เสียงตอบรับของอดีตพนักงานในห้องประชุมเป็นไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมดทำให้ท่านอธิการบดีกับคณะอาจารย์แอบอมยิ้มแต่ละคนแสดงออกแตกต่างกัน มีบางคนนั่งตบมือ, บางคนเอามือขึ้นมาปิดปาก,บางคนลุกขึ้นยืนตบมือ, บางคนเอามือตบเบาะที่ตัวเองนั่งอยู่...ไม่เว้นแม้กระทั่งวินัยที่ยิ้มไม่หุบส่วนเลขานุ่นยืนตบมือเฮดังลั่น
“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาหนูขอต่อเรื่องสุดท้ายเลยนะคะ พื้นที่ตลาดนัดขายของที่เชียงใหม่ หนูเข้าใจว่าปัญหาเรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องเดียวกันหมดต้องการให้หนูเปิดพื้นที่ขายของ ตรงนี้หนูขอฟังก่อนค่ะว่ามีปัญหาอะไรบ้าง...ขอเชิญพี่ปัญญาค่ะ”
“สวัสดีครับคุณเจนจิราผมชื่อปัญญาครับ ขออนุญาตเป็นตัวแทนพ่อค้าแม่ค้าทั้งหมดเมื่อกี้ผมคุยกันในกลุ่มเป็นไปตามที่คุณเจนพูดครับ...ตัวผมเองพอจะทราบคร่าวๆมาก่อนหน้านี้ว่า คุณเจน, คุณพลอยและคุณส้มชอบเดินตลาดนัดอยู่แล้วพื้นที่ตรงนี้ก็จะเหมือนกับตลาดนัดทั่วๆ ไปครับ อยู่ห่างจากตัวโรงแรมประมาณ800-900 เมตร ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการเปิดกิจการโรงแรมครับพื้นที่ตรงนี้อยู่ริมถนนใจกลางระหว่างหมู่บ้านจำนวนมากเลยไปนิดหน่อยมีโรงเรียนระดับมัธยมปลายครับ”
“ขอโทษนะคะพี่ปัญญาพอจะมีรูปหรือคลิปให้หนูดูพื้นที่หน่อยได้ไหมคะ? เป็นตอนที่ตลาดเปิดหรือปิดก็ได้ค่ะ”
“มีครับ...ผมขออนุญาตเดินไปหาคุณเจนเอารูปกับคลิปให้ดูครับ”
“ดีเลยค่ะพี่ปัญญาไม่ต้องเดินมาค่ะ...รอสักครู่นะคะ”เจนจิราก้มลงกดคำสั่งบางอย่างกับมือถือตัวเอง “พี่ปัญญาเปิดบลูทูธที่มือถือ...เห็นชื่อหนูไหม?ลากรูปกับคลิปใส่เข้ามาเลยค่ะ”
“เห็นแล้วครับคุณเจน...ผมส่งทั้งรูปทั้งคลิปเลยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะหนูได้รับแล้วค่ะ...พี่ปัญญา หนูเปิดรูปกับคลิปขึ้นจอได้ไหมคะ?”
“ได้ครับคุณเจน”
เจนจิรากดป้อนคำสั่งที่มือถืออีกครั้งหนึ่งไม่นานนักรายการรูปและคลิปก็ปรากฎในหน้าจอใหญ่ของห้องประชุมเธอเลื่อนดูรูปและคลิปตามรายการที่แสดงขึ้นมา
“พี่ปัญญาพูดต่อได้เลยค่ะ...”
“ในแต่ละวันตลาดนัดเปิด2 รอบ...6 โมงเช้าถึงบ่ายโมง อีกรอบคือ 5 โมงเย็นถึงตี 1 คนมาเดินเยอะมากครับเพราะว่าเป็นเขตชุมชนมีหมู่บ้านเต็มไปหมด จากที่ผมบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าพื้นที่ตลาดตรงนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวโรงแรมคุณเจนสามารถเปิดพื้นที่ให้ขายของแยกต่างหากจากโรงแรมได้ครับ”
“หลังจากที่โฟร์อัสประกาศปิดกิจการพื้นที่ตลาดก็ถูกปิดไปด้วย ทำให้พ่อค้าแม่ค้าเดือดร้อนกันมากครับ ปีกว่าๆที่ผ่านมา พวกเราหลายคนย้ายไปขายอีกพื้นที่หนึ่ง ปัญหาหลักอยู่ที่การเดินทางห่างไปเกือบๆ3 กิโล...มันไกลมาก แทบจะไม่มีคนเดินเลยครับ”
“พี่ปัญญา ห้องที่อยู่ด้านข้างว่างๆ ตรงเนีย ใช้ทำอะไรเหรอคะ?”
“พอดีรูปนี้ผมถ่ายตอนที่ตลาดปิดแล้วครับจริงๆ ตรงนั้นแบ่งให้เช่าขายเป็นล๊อกแล้วก็จ่ายค่าเช่าเป็นเดือนครับส่วนแผงขายของที่อยู่ตรงกลาง เกือบทั้งหมดจะจ่ายค่าเช่าเป็นรายวันก่อนที่ตลาดจะเปิดในแต่ละรอบโฟร์อัสจะส่งพนักงานมาเก็บค่าเช่าขายของในแต่ละรอบครับ”
“อ๋อหนูเข้าใจแล้วค่ะ...แล้วห้องด้านหลังไกลๆ ตรงนั้นคืออะไรเหรอคะ?”
“ตรงนั้นเป็นห้องเก็บร่มส่วนห้องที่อยู่ติดกันคือ ห้องน้ำครับ”
“ห้องเก็บร่ม?หมายถึงให้เช่าร่มเหรอคะ?”
“ใช่ครับคุณเจน...ร่มเล็ก20 บาท ส่วนร่มใหญ่ 35 บาทต่อรอบครับ ถ้าเหมาเช้า-บ่ายก็ 50 บาทใครที่มีร่มก็ใช้ของตัวเองครับ”
“โอเคค่ะหนูเข้าใจแล้วค่ะ...แล้วถ้าหนูเปิดพื้นที่ ต้องทำอะไรบ้างคะ?”
“ก็จะมีแค่เรื่องน้ำ,ไฟ, ห้องน้ำแล้วก็เรื่องร่ม แค่นี้ครับคุณเจน”
“งั้นก็ต้องมีคนมาจัดการงานตรงนี้...คือตอนนี้ซีคอร์ปไม่น่าจะมีคนมาทำตรงนี้หนูขอถามนิดหนึ่ง ที่นี่มีใครเคยมาทำงานที่ตลาดนัดบ้างคะ...มีไหมคะ?”
เจนจิราพยายามมองกวาดไปทั่วห้องประชุมปรากฎว่าไม่มีใครยกมือขึ้นเลยแม้แต่คนเดียว “ไม่มีเลยเหรอคะ?”
“ผมอยากจะขอความกรุณาให้คุณเจนช่วยจัดหาคนมาได้ไหมครับถ้ามีคนแค่เก็บเงินค่าเช่ารายวัน, เช็คเรื่องน้ำ, ไฟและห้องน้ำพวกเราก็ขายของกันได้แล้วครับ...ขอความกรุณาด้วยเถอะครับพวกเราก็ไม่รู้ว่าหลังจากวันนี้ไปแล้ว คุณเจนจะมีเวลามาดูเรื่องนี้อีกหรือเปล่า?”
“ส้มๆๆทำไมพื้นที่ตลาดไม่มีข้อมูลในระบบ พี่เช็คดูไม่รู้เลยว่าใครทำเรื่องนี้?”
“หนูคิดว่ากระบวนการควบรวมกิจการเพิ่งเสร็จ น่าจะค่อยๆ ทะยอยเคลียร์เรื่องสินทรัพย์ค่ะพี่เจน”
“แล้วพี่จะรู้ได้ยังงัยว่าใครดูเรื่องนี้อยู่...พลอยๆๆรู้เรื่องนี้ไหม?”
“ไม่แน่ใจเหมือนกัน...ไอ้เจน!!มึงลองดูที่...อุ๊ยยย!!!! หนูขอโทษค่ะ!!!...หนูลืมตัว!!!!” พลอยพูดด้วยความเผลอต้องหยุดพูดทันทีพร้อมกับยกมือไหว้คนรอบห้อง คำพูดของพลอยทำให้คนในห้องประชุมหัวเราะดังลั่นท่านอธิการบดีต้องหันมายิ้มกับวินัย ไม่ต่างอะไรกับคณะอาจารย์ทุกคนหลุดขำออกมาไม่รู้ตัวเลขานุ่นต้องเอามือปิดปากอมยิ้ม อีกหลายคนเผลอตบมือโดยไม่ตั้งใจ
“หนูคงต้องหักเงินเดือนคุณพลอยแล้วล่ะค่ะมีความผิดตรงที่เรียกซีอีโอบริษัทว่า...ไอ้กับมึงในที่สาธารณะค่ะ”เจนรีบพูดตบมุกกลับทันที คำพูดของเจนยิ่งทำให้คนในห้องประชุมต้องหลุดขำเรียกเสียงฮากันอีกรอบทำให้บรรยากาศลดความตึงเครียดลง หลายคนหัวเราะชอบใจกันเป็นอย่างมาก
“หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ” พลอยต้องยกมือไหว้อีกครั้งหนึ่ง “เจนลองดูรายการที่6432097 น่าจะใช่...”
เจนก้มลงดูข้อมูลที่โน๊ตบุ๊คอีกครั้งตามคำแนะนำของพลอยก็พบกับข้อมูลพื้นที่ตลาดในเชียงใหม่ตามที่ต้องการเธอลุกขึ้นคุยโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่งใช้เวลาพูดคุยไม่นานนัก
“เนื่องจากพื้นที่ตรงนี้ปิดมาประมาณ1 ปีได้แล้ว คงต้องให้ฝ่ายช่างเข้าไปตรวจสอบระบบน้ำ, ไฟและห้องน้ำก่อนนะคะ หนูรับปากในขั้นต้นว่าถ้าไม่มีปัญหาอะไรในพื้นที่ หนูก็จะอนุมัติให้เปิดได้ค่ะ”
คำตอบของเจนยิ่งทำให้เสียงเฮกลับมาดังลั่นห้องประชุมอีกครั้งหนึ่ง“ขอบคุณมากครับคุณเจน...ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ”
“โอเคค่ะ...ตอนนี้ทั้ง4 เรื่องเคลียร์หมดแล้วนะคะหนูขอใช้โอกาสนี้ขอพูดกับพนักงานใหม่ซีคอร์ปทุกคนในที่นี้ค่ะ...วันนี้รถทุกคันจะออกจากกรุงเทพเวลา4 โมงเย็นนะคะ หนูขออนุญาตเลี้ยงข้าวพี่ๆ ทุกคน หนูไม่แน่ใจว่าวันนี้มากี่คนขอเชิญที่โรงอาหารทุกแห่งในมหาวิทยาลัยค่ะ แล้วค่อยเดินทางกลับบ้านกันนะคะ”
“ส่วนวันจันทร์หน้าขอให้อดีตพนักงานโฟร์อัสทุกคนไปที่สำนักงานสาขาในแต่ละจังหวัดตามตำแหน่งเดิมส่วนที่เชียงใหม่ให้ไปที่โรงแรมที่แต่ละคนเคยทำงาน…ตัวโรงแรมยังไม่เปิดแต่จะใช้พื้นที่บริเวณด้านหน้าอาคารจะมีรถตู้ของซีคอร์ปจอดรออยู่ขอให้ไปลงทะเบียนข้อมูลและประวัติการทำงานตัวเองเข้าสู่ระบบพนักงานของซีคอร์ปต้องใช้บัตรพนักงานเก่าด้วยเพื่อยืนยันข้อมูลสำหรับนับอายุงานต่อจากที่เดิมนะคะถ้าใครทำบัตรพนักงานหายใช้บัตรประชาชนแทนค่ะ มีเวลาลงทะเบียนถึงวันศุกร์รวม 5วันนะคะ”
“หนูกำลังวางแผนจัดสรรพนักงานไปทำงานในห้างซีสแควร์วันที่กำลังจะเปิดค่ะพนักงานคนไหนสนใจและต้องการมาทำงานที่กรุงเทพโดยเฉพาะอย่างยิ่งพนักงานที่เคยทำฝ่ายบริการลูกค้า, พ่อครัวแม่ครัว,ผู้ช่วยพ่อครัวแม่ครัว...ขอให้แจ้งได้เลยนะคะ หนูต้องใช้พนักงานที่มีประสบการณ์ประมาณ300 คน และจะมีการรับพนักงานใหม่เพิ่มอีกหลายตำแหน่งค่ะ...ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมจากที่หนูพูดไว้จะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์แจ้งเพิ่มเติมในภายหลังนะคะ”
“ประเด็นสุดท้ายที่หนูอยากจะพูดกับทุกคนค่ะ...หนูทราบดีว่าพนักงานทุกคนในที่นี้รักและมีความผูกพันกับโฟร์อัสกันมาอย่างยาวนานเมื่อกิจการมีการเปลี่ยนแปลงตามเส้นทางของการทำธุรกิจหนูจำเป็นต้องปิดบริษัทโฟร์อัสค่ะ สิ่งที่อยากจะฝากทุกคนคือหนูอยากให้ทุกคนรักซีคอร์ปเหมือนกับรักโฟร์อัส...ส่วนชื่อโรงแรม,รีสอร์ตและร้านอาหารในเครือ หนูยังคงใช้ชื่อเดิมทั้งหมด หนูมั่นใจว่า หนูรับรู้และเข้าใจความรู้สึกของพนักงานทุกคนเป็นอย่างดีว่าทุกคนมีความรักและผูกพันกับโฟร์อัสมากขนาดไหน...และที่สำคัญ ถึงแม้ว่าหนูไม่เคยได้คุยหรือรู้จักกับคุณอาสัญญามาก่อนแต่หนูขอยืนยันว่า หนูจะบริหารงานให้เต็มความสามารถค่ะ”
“ความผิดพลาดครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของหนู การตัดสินใจใดๆก็ตามต่อไปในภายภาคหน้า หนูทราบแล้วค่ะว่าส่งผลกระทบอย่างไร หนูต้องระมัดระวังและต้องมีความรอบคอบให้มากกว่านี้อีกหลายเท่าค่ะ...ขอบคุณทุกท่านที่อยู่ในห้องประชุมแห่งนี้และประชาชนที่สนใจประเด็นนี้ค่ะ...ขอบคุณทุกท่านอีกครั้งค่ะ”
สิ้นเสียงของเจนจิราคนในห้องประชุมต่างตบมือยอมรับกับความรับผิดชอบที่เธอแสดงออกมาอย่างเรียบง่ายและชัดเจนทุกคนรับรู้และสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเธอที่ต้องการแก้ปัญหาอย่างแท้จริง
“คุณเจนๆๆๆคุณเจนครับ...เดี๋ยวขอสัมภาษณ์ต่อได้ไหมครับ?”
“คุณเจน...มีข่าวด่วนจากสหรัฐเพิ่งออกมาเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ”
“คุณเจนครับขอสัมภาษณ์ต่อนิดหนึ่งครับๆๆๆ มีข่าวด่วนจากเจยูครับ”
เสียงของสื่อมวลชนด้านหลังห้องประชุมแย่งกันพูดผ่านไมค์จนจับใจความไม่ได้“สัมภาษณ์เรื่องอะไรเหรอคะ?”
“คุณเจนครับ...คุณดริมสันยื่นล้มละลายกับศาลที่สหรัฐแล้วครับแล้วก็มีพูดถึงซีคอร์ปด้วยครับ”
“เจยูยื่นล้มละลาย...เป็นทางการแล้วเหรอคะ?”เจนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“สื่อหลักของสหรัฐ,ยุโรปลงข่าวยืนยันหลายสำนักแล้วค่ะ...คุณดริมสันยื่นล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้วค่ะไม่ทราบว่าตรงนี้เป็นเงื่อนไขของการซื้อกิจการของซีคอร์ปด้วยหรือเปล่าคะ?”
“คุณดริมสันพูดประเด็นไหนคะ?”
“คุณดริมสันบอกว่าทางเจยูเจรจากับเจ้าหนี้ทุกรายและมีการเจรจากับซีคอร์ปเรื่องซื้อกิจการมีความคืบหน้ามากพอสมควร อยู่ระหว่างรอการตัดสินใจ”
“คุณเจนมีการเจรจากับคุณดริมสันอย่างไรบ้างครับ?”
“การยื่นล้มลายไม่ใช่เงื่อนไขของการซื้อกิจการค่ะเป็นทางเลือกหนึ่งเท่านั้นและเป็นการตัดสินใจของบอร์ดบริหารเจยูโดยตรงค่ะ...หนูคุยกับคุณดริมสันหลายครั้งแล้วค่ะมีการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขจากเดิมซื้อแค่ตัวเรือ หนูเปลี่ยนเป็นซื้อทั้งบริษัทค่ะ”
“พอจะบอกเหตุผลได้ไหมว่าทำไมจึงเปลี่ยนจากซื้อแค่เรือเป็นซื้อทั้งบริษัทครับ?ดูเหมือนว่าแนวนโยบายหลายๆอย่างของคุณเจนจิราแตกต่างจากสมัยของคุณวรวิทย์เป็นอย่างมากครับ”
“หนูคิดว่าแบรนด์เจยูแข็มแข็งในตลาดเครื่องดื่ม,รีสอร์ตและโรงแรม เป็นตลาดที่ซีคอร์ปต้องการอยู่แล้วค่ะ หนูยื่นข้อเสนอเข้าไปใหม่เพื่อให้บอร์ดเจยูพิจารณาเมื่อ2-3 วันที่แล้วเองค่ะ ก็ยังแปลกใจอยู่เหมือนกันว่า ทำไมเจยูตัดสินใจยื่นล้มละลาย”
“แล้วหลังจากนี้เป็นอย่างไรต่อคะ?”
“เจยูอยู่ในความคุ้มครองทรัพย์สินจากคำสั่งของศาลสหรัฐค่ะก็จะต้องมีการเจรจาทั้งฝั่งเจ้าหนี้และหาคนที่ต้องการลงทุนกับเจยูค่ะ...หนูคงยืนยันเงื่อนไขใหม่ซื้อกิจการทั้งหมดค่ะ”
“แล้วในระหว่างนี้พนักงานของเจยูทั่วโลกต้องทำอย่างไรครับ?ตอนนี้เว็บไซด์หลักของเจยูล่มไปแล้วครับมีพนักงานเจยูจำนวนมากเข้าไปสอบถามที่บัญชีแอดมีของคุณดริมสันเต็มไปหมดแล้วครับ...มีบางส่วนเข้ามาถามที่บัญชีของคุณเจนเหมือนกันครับ”
“เนี่องจากตอนนี้อยู่ระหว่างการเจรจานะคะ เท่าที่หนูพอจะเปิดเผยข้อมูลได้คือ ในเบื้องต้นซีคอร์ปจะชำระค่าเรือ1,600 ล้านเหรียญก่อน เป็นเงื่อนไขซื้อเดิมตั้งแต่สมัยคุณพ่อค่ะ เฉพาะประเด็นนี้สิ้นสุดอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ...หนูยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมเข้าไปใหม่คือซีคอร์ปจะให้วงเงินสดแต่ต้องใช้สินทรัพย์และสิทธิบัตรค้ำประกัน 2,700 ล้านเหรียญเพื่อให้เจยูสามารถดำเนินกิจการต่อได้จนกว่าจะหาข้อยุติค่ะ”
“พอจะเปิดเผยได้ไหมคะว่าเป็นสินทรัพย์อะไร?”
“เปิดเผยไม่ได้จริงๆค่ะ”
“ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าซีคอร์ปต้องการให้โฟร์อัสกับเจยูยังคงอยู่ในตลาดหลักทรัพย์เหมือนเดิมหลังจากกระบวนการควบรวมกิจการเสร็จสมบูรณ์แล้วนี่เป็นนโยบายใหม่ของคุณเจนหรือเปล่าครับ?...ที่ผ่านมาซีคอร์ปและบริษัทในเครือทั้งหมดไม่เคยเข้าตลาดหลักทรัพย์มาก่อน”
“ใช่ค่ะ...โฟร์อัสถือเป็นแบรนด์ที่แข็งแกร่งอยู่แล้วหนูคิดว่าไม่จำเป็นต้องเข้าไปเปลี่ยนแปลงใดๆ หนูอยากปรับโครงสร้างซีคอร์ปใหม่ด้วยค่ะเพราะว่ามีการลงทุนในธุรกิจใหม่ๆ โครงสร้างบริษัทเดิมไม่สามารถรองรับได้แล้วค่ะคงจะทะยอยประกาศในภายหลังค่ะ”
“ขอกลับมาประเด็นโฟร์อัสนิดหนึ่งครับ...คุณสัญญามีหุ้นที่สถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่อันดับ1 ช่อง OON TV อยู่ 17.86% ถือเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับ2...ตอนนี้ทางซีคอร์ปสนใจที่จะลงทุนในธุรกิจประเภททีวีดิจิทัลบ้างไหมครับ? หรือมีนโยบายที่จะซื้อหุ้นเพิ่มหรือซื้อกิจการหรือไม่ครับ?คุณเจนถูกมองว่าเป็นคนรุ่นใหม่ น่าจะเข้าใจธุรกิจทีวีดิจิทัลได้เป็นอย่างดี”
“หนูยอมรับนะคะว่าหนูไม่มีความรู้กับธุรกิจประเภทนี้เท่าใดนักตัวหนูเองคิดว่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ ณ เวลานี้ค่ะ...ขอปรึกษาหลายๆ ฝ่ายก่อนค่ะ”
“เดิมทีเดียวคุณสัญญาเป็นบอร์ดบริหารในOON TV ด้วยไม่ทราบว่าคุณเจนจะเข้าไปเป็นบอร์ดบริหารด้วยไหมครับ?”
“คงไม่ค่ะคิดว่าอยากหามืออาชีพที่มีความรู้ด้านนี้เข้าไปทำงานดีกว่าค่ะ”
“ไม่ทราบว่าคุณเจนมีความคิดที่จะซื้อOON TV ไหมครับ?...ทางซีคอร์ปเองก็ต้องการขยายพอร์ตลงทุนในธุรกิจใหม่ๆรวมถึงมีข่าวลือออกมาว่าทางกลุ่มผู้ถือหุ้นเดิมยินดีขายหุ้นให้กับทางซีคอร์ปเพิ่มเพื่อที่จะระดมทุนขยายคอนเทนต์ต่างๆมากยิ่งขึ้นรวมถึงการขยายไปทำธุรกิจสตรีมมิ่งเพราะว่าในปัจจุบันการแข่งขันในธุรกิจทีวีดิจิทัลรวมถึงฝั่งออนไลน์สูงมากครับ?”
“ณเวลานี้ยังก่อนนะคะ หนูเพิ่งทราบเรื่องนี้เองค่ะ...ตอนนี้ยังมีแค่ส่งผู้บริหารที่มีความรู้ด้านทีวีดิจิทัลไปนั่งบอร์ดก่อนค่ะยังไม่มีอะไรมากกว่านี้ค่ะ”
“โอเคครับ...ขอบคุณมากครับ/ค่ะคุณเจนจิรา”
“หนูขอขอบคุณพี่ๆนักข่าวทุกคนนะคะ ขอบคุณทุกคนเช่นกันค่ะ”
เจนจิรายกมือไหว้ขอบคุณนักข่าวรอบตัวก่อนกวักมือเรียกพลอยกับส้มมายืนด้วยกันทั้ง 3 คนเดินตรงไปยังกลุ่มของพี่นิดที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนพนักงานหลายคนโดยมีน้องหนึ่งนั่งรออยู่ข้างๆ ทำให้นักข่าวหลายคนสนใจ พี่นิดและเพื่อนๆพนักงานหลายคนหันไปเห็นกลุ่มของเจนเดินตรงเข้ามาต่างก็แปลกใจอย่างมาก
“สวัสดีค่ะคุณเจน,คุณพลอย คุณส้ม...ขอบคุณมากค่ะที่รับพวกเราเป็นพนักงานบริษัทพวกเราจะตั้งใจทำงานและจะเป็นพนักงานที่ดีตามที่คุณเจนต้องการค่ะ”
“สวัสดีค่ะพี่นิด...สวัสดีค่ะทุกคน...พี่นิดหนูขออนุญาตชวนน้องหนึ่งไปทานข้าวกับหนูหน่อยได้ไหมคะ?พอดีหนูอยากคุยกับน้องหนึ่งเป็นการส่วนตัวค่ะ”
คำชักชวนของเจนทำให้พนักงานบริเวณนั้นตกใจเป็นอย่างมากทำให้พี่นิดน้ำตาไหลอาบนองสองแก้มเอามือปิดปาก มือสั่นจนทำอะไรไม่ถูก ส่วนน้องหนึ่งต้องยกมือขึ้นมาไหว้เจนจิราหันมามองหน้าแม่ด้วยสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน
พี่นิดพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นฟังแทบไม่ได้ศัพท์จนเพื่อนหลายคนต้องเข้าไปกอดด้วยความยินดี “ข..ขะ..ขอบคุณ...ขอบคุณมากค่ะคุณเจนที่เมตตาลูกหนู...หนู..ขอบคุณมากค่ะที่เมตตา หนู..ขอบคุณจริงๆค่ะคุณ...คุณเจน หนูไม่รู้จะพู..ดอะไร..ดี ขอบคุณที่เมต..ตาลูกหนูค่ะ...”
เสียงแฟลชรัวนับครั้งไม่ถ้วนดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งกับภาพเจนเดินจูงมือน้องหนึ่งเดินออกจากห้องประชุมไป“เดี๋ยวหนูพาไปส่งบ้านค่ะพี่นิด...”