หลง ช่าน กล่าว เ้ามีนามว่าอะไร ข้าจะเชื่อใจเ้าสักครั้งและร่วมชะตากรรมไปกับเ้า ตราบใดที่เ้ายังรักษาสัญญากับข้า ข้าจะไม่แปรเปลี่ยนหรือคิดทรยศเ้าแม้แต่น้อย สัญญาคำสาบานกับเ้า พระเ้าต้องเหยียบย่ำผู้คนที่ขวางทางเ้าต่อให้เป็พระเ้าเ้าก็ห้ามปราณี และร่วมฝึกไปกับข้าเพื่อพิชิตใต้หล้าและ์ยันดินแดนพระเ้า เ้ารับปากสัญญากับข้าได้หรือไม่
ชู หยางได้ยินคำกล่าวจึงตอบกลับไปว่า ข้าสาบานวันใดที่ข้ามีพลังมากพอข้าจะพาเ้าเหยียบไปยันใต้หล้า บุกดินแดน์ทั้งปวง ถล่มเหยีบย้ำถึงดินแดนพระเ้า ข้ามีนามว่า ชู หยาง เรามาทำพันธะเืชะตากรรม พันธะไม่ใช่ทาส ถ้าข้าตาย เ้าจะรอด ถ้าข้ารอดเ้าไม่มีวันตาย และเกิดอะไรกับข้าขึ้นเ้าสามารถกลับไปยังโลกเผ่าอสูรของเข้าได้ทันที่
ขณะนั้นชู หยาง ลืมตาขึ้นและเรียกนามของ หลง ช่าน เพื่อทำพันธะสัญญาเื เขาได้ใช้ทักษะปลุกสัญญาพันธะกับหลง ซ่านทันที หลง ซ่านกล่าวเช่นเดียวกับชู หยาง
แต่เมื่อ หลงซ่าน ปรากฎตัวในด้านนอกให้เห็น ชู หยางถึงกับพูดไม่ออก ความงดงามของ หลง ช่าน เขาไม่เคยพบไม่เคยเห็นแม้แต่เทพธิดาผู้ที่งดงามมากที่สุดชั้นเอกภพจักรพรรดินีเจี๋ย ก็ยังไม่มีความงามดั่งสาววัยรุ่นแรกแย้ม ใบหน้าขาวสว่างเหมือนหิมะแรก ผิวสว่างยังนวลจันทร์อันผ่องใส ปากเรียวเล็กดั่งนกกระจิบ ดวงตาราวกับมหาสมุทรอันอยู่ใต้พื้นภิพก ทำให้มันรู้สึกตกตะลึงกับความงามที่หาใครเปรียบมิได้ต่อให้ดินแดนพระเ้า ก็คงไม่มีสาวใดงามเท่าอีกแล้ว ถ้าบอกว่านางธรรมดา คงไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากว่าตัวเองนั้นงามอย่างแน่นอน
เ้าจะมองข้าอีกนานหรือไม่ เ้าตัวประหลาด และชู หยาง จะให้ข้าเรียกเ้าว่าอะไร ถ้าไม่เรียกเราว่านายท่านนะฮ่าๆๆ นางหัวเราะอย่างสุภาพ เบาๆ
ชู หยาง กล่าว เ้าเรียกข้าว่า ชู หยาง ก็พอแล้ว เ้าจะให้ข้าเรียนเ้าว่า หลง ช่าน หรือน้องช่าน ดี ฮ่าๆๆ
หลง ช่าน ถึงกับงงว่าทำไม ชู หยางเด็กวัย 15 ปีถึงกล้าเรียกนางว่าน้อง ทั้งทีๆ นางเกิดมาแล้ว 1500 ปี (1500 ปี เท่ากับ อายุมนุษย์ 15 ปี 100 = 1 ปี)
ด้วยรูปลักษณ์อันงดงามนี้ทำให้ชู หยาง ้าเรียกน้องมากกว่า เพราะอดีตตนนั้นอายุจริงๆมากกว่า 20000 ปีไปแล้ว ถ้านับเวลาของ์
ในเมื่อข้าและเ้า งั้นจะรังเกียจหรือไม่ ข้าจะเรียกเ้าว่า หยางหยาง ส่วนเ้าเรียก ข้าว่า ช่านช่าน(ตามที่จักรพรรดิัทองผู้ที่เป็บิดาของนางเป็คนเรียกเพราะนางนั้นนึกถึงบิดา)ดีหรือไม่
ชู หยาง กล่าว เอาตามที่ช่านช่านเป็คนพูดแล้วกัน ตัวเ้าตัดสินใจแบบไหนข้าทำตามนั้น เรียกข้าว่า หยางหยาง ส่วนข้าจะเรียกเ้า ว่า ช่านช่าน ตกลงนะ
ช่านช่าน ยิ้มอย่างพอใจ เพียงนางยิ้มนั้นอาจจะทำให้โลกทั้ง่เวลานั้นหยุดนิ่งไปทั้งหมดเลยเพราะการที่นางยิ้มมันทำให้โลกนั้นสว่างไสวราวกับความอุดมสมบูรณ์ที่ไม่มีใครสามารถเอื้อนเอ่ยได้ นางนั้นไม่ชอบยิ้มมากเพราะว่าการที่นางยิ้มนั้นอาจทำให้เกิดเื่ทะเลาะกันของเหล่าอสูรได้ทั้งนั้นนางเป็คนไม่เคยยิ้มให้ใครเห็นนอกจากบิดาตน นี่เป็คนที่ 2 ที่นางยิ้มให้อย่างใจจริง จากนั้นนางก็กลับเข้าไปในประตูห้วงจิติญญาของ ชู หยาง
ขณะเดียวกันบริเวณนั้นมีคนจ้องมองไปที่ ชู หยาง กำลังนั่งบ่งเพาะพลังอยู่ แม้ว่าจะมองเห็นจากด้านระยะไกล และมีกำแพงอักขระล้อมรอบทำให้เห็นเลือนลาง แต่ก็มีคนสังเกตว่าข้างในนั้นเหมือนมีหญิงสาว ยืนพูดกับชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ มันแปลกใจเหมือนกัน หรือว่าเป็จิติญญาคู่ชะตากรรมเพราะมันไม่เคยเห็นจิติญญาที่เป็รูปร่างคล้ายกับมนุษย์ขนาดนี้ เนื่องจากอสูรจะมีลักษณะเด่นๆแตกต่างกันออกไปบางพวกก็มีเขา บางพวกมีเขี้ยวและหาง (ช่าน ช่าน มี สามเหลี่ยมอักขระสีทองบนหน้าฝากเล็กๆ)อาจจะทำให้คนตามไล่ล่า ชู หยาง เพื่อบีบให้ ชู หยาง ทำพันธะสัญญาทาส และเรียกจิติญญาที่แปลกประหลาดนั่นออกมา
ตอนนี้ชู หยางทำความเข้าใจเกี่ยวกับพลังจิติญญาขั้นที่ 4 เสร็จ และพร้อมกับปลดอักขระโดยรอบออกไป โคจรลมปราณไปไว้ที่เท้าและะโก้าวเข้าสู่ช่องมิติ อย่างรวดเร็วเพื่อเข้าบันได์