หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

โรงเตี๊ยม “ซิ่วอวิ๋น” ยามหัวค่ำ

หมอกบางปกคลุมหน้าร้าน แสงโคมแดงไหวอยู่เหนือป้ายไม้เก่า

ซูเหวินฉีเดินเข้าไปอย่างระวัง

คลุมผ้าคลุมหัวไว้มิด ร่างบางผ่ายผอมจากการเดินทาง

แต่ดวงตา... ยังเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยน

เธอมีนัดกับ "ไป๋ซาน" — สายข่าวของเผ่าเยี่ยน

เพื่อส่งข่าวการเคลื่อนไหวของสภาขุนนาง และตรวจสอบต้นตอ "ผู้ทรยศ"

---

ชั้นบนของโรงเตี๊ยม

หลินเหยียนก็เดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมเงารับใช้เพียงคนเดียว

เขามีเป้าหมายเดียว—สายลับในเมืองที่อาจมีข้อมูลของ “มือสังหารหญิง”

ระหว่างที่เขาเดินผ่านระเบียงไม้แคบ เสียงบางอย่างกระทบโสต...

เสียงฝีเท้าเบา ราบเรียบ

แต่ท่วงท่ามีเอกลักษณ์จนใจเขาชะงัก

---

> “...ไม่สิ”

หลินเหยียนหยุดมองไปยังเงาหลังชุดคลุมสีเทาดำ ที่เดินอยู่หัวมุมระเบียงฝั่งตรงข้าม

ดวงใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

เสียงประตูไม้เลื่อนเบาๆ แล้วเงานั้นก็หายเข้าไป

เขาไม่ได้เห็นหน้า

แต่เงาหลังนั้น

เหมือนใครบางคนที่ตายไปแล้วในใจของเขา

---

ปลายตอน

ซูเหวินฉีปิดประตูห้อง

ทิ้งตัวนั่งลงริมหน้าต่าง เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน

> “ข้าไม่ควรมาที่นี่เลย...”

“กลิ่นชานี้... เหมือนกับที่เขาชงให้ทุกครั้งในชาติเดิม”

เธอเม้มปากแน่น

ไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งของกำแพงไม้บางๆ

หลินเหยียนกำลังยืนนิ่ง มองฝาผนังนั้นด้วยความรู้สึกเดียวกัน

> “ถ้าเจ้าอยู่ตรงนั้นจริงๆ...”

“เหตุใดข้าจึงยังลังเลจะเคาะประตูนี้?”