ตอนที่ 16 : หลังเลิกเรียนที่ไม่เหมือนเดิม ตอนต้น
หลังจากเคลียร์ใจกับเกวนไปตอนเที่ยง ข้อความจากอัลเฟรดก็ถูกส่งมาหาทันทียังกับนัดกันไว้
เื่น่ากังวลเกี่ยวกับเกวนก็เป็เื่ที่พิสูจน์ได้แล้วเพราะเธอยอมให้เราล่วงความเป็ส่วนตัว
เื่นั้นเราจะขอบคุณเกวนทีหลังแน่นอน
ปัญหาต่อไปก็คือเื่ของอัลเฟรดและสหายคนอื่นที่เราไม่เคยรู้จักมักจี่มาก่อน
คนพวกนี้มีเป้าหมายอะไรและไว้ใจได้แค่ไหน แค่ข้อมูลเมื่อวานยังไม่เพียงพอที่จะตัดสินใจได้ จึงนับเป็โชคดีที่วันนี้มีการนัดพบในฐานะสหายร่วมรบเป็ครั้งแรก
และเพื่อให้โอลิเวียเตรียมพร้อมก็เลยส่งข้อความนัดเจอเธอที่ห้องเหมือนเดิม
ตั้งใจว่าจะนัดเจอกันที่นั่นก่อนค่อยไปรวมตัวกันที่ตึกร้างเมื่อวานตามที่อัลเฟรดบอก
ตลอดทั้ง่บ่ายเลยเอาแต่รอให้เข็มนาฬิกาไปถึงเวลาเลิกเรียน
ตื่นเต้นเหรอ? ใจที่กำลังสั่นรัวนี่คงไม่น่าเป็อย่างอื่นไปได้
เราออกอาละวาดมานานอย่างไร้ค่า อย่างเดียวที่ได้รับจากการทำงานในฐานะแองกริคราวน์ก็มีแต่ชื่อเสียง
แต่นี่เป็ครั้งแรกที่จะได้ลงแรงในศึกที่มีผลลัพธ์รออยู่
เราจะไม่ได้คว้าน้ำเหลวอีกแล้ว
ในตอนนี้... แค่คิดว่าหนึ่งในศัตรูพวกนั้นมีเ้าตัวตลกเวรนั่นอยู่
มือไม้มันก็สั่นอยากจะขย้ำคอมันเต็มทนแล้ว
❖❖❖❖❖
เวลาหลังเลิกเรียน กิจวัตรของโอลิเวียจะแตกต่างจากชินค่อนข้างมาก
ชินนั้นมักจะไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน ๆ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เพราะถ้าทำตัวเงียบ ๆ ไม่เข้าสังคม วันดีคืนดีเกิดมีเหตุการณ์ให้สงสัยขึ้นมา คนที่จะโดนสงสัยที่สุดก็คือพวกไม่เข้าสังคม ชินจึงเข้าสังคมให้มากเข้าไว้เสมือนว่าเป็มนุษย์ปกติธรรมดาคนนึง เรียกว่าถ้าจะซ่อนไม้ก็ต้องซ่อนในป่านั่นแล
กลับกัน... โอลิเวียนั้นมีบุคลิกที่เงียบ เ็าและไม่สุงสิงกับใคร
ไม่นับเื่ความงดงามที่ทำให้ใครต่อใครไม่กล้าเข้าใกล้ แต่วิธีการใช้ชีวิตที่โรงเรียนเองก็ไม่เข้าหาใครเลยเช่นกัน
เธอมองว่าการคบหากับคนอื่นเป็เื่น่ารำคาญ แถมถ้าสนิทกันก็มีโอกาสที่เพื่อนร่วมชั้นชายจะมาก้อร้อก้อติกเป็เื่น่ารำคาญเข้าไปใหญ่
เห็นโอลิเวียชอบหยอกเย้าชินด้วยร่างกายแต่อันที่จริงเธอเป็ผู้หญิงรักนวลสงวนตัวมาก ถ้าไม่ใช่คนที่เธอรัก เธอจะไม่ยอมปล่อยตัวแม้แต่นิดเดียว นั่นคืออีกสาเหตุสำคัญที่พยายามตัดรำคาญพวกเพื่อนร่วมชั้นไปเสีย
และการที่โอลิเวียไม่มีเพื่อนทำให้เธอว่างตลอด เธอจึงไปตามคำสั่งเรียกตัวของชินได้ตลอดเวลา นั่นต่างหากคือเหตุผลที่สำคัญที่สุด
หลังจากเลิกเรียน โอลิเวียตรงดิ่งกลับไปที่หอของตัวเองเพื่อเก็บสัมภาระอย่างรีบร้อนเหมือนอย่างเคย เพราะเธออยากเป็ฝ่ายรอชินมากกว่าให้เขารอ
วันนี้มีธุระข้างนอกและไม่ได้อยู่กับชินสองต่อสอง แทนที่จะใส่ชุดลำลองสวย ๆ โอลิเวียเลือกชุดนักเรียนเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนไปสวมตัวใหม่เพื่อไม่ให้มีกลิ่นไม่พึงประสงค์แล้วเดินลงหอตัวเองไปยังหอของชินที่อยู่ห่างไปไม่ไกล
หน้าห้องของชินลงกลอนประตูไว้เหมือนปกติ เขาคงกำลังใช้เวลากับเพื่อนร่วมชั้น ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็คนที่โอลิเวียเริ่มจับตามอง
จะว่าไป... ผู้หญิงคนนั้นก็เป็เพื่อนร่วมชั้นของชินด้วยสินะ
โอลิเวียนึกย้อนถึงผู้หญิงผมดำเมื่อวาน เธอเป็คนที่วิ่งตามมาแก้ความเข้าใจผิดกับชินก่อนจะแยกกันไป
จากความทรงจำของโอลิเวีย เธอเป็หนึ่งในสองเพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะติดกับชิน
โอลิเวียรู้สึกแปลกใจและระแวงสงสัยเกวนมาั้แ่เมื่อคืนวาน แต่เป็ห่วงความรู้สึกของชินมากกว่าจึงไม่ได้เอ่ยถามอะไร ความสงสัยจึงยังคงอยู่ในหัวเธอ
โอลิเวียไขกุญแจห้องของชินด้วยกุญแจสำรองที่เธอมี เข้าไปคิดแก้ปัญหาต่อในห้อง
ถ้าจำไม่ผิด... รู้สึกผู้หญิงคนนั้นจะใช้ชื่อว่าเกวน เรดฮาร์ท
เื่ตัวจริงของเธอมันก็น่าสงสัยอยู่หรอก
แต่เื่ที่น่าสงสัยยิ่งกว่าคือเื่ที่รีบมาแก้ตัวกับชินนี่แหละ
โอลิเวียพยายามมองหาสาเหตุเื้ัการกระทำนั้น
เธอย้ายไปนั่งขอบเตียงของชิน คิ้วขมวดเข้าด้วยกันแน่นแม้ใบหน้าส่วนอื่นยังเรียบเฉย
ทำไมต้องกลัวชินเข้าใจผิดด้วย? คิดจะซื้อใจชินอย่างนั้นเหรอ?
แต่ถ้ามีเจตนาอย่างนั้น ชินของฉันไม่หลงกลง่าย ๆ หรอก
โอลิเวียพยักหน้าพออกพอใจ เชยชมความสามารถของเ้านายแม้เขาจะไม่อยู่ตรงหน้า
แต่อันที่จริง... ถ้าเกิดอยู่ในสถานการณ์ปกติ การได้รู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองเป็แองกริคราวน์มันควรจะกลัวมากกว่านี้สิ
ขนาดตอนล่าค่าหัว ยังไม่มีใครกล้าใช้ฮันนี่แทรปกับชินเลย
แต่นี่รู้แล้วยังจะสานสัมพันธ์ต่ออีก
หรือว่า... ผู้หญิงคนนี้คิดกับชิน...
โอลิเวียลองหาข้อสรุปใหม่ เป็หัวข้อที่ทำเอาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ลางสังหรณ์อันรุนแรงคุกรุ่นจนเผลอกุมมือตรงกลางอกแน่น
ลางสังหรณ์ผู้หญิงของเธอกำลังร้องะโให้ระวัง ถ้าชินกลับมาเธอจะต้องถามเื่ของเกวนให้ชัดแน่ ๆ นั่นคือความตั้งใจของเธอ
โอลิเวียรู้จักชินมานานกว่าใครจนกลายเป็ความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนหรือคนรักไปแล้ว หากแข่งกันเื่ความใกล้ชิดและเวลา โอลิเวียมั่นใจว่าตนเป็อันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
...แต่ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางแพ้ก็เถอะ
โอลิเวียทำหน้ามุ่ย แค่จินตนาการว่าเกวนคนนั้นใช้เวลาร่วมกับชิน ภายในอกก็กระอักกระอ่วนไปหมด
ความหงุดหงิดไม่มีที่ลงทำให้เธอคว้าหมอนของชินเข้ามากอดไว้แน่น เธอเอาหน้าซุกแล้วสูดลมเข้าเต็มปอดเติมพลัง
“ชิน...”
โอลิเวียครางเสียงอ่อยอย่างเหงาหงอย หากเธอมีหูและหางเหมือนสุนัขสมฉายา ตอนนี้หูและหางเ่าั้คงกำลังตกเป็หมาจ๋อยเป็แน่
ไม่ได้สิ แบบนี้จะไม่ได้งานเอา! ชินกำลังจริงจังอยู่แท้ ๆ
เราต้องสนับสนุนเขาด้วยทุกอย่างที่เรามีสิ!
โอลิเวียลุกขึ้นพ่นลมออกจากจมูกด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างฮึกเหิม ตัดสินใจเด็ดขาดว่าเื่ของตัวเองเอาไว้ทีหลัง
กิ๊งก่อง!
ราวกับโชคชะตาดลบันดาล พอโอลิเวียคิดถึงชินชินก็มาหาถึงที่
ประสาทการดมกลิ่นของโอลิเวียมีพลังของเผ่ามนุษย์สัตว์ เธอเบิกตาโตผุดยิ้มทันทีที่รู้ หลังก็ดีดตรงขึ้นรีบวิ่งไปเปิดประตูให้เ้านายสุดที่รักของเธอในบัดดล
“...”
แต่กลิ่นที่ไม่เคยััก็ผสมปนเปอยู่ด้วยเหมือนกัน ใบหน้าโอลิเวียถึงกับแข็งไปเลย
แล้วในตอนที่เปิดประตูออกไปรับชิน ใบหน้าของโอลิเวียก็จำต้องชาไปอีกฉาด
“ขอโทษที่ให้รอนานนะโอลิเวีย”
“ขะ ขอรบกวนด้วยนะคะ”
คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้อง นอกจากชินผู้เป็เ้าของแล้ว ยังมีแขกไม่ได้รับเชิญตามมาอีกคนจนหัวใจโอลิเวียจะวาย
“เอ่อ... เป็อะไรรึเปล่าเนี่ย”
ชินพยายามเอามือโบกไปโบกมาผ่านหน้าสาวเ้า
แต่โอลิเวียถูกแช่แข็งจนนิ่งสนิท เธอประมวลผลไม่ทันจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว
❖❖❖❖❖
“...ถึงเวลาแล้ว แต่ยังไม่มากันเลยนะครับเนี่ย”
อัลเฟรดนั่งเก้าอี้ไม้ผุ ๆ บ่นอิดออดอยู่ที่ชั้นหนึ่งของตึกร้าง แต่เพราะผนังผุพังไปหมดจนแสงเข้าถึงจากทุกด้าน บรรยากาศเลยเหมือนนั่งอยู่ใต้ถุนบ้านเก่า ๆ มากกว่า
ตอนนี้ที่มารวมตัวกันแล้วประกอบไปด้วยไดอา ริวและิเซียน
ถ้าไม่นับริวที่กำลังกอดอกหงุดหงิด คนอื่นก็กำลังทำหน้าเบื่อเพราะไม่มีอะไรให้ทำกัน
ท้องฟ้าตอนนี้ยังเป็สีฟ้าสดใสเพราะเวลาอยู่ที่ประมาณบ่าย 4 โมง บรรยากาศนับว่าแตกต่างจากเมื่อวานที่เป็กลางคืนสนิท
แต่ถ้ามองเื่อารมณ์ก็นับได้ว่าเป็บรรยากาศที่ผ่อนคลายและโปร่งใสขึ้นเยอะ อัลเฟรดเองก็หวังให้เป็แบบนั้นถึงได้นัดั้แ่ยังไม่ถึงตอนกลางคืน
“โอ๊ะ! เหมือนจะมากันแล้วนะ”
ไดอาเห็นกลุ่มสามคนเดินมาแต่ไกล แน่นอนว่าคงไม่มีทางเป็ใครอื่นแน่
ทุกคนเริ่มตื่นเต้นเพราะเมื่อวานเริ่มต้นกันได้ไม่ดีเท่าไร แต่วันนี้ทุกคนเป็พันธมิตรกันอย่างเป็ทางการแล้วเลยหวังว่าชินจะเปิดใจให้พวกเขามากขึ้น
...แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ชินกำลังเดินเข้ามาในตึกโดยมีโอลิเวียกอดแขนเขาอยู่ข้างหนึ่ง และมีเกวนเดินอยู่ข้าง ๆ จับชายเสื้อเขาเดินเข้ามาด้วยอีกฝั่งหนึ่ง
พอเห็นภาพแบบนั้น บรรยากาศเป็งานเลยหายไปทันที
เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?
ทุกคนเหงื่อตก แม้แต่ริวที่คิดจะด่าคนมาสายก็ยังได้แต่ใไม่กล้าพูดอะไรออกไปก่อน
ชินเดินเข้ามาใกล้ บรรยากาศคุกรุ่นของทั้งสามคน... สองคนยิ่งชัดเจนขึ้น
โอลิเวียกอดแขนชินแน่นด้วยรอยยิ้มทั้งที่ปกติเธอจะทำหน้านิ่งจนอ่านความคิดไม่ออก บอกเลยว่ารอยยิ้มที่เผยออกมาไม่ได้เกิดจากอารมณ์ที่ดีแน่
ส่วนทางเกวน สายตาของเธอมองไปทางโอลิเวียตลอด คิ้วที่ขมวดจนสั่นนั้นสื่อได้ทั้งความกังวลและหงุดหงิด แต่ความรู้สึกที่ยอมไม่ได้นั้นมีมากกว่าถึงได้จับชายเสื้อชินไม่ยอมปล่อย บางจังหวะที่ทำแก้มป่องเป็การแสดงออกถึงความไม่พอใจใส่อีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ส่วนชินที่อยู่ตรงกลางความขัดแย้ง ถึงใบหน้าจะนิ่งสงบเหมือนปกติก็เถอะ แต่เหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความสับสนและลำบากใจไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนคาดว่าจะได้เห็นในวันนี้
ขนาดเมื่อวานชินโดนข่มขู่เสียขนาดนั้นยังไม่เสียความเยือกเย็นออกมาเลย
“เอ่อ... มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”
“ไม่ต้องหรอก”
ชินปฏิเสธความหวังดีของอัลเฟรดทันควัน แต่อัลเฟรดเองก็รู้อยู่ว่าคงช่วยอะไรไม่ได้
หน้าที่ยุติาเป็ของผู้อยู่ตรงกลางอย่างชินต่างหาก
เขาเลื่อนตามองโอลิเวียที่กอดแขนเขาอยู่ข้าง ๆ
“นี่... เราจะคุยเื่งานกันอยู่แล้วนะโอลิเวีย” ชินพยายามปรับน้ำเสียงเป็จริงจัง แต่น้ำเสียงยังติดเกรงใจอยู่เกือบจะ 100%
“ก็คุยไปทั้งอย่างนี้ก็ได้นี่คะ ไม่เห็นจะเป็ไรเลย”
พอถูกเตือนโอลิเวียยิ่งเบียดชิดชินเข้าไปอีก ท่าทางคลอเคลียแบบนั้นราวกับแมวหวงเ้าของยังไงอย่างงั้น
“คุณเกวนเองก็คิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ”
และถ้าถามว่าหวงจากใคร... สายตาของโอลิเวียที่เลื่อนไปมองเกวนนี่แหละคือคำตอบ
เกวนรับสายตานั้นจนตัวเกร็ง แต่มือที่กุมชายเสื้อชินอยู่กลับแน่นขึ้น
“นะ นั่นสินะ... คุยกันเลยก็ไม่เห็นจะมีปัญหานี่นา”
เกวนยิ้มแห้ง ๆ แต่คิ้วที่ขมวดเข้าด้วยกันนั้นไร้ซึ่งการยอมความ แม้หวาดกลัวแต่ก็ไม่มีทีท่าจะถอยเลยสักนิด สายของสองสาวที่มองหากันรู้สึกเหมือนกับมีประกายไฟฟ้าปะทะกันอยู่เลย
ไดอาเห็นแล้วได้แต่ยิ้มแห้ง ครั้นจะเตือนก็กลัวเื่จะหนักขึ้น
พอริวกำลังจะเอื้อมมือขึ้นมาเหมือนกับจะพูดบางอย่างก็ถูกิเซียนกระตุกแขนเสื้อไม่ให้ทำ
อัลเฟรดเองก็รู้ว่าไม่ควรแทรกั้แ่ก่อนหน้านี้
ท้ายที่สุด ใครเป็คนเรียนผูกก็ต้องเป็คนเรียนแก้
“เห้อ...”
ชินถอนหายใจออกมายาวเหยียด
โอลิเวียเจอแบบนั้นเข้าถึงกับเหงื่อตกไหล่กระตุก เธอเริ่มรู้สึกตัวว่าทำเกินเหตุไปหน่อยจึงรีบผละมือออกทันที ความเกรงใจเปลี่ยนมาอยู่ที่โอลิเวียแทน
เกวนเห็นแบบนั้นเองก็ปล่อยมือจากชายเสื้อของชินตาม ตอนนี้สองสาวอยู่ในสถานะรู้สึกผิดไปตาม ๆ กัน
ท่าทีโอลิเวียพลิกกลับจากหน้ามือเป็หลังมือ เธอกลัวที่จะถูกชินเกลียดยิ่งกว่าอะไร และกลัวที่ชินจะไม่สนใจด้วย
เธอยอมไม่ได้ที่ความสนใจของชินจะไปตกอยู่ที่คนอื่น และเริ่มเรียกร้องเกินไปจนจะเสียมันไปแทน เพราะใช้อารมณ์อย่างไม่ทันคิด
ท่าทางหงอย ๆ นั่นดูน่าสงสารจนอยากเข้าไปปลอบ
...แต่ไม่ต้องมีใครทำอย่างนั้น ชินก็ลูบหัวโอลิเวียให้แล้ว
“ชิน?” โอลิเวียเงยหน้ามองช้อน ท่าทางออดอ้อนมีดาเมจล้นหลามจนชายใดไม่อาจต้านทาน
แต่ตอนนี้ชินเป็ห่วงความรู้สึกโอลิเวียมากกว่า เขาไม่มีเวลาสำหรับเื่นั้น
“ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะชดเชยให้ทีหลังนะ”
ชินยิ้มตอบให้โอลิเวีย น้ำเสียงนุ่มลึกอ่อนโยนทำให้โอลิเวียสบายใจ
เธอพยักหน้าหงึก ๆ หลับตาพริ้มและยอมรับโดยง่าย โอลิเวียกลายร่างจากสุนัขหมาป่าเป็ลูกหมาแสนเชื่องไปเป็ที่เรียบร้อย
นอกจากนั้น ชินก็หันไปทางเกวนด้วย
“เกวนเองก็ด้วย ขอโทษที่ทำให้กลัวนะ”
“เอ๊ะ เอ่อ... อะ อื้ม! ไม่ต้องคิดมากหรอก”
เกวนเจอรอยยิ้มของชินเข้าไป จากที่สับสนอยู่ทำให้ยิ้มตอบไปโดยอัตโนมัติ
และถึงเธอจะกลัวจริงมันก็ไม่ใช่ความกลัวแบบที่ชินคิด
แต่จะให้พูดไปตอนนี้มันก็กระไรอยู่
เอาซะอยู่หมัดเลยแฮะ
พวกอัลเฟรดชื่นชมกันไปพลางยิ้มแหย ๆ ไม่รู้ว่าชินไปเรียนวิชามารนี้มาแต่แห่งหนใด
❖❖❖❖❖
49K
