[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 42 ปากของผู้หญิง! โกหกได้อย่างร้ายกาจ

        ฝั่งนี้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่!

        อดทนต่อความอัปยศอดสู!

        ทั้งหลอกลวงทั้งโกหก!

        ในที่สุดก็สามารถจับแคทรีน่าไปไว้บนผ้าปูแผงลอยได้!

        ใช้แรงเกือบตายเพื่อจับเธอ!

        คิดว่าจะได้หลุดพ้นจากทะเลแห่งความทุกข์ทรมาน!

        แต่สุดท้าย กองทัพรัตติกาลกลับบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องจับแล้ว! ปล่อยเธอไปเถอะ!

        ปล่อยเธอไป?

        เล่นอะไรของพวกคุณเนี่ย?

        พูดว่าไม่จับก็จะไม่จับแล้วเหรอ? มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? 

        จะปล่อยเธอไปได้ยังไง?

        เจียงหนานมองไปที่แคทรีน่า…

        ใบหน้าที่งดงามเต็มไปด้วยความเย็นชา!

        ถ้าปล่อยเธอไปตอนนี้ จะยังมีชีวิตรอดได้อีกเหรอ?

        “พวกคุณมาจับเธอกลับไปสิ! เธออันตรายขนาดนั้น! ถ้าปล่อยไว้โดยไม่สนใจก็เป็นการไม่รับผิดชอบต่อสังคมและต่อประชาชนนะ!”

        ผลที่ได้

        ตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~

        “พี่สาวเสือภูเขา? ฮัลโหล!”

        เจียงหนานเบิกตากว้าง

        เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยความรู้สึกสยดสยอง!

        ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างสดใส!

        เด็กหนุ่มไม่กล้าปล่อยแคทรีน่าเลยจริง ๆ!

        เขาได้แต่ยื่นมือไปลูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ

        “ยังเจ็บอยู่ไหม? อุ๊ย! ผมผิดเอง! ลูบแล้วไม่เจ็บใช่ไหมล่ะ!”

        แคทรีน่าทำหน้านิ่งเฉย “ปล่อยฉัน! ฉันจะไม่ทำร้ายนาย!”

        [แต้มความคับแค้นจากแคทรีน่า 1,000 แต้ม!]

        เจียงหนานตัวสั่นเทิ้ม “พี่สาว...คำพูดของคุณไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลยนะ!”

        1,000 แต้มความคับแค้น!

        ทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้ว โอเคไหม?

        เจียงหนานรู้สึกลำบากใจมาก! พวกเขาสองคนไม่สามารถอยู่บนผ้าปูแผงลอยไปเรื่อย ๆ แบบนี้ได้

        แต่ถ้าออกจากผ้าปูแผงลอยนี่ล่ะก็!

        เจียงหนานจะต้องแย่แน่ ๆ...

        “คุณมีจิตใจที่กว้างขวางจนทำให้ปิกาจูอ้วนพีได้ขนาดนี้แล้วก็อย่าโกรธฉันเลยนะ!”

        “แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ โอเคไหม!”

        แคทรีน่ายิ้มอย่างอ่อนโยน “อืม! ฉันจะเชื่อฟัง! ฉันจะว่าง่าย! ปล่อยฉันเถอะ!”

        [แต้มความคับแค้นจากแคทรีน่า 999 แต้ม!]

        เจียงหนานสูดหายใจ

        ไม่ผิดแน่!

        ปากผู้หญิง! โกหกเก่งจริง ๆ!

        “ฉันจะเลี้ยงเนื้อย่างคุณเอง ดีไหม?”

        [แต้มความคับแค้นจากแคทรีน่า 888 แต้ม!]

        เจียงหนานตาสว่างวาบ มีหวังแล้วหรือเปล่านะ?

        “มีเนื้อวัว เนื้อแกะ กระเพาะวัว เห็ดเข็มทอง ปีกไก่ ปูก้ามใหญ่…”

        [แต้มความคับแค้นจากแคทรีน่า 777 แต้ม!]

        […666 แต้ม!]

        […555 แต้ม!]

        ทุกครั้งที่พูดหนึ่งอย่าง ค่าความคับแค้นก็จะลดลงหน่อย!

        ไม่ใช่เพราะอะไร…

        แต่เป็นเพราะว่าแคทรีน่าถูกเจียงหนานพูดจนทำให้รู้สึกหิว!

        แน่นอน!

        ไม่มีเรื่องอะไรที่ปิ้งย่างหนึ่งมื้อจะแก้ไขไม่ได้!

        ถ้ามี ก็สองมื้อ!

        “แล้วจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าด้วย! เลือกตัวที่แพงที่สุดได้เลย!”

        พอประโยคนี้ออกมา ค่าความคับแค้นก็หยุดอัพเดตทันที!

        แคทรีน่าทำปากยื่น “ตกลงตามนั้น! ปล่อยฉันเร็ว! นายมาชนฉันอีกแล้ว!”

        เจียงหนานหน้าแดงขึ้นมาทันที!

        เขาเกาหัวอย่างอึดอัดและลองปล่อยแคทรีน่าดู…

        เธอไม่ได้โมโหอย่างที่คิด แต่กลับตื่นเต้นเล็กน้อยแล้วถามอย่างกระตือรือร้น “ไปกินที่ไหนดี?”

        เจียงหนานกะพริบตาปริบ ๆ

        เขาลืมไปว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กินข้าวทั้งวันเพื่อมาจับตาดูเขา!

        ในเมื่อเธอน่าสงสารขนาดนี้…

        อืม! วันนี้เขาจะพาเธอไปเที่ยวให้สนุกเลย!

        “ตามเทพหนานมา! ตอนกลางคืนอยากจะได้อะไรก็มีทั้งนั้น!”

        พูดจบ เจียงหนานก็พาแคทรีน่าไปกินเนื้อย่างจริง ๆ!

        พวกเขาเลือกเมนูที่แพงที่สุด!

        จากนั้นก็ไปซื้อเสื้อผ้า!

        แคทรีน่าเปลี่ยนชุดใหม่เป็นกางเกงยีนส์รัดรูปและเสื้อครอปสีดำ!

        บวกกับหมวกบักเก็ตสีม่วงที่ทำให้เธอดูสวยยิ่งขึ้นไปอีก!

        ยิ่งเมื่อเทียบกับความหล่อของเจียงหนานที่แทบจะสูงจนแตะเพดานแล้ว…

        ทั้งคู่ก็กลายเป็นหนุ่มสาวที่สวยที่สุดบนถนนไปเลย!

        ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน ผู้คนก็หันมามอง

        เจียงหนานยังพาเธอไปดูหนัง ทำผม และทำเล็บอีกด้วย! สุดท้ายก็เข้าไปเล่นในห้องเกมทั้งคืน!

        แคทรีน่ารู้สึกตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่างมาก...

        ปกติแล้วเธอใช้ชีวิตอยู่แต่ในโลกมืด!

        สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน!

        คืนนี้สำหรับเธอแล้วเป็นคืนที่พิเศษมาก!

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        เจียงหนานที่ไม่ได้นอนทั้งคืนก็ไปโรงเรียนอีกครั้ง!

        แคทรีน่ายังคงยืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนอย่างดื้อรั้น!

        เพื่อน ๆ มองดูดวงตาที่ดำคล้ำของเจียงหนาน…

        แล้วก็มองไปที่แคทรีน่า!

        พวกเขาต่างก็ยิ้มอย่างลึกลับและชูนิ้วโป้งให้เจียงหนาน!

        “ยอดไปเลยเจียงหนาน! เมื่อคืนคงไม่ได้นอนเลยสินะ!”

        “เก่งมาก ๆ เลย! นายนี่มันเทพเจ้าไตเหล็กจริง ๆ เลยนะ!”

        “โห! โชคดีจริง ๆ เลย!”

        "โอ๊ย! อิจฉาจะตายอยู่แล้ว!”

        สาว ๆ ในห้องที่กำลังคุยกันอย่างตื่นเต้นหันมองไปที่เจียงหนานเป็นระยะ ๆ ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ!

        นั่นทำให้หลิวอู่เฉวียนอิจฉาจนฟันคัน!

        เจียงหนานที่ขี้เกียจอธิบายก็นอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

        แคทรีน่ายืนอยู่ใต้ร่มไม้ จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมกองทัพรัตติกาลถึงไม่ตามจับตัวเธอแล้ว!

        ทหารที่คอยจับตาดูก็ถอนกำลังออกไปกันหมด!

        เป็นเพราะยาเผาผลาญเลือดถูกใช้กับเจียงหนานหรือเปล่านะ?

        แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว!

        เที่ยงสิบนาที โทรศัพท์มือถือของเธอได้รับข้อความหนึ่งข้อความ

        เธอมองไปที่เจียงหนานอย่างสับสน ก่อนจะจากไป

        พอเจียงหนานตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว!

        เขาเผลอมองออกไปนอกหน้าต่าง

        หืม?

        สาวสวยผมทองหายไปไหนแล้ว?

        อาจจะเพราะอากาศร้อนเกินไป เลยกลับบ้านไปก่อนแล้วมั้ง...

        เจียงหนานไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

        จนกระทั่งเมื่อเขากลับบ้านในตอนกลางคืน เด็กหนุ่มก็พบว่าห้องของตัวเองถูกทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลา!

        เจียงหนานมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าสงสัย เขาเปิดดูแล้วเห็นข้อความใน WeChat 

        มันถูกส่งมาจาก ‘สาวผมทองสุดสวย’

        รูปโปรไฟล์เป็นรูปปิกาจูน่ารัก ๆ

        [ฉันต้องไปแล้ว ช่วงนี้อย่าออกจากโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงนะ ถ้าเป็นไปได้ควรขอความคุ้มครองจากกองทัพรัตติกาล!]

        [ในตัวนายมียาเผาผลาญเลือด พวกฉลามขาวไม่ปล่อยนายไปแน่! ระวังตัวด้วย!]

        [แล้วพบกันใหม่!]

        [แต่นายคงไม่อยากเจอฉันหรอก!]

        เจียงหนานมองโทรศัพท์แล้วเงียบไปสองนาที

        ข้อความถูกส่งมาตอนเที่ยง อาจจะมีคนมารับเธอไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!

        “เฮ้ ๆ คุณเป็นตัวร้ายนะ! ส่งข้อความให้ผมตรง ๆ แบบนี้ดีแล้วเหรอ?”

        เจียงหนานหัวเราะคิกคัก แคทรีน่าใช้ ‘สาวผมทองสุดสวย’ เป็นชื่อออนไลน์จริง ๆ

        เขาจึงตอบกลับไป

        [สาวสวย! ชุดปฏิบัติการของคุณยังอยู่ที่บ้านผมนะ! จะไม่กลับมาเอาเหรอ?]

        บนรถไฟสีเขียวที่มุ่งหน้าไปรัสเซีย แคทรีน่ากำลังมองออกไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

        ในตอนนั้น มือถือก็สั่นขึ้นเบา ๆ!

        ดวงตาของเธอสว่างวาบและรีบหยิบขึ้นมา!

        ทันใดนั้นก็หน้าบึ้งด้วยความโกรธ!

        [ฉันยกให้นาย!]

        [แต้มความคับแค้นจากแคทรีน่า 888 แต้ม!]

        เจียงหนานมองไปที่ชุดปฏิบัติการที่ตากอยู่บนราวแขวนเสื้อผ้าข้างหน้าต่างก่อนจะหัวเราะคิกคัก!

        เทพหนาน: [เธออย่าเข้าไปมีส่วนร่วมกับแผนการของฉลามขาวที่มุ่งเป้ามาที่ฉันนะ ไม่งั้นเธออาจจะต้องตายอย่างทรมาน!]

        สาวผมทองสุดสวย: [ฉัน...จะพยายาม!]

        เทพหนาน: [ฮูเร่!]

        สาวผมทองสุดสวย: [ฮูเร่…]

        เอ๋? หึ ๆ

        สติ๊กเกอร์ของสาวรัสเซียคนนี้เก๋ใช้ได้เลย!

        เจียงหนานที่นอนอยู่บนเตียงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง…

        แน่นอนว่ากองทัพรัตติกาลต้องรู้การเคลื่อนไหวของเขา!

        แน่นอนว่าต้องรู้เรื่องสารเคมีแล้วเช่นกัน

        ที่ไม่จับแคทรีน่าอาจจะเป็นเพราะต้องการปล่อยเบ็ดยาว เพื่อตกปลาตัวใหญ่!

        พอคิดได้แบบนั้น เจียงหนานก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที!

        ใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อปลางั้นเหรอ?

        แล้วได้ขออนุญาตฉันก่อนหรือเปล่า?

        เสือภูเขาบ้า! เห็นร่างกายคนอื่นแล้วก็ไม่รู้จักรับผิดชอบ!

        เจียงหนานไม่สนใจเรื่องฉลามขาวหรือหมีขาวหรอก!

        พรุ่งนี้เขาต้องสอบปลายภาคแล้ว!

        ต้องเอาที่หนึ่งให้ได้ก่อน!

        ค่ำคืนอันยาวนาน!

        ถ้านอนไม่หลับจะทำยังไงดี?

        เจียงหนานหยิบหนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาทันที!

        นอนไม่หลับงั้นเหรอ?

        งั้นก็ต้องอ่านหนังสือสิ!