เขามองตัวเองแล้วยิ้มเขินๆ “พี่ไม่ได้โกรธอะไรป๊อปปี้หรอก” ลูเซียสพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนเพื่อจะปลอบใจเด็กสาวตัวน้อย
“จริงนะ” เด็กน้อยเอียงคอถาม มือเล็กยังคงอุดจมูกทั้งสองข้างของตัวเองไว้
“จริงสิ”
“แล้วทำไมท่านพี่เปิดประตูดังจัง”
“คือ...พี่ลองรวบรวมออร่าขั้นแรกด้วยวิธีใหม่ดูน่ะ ทีนี้พอรวบรวมเสร็จเหมือนตัวเบาขึ้น หลังจากนั้นก็เดินมาเปิดประตูด้วยแรงปกติ แล้วมันก็เป็อย่างที่เห็นแหละ” ลูเซียสว่าพลางสำรวจเนื้อตัวของตน อืม มันเบาขึ้นจริงๆ พละกำลังเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ
ป็อปปี้มองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แล้วยื่นมือข้างนึงออกมา
“จับมือหนูหน่อย จับแบบจับมือกันปกตินะ” ถึงเธอจะเหม็นท่านพี่ของเธอก็เถอะ
ลูเซียสลังเลนิดๆ ใจนึงก็อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไร ใจนึงก็กลัวน้องสาวตัวน้อยจะติดกลิ่นเหม็นของไอ้น้ำดำๆ ที่ออกมาทั่วตัว
“ท่านพี่ หนูอยู่ขั้นครึ่งก้าวพลังจิตนะ หนูน่ะแข็งแรงกว่าท่านพี่อยู่แล้ว”
เขาพยักหน้าแล้วยื่นมือไปจับ
หมับ
“ท่านพี่...แรงเยอะมาก” ป็อปปี้มีสีหน้าเหยเกขึ้น หรือว่าเขาจะบีบแรงไป แต่เขายังไม่ได้ใส่แรงเลยด้วยซ้ำ
“ลองบีบให้แรงกว่านี้ค่ะ”
เขาบีบแรงขึ้นอีก และกำลังจะบีบสุดแรง
โอ้ยย
“หือ” เขาหยุดมือไว้ก่อน
“แรงสุดแล้วใช่ไหมคะ แรงเยอะกว่าหนูอีก พี่อยู่ขั้นกลางจริงๆ เหรอ” ป็อปปี้ลูบมือตัวเองเบาๆ
“เปล่านะ เมื่อกี้แค่ครึ่งเดียว”
“ฮะ บ้าหน่า” เด็กน้อยเบิกตาโพลง
“ก็บ้าแหละ” ลูเซียสยิ้มทะเล้น
“ท่านพี่นี่นะ!” ป็อปปี้ทำแก้มป่อง “แต่เื่นั้นช่างมัน ท่านพี่ไปอาบน้ำก่อน หนูไปรอที่โต๊ะอาหารนะ” เ้าตัวเล็กหมุนตัว
“ท่านพี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว หนูดีใจมากเลยนะ” เธอหันมาส่งยิ้มเจิดจ้า ก่อนจะรีบวิ่งไป
เขามองร่างเล็กที่ค่อยๆ ไกลออกไปด้วยรอยยิ้ม ช่างเป็เด็กที่สดใสไม่ต่างไปจากดวงตะวันเลย
เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนโตที่ห้องอาบน้ำมาเช็ดเอาคราบน้ำดำออกจากตัว ถึงจะยังเหม็นอยู่บ้างแต่ก็ดูไม่น่ากลัวเท่าตอนแรกแล้วมั้ง เขายังไม่อยากอาบน้ำนี่นา
เขาตั้งใจจะไปวัดพลังที่ลานของตระกูลเสียหน่อย
โดยปกติแล้วเสาหินจะวัดแรงกระแทกได้ออกมาเป็ตัวเลข โดยหน่วยความแรงที่วัดออกมาได้ เชื่อกันว่าเป็ความแรงของคนที่อ่อนแอที่สุดในโลก
เื่ราวมีอยู่ว่า มีชายคนหนึ่งนามว่า ‘เอลวิธ’ ลือกันว่าเขามีแรงเท่ากับเด็กอายุ 1 ขวบที่ต่อยเต็มแรง เขาเป็คนที่มีร่างกายอ่อนแอ แต่เขาก็ยังสามารถพัฒนาตัวเองเป็จอมเวทที่ยิ่งใหญ่ แสดงให้เห็นว่าถึงร่างกายของเขาจะอ่อนแอ แต่ก็มีความสามารถในด้านพลังจิตมากจนเป็อัจฉริยะ เขาคิดค้นเครื่องวัดระดับแรงกระแทกหรือ ‘เสาวัดพลัง’ นี้ขึ้นมา
เมื่อเอลวิธต่อยเครื่องวัด มันจะขึ้นมาเป็เลข 1 เสมอ
ถึงมีหน่วยวัดว่า 1 เอลวิธคือแรงของเด็ก 1 ขวบต่อย
โดยปกติแล้วแรงของคนที่ไม่ได้ฝึกฝนพลังจิตจะอยู่ที่ 1 เอลวิธต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม
ซึ่งในโลกเก่าของลูเซียส น้ำหนัก 1 กิโลกรัมจะต่อยแรงได้ประมาณ 10 นิวตันวินาทีเช่นกัน
เพราะฉะนั้น 1 เอลวิธประมาณเท่ากับ 10 นิวตันวินาที
ลูเซียสยืนอยู่หน้าเสาวัดพลัง ก่อนหน้านี้ลูเซียสเคยมาวัดพลังแล้ว โดยเขาเป็คนที่มีน้ำหนัก 33 กิโลกรัมและเป็ผู้ฝึกพลังจิตขั้นกลาง แรงที่เขาทำได้ก็คือ 66 เอลวิธ
แต่วันนี้มันต่างออกไป
ปัง
เด็กหนุ่มรวบรวมพลัง แล้วปล่อยหมัดออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เลขที่ขึ้นคือ 165 เอลวิธ
ไม่แปลกใจเลยที่เขาทำให้ป็อปปี้เจ็บมือ ถึงป็อปปี้จะเป็ ‘ผู้ฝึกพลังครึ่งก้าวสู่พลังจิต’ แต่ก็มีแรงแค่ 75 เอลวิธ แต่นี่ลูเซียสมีพลังมากกว่าป็อปปี้เสียอีก
หรือเขาจะพัฒนาเป็ขั้นครึ่งก้าวพลังจิตได้แล้ว?
ลูเซียสสะบัดความคิดพวกนั้นออกจากหัวก่อนจะวิ่งไปที่ห้องอาบน้ำ
อย่างน้อยเขาก็รู้ว่า เขามีพลังถึง 165 เอลวิธ หรือมากกว่าเดิมประมาณ 2 เท่า
แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาควบคุมแรงตัวเองไม่ให้ไปทำอะไรพังอีก
ลูเซียสทำกิจวัตรในห้องน้ำด้วยแรงที่ลดลงเกือบสองเท่า ตอนแรกก็ไม่รู้สึกชินเท่าไหร่ แต่เมื่อเขาอาบน้ำแปรงฟันเสร็จก็เริ่มเคยชินกับมันเสียแล้ว
เขาเดินด้วยตัวที่หอมฉุยไปห้องทานข้าวของครอบครัว คิดว่าพ่อกับป็อปปี้คงรออยู่ที่นั่น
“ลูเซียสสส” เสียงหวานดังขึ้นจากไกลๆ
เขาทอดสายตาไปที่สวนของตระกูล แสงแดดยามเช้าสาดกระทบต้นไม้และใบหญ้า หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มผู้มีเรือนผมสีแดงถูกย้อมไปด้วยสีของแสงแดดยามเช้าเช่นกัน เธอกำลังโบกมือให้เขาด้วยรอยยิ้มกว้าง
แต่หญิงสาวตรงหน้าเขาก็ไม่ได้น่ารักไปมากกว่าป็อปปี้เท่าไร
“สวัสดี”
ลูเซียสโค้งพร้อมพูดทักทายสั้นๆ ก่อนจะรีบเดินหลบหน้าเธอ ตอนนี้เขาหิวมาก อีกอย่างคือสัญชาตญาณของเขากำลังร่ำร้องให้รีบออกไปจากตรงนี้ซะ
ในใจเขากรีดร้องด้วยความเ็ป น้ำใสค่อยๆ รื้นออกจากดวงตา มือและเท้าค่อยๆ หลุดออกจากการควบคุม
แต่เดี๋ยวก่อน ทั้งที่เขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้จักเขา ไม่ใช่ว่าเขามีความทรงจำทั้งหมดของลูเซียสคนเก่าแล้วหรอกเหรอ
เขาพยายามครองสติรีบก้าวขาไวๆ แต่ร่างกายของเขาเริ่มจะควบคุมไม่อยู่
“ลูเซียส!” เธอะโไล่หลังมาอย่างร้อนรน
ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะหยุดชะงักเพราะเสียงของผู้หญิงคนเดิม เท้าของเขาเหมือนมีหมุดที่มองไม่เห็นตอกตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่
ภายในใจลึกๆ สั่งให้เขาหันกลับไปอีกรอบ หันกลับไปมองใบหน้าของเธอ สั่งให้หันกลับไปยิ้มให้เธอ มันเป็ความรู้สึกที่แย่อย่างน่าประหลาด ก่อนที่เสียงหวานนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
“ฉันน่ะ ฉัน…”
เขาพยายามไม่สนใจเธอและเดินต่อไปแต่ร่างกายมันไม่ขยับ มือทั้งสองข้างของเขากำแน่นจนสั่นระรัว
ลูเซียสใช้แรงทั้งหมดเท่าที่มีเพื่อจะขยับร่างกายในบางส่วน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองทิ้ง
มันช่างเป็การขยับที่ยากเย็นเสียนี่กระไร
หญิงสาวด้านหลังเห็นภาพนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนฝืนใจพูดต่อ
“เื่ในวันนั้นมันเป็เื่เข้าใจผิดนะ..” เสียงของเธอแ่ลงอย่างไม่มั่นใจ
เขาพยายามลากขาหนักอึ้งของตนออกจากบรรยากาศน่าอึดอัด คนด้านหลังจะพูดอะไรก็พูดเถอะ เขาไม่รู้จักเธอเสียหน่อย
“ลูเซียส” เสียงเดิมยังคงเรียกชื่อเขา และเสียงนั้นก็ทำให้ร่างกายของลูเซียสหยุดชะงักอีกครั้ง
“โว้ยยย อะไรกันนักกันหนา”
ลูเซียสะโด้วยความเดือดดาลสุดขีด
เหมือนร่างกายหลุดออกจากมนต์สะกด ตอนนี้เขาสามารถควบคุมร่างกายได้แล้ว ลูเซียสใช้โอกาสนี้รีบเดินไปหาหญิงสาวตรงหน้า
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดุดัน และเหลืออดเต็มทน
เห็นภาพคนตรงหน้าเป็แบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา
แววตาของลูเซียสที่มองเธอเต็มไปด้วยโทสะ
เสียงเ็าค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ผมไม่รู้ว่าคุณเป็ใคร แต่ช่วยไสหัวไปได้ไหม ผมไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียงคุณอีกแล้ว”
ถึงเขาจะกำลังโมโหอยู่มาก แต่ก็พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าสุภาพที่สุด
“แต่….”
“เงียบซะ!!!” ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้โกรธและควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้ ในตอนที่ความโมโหครอบงำ สิ่งที่ลูเซียส้าได้ยินมีแค่คำว่า ‘ค่ะ ได้ค่ะ’ แล้วรีบวิ่งออกไป แต่นี่อะไร ยังกล้าต่อปากต่อคำกับเขาอีกเหรอ
ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะทำให้เขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้อีก เขาต้องรีบไล่เธอออกไป
ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยส่งยิ้มกว้างให้เขา ตอนนี้มันเปื้อนไปด้วยน้ำตา “ลูเซียส ฉัน…” คำพูดของเธอชะงักไปเพียงแค่มองสบตากับลูเซียส
ดวงตาดุดันจ้องเธออย่างกับจะกินเืกินเนื้อ “ไปซะ แล้วไม่ต้องกลับมาให้ผมเห็นหน้าอีก ถ้าผมเห็นหน้าเธออีกละก็…”
ลูเซียสหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร
“...เธอไม่ตายดีแน่” จิติญญานักฆ่าจากโลกเก่าพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
เงาของเพชรฆาตทับซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กชาย ในชั่วหนึ่งเธอเผลอคิดภาพตัวเองถูกลูเซียสจับบีบคอกดน้ำ
ด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเล็กๆ ของสาวน้อยซีดขาวไร้สีเื ก่อนจะรีบวิ่งออกไปอย่างแตกตื่นพร้อมเสียงร้องไห้สะอื้น
เฮ้อ ในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้อีกครั้ง
เขาไม่รู้เลยว่าการกระทำเมื่อครู่จะส่งผลให้เกิดเื่ยุ่งยากตามมาในภายหลัง
ลูเซียสเดินไปตามทางเดินด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด มือและไหล่สั่นอย่างไร้การควบคุม สีหน้านิ่งเต็มไปด้วยความเ็ปในจิตใจ
เขาอยู่ในสภาพนั้นจนเดินมาถึงห้องทานข้าว
เสียงเล็กน่ารักของป๊อปปี้แว่วออกมาด้วยความสนุกสนาน
“ท่านพ่อๆ รู้ไหม ท่านพี่น่ะ มีแรงขนาดนี้เลยนะ”
“ท่านพี่มีกล้ามเหมือนท่านพ่อเลย ถึงจะยังเล็กอยู่แต่อีกหน่อยต้องใหญ่แน่”
“แต่เมื่อเช้าท่านพี่ตัวเหม็นฉึ่งเลยนะ หนูแทบทนไม่ไหว ต้องปิดจมูกตัวเองไว้แบบนี้เลย”
เขาได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วปนหัวเราะขบขันของน้องสาวและพ่อ ในใจก็พลางมีความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา ความเ็ปเมื่อครู่ทั้งหมดก็มลายหายไป
ร่างกายที่ควบคุมไม่ได้ บัดนี้เป็ไปตามที่เขา้า
เขาอมยิ้มเล็กน้อย มือที่เคยสั่นระรัวด้วยความเศร้าเสียใจเริ่มกลับมาควบคุมได้อย่างช้าๆ ร่างกายของเขาก็เช่นกัน
คงจะเป็เพราะ ‘ครอบครัว’ ละมั้ง ที่ทำให้เขารู้สึกสงบแบบนี้
ลูเซียสหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปล่งเสียงสดใสออกมา
“มาแล้วครับ”
686
