สองปีต่อมา
"ได้ความว่าอย่างไร"หานหลงเอ่ยขึ้น
"กราบทูลฝ่าาแคว้นอ้ายกำลังรวบรวมกำลังพลเพื่อต่อต้านเราพ่ะย่ะค่ะ"ไท่อี้ตอบ
"เช่นนั้นเ้าก็เป็แม่ทัพในการรบครั้งนี้เสีย ไหนๆแคว้นอ้ายก็เป็ฝั่งการรับผิดชอบของเ้าอยู่แล้ว เตรียมกำลังพลให้พร้อม อีกสองวันออกเดินทาง"หานหลงกล่าวต่อ
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าา"ไท่อี้รับคำพร้อมกับออกไปทันที
"เ้าไปเตรียมสิ่งนั้นมาให้ข้า"ิเต๋อเฟยเอ่ยกับนางกำนัลคนสนิท
"เพคะ"นางกำนัลคนนั้นออกไปได้ไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับชุดของชุดหนึ่ง
"วันนี้หรือเพคะ"นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อวางของลงบนโต๊ะพร้อมกับยกยิ้มขึ้น
"ใช่ นังฮุ้ยหลินจะต้องได้รับผลกรรมที่ทำกับครอบครัวของข้า แต่ทว่าก่อนอื่นเราจะต้องกำจัดตัวเกะกะออกไปเสียก่อน และต้องนำตำแหน่งความโปรดปรานมาให้ได้ซึ่งมันก็ไม่ใช่เื่ยากอะไร แค่ต้องเสียสละบางอย่างสักหน่อย"ิเต๋อเฟยพูดออกมาพร้อมกับก้มลงมองท้องของนางที่นูนออกมาเล็กน้อย นางเพิ่งตั้งท้องเมื่อสามสี่เดือนก่อนซึ่งก็เป็ระยะเวลาเหมาะเจาะที่จะสามารถแท้งลูกได้
ส่วนสาเหตุที่นางท้องก็ไม่ได้มีอะไรมากก็แค่ใช้ยาเดิมๆในการล่อลวงฮ่องเต้ให้มาที่ตำหนักกับยาปลุกกำหนัดอีกสักหน่อยก็ได้ผลแล้ว
"นี่ก็ใกล้ยามอิ่วแล้ว(17:00-18:59)เ้ามาช่วยข้าแต่งตัวเราจะนำอาหารไปให้ฝ่าาเสวยกัน"ิเต๋อเฟยเอ่ยและลุกขึ้นเพื่อที่จะให้นางกำนัลแต่งตัว
"ข้ามารับอาหารเพื่อที่จะเอาไปให้ฝ่าาเสวย"นางกำนัลจากตำหนักของิเต๋อเฟยเอ่ยกับแม่ครัวในโรงครัวหลวง
"อยู่นั่นแหละ เ้ายกไปได้เลย"แม่ครัวคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับใช้ตะหลิวชี้ไปทางสำรับอาหารที่จัดเตรียมไว้แล้วก่อนจะหันไปยุ่งกับการทำอาหารต่อโดยที่ไม่ทันได้มองว่าเป็นางกำนัลจากตำหนักไหน
"พระสนมเพคะ สำรับอาหารของฝ่าามาแล้วเพคะ"นางกำนัลคนสนิทอีกคนกลับเข้ามาพร้อมกับสำรับอาหารจากโรงครัว
"เ้าเอาสิ่งนั้นหยดลงไปในน้ำแกงกับกาน้ำชาสักสี่ห้าหยด จากนั้นก็ไปติดสินบนนางกำนัลใหม่ให้นางนำสำรับไปให้ฝ่าา แล้วเดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง"ิเต๋อเฟยสั่งขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่
"เพคะ"นางกำนัลรับคำและเริ่มทำตามคำสั่งทันทีไม่นานนางก็ออกไปพร้อมกับสำรับอาหารและเงินค่าสินบนสำหรับหมากตัวน้อย
"ฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ พระสนมิเต๋อเฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"ขันทีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ให้นางเข้ามา และให้คนเอาสำรับอาหารไปเก็บด้วย"หานหลงเอ่ยกับขันที
"ถวายบังคมฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี"ิเต๋อเฟยพูดขึ้นเมื่อเข้ามาถึงและยกยิ้มในใจทันทีเมื่อหันไปเห็นสำรับอาหารที่ถูกกินไปจนแทบไม่เหลือ
"ไม่ต้องมากพิธี นั่งลง"หานหลงกล่าวกับิเต๋อเฟย ไม่นานก็มีนางกำนัลเข้ามานำสำรับอาหารออกไป
"ว่าธุระของเ้ามา"หานหลงกล่าวอีกครั้งเมื่อนางกำนัลออกไปแต่ไม่ทันไรสติของเขาก็ค่อยๆเรือนลางแววตาเริ่มหม่นแสงลงเล็กน้อยราวกับถูกสะกดจิตก่อนที่จะเงยหน้าตามเสียงเรียก
"เสด็จพี่เพคะ"ิเต๋อเฟยเอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่เริ่มมีปฏิกิริยาตามที่นาง้า ยาที่นางใส่ลงไปเป็ยาที่จะทำให้ผู้ที่ได้กินยาฟังคำสั่งของผู้ที่ถูกอีกฝ่ายพบเห็นเป็คนแรก ความรุนแรงของยาขึ้นอยู่กับจำนวนที่ได้รับยิ่งได้รับมากก็จะเชื่อฟังมากแต่สติก็จะเรือนลางมากด้วยเช่นกันแต่สรรพคุณของมันยังไม่หมดแค่นี้หรอก
"เสด็จพี่ดูเพลียๆนะเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันไม่ขอรบกวนเสด็จพี่ดีกว่า หม่อมฉันขอตัวเพคะ"ิเต๋อเฟยเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นออกไป สำหรับวันนี้เพียงเท่านี้ก็เพีบงพอแล้ว หลังจากที่ิเต๋อเฟยออกไปสติของหานหลงก็กลับมาเป็เหมือนเดิมทันที
"สำเร็จหรือไม่เพคะ"นางกำนัลคนสนิทที่รออยู่หน้าตำหนักเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นร่างของผู้เป็นายตนราวกับสุนัขที่รอเ้าของกลับบ้านไม่มีผิด
"สำเร็จลุล่วง พวกเ้าทำได้ดีมากเอาไว้ข้าจะให้รางวัลพวกเ้าทีหลัง ตอนนี้ข้า้าพักผ่อนสำหรับแผนการในวันพรุ่งนี้แล้ว พวกเ้าก็อย่าลืมเตรียตัวกันไว้ให้ดี"
.
.
"ถวายพระพรกุ้ยเฟยเพคะ"ิเต๋อเฟยเอ่ยขึ้นพร้อมกับย่อกายทำความเคารพบุคคลที่เป็เป้าหมายตรงหน้า
"ลุกขึ้นเถิด ดีใจกับการตั้งครรภ์ของเ้าด้วย"ฮวนฮุยเอ่ยพลางมองไปที่ท้องของอีกฝ่ายที่เริ่มนูนออกมาด้วยสายตาที่เฉยชา
"ขอบพระทัยกุ้ยเฟยเพคะ"ิเต๋อเฟยกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มที่..จริงใจ?
"หากเ้ามีปัญหาอะไรเกี่ยวกับครรภ์สามารถมาถามข้าได้"เมื่อละสายตาจากท้องของอีกฝ่ายก็เงยหน้าขึ้นมาพูดพร้อมส่งยิ้มบางๆให้
"ขอบพระทัยความเมตตาของกุ้ยเฟยเพคะ แต่หม่อมฉันคงมิอาจไปรบกวนกุ้ยเฟยได้ แค่แม่นมที่ฝ่าาทรงรับสั่งให้มาดูแลหม่อมฉันก็เกินพอแล้วเพคะ อีกทั้งรับสั่งของฝ่าาที่ไม่ค่อยให้หม่อมฉันทำอะไรที่มันอาจส่งผลถึงเด็กในครรภ์อีก เพียงเท่านี้หม่อมฉันก็คิดว่ามันอาจจะมากเกินไปสำหรับหม่อมฉันแล้วเพคะ"สิ่งที่ิเต๋อเฟยพูดออกไปนั้นช่างขัดแย้งกับความคิดในใจของนางยิ่งนัก 'เกินพอหรือ มากเกินไปหรือ ทั้งหมดนี่มันยังไม่ได้ครึ่งนึงของนังฮุ้ยหลินนั่นเลยด้วยซ้ำ ทั้งอาหารการกิน ความสะดวกสบาย แม้แต่ความรัก คอยก่อนเถอะข้าจะแย่งทุกอย่างมาจากเ้าให้ได้! แต่ก่อนอื่นข้า้าตำแหน่งที่สูงกว่านี้'
"เช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน"ฮวนฮุยเอ่ยพร้อมกับหันตัวและเดินจากไปแต่...
ปึกก
"โอ้ยยย! ท้องข้า! ลูกข้า! เจ็บบ เจ็บหรือเกิน โอ้ยย!"ร่างของิเต๋อเฟยนอนกอดท้องตัวเองอยู่ทางด้านหน้าของฮวนฮุยโดยที่ปลายเท้าของนางอยู่ไม่ไกลจากเท้าของฮวยฮุยเท่าไหร่นัก ไม่นานเสียงร้องจากนางกำนัลก้ดังขึ้น
"แย่แล้ว! พระสนมเต๋อเฟยตกเืรีบตามหมอหลวงมาเร็วเข้า กุ้ยเฟยทำพระสนมิเต๋อเฟยแท้ง"เสียงนางกำนัลคนหนึ่งะโขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากนางกำนัลคนอื่นๆ
"ข้าหรือ"ฮวนฮุยเอ่ยขึ้นพร้อมก้มลงมองร่างของิเต๋อเฟยที่นอนกุมท้องอยู่ก่อนจะถอยห่างออกมาเพราะนางกำนัลของิเต๋อเฟยกรูกันเข้ามาดูอาการของเ้านายตน ไม่นานร่างของิเต๋อเฟยก็ถูกพาไปดูอาการ
"ยินอี้เ้าเห็นว่าข้าทำเช่นนั้นหรือ"ฮวนฮุยหันไปถามนางกำนัลคนสนิทที่อยู่ข้างๆ
"ไม่ใช่แน่นอนเพคะ เพียงแต่..แต่อย่างไรหม่อมฉันก็ไม่มีทางเชื่อว่ากุ้ยเฟจะทำแน่นอนเพคะ"ยินอี้ตอบอย่างหนักแน่น
ทางด้านร่างของิเต๋อเฟยที่กำลังถูกพาไปดูอาการนั้น นางมองไปยังฮวนฮุยที่ยังคงยืนอยู่กับที่พร้อมยกยิ้มมุมปากแต่กลับไม่มีใครเห็นรอยยิ้มนั้นเลย 'ข้าก็ไม่ได้มีความคับแค้นใจอะไรกับเ้าหรอกนะ แต่บังเอิญว่าตำแหน่งของเ้าข้าจำเป็ต้องใช้มัน และสำหรับเื่เมื่อกี้ก็คงต้องโทษตัวเ้าเองที่ไม่เคยเปลี่ยนวิธีการเดินของเ้าเลย ถึงแม้มันจะเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้ก้ตามที่ข้าจะทำให้มันเหมือนว่าเ้าขัดขาข้า แต่มันก็เป็ไปแล้วเื่เหลือเชื่อนี้ต่อให้เ้าพูดอย่างไรก็คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าข้าจะทำตัวเอง ทั้งนี้ยังต้องขอบใจนางกำนัลจากตำหนักซูเฟยที่มาช่วยสร้างเื่อีกด้วย เตรียมบอกลาตำแหน่งของเ้าได้เลย แม่นางลี่ฮวนฮุย'
"แท้งพ่ะย่ะค่ะ"หมอหลวงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"แท้ง! ข้าไม่เชื่อ เสด็จพี่เพคะิเอ๋อร์ไม่เชื่อเพคะ เสด็จพี่เรียกหมอคนอื่นมาตรวจใหม่ด้วยเพคะ ฮืออๆๆ"ิเต๋อเฟยเอ่ยพร้อมกับกอดแขนของหานหลงพร้อมกับส่ายหัวไปมา
"ยอมรับเถอะิเอ๋อร์นี่ก็คนที่สามแล้ว ต่อให้เรียกเพิ่มมายังไงผลก็เป็เหมือนเดิมอยู่ดี"หานหลงเอ่ยปลอบพร้อมกับลูบหัวของนางแต่ภายในดวงตานั้นกลับไร้ซึ่งแววตา
"ฮืออๆๆ หม่อมฉันไม่ยอมนะเพคะ เสด็จพี่ต้องทำโทษนางให้หม่อมแํนนะเพคะ ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตนะเพคะเสด็จพี่"ิเต๋อเฟยพูดพร้อมกับน้ำตาที่นองใบหน้า
"อึกก..."หานหลงไม่ได้เอ่ยอะไรเพียงแค่มองหน้านางเท่านั้น แต่เขากลับรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก
ิเต๋อเฟยที่เห็นว่าหานหลงยังคงไม่ตอบนางจึงหันไปมองนางกำนัลเพื่อให้ไปนำบางอย่างมา นางกำนัลกลับเข้ามาพร้อมกับถ้วยน้ำชาที่ถูกรินไว้แล้วก่อนจะยกถวายให้กับองค์ฮ่องเต้
"ฝ่าาน้ำชาเพคะ"นางกำนัลเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกถ้วยน้ำชาถวาย
"..."หานหลงมองไปที่ถ้วยน้ำชาและขมวดคิ้ว
"ดื่มเถอะเพคะเสด็จพี่ เมื่อครู่ิเอ๋อร์เห็นเสด็จพี่สะอึก"ิเต๋อเฟยเอ่ยเร่งเพื่อให้หานหลงยกถ้วยชาขึ้นดื่ม หลังจากที่โดนเร่งเขาจึงต้องรับถ้วยชานั้นมาดื่ม
"เสด็จพี่จะตรงทำให้หม่อมฉันใช่ไหมเพคะ"ิเต๋อเฟยที่เห็นว่าอีกฝ่ายดื่มชาจนหมดแล้วก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"อืม"หานหลงตอบด้วยแววตาที่หม่นแสงลงกว่าเดิม
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)
14K
