ตอนที่ 13 ของล้ำค่าจาก์
สายตาของหลินเยี่ยกวาดมอง
บริเวณที่กล่องไม้ขนาดใหญ่แตกเสียหาย มันมีแผ่นสีเขียวมรกตชิ้นเล็กชิ้นหนึ่ง และชุดเครื่องทองสัมฤทธิ์สีเขียวเข้มหลายชิ้น
บนเครื่องทองสัมฤทธิ์ยังมีเศษดินสีขาวอยู่เล็กน้อย ราวกับเพิ่งขุดขึ้นมาจากดินได้ไม่นาน
หลินเยี่ยไม่ได้มองเครื่องทองสัมฤทธิ์ในสายตา แต่แผ่นกลมสีเขียวมรกตนั้นกลับดึงดูดสายตาเขาไว้
เดินบนหนทางบำเพ็ญเพียรนับพันปี หลินเยี่ยมีสายตาที่ดีเยี่ยม
เขาจําได้ในทันทีว่านี่คือวงแหวนหยก์
เป็ของที่ไม่ควรปรากฏอยู่บนโลก...
โลกแห่งเซียนเคยเกิดความโกลาหล
สี่ขั้วอำนาจสู้รบไม่หยุดหย่อน หายนะบังเกิดขึ้นกระจายทั่ว ผลลัพธ์ที่ได้ วงแหวนหยกที่เป็แกนกลางอาคมใหญ่แห่งแดนเซียนแตกพัง เศษชิ้นส่วนทั้งหลายเลือนหายไปกับความว่างเปล่า
หลายพันปีมานี้ เซียนมากมายตามหาของชิ้นนี้จนกระทั่งล้มตายและหายสาบสูญนับไม่ถ้วน
หลินเยี่ยที่เคยเป็จักรพรรดิเซียนในชาติภพก่อน ก็เคยส่งคนออกตามหาวงแหวนหยก์ที่หายไป ทว่าไร้ร่องรอย
ผู้ใดกันคาดคิด ของอันล้ำค่านี้ปรากฏในโลกมนุษย์ ทั้งยังเป็ในคลังขนส่งสินค้า
หากไม่ใช่เพราะเขาเคยดูแลค่ายอาคมวงแหวนหยก์ เช่นนั้นคงมองข้ามมันไปแล้ว
หลินเยี่ยพยายามระงับความตื่นเต้นยินดี อุ้มยี่ยี่กับหลงซือหยิงเดินไปทางหน้ากล่องไม้ เท้ายกขึ้นเหยียบจนกล่องไม้แตกออกเป็เสี่ยง
เครื่องทองสัมฤทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ กระทั่งเตะมันออก เพียงแต่เดินไปหยิบวงแหวนหยก์ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เรียบร้อยจึงกลับออกไป
เพียงไม่ถึงห้านาที หลินเยี่ยอุ้มลูกสาวและหลงซือหยิงกลับถึงบ้าน
หลังสร้างรากฐานได้ ฝีเท้าของเขาแข็งแกร่งขึ้น รวมเข้ากับพลังที่มีให้ใช้งาน ด้วยความเร่งรีบ เขาสามารถเคลื่อนตัวได้เร็วยิ่งกว่ารถยนต์
เพียงมองตาเปล่าคงไม่เห็นตัวเขาด้วยซ้ำ
ครั้งเดินทางไป เพราะความร้อนใจห่วงหาลูกรักและหลงซือหยิงจึงรวดเร็ว แต่ยามเดินทางกลับ ก็เพราะ้ารีบให้ทั้งสองได้พักผ่อนจากเื่เลวร้าย
เมื่อกลับถึงบ้าน หลินเยี่ยนำทั้งสองหย่อนกายไว้กับเตียงนอนของหลงซือหยิง ส่วนตัวเขาเร่งรีบกลับห้องตัวเอง หยิบวงแหวนหยก์ออกมาอย่างระมัดระวัง พร้อมวางมันลงตรงหน้า
ของชิ้นนี้ไม่ใช่เล็กจ้อยดังที่เห็น
พลังที่มันมีแฝงอยู่ หากถูกกระตุ้นจะมากพอทำลายล้างโลกทั้งใบ
แต่ด้วยความสามารถของหลินเยี่ยตอนนี้ แม้เพียงเศษหนึ่งในร้อยล้านของพลังวงแหวนหยก์ก็ไม่อาจแสดงออก ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลถึงผลลัพธ์อันเลวร้ายที่สุด
แต่ที่ทำหลินเยี่ยตื่นเต้น เพราะสิ่งนี้ใช้ทดแทนโอสถิญญาได้ มันจะทำให้เขาเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรในระยะเวลาอันสั้น
เมื่อถอดจิตออก เขาเข้าไปสำรวจในวงแหวนหยก์อย่างระมัดระวัง
โลกแห่งพลังอันรุนแรงปรากฏตรงหน้าของหลินเยี่ย
หากเทียบกับโอสถิญญา ไม่ทราบว่าแข็งแกร่งกว่าไม่รู้กี่เท่า
เหมือนว่าตอนนี้เงินสิบล้านหยวนจากเหอจวิน คงไม่จำเป็ต้องใช้จ่ายไปกับการฝึกฝนบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่เป็นำมาใช้ปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมความเป็อยู่ของลูกสาวสุดที่รักแทน
เศษเสี้ยวพลังเซียนถูกหลินเยี่ยดึงออกมา พร้อมไหลเข้าสู่ร่างกายเขาไป
พริบตานี้ร่างกายเกิดรู้สึกราวเกิดะเิขึ้นภายในร่าง
"เก้า์กลืนเมฆา" มากพอที่จะใช้ควบคุมเสถียรภาพทางพลัง
พลังเซียนสูงส่งกว่าพลังงานทั่วไปอย่างเทียบไม่ได้ ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของหลินเยี่ยเวลานี้ แค่เล็กน้อยก็ต้องใช้เวลานับเดือนกว่าจะขัดเกลามันได้
ขอแค่มีพลังงานให้เขาใช้ฝึกฝน ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาจะเพิ่มพูนขึ้น
ผ่านไปไม่นาน หลงซือหยิงกับยี่ยี่ค่อยตื่นขึ้น รู้สึกตัวก็พบว่าอยู่บ้านแล้ว เธอรีบพายี่ยี่ไปห้องนั่งเล่น รวมถึงเคาะประตูห้องของหลินเยี่ย
"หลินเยี่ย คุณโอเคไหม?" หลงซือหยิงถามด้วยความกังวล
ในสถานการณ์ที่เผชิญหน้ากับคนร้ายนับสิบ เธอแทบไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหลินเยี่ยพาพวกเธอออกมาได้ยังไง
"ผมไม่เป็ไร โชคดีที่แจ้งตํารวจไว้ล่วงหน้าแล้ว"
หลินเยี่ยวางวงแหวนหยก์ลงและไปเปิดประตูห้อง เขากล่าวด้วยท่าทีจริงจัง "ซือหยิง จากนี้ถ้าจะไปรับยี่ยี่หลังเลิกเรียน อย่าลืมบอกผมด้วยนะ”
ได้ยินคำบอกกล่าว ใบหน้าหลงซือหยิงแดงก่ำ เธอพยักหน้าตอบรับ
คำถามเดิมที่มีเต็มไปหมด ตอนนี้ทำได้เพียงเก็บกลับคืน
เด็กน้อยพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลินเยี่ย เพราะ้าอ้อมกอดและยกสูง
เหมือนว่าเื่ที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเธอมากนัก อาจเพราะอายุยังน้อย จึงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดอันโสมมของเฉียนเจียง
เห็นแบบนี้หลินเยี่ยก็สบายใจ
ส่วนเฉียนเจียง เขาไม่คิดกล่าวถึงหรือกังวลใจ
ศพนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมจนจำไม่ได้ พวกลูกน้องก็ถูกตีจนสมองบวม และยังถูกเขาใช้วิชาค้นหาิญญาเพื่อลบความทรงจํา่นั้นไป ไม่มีทางสร้างปัญหาอะไรได้แน่นอน
หลังทําอาหารมื้อเย็นเสร็จ เขาขอให้หลงซือหยิงช่วยดูแลยี่ยี่ต่อ
ส่วนหลินเยี่ยออกไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ เติมเงิน แล้วจึงโทรหาเหอจวิน
เขาเตรียมไปที่พักของเหอจวิน เพื่อติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันภัย
ในเมื่อได้รับเงินมาแล้วก็ต้องทำงาน แม้ไม่รีบร้อนใช้เงินสิบล้านแล้ว แต่งานที่รับปาก อย่างไรก็ต้องทำให้เรียบร้อย
......
ขณะเดียวกัน
ที่ไนต์คลับในเมืองหยุนเฉิง
ชายวัยกลางคนร่างท้วม ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุข ตอนนี้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาค่อยคลายอ้อมแขนจากหญิงสาวข้างกาย
แล้วรับสายโทรศัพท์
"ท่านประธานเฉิง เกิดเื่ใหญ่แล้วครับ เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นที่โกดังโซนตะวันตกครับ"
"พวกวัตถุโบราณที่เราขุดขึ้นมาจากไซต์ก่อสร้าง แล้วให้บริษัทขนส่งจัดการสิ่งของเ่าั้ให้ ตอนนี้ถูกตํารวจยึดไว้หมดแล้วครับ"
"วงแหวนหยกสีเขียวที่ท่านกำชับแล้วกำชับอีกก็หายไปด้วยครับ"
ได้ยินคำกล่าว ชายร่างท้วนถึงกับใช้เท้าเตะหญิงปรนเปรอข้างตัวกระเด็น ใบหน้าตอนนี้ซีดเผือดพร้อมวางสาย
เขาเร่งร้อนนำบอดี้การ์ดสองคนออกไปจากไนต์คลับ
เมื่อขึ้นโดยสารบนรถคันหรู เขาเร่งร้อนต่อสายโทรศัพท์
"ผู้าุโครับ ผมเฉิงหย่ง"
"สมบัติหายไปแล้วครับ"
“ผม... ผมจ้างวานบริษัทขนส่งที่รู้จักเตรียมส่งกลับสำนักในวันพรุ่งนี้ ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเื่ขึ้นครับ”
“ท่านจะมาเมืองหยุนเฉิงด้วยตัวเองหรือครับ? ค่ายอาคมใหญ่พิทักษ์สำนักไม่ใช่ทำงานอยู่หรือครับ?”
“ครับ ครับ ผมจะรีบส่งคนไปตรวจสอบโดยทันที”
หลังวางสายโทรศัพท์ เฉิงหย่งเผยเหงื่อผุดแตกพลั่ก ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่ากระดาษ
วงแหวนหยกดังกล่าว รวมถึงเครื่องทองสัมฤทธิ์ทั้งหลาย มันเป็สิ่งที่เขาขุดขึ้นจากไซต์งานก่อสร้าง ด้วยฐานะศิษย์สำนักเร้นโลกาคนหนึ่งที่แฝงตัวอยู่โลกภายนอก เขามีอำนาจควบคุมใต้ดินเมืองหยุนเฉิง รวมถึงทำงานหาเงินให้สำนัก
และเขาส่งรูปสิ่งของให้ผู้าุโตรวจสอบแต่แรกแล้ว
เพียงพริบตามันดึงดูดความสนใจของเหล่ายอดฝีมือในสำนัก
กล่าวว่าวงแหวนหยกนั้นเป็สิ่งล้ำค่า แต่เพราะค่ายอาคมใหญ่พิทักษ์สำนักปิดกั้น ทำให้เขาต้องนำมันกลับไปส่งด้วยตัวเอง
ทุกอย่างได้เตรียมการเรียบร้อย เพียงแค่รอจัดส่งในวันพรุ่งนี้
เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเื่ใหญ่ถึงเพียงนี้ขึ้นมา
ตอนนี้ถึงขนาดผู้าุโยอมสูญเสียพลังงานปิดค่ายอาคมใหญ่พิทักษ์สำนัก ขนาดที่ว่ายอมรับถึงผลที่ตามมา และมาเยือนเมืองหยุนเฉิงด้วยตัวเอง
เื่ราวเริ่มร้ายแรงเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้อย่างสิ้นเชิง
หากยังหาวงแหวนหยกนั้นกลับคืนก่อนผู้าุโมาถึงไม่ได้ ชีวิตของเขาคงต้องจบสิ้น
“เรียกรวมพี่น้องทั้งหมดโดยด่วน ค่าตอบแทนไม่อั้น ขอแค่หาของสิ่งหนึ่ง่มาให้ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงก็พอ”
ผ่านไปครู่ เฉิงหย่งเกิดขนลุก โทรศัพท์โยนส่งให้บอดี้การ์ดข้างกาย ฟันเขากัดแน่นเผยเสียงรอดไรฟันออกมา “ถ้าหามันไม่เจอ พวกเราตายกันหมดแน่!”
“ผมจะติดต่อเพื่อนตำรวจให้ ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้จะไม่มีใครเข้าออกเมืองหยุนเฉิงได้!”
“ไอ้พวกโจรบัดซบ พบเจอเมื่อไหร่จะฆ่าให้เกลี้ยง เอาแบบไม่ให้เหลือซากไปฝัง!”
937
