ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        สามารถปลอมแปลงร่างคนอื่นได้กินยาเซียนตันเหมือนเป็นลูกอม แล้วยังเปลี่ยนเป็นลมได้อีกที่สำคัญสุดคือกินคนได้ด้วย!

        แม้ไม่รู้ว่าหลิงเซียวทำได้ยังไงแต่โหยวเสี่ยวโม่เชื่อแล้วว่าเขากลืนกินความทรงจำพร้อมกับร่างกายในคราวเดียวกันเขารู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้ความจริง แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็คิดไม่ออก

        เมื่อดูดกลืนความทรงจำผู้อาวุโสเจียงเสร็จในสมองหลิงเซียวก็มีแผ่นอะไรบางอย่างลอยขึ้นมา แผ่นนั้นเก็บความทรงจำของผู้อาวุโสเจียงไว้

        นี่เป็นหนึ่งในความสามารถของเขาเมื่อดูดกลืนความจำของผู้คนแล้ว เพื่อกันความสับสนเขาจะเก็บความจำของแต่ละคนแยกไว้ ความจำของหลินเซียวก็เช่นเดียวกันเมื่อถึงคราวต้องใช้ เขาก็จะดึงภาพความจำของคนนั้นออกมาใช้

        หลิงเซียวลืมตาขึ้นโหยวเสี่ยวโม่จ้องเขาตาปริบๆ เขายิ้มมุมปาก “กลัวรึเปล่า?”

        “เอ๋?” โหยวเสี่ยวม่ำกำลังเหม่อ จู่ๆ ก็ได้ยินคนพูดได้สติแล้วหันมามองหลิงเซียวที่มองเขาอยู่ ดวงตาดำขลับนั้นยากแท้หยั่งถึงจึงเอ่ยถาม “เมื่อครู่นั่นคืออะไรหรือ?”

        หลิงเซียวเห็นความฉงนสงสัยบนใบหน้าเขาดึงสายตากลับมาพร้อมเอ่ย “ไม่มีอะไรก็แค่ความสามารถจากร่างจริงของข้า”

        ร่างจริง? โหยวเสี่ยวโม่รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เขาพูด

        “ใช่สิ ผู้อาวุโสเจียงใช่พวกเดียวกันกับลั่วซานนั่นที่เผ่าปีศาจส่งมาสอดแนมในสำนักเทียนซินใช่มั้ย?”

        “อืม ผู้อาวุโสเจียงแฝงตัวอยู่ในสำนักเกือบร้อยปีแล้วเดิมทีนั้นมีชายหนุ่มแซ่เจียงจริงๆทว่าคนผู้นั้นไม่ทันได้มาถึงสำนักก็ถูกผู้อาวุโสเจียงในตอนนี้แทนที่ซะก่อน ร้อยปีที่ผ่านมาเขานิ่งเงียบมากไม่เคยเผยพิรุธอะไร ครั้งนี้หากไม่ใช่คำสั่งจากเบื้องบน เขาก็คงไม่เสี่ยงกำจัดข้า” หลิงเซียวเอ่ยอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

        “ทำไมพวกเขาต้องกำจัดท่านด้วยล่ะ?” โหยวเสี่ยวโม่สงสัย

        เผ่าปีศาจถึงขั้นยอมเสียหมากตัวสำคัญในสำนักเทียนซินเพื่อกำจัดเขาเห็นได้ว่าพวกเขานั้นหมายหัวหลิงเซียวไว้ในระดับที่ปล่อยเอาไว้ไม่ได้

        หลิงเซียวยิ้มมุมปาก“เจ้าเดาสิ?”

        โหยวเสี่ยวโม่มองเขาแวบนึงก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล“หรือเพราะท่านข้าลั่วซาน?”

        “ใกล้แล้ว” หลิงเซียวพยักหน้ายิ้มหน้าตาหล่อเหลาหาใครเทียม

        ใกล้แล้ว? โหยวเสี่ยวโม่นึกย้อนอย่างละเอียดตอนนั้นหลิงเซียวฆ่าลั่วซานต่อหน้าคนมากมายจากนั้นเพราะเหตุการณ์นี้จึงทำให้คนของเผ่าปีศาจที่แฝงตัวถูกจับได้หลายคนหรือเพราะเหตุนี้?

        โหยวเสี่ยวโม่กล่าวอย่างไม่แน่ใจ“หรือเป็นเพราะว่าท่านทำลายแผนการใหญ่ของพวกเขา?”

        “ใกล้แล้ว” หลิงเซียวพยักหน้ารัวแต่ไม่ยอมบอกคำตอบเสียที

        “งั้นข้าก็เดาไม่ออกแล้ว” เดาถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ถูกโหยวเสี่ยวโม่นึกไม่ออกจริงๆ

        “เจ้าซื่อบื้อ ไม่มีความอดทนซะเลย!” หลิงเซียวเอ่ยเบาๆสีหน้ากลับชื่นอกชื่นใจ “ที่เผ่าปีศาจสั่งผู้อาวุโสเจียงมาปลิดชีพข้าเพราะพวกเขาคิดว่าข้ากุมความลับวิธีการแยกลักษณะของเผ่าปีศาจไว้ดังนั้นจึงอยากกำจัดข้าให้เร็วที่สุด”

        พูดถึงเรื่องนี้โหยวเสี่ยวโม่นึกออกแล้ว

        จริงอยู่ตอนนั้นท่าทีของหลิงเซียวราวกับว่ารู้อยู่ก่อนแล้วเรื่องลั่วซานเป็นปีศาจอีกอย่างหากมนุษย์ครึ่งปีศาจจะสำแดงตัวตน ก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของตัวเองจากสถานะลั่วซาน ไม่มีทางเผยตัวตนต่อหน้าผู้คนมากมายแน่ดังนั้นเผ่าปีศาจถึงนึกว่าหลิงเซียวเป็นผู้ที่บีบบังคับให้ลั่วซานแปลงกาย เท่านี้ก็หมายความว่าหลิงเซียวอาจจะมีวิธีแยกลักษณะของมนุษย์ปีศาจจริงๆเผ่าปีศาจถึงต้องการกำจัดเขา

        “ศิษย์พี่หลิง ทีนี้เราควรทำไง?แม้ผู้อาวุโสเจียงจะเป็นมนุษย์ครึ่งปีศาจ แต่ถ้าเราบอกเรื่องตัวจริงของเขาออกไป พวกเราก็ต้องถูกสงสัยด้วย”

        เมื่อคิดถึงจุดนี้โหยวเสี่ยวโม่ก็นึกเป็นห่วงแทนหลิงเซียว ผู้อาวุโสเจียงเป็นพิธีกรบนเวทีหากว่าพรุ่งนี้หายตัวไป เจ้าสำนักต้องตามหาตัวแน่ และหากพบว่าเขาตายอยู่ที่นี่ไม่ว่าตัวตนเขาจะถูกเปิดเผยหรือไม่ ทุกคนก็ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัย

        “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ข้าจัดการ”หลิงเซียวกล่าว ไม่ได้นึกกังวล

        โหยวเสี่ยวโม่จ้องเขาอยู่ครู่นึงจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา “หรือท่านจะให้ใครปลอมตัวเป็นผู้อาวุโสเจียงงั้นหรือ?”

        ได้ยินเช่นนี้หลิงเซียวสายตาปราดเปรียวมองเขาอย่างแปลกใจ ซักพักก็หัวเราะขึ้น “ศิษย์น้องเล็ก วิธีนี้ของเจ้าไม่เลว แต่ว่า…เราจะหาคนมาปลอมตัวเป็นผู้อาวุโสเจียงจากไหนดีล่ะ?”

        โหยวเสี่ยวโม่ได้ยินประโยคเกือบจะดีใจแล้วแต่โดนหยุดไว้ด้วยประโยคที่แกมประชดกลับมา จึงหุบยิ้ม “งั้นศิษย์พี่หลิงจะทำยังไงล่ะ?”

        “เจ้ารู้หรือเปล่า ทำไมการประลองคู่แรกเมื่อวานถึงเป็นข้ากับโจวเผิง?”หลิงเซียวไม่ได้ตอบเขาทันทีแต่เดินวนรอบกองเสื้อผ้าของผู้อาวุโสเจียงรอบนึง จู่ๆ ก็ใช้เท้าเขี่ยผ้าออกทันใดก็มีแผ่นป้ายหยกหล่นออกมาอันนึง

        “หรือว่า เขาอยากทดสอบฝีมือท่าน?”

        “ถูกต้อง” หลิงเซียวนั่งลงเก็บแผ่นป้ายหยกนั่นขึ้นมา “หลินเซียวคือศิษย์เอกแขนงการต่อสู้ของสำนักเทียนซิน มีชื่อเสียงแต่สองปีมานี้ เขาเอาแต่เก็บซ่อนพลังที่แท้จริงของตนเองผู้อาวุโสเจียงพูดคุยกับเขาน้อยมาก เพราะเหตุนี้จึงต้องการแน่ใจว่าจะฆ่าหลินเซียวได้เขาจึงเตรียมทดสอบหลินเซียวในการประลอง แต่ถูกโจวเผิงขัดขวางซะก่อนจึงต้องหาโอกาสอื่นลงมือ”

        โหยวเสี่ยวโม่คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะซับซ้อนเพียงนี้พอคิดๆ ดูก็รู้สึกแปลกอยู่ดี “ผู้อาวุโสเจียงจะฆ่าท่านแล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย? แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าข้าจะออกไปกับเจียงหลิวตอนเย็น”

        หลิงเซียวถูจมูกพลันละสายตาออกจากใบหน้าเขา

        “ผู้อาวุโสเจียงแอบได้ยินพวกทังอวิ๋นฉีคุยกันเรื่องแผนการเล่นงานเจ้าจึงซ้อนแผน รอทังอวิ๋นฉีล่อเจ้าออกไป แล้วก็ลักพาตัวเจ้าจากนั้นโยนความผิดเรื่องเจ้าหายตัวไปให้พวกนั้น อืม น่าจะประมาณนี้แหละ”

        “ไม่ใช่สิ ท่านหมายความว่า ข้านั้นพลอยซวยด้วยงั้นหรือ?” โหยวเสี่ยวโม่ตะลึง ทีแรกนึกว่าไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจเข้า

        “ก็ประมาณนั้น” หลิงเซียวเอ่ยปนละอายใจแต่โหยวเสี่ยวโม่ไม่ทันดูออก

        โหยวเสี่ยวโม่หดหู่“ดูท่าว่าข้าคงไม่ถูกกับสายกลาง!”

        ที่จริงหลิงเซียวยังพูดออกมาไม่หมด เพราะว่าผู้อาวุโสเจียงเห็นพวกเขาอยู่ห้องเดียวกันอีกทั้งวันถัดมาโหยวเสี่ยวโม่ยังใส่เสื้อหลิงเซียวก็เดาได้ว่าทั้งคู่น่าจะเป็นคู่รัก ดังนั้นจึงคิดว่าหากโหยวเสี่ยวโม่หายตัวไปเขาต้องกระสับกระส่าย และนั่นคือโอกาสดีที่จะลงมือดังนั้นนี่ต่างหากคือความจริงทั้งหมด

        ที่ไม่ได้บอกโหยวเสี่ยวโม่ไปก็เพราะคำว่า คู่รัก

        ยอมรับว่าสองคำนี้ราวกับจุดไฟความคิดให้เขา ความรู้สึกไม่ชัดเจนที่เขามีต่อโหยวเสี่ยวโม่ทันใดก็กระจ่างชัดขึ้นมาที่แท้ การที่เขาชอบแกล้งแหย่โหยวเสี่ยวโม่ ก็เพราะเขาชอบโหยวเสี่ยวโม่?

        ท่านใต้เท้าหลิงเซียวนึกไม่ออกก็เพราะว่าไม่เคยมีความรักมาก่อน ใครจะรู้ว่ามีความรักเป็นแบบไหน!

        ทว่าจากความคิดเช่นนี้ของผู้อาวุโสเจียงสายตาที่หลิงเซียวมองไปยังโหยวเสี่ยวโม่ก็ไม่ใช่การแกล้งเย้าแหย่อย่างเดียวแต่เพิ่มเติมด้วยความซับซ้อน เขาคิดว่าตัวเองคงโดนเวทมนต์เข้าแล้ว!

        “ออกจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยว่ากันเถอะ”หลิงเซียวเก็บแผ่นป้ายหยกไว้ในเสื้อ

        แผ่นป้ายหยกนี้มีเพียงผู้อาวุโสสำนักเทียนซินถึงจะมีเพราะเป็นตราประจำตัว ดังนั้นจึงมีแค่หนึ่งเดียวด้านบนยังมีชื่อผู้อาวุโสเจียงสลักอยู่ เพียงแค่ต้องสร้างเรื่องการปลอมตัวของเขาแล้ววางแผนเรื่องเวลาของพวกเขาให้ไม่ตรงกัน เท่านี้ก็ไม่มีใครสงสัยพวกเขาแน่นอน

        “ได้ เอ๊ะ แต่เดี๋ยวก่อน ข้าพึ่งนึกขึ้นได้เรื่องนึง ท่านรอข้าก่อน”

        โหยวเสี่ยวโม่ก็อยากออกไปจากที่นี่เร็วๆแต่ตอนที่ซ่อนตัวอยู่ เขาเหมือนเห็นอะไรบางอย่างเข้า

        หลิงเซียวยืนมองโหยวเสี่ยวโม่ที่วิ่งไปทางที่ซ่อนตัวเมื่อครู่ขมวดคิ้วแล้วเดินตามไปโหยวเสี่ยวโม่กำลังหรี่ตามองยังก้อนน้ำแข็งแกะสลักอย่างจดจ่อ เพียงก้อนน้ำแข็งเยือกเย็นมีอะไรน่าดู?

        “ศิษย์พี่หลิง ท่านช่วยข้าดูหน่อยสิ น้ำแข็งนี่มีอะไรแช่อยู่ด้านใน?”

        โหยวเสี่ยวโม่เห็นหลิงเซียวที่มายืนอยู่ข้างๆรีบโบกมือเรียก สายตาแวววาวเป็นประกาย

        หลิงเซียวชำเลืองมองใบหน้าชมพูระเรื่อด้วยความตื่นเต้นของเขาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าใบหน้าที่ปกติไม่เห็นจะน่ามองกลับทำให้ใจเต้นขึ้นมาได้พลันรีบละสายตา “ดูจากลักษณะเหมือนจะเป็นต้นหญ้าเซียนแต่น้ำแข็งนี่ดูแปลกนิดหน่อย ราวกับถูกลงอาคมอะไรไว้ กั้นพลังของนักฝึกตนไว้หญ้าเซียนต้นนี้ยังถูกฝังอยู่ด้านล่างสุด หากไม่สังเกตก็จะไม่เห็น”

        “พอจะมีวิธีนำมันออกมาได้มั้ย?”โหยวเสี่ยวโม่จ้องหลิงเซียวสีหน้าคาดหวัง

        ไม่ทันตั้งตัวกับสายตาของเขาหลิงเซียวรีบหลบตา ทนไม่ไหวก่นด่าในใจ เจ้าหมอนี่ทำไมยิ่งดูยิ่งน่ารักนะ?

        ------------------------------------------