สายลมและแสงแดดยามอาทิตย์ลับขอบฟ้า หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากภวังค์ฝัน บุรุษผู้มีรักอันบริสุทธิ์เป็ผู้ฉุดดึงนางให้หลุดพ้นจากความตายโดยที่นางก็ไม่อาจจะรู้ตัวว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือนางกลิ้งตกหน้าผา เเต่ทว่าตอนนี้ นางกลับมานอนสบายอยู่บนเตียงของใครก็ไม่รู้ เเถมตอนนี้ข้างกายนางก็เหมือนจะมีใครอีกคนเฝ้าดูเเลนางอยู่ด้วย ชางไห่ค่อยๆก้มลงมองหน้าของหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงด้วยความสงสัย ในจังหวะนั้นเองมือของชางไห่ก็ได้ปัดไปโดนถ้วยยาที่วางอยู่ตกแตก ทำให้หญิงสาวคนนั้นสะดุ้งตื่น
“คุณหนูหลี่!!...คุณหนูหลี่ฟื้นแล้ว เป็ยังบ้างเ้าคะ? คุณหนูยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหนเ้าคะ?”
“ข้า…ดี.ขึ้นแล้ว ว่าเเต่ที่นี่ที่ไหน..แล้วเ้าเป็ใคร?” แววตาของชางไห่เปลี่ยนไปจนหลิงหลิงดูออก นางมองไปรอบๆเพื่อทำความรู้จักเพราะนางยังไม่เคยมาที่นี่เลย ด้านหลิงหลิงพยายามจะเข้าใจว่านางเพิ่งจะฟื้น สติคงจะยังไม่เข้าที่
“คุณหนู ท่านจำข้าไม่ได้หรือ ข้าหลิงหลิงสาวใช้ของท่านไงล่ะเ้าคะ”
“สาวใช้! ที่นี่ที่ไหน แล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ที่นี่วังัเ้าค่ะ ก่อนหน้านี้คุณหนูาเ็จนกลับคืนสภาพเดิม ท่านเ้าัพาคุณหนูมารักษาที่นี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ท่านเ้าัใช้หยกัชุบชีวิตคุณหนูขึ้นมาเ้าค่ะ”
“ท่านเ้าัชุบชีวิต? หวังเฉินเซี่ย!”
“ใช่เ้าค่ะ ในตอนที่คุณหนูอยู่ในร่างจิ้งจอกขาว คุณหนูทนพิษาแไม่ไหวจนสิ้นใจและกลับคืนสภาพการเป็มนุษย์ไม่ได้เ้าค่ะ”
“เ้า..หลิงหลิง?”
“ใช่เ้าค่ะ หลิงหลิงเป็สาวใช้ของท่านเ้าค่ะ ตอนนี้ท่านเ้าัพักฟื้นร่างกายอยู่ ดังนั้นข้าจะรีบไปรายงานอาการของคุณหนูให้ท่านิคังได้ทราบ”
“ช้าก่อน เ้าไม่ต้องไปหรอกเพราะข้ากำลังจะไปจากที่นี่แล้ว ข้าฝากเ้าบอกิคังด้วยว่าข้าขอบใจมากที่ช่วยข้าไว้ หากมีโอกาสข้าจะรีบกลับมาตอบแทนคุณ” ชางไห่ค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงและพยายามจะเปลี่ยนร่างกายเป็จิ้งจอกเพื่อวิ่งหนีไป แต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็เช่นนั้นเพราะนอกจากนางจะเเปลงร่างไม่ได้แล้ว นางยังมีเืกระอักออกมาจากปากด้วย ชางไห่ร่างกายยังอ่อนแอมากนางหน้ามืดเซถลาล้มไปอีกครั้ง
“ว้าย!! คุณหนู คุณหนูเ้าคะ!! คุณหนูนั่งก่อนนะเ้าคะเดี๋ยวข้าจะไปตามหมอมาดูอาการท่านเ้าค่ะ!!” หลิงหลิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปนำเื่นี้ไปบอกิคังและตามหมอหลวงมาดูอาการนาง ครั้นเมื่อิคังและหมอหลวงมาถึง เขาก็รีบเข้ามาดูอาการนางทันที
“เกิดอะไรขึ้นท่านหมอ คุณชายชุบชีวิตให้นางแล้ว เเต่เหตุใดนางถึงยังเป็เช่นนี้อยู่?”
“เนื่องจากท่านเ้าัเพิ่งจะใช้หยกัชุบชีวิตครั้งเเรก ทำให้พลังยังไม่เข้มข้น ท่านเ้าัชุบชีวิตและาแภายนอกได้ก็จริง เเต่แผลฟกช้ำภายในมันยังคงอยู่ ทำให้ร่างกายนางยังคงอ่อนแอเช่นนี้”
“หลิงหลิง ต่อจากนี้ดูเเลนางอย่างใกล้ชิด”
“ท่านิคัง”
“ขอรับคุณหนู?”
“เฉินเซี่ยชุบชีวิตข้า จริงๆน่ะหรอ?”
“เฉินเซี่ย?...อ่อ จริงขอรับ คุณชายใช้หยกัในการชุบชีวิตและเปลี่ยนร่างกายท่านให้กลับมาเป็มนุษย์อีกครั้งขอรับ”
“แล้วตอนนี้เฉินเซี่ยอยู่ที่ไหน ข้าอยากจะตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตข้าไว้”
“ตอนนี้คุณชายไม่สามารถให้ใครเข้าพบได้ขอรับ เนื่องจากคุณชายเองก็ต้องพักฟื้นร่างกายเช่นกัน ระหว่างนี้ข้าขอให้คุณหนูพักฟื้นอยู่ที่นี่ ขาดเหลือสิ่งใดท่านสามารถบอกหลิงหลิงสาวใช้ของท่านได้ นางจะอยู่กับท่านทุกเวลา ข้าต้องรีบไปรายงานเื่นี้กับคุณชาย เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ิคังเดินออกจากจวนไปด้วยคำถามที่เกิดขึ้นมากมาย
“เหตุใดคุณหนูหลี่จึงเรียกคุณชายว่าเฉินเซี่ย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรียกว่าคุณชายหวัง หากความจำเสื่อมเหตุใดยังจำชื่อข้ากับคุณชายได้ นี่มัน..มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ในขณะที่เดินคิดไปตลอดทางจนในที่สุดเขาก็เดินมาถึงจวนเ้าเมืองพอดี ทางด้านชางไห่นางเอาเเต่นั่งนิ่งเพราะสิ่งที่ผ่านมานั้นนางจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง นางไม่เคยรู้จักที่นี่และไม่เคยมาด้วยซ้ำ ถึงเเม้ว่านางจะเคยมาส่งผักก็จริง เเต่นางก็ไม่เคยรู้จักใครนอกจากเฉินเซี่ยและิคังที่นางเคยเจอในตอนเด็กเท่านั้น นางมองสาวใช้เหมือนคนแปลกหน้า ขณะนางสังเกตเห็นว่าหลิงหลิงชอบก้มหน้าและมีอาการหวาดกลัวนางตลอดเวลา ด้วยความสงสัยนางจึงพยายามจะสะกิดสาวใช้ตรงหน้าเพื่อไต่ถาม เพียงและเเตะไหล่เท่านั้นหลิงหลิงกับสะดุ้งโหยงด้วยความใ นางรีบคุกเข่าและก้มตัวเอาหน้าผากหมอบไปกับพื้นทันที
“อภัยให้ข้าด้วยเ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้คุณหนูตายนะเ้าคะ ที่ผ่านมาข้าเฝ้าดูเเลคุณหนูอย่างใกล้ชิดตลอด คุณหนูอย่าทำอะไรข้าเลยนะเ้าคะ ข้าผิดไปแล้วเ้าค่ะ!!!”
“หลิงหลิงเ้าเป็อะไร!! ข้าไม่ได้จะทำอะไรเ้าเลย ลุกขึ้นได้แล้ว หลิงหลิงลุกขึ้น!”
“ได้เ้าค่ะ หากคุณหนู้า” หลิงหลิงลุกขึ้นพร้อมปาดน้ำตา นางเดินไปที่ต้นเสากลางจวน ซึ่งข้างๆมีเชือกกองอยู่ หลิงหลิงหยิบเอาเชือกนั้นมามัดมือตนเองติดไว้กับต้นเสา ทำเอาชางไห่ถึงขั้นประหลาดใจในสิ่งที่สาวใช้ทำ
“นั่นเ้ากำลังจะทำอะไรหลิงหลิง!?”
“ทุกครั้งที่คุณหนูโกรธข้า ท่านก็จะสั่งให้ข้ามัดตัวเองไว้กับเสาต้นนี้เพื่อเฆี่ยนตี ข้าพร้อมแล้วเ้าค่ะ”
“ข้าน่ะหรอตีเ้า? เป็ไปไม่ได้!! ข้าไม่เคยรู้จักเ้ามาก่อนและที่สำคัญข้าไม่เคยมาที่นี้ด้วยซ้ำ ข้าจะทำแบบนั้นกับเ้าได้ยังไง แก้มัดตัวเองและออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้” หลิงหลิงใในคำพูดของเ้านายมาก นางไม่เคยคิดว่าการเสียความทรงจำจะมีอยู่จริง หลิงหลิงไม่ยอมลุกและยังคงมัดตนเองไว้กับต้นเสาแบบนั้นเพราะนางคิดว่าชางไห่ยังไม่หายโกรธนาง ชางไห่พยายามประคองตัวเองลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปแก้มัดให้หลิงหลิงเอง เเต่ทว่าทุกอย่างก็ถูกยุติลงเมื่อใครบางคนปรากฏตัวที่หน้าประตู..
1K
