"เสี่ยวไป๋ขอโทษนะ เพิ่งออกจากการจำศีลก็มาสู้แบบนี้ คงจะเหนื่อยสินะ พักที่ไหล่ของข้าก่อน ที่เหลือข้าจัดการเอง"
เธออุ้มเสี่ยวไป๋ให้มาเกาะที่ไหล่ของเธอ เธอควงแส่ไปมาอีกครั้งและกระหน่ำฟาดไปที่ที่นักฆ่า พวกมันพยายามหลบแส้ที่ฟาดลงมาไม่หยุด แต่ก็หลบไม่พ้นเพราะเธอนั้นเหวี่ยงแส้เป็วงกลมล้อมรอบตัวเอง ใครที่เข้ามาใกล้เธอจึงโดนแส้ฟาดเข้าไป ต่างพากันล้มกลิ้งจนฝุ่นตลบ
เธอเองตอนนี้ก็เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกันเพราะเธอใช้กำลังในการเหวี่ยงแส้จนตอนนี้แขนเริ่มล้า แต่เธอก็จะมาตายตอนนี้ไม่ได้ การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปไม่มีใครยอมใคร เธอเหวี่ยงแส้ไปมาเหมือนงู ฟาดเข้าที่หน้าพวกมันจนตอนนี้หน้าของพวกมันยับไปด้วยรอยแส้ มีเืไหลซึมออกมาตามาแ ยิ่งทำให้พวกมันโกรธ
หัวหน้านักฆ่านั้นเก่งกว่าลูกน้อง มันรอจังหวะอยู่แล้วก็ทะยานมาอย่างรวดเร็วหมายฟันคอเธอให้ขาดกระเด็นเพียงดาบเดียว
''ตายซะเถอะ''
''กรี๊ดดดดดดด''
เธอส่งเสียงร้องด้วยความใคิดว่า คงไม่รอดแน่แล้วคราวนี้ เพราะไม่ทันตั้งตัว หัวหน้านักฆ่านั้นะโมาจาก้า
''แกร็ง สวบบบ"
เธอคิดว่าตัวเองคงจะโดนฟันตายแน่แล้วจึงลืมตามาดู ปรากฎว่าภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือ หัวหน้านักฆ่านอนจมกองเื หันไปมองด้านข้างจึงเห็นเป็องค์ชายแปด คิดว่าคงเข้ามาสกัดดาบและช่วยเธอไว้ทันพอดี
''องค์ชาย มาได้อย่างไรเพคะ ''
เขาดึงนางเข้ามากอดไว้อย่างรวดเร็ว แแ่ด้วยความดีใจ
''ข้ามาตามหาเ้า ดีที่เ้าปลอดภัย อย่าทำอะไรเสี่ยงๆแบบนี้อีกนะ ข้าขอห้ามเ้า ''
เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เธอกลับรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่ห่วงเธอมากถึงขนาดตามมาช่วยขนาดนี้
''ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก''
เธอพูดออกมาด้วยความจริงใจ ถ้าไม่ได้เขามาช่วยเธอคงตายแล้ว
ตอนนี้พวกนักฆ่าถูกจื่อฟงจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว พวกมันนอนล้มตายกันเกลื่อนดูแล้วก็น่าเวทนานัก
'เสี่ยวไป๋าเ็หรือไม่ ข้าขอบใจเ้ามากนะ'
''ข้ามีแผลเพียงเล็กน้อยเดี่ยวเดียวก็หาย เพราะข้าเป็ัร่างกายข้ามันรักษาตัวเองได้ตามธรรมชาติ''
'' อะ นั้นมัน ัในตำนาน มีอยู่จริงหรือนี่''
หลงเจี่ยนหยางไม่คิดว่าจะได้เห็นัตัวเป็ๆ เขาเพิ่งสังเกตุเห็นมันที่ไหล่ของฟางเหม่ยหลิง
'' เพคะ ัตัวนี้ชื่อ เสี่ยวไป๋ ข้าได้ทำพันธสัญญากับเสี่ยวไป๋แล้ว''
จื่อฟงก็ใั้แ่มาถึงแล้ว เขาสังเกตุเห็นมันั้แ่แรก นางมีัเป็คู่พันธสัญญา นางพิเศษจริงๆแม้แต่ั นางยังมีไว้ สงสัยข่าวลือที่ว่านางเป็เศษสวะของตระกูล คงเป็เื่หลอกลวง เขาก็คิดอยู่เสมอ ว่าคุณหนูฟางเหม่ยหลิงจะเหมาะสมกับนายของตนหรือไม่ ตอนนี้เห็นทีคงต้อง คิดใหม่แล้ว
''งั้นเรากลับที่พักกันก่อนเถอะ เพคะ ทุกคนที่จวนคงห่วงมากแล้วนี่ก็ใกล้จะพลบค่ำแล้ว''
เขาพยักหน้าก่อนจะจูงมือนางมาที่ม้าพยุงนางขึ้นแล้วเขาก็ขึ้นมานั่งประกบซ้อนท้าย โดยโอบกอดนางจากด้านหลังถือสายจูงม้า และยิ้มน้อยๆอย่างพึงพอใจ
'เอ่อ จะดีหรอแบบนี้ แต่ช่างเถอะมีม้าแค่สองตัวนี่นะ'
เธอได้แต่คิดในใจ แต่เธอเองก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับเขาซะแล้ว
ส่วนทางด้านจื่อฟงที่นิสัยเ็าพอๆกับนายของตน กับแอบยิ้มน้อยๆที่มุมปาก
..............................................
ทางด้านไป๋เฉียนฉิง
''ว่าอย่างไรนะ ทุกคนตายหมด เป็ไปได้อย่างไร ''
ไป๋เฉียนฉิงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
''ข้าน้อยไปดูมาแล้วคุณหนูคนที่คุณหนูจ้างมาไม่เหลือสักคน ตายเรียบ''
บ่าวรับใช้คนสนิทรีบมารายงาน หลังจากที่นางให้ไปสืบความว่าพวกนักฆ่าที่จ้างมาทำงานสำเร็จหรือยัง
''ใครฆ่าพวกมัน ''
''องค์ชายแปดแน่ๆขอรับ ข้าน้อยแอบดูอยู่เห็นนางนั่งบนม้ามากับองค์ชายแปดกลับมาที่พัก''
"ข้าเสียเงินไปกับการจ้างพวกมันตั้งเยอะ แต่นี่อะไรทำงานพลาด ข้าอยากจะบ้าตาย"
ไป๋เฉียนฉิงกำมือแน่นรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมา
"ไม่เป็ไรนะเ้าค่ะ เรายังมีโอกาสเ้าคะ"
บ่าวรับใช้คนสนิทรีบพูดเพื่อนายของตนใจเย็นลง
"นั้นสินะ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ มันก็จะต้องตาย"
ไป่เฉียนฉิงเหยียดยิ้มขึ้นมา
"ใช่เ้าคะ พอกลับไปแล้วค่อยวางแผนใหม่ก็ได้เ้าคะ"
สาวใช้ของไป๋เฉียนฉิงรีบเอ่ยเสริม
''นางฟางเหม่ยหลิง แกตายยากตายเย็นนักนะ ดีนะที่พวกมันตายหมดจะได้ไม่มีใครรู้ว่าข้าจ้างพวกมันมา รีบเก็บของออกเดินทางกลับจวนด่วน ''
''ขอรับ คุณหนู''