Fallen paradise

บนยานบัญชาการ ในห้องห้องหนึ่งที่แสนเงียบเหงาชายคนนึงนอนอยู่บนเตียงเฝ้ามองไปยังเพดานอย่างว่างเปล่าโดยมีทัมโบลิน่าตัวน้อยนั่งเล่นผมของเขาอยู่ชายคนนั้นคือเอที่ตอนนี้เขาเหม่อมองไปยังหน้าต่างสถานะของเขา

ผู้เล่น:เอ

ระดับ:50

คลาส:-

อาชีพ:นักเวทย์ lv.0

ระดับนักพจญภัย:F

HP:1060

SP:1920

Sta:100

Str:66

Agi:64

Int:76

Points:50

โจมตี

ความเร็วใจการโจมตี:192

พลังโจมตีกายภาพ:66 ~ 66

พลังโจมตีเวทย์: 76 ~ 76

ระยะโจมตี:0.5

ความเร็วในการเคลื่อนที่:106.4

เพิ่มพลังโจมตีเวทย์:10%

ป้องกัน

ป้องกันการโจมตีกายภาพ : 100

ป้องกันการโจมตีเวทย์ : 100

ต้านทานกายภาพ:1%

ต้านทานเวทมนต์:1%

ต้านทานสถานะ:1%

การฟื้นฟู Hp: 3.3

การฟื้นฟู Sp: 7.6

พิเศษ

ดูดซับการโจมตี+100

สกิล

-ลูกไฟ lv.1

Skill Points:0

สกิลพิเศษ

-

‘โธ่เอ๊ย!! เกราะก็แตก ดาบก็หัก ดีอย่างเดียวคือเลเวลขึ้นไวมากเลเวลขึ้นเร็วขนาดนี้คงติดท็อปของเซิฟแน่’ ถึงเอจะบ่นแต่เขาก็แอบดีใจที่เลเวลของเขาขึ้นเร็วมากโดยเฉลี่ยคนส่วนใหญ่ตอนนี้จะติดอยู่ที่เลเวล 10กว่าๆไม่เกิน 13 แต่เพียงการรบครั้งเดียวมันก็ทำให้เขาก้าวกระโดดได้อย่างไม่น่าเชื่อด้วยการที่สงครามมันจะแชร์ EXP กันในระหว่างกองทัพแต่มันก็มีข้อจำกัดที่ว่าเราต้องอยู่ในสถานะต่อสู้ไม่งั้นการแชร์จะไม่เกิดขึ้น

‘สงสัยมันนับตอนตูข้านอนเป็นผักแน่ๆ เพราะก่อนหน้านี้มันก็ไม่เห็นจะมี EXP เด้งขึ้นมา คงงั้นแหละมั่ง’ เขาได้แต่ถึกทักเอาเองก่อนที่เคียร่าจะบินขึ้นมานั่งบนอกของเขาและเธอได้นำเอาซองจดหมายเล็กๆออกมาแล้วยืนให้กับเอเมื่อเอรับซองจดหมายแล้วจดหมายนั้นก็พลันขยายใหญ่ขึ้นเท่าขนาดซองจดหมายปกติ

“นี้มันอะไรกันเคียร่า” เขากล่าวกับเคียร่าที่ตอนนี้กำลังทำท่าทางเปิดซองจดหมายในเขาดู เอเปิดซองจดดูข้างในมีข้อความจดหมาย

-ถึงท่านผู้เล่นที่รัก

เนื่องจากท่านมีเลเวลมากที่สุดในบรรดานักพจนภัยทั้งหมดที่ถูกอัญเชิญมาทางทีมงานจึงขอแสดงความยินดีกับท่านด้วยของรางวัลสุดพิเศษเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือศิลานักปราชญ์ที่ใช้ในการปลดล็อคความสามารถของซัพพอร์ทเตอร์ของท่าน และทำให้ซัพพอร์ทเตอร์ของท่านถูกอัญเชิญมาอย่างแท้จริง

                                                                                                         ด้วยความปรารถนาดี

                                                                                                         จากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร-

เมื่อเขาอ่านจบ เขาได้คว้านเข้าไปในซองจดหมายและเจอเข้ากับลูกอมสีรุ้งซึ่งเปล่งประกายประนึ่งเพชรสายรุ้งที่ถูกแสงกระทบอย่างไรอย่างนั้นในขณะเดียวกันเคียร่าตัวน้อยที่ยืนอยู่ก็น้ำลายไหลเป็นสายออกมาจากปากโดยอัตโนมัติพลางมองไปที่เอสลับกับมองลูกอมสีรุ้งและมองกลับมาที่เออีกครั้งก่อนที่จะมองตาละห้อยขอลูกอมจากเอ เขายิ้มก่อนที่จะเอาลูกอมให้เคียร่าเมื่อเคียร่าได้ลูกอมไปเธอก็บินขึ้นมาจุ๊ฟแก้มเอหลายทีก่อนที่จะกินลูกอมแล้วบินวนรอบตัวเออย่างอารมณ์ดีและแล้วเรือนร่างของเคียร่าก็หายไปในตอนนี้มันทำให้เอใจหายอยู่ไม่น้อยและหลังจากนั้นไม่นานก็มีวงเวทย์ปรากฏรอบตัวของเขาและมีวงเวทย์อีกวงปรากฏตรงหน้าเขาแล้วหลังจากนั้นเขาก็ถูกกลืนกินโดยแสงสีรุ้งที่สว่างแสบตาจนเขาอดหลับตาไม่ได้ เมื่อแสงสิ้นสุดลงเขาจึงลืมตาขึ้นมาก็พบเข้ากับหญิงสาวตัวสูงที่มีผมสีเทาม่น ดวงตาสีเทาอันทรงภูมิและหยิ่งทรนงประกอบกับวงหน้ารูปไข่ที่เข้ารูปของเธอทำให้มีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกประหนึ่งเขาได้มองไปยังราชินีผู้เย็นชาและปราดเปรื่องอย่างไรก็ไม่ปาน ทั้งเธอยังมีร่างอรชรอ้อนแอ้นแล้วยังมีออร่าที่ทรงเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะนั้นริมฝีปากที่เหมือนกับผลเชอรี่สุกปลั่งก็แย้มยิ้มและเอื่อนเอ่ยออกมา

“ขอบคุณมากคะ มาสเตอร์”