางหยุนหลิง ที่ลานนิกายใบหน้าของพวกเขาก็มืดมน และดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

             โจวเย่มาที่ประตูและเรียกให้ปล่อยคน เห็นได้ชัดว่าเขารู้แล้วว่าหรงหรงถูกขังอยู่ในนิกายพฤกษา และเจ้านิกายพฤกษไม่จำเป็นต้องปกปิดจิตสังหารของเขา

              ปรมาจารย์เย่ ท่านกล้าหาญมาก ที่กล้าเข้ามาใน นิกายพฤกษาของข้า! ท่านรู้ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร หญิงสาวพูดอย่างเย็นชา เธอจ้องมองไปที่โจวเย่ ด้วยความดูถูก

           เธอคือคุณหนูจ้านปิงปิง คุณหนูแห่งนิกายพฤกษา 

            ปล่อยคนของข้าซะ!” โจวเย่ไม่สนใจจ้านปิงปิง และพูดอย่างเย็นชา

                 โจวเย่เพิกเฉยต่อเธอ ทำให้ใบหน้าของจ้านปิงปิงมืดมนทันที เธอตะโกนด้วยความโกรธ ท่านคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ในนิกายพฤกษาเหรอ ? 

            โจวเย่พูดอย่างเฉยเมย "ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ ปล่อยนางออกมาซะ!"

                คำพูดของโจวเย่เฉียบขาดมาก และถ้านิกายพฤกษาไม่ปล่อยคนออกมา เขาจะทำลายล้างนิกายพฤกษา ทันที