#01
ทุกอย่างพร้อมแล้วนะ ลืมอะไรมั้ย?
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในบ้านย้ำอลัน
“ไม่ครับ ของจำเป็เอาไปครบ”
“จำไว้นะ หลานรัก ตั๋วเที่ยวที่ยายจะให้หลานไป มันมีเที่ยวกลับของมัน ห้ามให้ใครรู้”...ยายของอลันเปิดกล่องให้ดู
“อลัน พาแตงโมกลับมาให้ได้นะ พวกลุงขอล่ะ”...พ่อแม่แต่โมขอร้อง
ย้อนไป4 วันก่อนนับแต่แตงโมหายไป
อลันพาพ่อแม่แตงโมไปที่บ้านของตนบอกว่าตากับยายสามารถช่วยได้ จากนั้นเล่าเื่ตากับยายฟังเพราะ ร่องรอยการไปของแตงโมตรงกับที่ตายายของตนเล่าให้ฟังบ่อยๆ... ทีแรกพ่อแม่แตงโมโกรธหาว่าไร้สาระ แต่พอตากับยายของอลันแสดงพลังพวกเขาก็ตกตะลึง แล้วบอกว่าเขาสามารถส่งอลันไปตามหาแตงโมได้ แต่ต้องขอเวลาเตรียมการ พ่อของแตงโม้าจะไปเองเพราะร้อนรนอยากช่วยลูกสาว
แต่ตาของอลันห้ามไว้พร้อมบอกถึงอันตรายของการไปต่างโลกโดยไร้พลังฝีมือ อลันถูกตากับยายฝึกั้แ่เด็ก ด้วยว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะได้ไปเยือนมิติโลกดังกล่าว แต่นั่นยิ่งทำให้พ่อแม่ของแตงโมยิ่งเป็ห่วงเพราะต่างโลกที่แสนอันตราย แตงโมที่เป็ผู้หญิงที่ไม่มีทักษาวิชาอะไรติดตัวไปเลยนั้นจะอยู่รอดได้อย่างไร
ยายของอลันให้เหตุผลว่าการไปลักษณะนั้นคือการโดนอันเชิญโดยคณะนักบวชของราชสำนักอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งในโลกนั้น นั่นทำให้แตงโมจะตกไปในที่ที่ปลอดภัย และได้รับการมอบพลังจากผู้ที่ให้ผ่านทาง ซึ่งก็คือเทพที่รักษาประตูมิตินั่นเอง รวมทั้งการได้ภาษาของโลกนั้นด้วย ดังนั้นถ้าจะเป็ห่วง จึงสมควรเป็ห่วงอลันถึงจะถูก
เมื่อเป็ดังนี้ อลันก็พร้อมจะออกเดินทาง โดยมีเหรียญเงินและทองในกระเป๋าสำหรับโลกนู้นพกไปด้วย แต่ต้องมาลุ้นอีกว่าเหรียญสมัยที่ตาของเขาโดนอันเชิญไปที่โลกนู้นนั้น ยังใช้ได้อยู่มั้ยในสมัยปัจจุบัน อีกทั้งยายของอลันคือคนจากโลกนั้นนั่นเองที่สอนภาษาต่างโลกให้ อลันพูดได้ 3 ภาษา คือภาษาไทยถาษาอังกฤษแบบอเมริกันของพ่อ และภาษาต่างโลกของยาย
พิธีเตรียมเสร็จสิ้น แสงสีขาวสาดขึ้นมาจากด้านล่างแทนที่จะสาดลงมาจากบนฟ้าแบบตอนที่แตงโมไป อลันตีตั๋วไปเองไม่ใช่การไปแบบมีคนอันเชิญ
“อ๊าค..ค.ค.ค.ค..ค.ค.ค.คค.!!!!!!!!!!!!!!!!”...เสียงร้องของอลันดังลั่นด้วยความเ็ป
“สู้ๆลูก ถ่ายรูปต่างโลกมาฝากพ่อด้วย!”...พ่อชาวอเมริกันของอลันะโบอก
นั่นทำให้อลันยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้พ่อ เขาลืมความเ็ปชั่วขณะ
วุบ!...
แสงหายไป ทิ้งรอยสีทองไว้ที่พื้น
พ่อแม่ของแตงโมเริ่มมีหวัง
.....
“อือ..อ..ที่นี่..”...อลันค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วเดินไปหยิบหีบกล่องใบใหญ่ที่คล้ายกับกล่องใส่อุปกรณ์เครื่องเสียงเวที ในนี้ล้วนมีของจำเป็ที่ตายายเขาจัดเตรียมให้
มองไปรอบๆมีแต่ทุ่งโล่ง กับหนองน้ำประปราย พื้นถนนดินที่เป็ลูกรัง เขายังไม่แน่ใจว่าตนมายังต่างโลกจนกระทั่ง
กรุกๆๆๆๆๆๆ
เสียงรถเทียมม้าลากมา
[อ่ะฮ้า...นี่ล่ะ ต่างโลก!!]…อลันตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็ได้มายังต่างโลกที่ตากับยายเขาเลยเล่า แต่เขาต้องไม่ลืมภารกิจพาแตงโมกลับบ้าน จากนั้นกางแผนที่ แล้วเดินไปถามคนที่รถม้า
“ขอโทษครับ ตอนนี้เราอยู่แถวไหนของแผนที่ครับ?...คือ..ผมเพิ่งมาจากอาณาจักรเอ่อ...โอลโลนน่ะครับ”..อลันอ้างอาณาจักรที่แตกดับไปแล้ว ประชากรของอาณาจักรนั้นล้วนกระจัดกระจายไปอาศัยตามที่ต่างๆ ... หากจะอ้างที่มาไม่ให้คนสงสัย ก็ต้องอ้างว่าเป็คนอาณาจักรนี้ เขาซึ่งผมสีทองแบบพ่อ ทำให้ไม่ดูแปลกแยกนัก
“อืม...ตรงนี้...ตรงนี้ ถ้าจะไปเข้าเมือง มันไกลนะ ขึ้นมาสิ”...ชายร่างท้วมเชิญอลัน
“อ่อขอบคุณครับ”...อลันขอบคุณแล้วขึ้นรถไป
[เวอร์รากีอุส….เราอยู่ที่อาณาจักรนี้]…อลันประเมินในใจ
“โอ..เ้านี่มารยาทดีจัง เป็ผู้ดีเก่าเหรอ?”...ชายร่างท้วมถาม
“อ่อ.. เอ่อ.. นั่นมัน......”..อลันทำท่าอึกอักและก้มหน้า
“เอาเถอะถ้ามันเล่าแล้วรู้สึกไม่ดี ก็ไม่ต้องเล่า คนที่มาจากอาณาจักรโอลโลนก็ล้วนมีอดีตที่ลำบากกันทั้งนั้นนี่เนาะ”
“ครับ..ขอบคุณครับ”...อลันขอบคุณ
เขาสังเกตรถม้าเทียมที่มีของไม่มาก แต่มีคนขี่ม้าล้อมตาม 6 คน บนรถม้า ในตัวรถมีบริวารอีก 3 คน และสารถีอีก 2
สักพักอลันรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง
“เดี๋ยวครับหยุดก่อน! เรามีทางอื่นนอกจากทางข้างหน้ามั้ย”
“อะไรเหรอ?”
“มีคนกลุ่มหนึ่งรออยู่ข้างหน้า ตอนนี้กำลังเพิ่มจำนวน ข้าว่าพวกมันไม่ได้มาดี”
รถหยุด
หัวหน้าชุดคุ้มกันมองหน้าลูกน้องเป็เชิงให้ไปตรวจดู ลูกน้องควบม้าไปดู สักพักวกม้าหันมา
“ไม่มีอะไร....”
ฉึก!
ลูกธนูปีกที่คอจากด้านหลังทะลุมายังด้านหน้า
“มีคนดักโจมตี!!”...ทั้งหมดเริ่มแตกตื่น ชุดคุ้มกันเตรียมตั้งรับ หัวหน้าะโมายังที่นั่งของสารถี แล้วชักดาบอกมา เป็ดาบคมเดียว
[ดูจากดาบ เราอยู่ในเวอร์รากีอุสจริงๆ]…อลันพยามสังเกตและเก็บข้อมูลทุกอย่าง
ลูกธนูยิงมาจำนวนมาก หัวหน้าชุดคุ้มกันที่ตั้งหลักอยู่บนหลังอานม้าทั้ง2 ตัวฟันและปัดป้องลูกธนูได้หมด แต่ลูกน้องของเขาเริ่มทยอยล้มตาย
ลูกธนูยังยิงมาอีกระรอก
อลันปลดโซ่ที่คล้องเอวอยู่ โซ่แหลมคม ปลายเป็ใบมีดแหลม ตรงโคนของปลายโซ่มีช่องว่าง อลันอัดพลังออร่าในนั้นสะสมไว้ เขาตวัดโซ่ออกไปดุดบังคับมือเท้าแขนขาตนเอง พลังออร่าสายควบคุมของเขาบังคับโซ่นี้ตวัดม้วนกวาดลูกธนูจนหมด
[ไม่มีเสียงง้างคันธนู เป็เสียงของมีคน...พวกมันหมดลูกศรแล้วคงเตรียมเข้าสู้ระยะประชิด!!]…อลันประเมินในใจ
เฮ!!!
สิ้นเสียง ก็เป็ไปตามที่อลันคาด พวกมันชักอาวุธกรูกันเข้ามาแล้วทั้งหน้าและหลังรถ
“มา!...ขอลองวิชาหน่อยก็แล้วกัน!!”
-----------------------------------------------------------------------------------------------
2K
