ตลาดเมืองเจิงหนานเป็ตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเเคว้นนี้ เสียงผู้คนคุยโต้ตอบซื้อขายกันไปมา แต่ละคนต่างเลือกซื้อของที่ตัวเอง้า
เด็กผู้หญิงดวงตากลม ผิวขาว ผมยาวเทียมบ่า ไว้ผมหน้าม้าวัยเพียงสิบขวบ กำลังง่วนอยู่กับการเลือกหน้ากาก และเลือกอยู่สักพักใหญ่ จึงหยิบขึ้นมาใส่อย่างอารมณ์ดี
"พี่เว่ยอิง ข้าใส่หน้ากากลายกระต่ายนี้แล้วเป็อย่างไรบ้าง" เด็กหญิง วัยสิบขวบ นามว่าซูหลินถามคนใช้ข้างกายขึ้นอย่างรอฟังคำตอบ
"คุณหนูใส่แล้วน่ารักมาก เหมาะกับคุณหนูมากเลย" สาวใช้ที่อายุมากกว่าเด็กหญิงผู้เป็เป็นายในวัยสิบห้าปีกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
"นั่น...ข้าเอาอันนี้แหละ" ซูหลินพยักหน้า พร้อมกับยื่นเงินให้กับคนขาย
"พี่เว่ยอิง พี่ไม่สนใจอะไรบ้างเหรอ หน้ากากชิ้นนี้เหมาะกับพี่มากเลยนะ พี่ลองใส่ดูสิ" ซูหลินพูดพลางหยิบหน้ากากลายจิ้งจอกแล้วยื่นให้ ในขณะที่เว่ยอิงส่ายหน้าไปมาบอกปฏิเสธ
"บ่าวไม่ชอบใส่เลยคุณหนู"
"พี่เว่ยอิงต้องใส่สิ! ข้าจะได้มีเพื่อน แล้วเราสองคนจะได้ไปเล่นใส่หน้ากากกัน" ซูหลินพยายามตื้อเว่ยอิงให้ยอมรับหน้ากากที่ยื่นให้
"ก็ได้ นั่นบ่าวใส่เป็เพื่อนคุณหนูแล้วกัน แต่จริงๆแล้ว่นี้ไม่ใช่เทศกาลใส่หน้ากากนะคุณหนู"
"ก็ถือว่าพี่ใส่เป็เพื่อนข้าแล้วกันนะ"
"ก็ได้ ข้าจะใส่เป็เพื่อนคุณหนู" เว่ยอิงพยักหน้าพร้อมกับรับหน้ากากมาใส่
"เหมาะกับใบหน้าพี่เว่ยอิงมาก นั่นเอาอันนี้ก็แล้วกัน" ซูหลินชื่นชมพร้อมกับยื่นเงินไปให้พ่อค้า
"เราไปเล่นใส่หน้ากากกันเถอะ" สองคนใส่หน้ากากด้วยความยิ้มเเย้ม สนุกสนานพร้อมกับจับมือกันวิ่งดูรอบตลาด ว่ามีสิ่งใดที่ตัวเอง้า อีก
ในระหว่างนั้น เสียงะโร้องลั่นมาแต่ไกล พร้อมกับเสียง กริ๊ดร้องลั่นไปทั่วบริเวณนั้น จนผู้คนต่างหลบหลีก รถม้าคันดังกล่าว ชุลมุนวุ่นวายเบียดเบียนกันไปมา ซูหลินกับเว่ยอิงถูกคนเบียดไปมาจนพรากจากกัน
"พี่เว่ยอิง..พี่เว่ยอิง..พี่อยู่ที่ไหน " ซูหลินพยายามหันไปมา ร้องะโอย่างหวาดกลัว
"หลีก...ไป..หลีกไป..หลีกไป..." เสียงคนบังคับรถม้าะโร้องลั่น เพราะม้าเกิดการพยศ จนบังคับไม่ได้
"ว๊าย!!....นังหนูหลีกไป..."เสียงหญิงวัยกลางคนร้องขึ้นเมื่อเห็นรถม้าดังกว่าจวนจะถึงตัวอยู่แล้ว
ซูหลินมองโดยรอบ สายตามองหาเพียงเว่ยอิงสาวใช้คนสนิท เเต่ก็ไม่พบเจอ หัวสมองตอนนี้แทบจะไม่รับรู้อะไร ไม่ได้ยินเสียงคนร้องะโเรียกหรือเสียงเตือนใดๆ ทำให้ไม่ทันระวังพอหันไปอีกครั้งก็เห็นรถม้าแล่นมาทางตนเสียแล้ว ทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่ ยืนนิ่ง จ้องรถม้าคันดังกล่าว อย่างใจนสลบไป
เป็นาทีเดียวที่บุรุษรูปงาม ในวัยยี่สิบปี ได้คว้าร่างเด็กหญิงได้ทันท่วงที พร้อมกับใช้แรงฝ่ามือพลักรถม้าคันดังกล่าวไว้ ทำให้ม้าที่เกิดอาการพยศเมื่อครู่สงบลง อย่างน่าแปลกใจ ผู้คนรอบด้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างโล่งใจ พากันปรบมือ ชื่นชมบุรุษผู้นี้ หากเขาไม่ทันคว้าร่างเด็กหญิงไว้ทันคงได้เกิดเหตุสลดเป็แน่
บุรุษรูปงาม คนดังกล่าว ที่คว้าเด็กหญิงไว้ได้ จึงรีบถอดหน้ากาก พร้อมตรวจลมหายใจเข้าออกตรงปลายจมูก จึงรับรู้ว่าแค่สลบไป
ชายใบหน้ากลม คมสัน ใส่ชุดแสดงถึงฐานะอย่างชัดเจน ในรถม้า เปิดม่านออก
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมประมาทเช่นนี้"
"ขอประทานอภัย พ่ะย่ะค่ะ ม้าเกิดการพยศ " ชายขับรถม้ากล่าวพร้อมกับคุกเข่าขออภัย
ชายในรถม้าเห็นคนตรงหน้าอุ้มเด็กหญิงที่สลบอยู่เลยเดินลงมาจากรถม้า ถามคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่า เป็สหายเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน
"ที่เเท้...ก็เป็คุณชายหยางเฟย..ไม่ได้พบกันนาน...แต่ไม่ควรพบกันในสถานการณ์เช่นนี้เลยว่าแต่เด็กผู้หญิงคนนั้น อาการเป็อย่างไรบ้าง"
"คาราวะท่านอ๋องแปด เด็กผู้นี้น่าจะเป็ลมหมดสติไป คงไม่น่าเป็อะไรมาก"
"อย่างไร ก็ต้องขอบใจคุณชายมาก ที่มาคลี่คลายสถานการณ์ครั้งนี้ เหตุการณ์ครั้งนี้ข้าจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง"
"ท่าทางท่านอ๋องคงเร่งรีบเข้าวัง เื่นี้ ข้าน้อยขอจัดการเอง" เขาเห็นท่านอ๋องแปดแต่งกายเต็มฐานะ คงมีเื่เข้าเฝ้าฮ่องเต้ เลยเป็ธุระให้
"ขอบใจคุณชาย ไว้ข้าจะทูลฝ่าา ให้พิจารณาความดีของท่าน"
"ข้าน้อยไม่้าสิ่งใด เหตุการณ์คับขันไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ข้าน้อยขอทูลลา"
สาวใช้ที่ะโเรียกหาเด็กหญิงวัยสิบขวบอยู่สักพัก เหมือนถอดใจ เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขาพรากจากเด็กหญิง เมื่อเดินไปถึงก็เห็นกลุ่มคนมุงดูเลยพยามเบียดเข้ามาในกลุ่มเหตุการณ์ตรงหน้า พอเห็นว่าเป็ เด็กหญิงที่เธอตามหาอยู่ เกิดใ รีบเข้าไปหา
"คุณหนู...คุณหนูเป็อะไรไป"
"ฮือ~ฮือ โฮ ฮือ~ฮือ"
"เ้าเป็ใครกัน" คุณชายอุ้มร่างของเด็กหญิง ถามที่มาของคนที่มาเขย่าร่างของเด็กหญิง ด้วยความเศร้าโศก
"ข้าน้อยชื่อ เว่ยอิง เป็สาวใช้ของคุณหนูตระกูลซูจิน"
"คุณหนูเ้า คงไม่เป็อะไรมา ข้าจะไปส่งที่จวน เ้ารีบไปตามหมอมา"
สาวใช้ได้ฟังจึงพยักหน้า และรีบไปตามหมอ ทันที
หนุ่มองครักษ์ข้างกาย คุณชายฝ่าวงล้อมเข้ามาถึง กับงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"คุณชาย ข้ามาช้าไปเกิดอะไรขึ้น แล้วเด็กคนนี้คือใคร "
"ไว้ข้าจะเล่าให้ฟัง ตอนนี้รีบพาเด็กคนนี้ไปส่งจวนตระกลูซูจินก่อนเถอะ"