(จบ) ย้อนเวลากลายมาเป็นแม่สามีที่ชั่วร้าย

ตอนที่ 46 เขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหม

        เหอเหลียนรู้ว่าไป๋เพ่ยเพ่ยคงถามหลายสิ่งจากตระกูลเหอ และมารดาก็คงกล่าวโทษนาง หากไม่กลับไปบ้านเดิมยังพอทำเนา ทว่าเมื่อตนกลับไปแล้วคงถูกคิดบัญชีเป็นแน่ 

        หากแต่นางไม่อาจแยแสสิ่งใดได้อีก หากแม้แต่ครอบครัวสามียังไม่ต้องการนาง นางจะมีที่ไปอีกหรือ

        ถึงจุดนั้นนางก็ถูกบีบให้ตายแล้ว

        ไป๋เพ่ยเพ่ยรู้จักกล่าว ‘ข่มขู่’ 

        “ในเมื่อเจ้ากลัวต่อไปก็ทำตัวดี ๆ เพิ่งพูดเองไม่ใช่หรือว่าแต่งเข้าตระกูลเซี่ยแล้วก็เสมือนเกิดใหม่เป็นคนตระกูลเซี่ย หากตายตกไปก็เป็นผีตระกูลเซี่ย จงระวังการกระทำไว้ให้ดี ไม่ว่าหวงจวนจะน่าสงสารเพียงไหน นางก็ยังมีบ้านเดิมหนุนหลัง มีมารดาเห็นอกเห็นใจ ไม่รู้ว่าหากเป็นบ้านตระกูลเหอ พวกเขาจะสงสารและพาเจ้ากลับไปหรือไม่” 

        “ข้าจะเชื่อฟัง ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำของท่านแม่...”

        ไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ใจอ่อนให้กับน้ำตาของลูกสะใภ้ สำหรับพวกลูกแหง่และคนหัวอ่อนเช่นนี้ ต้องจับไว้ให้มั่น ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นในภายภาคหน้า 

        ชาติก่อนนางเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับชายลูกแหง่มามาก หลายคนตระหนักได้ หลายคนหัวรั้นเกินเยียวยา เพียงแค่นางยังไม่รู้ว่าเหอเหลียนผู้นี้เป็นเช่นไร

        เพียงหวังใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้ผิดหวัง 

        ไม่เช่นนั้น...

        ไป๋เพ่ยเพ่ยส่งสายตาเยือกเย็น 

        อย่างไรก็ตาม การไปเยือนบ้านตระกูลเหอถือเป็นการขุดหลุมให้เหอเหลียน ด้วยนิสัยจอมรังแกแต่ใจฝ่อของตระกูลเหอ พวกเขาไม่กล้าต่อกรกับนาง แต่กล้าลงมือกับเหอเหลียน

        หากเหอเหลียนกล้าแอบกลับไปเพียงลำพัง ย่อมถูกลงโทษอย่างแน่นอน ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวแล้วว่าจะกล้าพอหรือไม่ หากกล้านอกลู่นอกทาง นางก็กล้าไประรานตระกูลเหออีกครา ขุดหลุมให้ลึกขึ้น พลางปล่อยให้เหอเหลียน ‘รู้ซึ้ง’ ถึงความหมายของคนในและคนนอก

        หากยังคิดไม่ได้ ไป๋เพ่ยเพ่ยก็ยินดียอมแพ้และรับบทตัวร้ายอีกครั้ง แม้นางไม่ต้องการจับหย่าร้างและบีบให้อีกฝ่ายจนตรอก นางก็ไม่อาจละเลยครอบครัวและปล่อยให้ใครบางคนมาถ่วงรั้งตนเองได้

        ไป๋เพ่ยเพ่ยผ่อนคลายลง ก่อนสั่งให้เหอเหลียนลุกขึ้น ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด ฝ่ายลูกสะใภ้กลับเสียวสันหลังวาบราวกับกำลังจะตกที่นั่งลำบาก

        คิดว่าบางทีบ้านตระกูลเหออาจกำลังก่นด่านางลับหลัง

        เมื่อคิดว่าต่อไปอาจไม่สามารถกลับบ้านเดิมได้แล้ว น้ำตาพลันเอ่อคลอในดวงตานางอีกครั้ง

        เซี่ยเสี่ยวหย่าน้องเล็กยังไม่สบอารมณ์ รู้สึกว่าการลงโทษของไป๋เพ่ยเพ่ยเบาเกินไป มารดาเพียงต่อว่าไม่กี่คำเท่านั้น น่าจะทำอย่างตระกูลเกา จับพี่สะใภ้ใหญ่ขังในเล้าหมูเพื่อสั่งสอนให้รู้สำนึก

        “ใครบอกว่าข้าจะไม่ลงโทษ เพียงแค่ไม่ลงโทษโดยการให้คุกเข่า แต่ให้ทำงานแทนไม่ใช่หรือ ต่อไปเสื้อผ้าของเจ้าเอาให้นางซักเสีย” 

        ไป๋เพ่ยเพ่ยเพียงยกเรื่องหวงจวนมาข่มขู่เหอเหลียนเท่านั้น ไม่ได้คิดจะขังลูกสะใภ้ในเล้าหมูจริง ๆ

        อีกทั้งตระกูลเซี่ยมีเล้าหมูเสียที่ไหนเล่า

        “นางสมควรซักเสื้อผ้าให้ข้าอยู่แล้ว เพียงแค่ช่วงนี้นางไม่อยู่ เซี่ย... เหมียวเหมียวก็เลยเป็นคนทำให้”

        ไป๋เพ่ยเพ่ย “...”

        กล้าพูดออกมาด้วยหรือ ตนยังจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้เล่า

        เย็นนี้มีมันสำปะหลังต้มและ ‘สิ่งตอบแทน’ ที่ได้จากตระกูลเหอเป็นอาหาร

        รสชาติไม่ได้ดีนัก ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นอีกมื้อที่อิ่มหนำ

        นอกจากไป๋เพ่ยเพ่ยและเหอเหลียนที่ไม่ค่อยเจริญอาหาร คนที่เหลือต่างก็พึงพอใจกัน

        ถึงกระนั้นเซี่ยเหล่าเอ้อร์ก็ยังรับรู้ได้ว่าไป๋เพ่ยเพ่ยกินน้อยเกินไป เขาลอบถามนางว่ายังโกรธลูกชายและลูกสะใภ้อยู่หรือ พลางปลอบให้ภรรยาใจเย็นและอย่าลงโทษตนเองเพียงเพราะความผิดของผู้อื่นเช่นนี้เลย

        “เหตุใดเจ้ากลับเป็นคนที่กินไม่ลงเล่า ทำอย่างกับเจ้าเป็นคนผิด หากเจ้าจะไม่สบายใจ จะทุบตีหรือดุด่าเขาก็ได้ ขอแค่เจ้าไม่ทำให้ตนเองเดือดร้อนก็พอ”

        ไป๋เพ่ยเพ่ยกระซิบบอกอย่าละอายใจ “เขาเป็นลูกชายท่าน ท่านยอมรับได้หรือ”

        “มีหรือจะทำใจไม่ได้ เจ้าเป็นคนคลอดเขาออกมา ไม่มีเจ้าแล้วจะมีเขาได้อย่างไร สามีต้องดูแลภรรยาก่อน หากแม่สบายลูกชายก็จะดีตามเอง หากแม่เป็นทุกข์ก็ไม่ต้องนึกถึงใครอื่นแล้ว” 

        คำพูดของเซี่ยเหล่าเอ้อร์ทำให้ไป๋เพ่ยเพ่ยแปลกใจ เหตุใดชายผู้นี้ถึงพูดจาคล้ายอดีตคนรักผู้ล่วงลับของนางนัก เป็นไปได้ด้วยหรือ ชายสกุลเซี่ยคิดอ่านแตกฉานถึงเพียงนี้เชียวหรือ

        เซี่ยเหล่าเอ้อร์เห็นนางเงียบไปจึงคิดว่าไม่เชื่อกัน เขาพลันเอ่ยสำทับ “ข้าพูดจริงนะ เราแต่งงานกันมาหลายปี ยังไม่รู้อีกหรือว่าข้าเป็นคนเช่นไร ทุกสิ่งที่รับปากกับเจ้าล้วนเป็นเรื่องจริง”

        ว่าไปแล้วก็ไม่วายย้อนระลึกถึงความทรงจำสำคัญเพื่อพิสูจน์ความจริง

        ทว่าเขาคิดมากเกินไป ไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ได้มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาโกหกหรือไม่

        นางพลันบอก “เอาล่ะ ๆ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แก่ปูนนี้พูดไปข้าก็ไม่ได้เขินอายอะไร...”

        แท้จริงนางไม่รู้จะตอบอย่างไรต่างหาก กลัวว่าตนจะพลั้งปากจึงต้องการเบี่ยงประเด็น

        เซี่ยเหล่าเอ้อร์ยิ้มบอก “ผิดตรงไหนกัน เราเป็นสามีภรรยากัน ข้าแต่งงานกับเจ้าจะไม่เอาใจได้อย่างไร”

        เขาเดินเข้ามาหา

        ไป๋เพ่ยเพ่ยเอ่ยอย่างหวาดระแวง “ทำไมท่านต้องมายืนใกล้เพียงนี้ ลูก ๆ ยังอยู่ตรงนั้น หากพวกเขามาเห็นจะไม่ดี”

        เขาเอ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “ภรรยา ไม่รู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าทำตัวเหินห่างกับข้าบ้างหรือเจ้าไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย”

        “ข้าไม่คิด หากก่อนหน้านี้เราไม่ได้เป็นเช่นนี้ แล้วเราเป็นแบบไหน”

        “เรานอนห้องเดียวกัน เจ้ามักจะกระซิบข้างหูข้า เอาใจใส่ว่าข้าจะสวมเสื้อผ้าอบอุ่นหรือไม่ ตัดเย็บเสื้อผ้าให้ข้า...”​ 

        เซี่ยเหล่าเอ้อร์รีบทวนความทรงจำแสนหวานมากมาย เขาย้อนแย้งในใจคล้ายบางอย่างขาดหายไป

        ทว่ามันไม่สำคัญ ถึงอย่างไรมันก็เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ใช่เขา เป็นธรรมดาที่เขาจะรู้สึกเช่นนี้

        ตอนนี้เขามาอยู่ที่นี่ เพียงสร้างความทรงจำกับไป๋เพ่ยเพ่ย ซึ่งต่อไปจะกลายเป็นของพวกเขาทั้งคู่ก็พอ

        แบ่งแป้งย่างเป็นสองส่วนอะไรกัน 

        ยื่นร่มให้ในวันฝนตกอะไรกัน...

        ก่อนหน้านี้ยังดี แต่เมื่อได้ยินว่า ‘ก้มหน้าแตะหน้าผาก สบตากันพร้อมส่งยิ้ม’ ไป๋เพ่ยเพ่ยก็สะดุ้ง 

        “นั่นมันตอนเรายังหนุ่มสาวกันไม่ใช่หรือ ตอนนี้ลูกโตกันหมดแล้ว เราก็ควรอยู่กันอย่างสงบสิ ท่านคิดอะไรของท่าน เอาเถิด เย็นมากแล้ว รีบไปอาบน้ำเข้านอน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ข้าเองก็เพลียเหมือนกัน” 

        นางพลางทุบนวดไหล่ตนเอง ท่าทางดูเหนื่อยล้า

        เดินไปไม่กี่ก้าวเซี่ยเหล่าเอ้อร์ก็ตามมาทันก่อนบอก “ข้าจะช่วยบีบนวดให้เจ้า”

        “ไม่ต้อง ...” ไป๋เพ่ยเพ่ยตกใจก่อนรีบเบี่ยงหลบ

        ท่าทีหวาดผวานั้นทำเขาผงะไปครู่หนึ่ง

        ไป๋เพ่ยเพ่ยรู้ตัวจึงรีบกล่าวแก้ตัว “ทำไมอยู่ ๆ มายืนข้างหลังเล่า ข้าตกใจแทบตาย คิดว่าเป็นผีสาง... กลางค่ำกลางคืนเช่นนี้น่ากลัวไม่น้อย”

        “ขอโทษที ข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงอยากช่วยบีบนวดให้เท่านั้น เจ้าเหนื่อยไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยนวดให้สบายตัวเอง” 

        “ไม่ต้องหรอก ข้าขยับเนื้อตัวเองได้ ท่านเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน รีบพักผ่อนเถิด ข้าไม่กวนท่านแล้ว พรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำอีกมาก”

        ไป๋เพ่ยเพ่ยผละไปแล้ว เซี่ยเหล่าเอ้อร์ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง

        ไป๋เพ่ยเพ่ยรับรู้ได้บ้างเพียงแต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร

        อยู่ ๆ ก็พลันหวั่นใจขึ้นมา

        เขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหม?

        หากเขาจับได้ขึ้นมาเล่า

        นางจะยืนยันกับเขาได้อย่างไรว่านางเป็นเจ้าของร่างเดิม

        เจ้าของร่างนี้นิสัยเป็นอย่างไรนางต้องศึกษาให้ถี่ถ้วน ถึงเวลานั้นจะได้ทำตัวให้ใกล้เคียงนิสัยเดิม

        ทว่านางมีเพียงร่างกาย ไร้ซึ่งความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า

        หากเขาถามถึงเรื่องราวในอดีต...

        ไป๋เพ่ยเพ่ยรู้สึกว่าคงได้ก้าวพลาดอีกจนได้

        เฮ้อ ...

        แล้วควรทำอย่างไรเล่า!