ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        เมื่อได้ยินเสียงของเสิ่นเสวียนเสิ่นเลี่ยนและเสิ่นเสี่ยวเม่ยที่อยู่ในมิติจึงส่งร่างไร้วิญญาณทั้งสองออกมาจากมิติอย่างระมัดระวัง

        พวกเขาเข้าใจที่เสิ่นเสวียนบอกอย่าได้ทำอะไรให้ผิดสังเกต และต้องทำทุกอย่างอย่างเงียบเชียบ

        ในมิติของหินเฮยเย่าแห่งนี้เสิ่นเสวียนยืนอยู่ตรงรอยเว้าที่ไหล่เขา ส่วนเริ่นเสี้ยวเทียนยืนมองอยู่ด้านล่าง

        กระทั่งถึงตอนนี้เริ่นเสี้ยวเทียนยังไม่เข้าใจเลยว่าเสิ่นเสวียนต้องการทำอะไรโดยเฉพาะที่เสิ่นเสวียนบอกว่าจะช่วยเหลยป้าเทียนถอนพิษไม่ว่าอย่างไรก็เชื่อถือไม่ได้

        เขาเป็นคนฉลาดรู้ว่าหินเฮยเย่าคือของล้ำค่าแต่ก็เป็นต้นกำเนิดของพิษต้องออกห่างจากภูเขาหินเฮยเย่าลูกนี้ไปจึงจะรับรองความปลอดภัยได้

        เสิ่นเสวียนดูเหมือนยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆแต่เขารู้สึกว่าเสิ่นเสวียนกำลังทำอย่างอื่นอยู่ คลื่นพลังมิติเลือนรางปรากฏขึ้นรอบๆร่างของเสิ่นเสวียน แต่เขาไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

        “หากเจ้าไม่อยากขึ้นมาก็ไปเดินดูรอบๆหาดูว่ามีทางออกอื่นอีกไหม ไม่อย่างนั้นหากข้ารักษาเหลยป้าเทียนไม่ได้พวกเราคงจะไม่เหลือทางรอดออกไปจากที่นี่แล้ว” เสิ่นเสวียนยืนอยู่ตรงรอยเว้ากล่าวกับเริ่นเสี้ยวเทียน

        “ได้เจ้าก็ระวังตัวด้วย หินเฮยเย่าก้อนนี้ไม่ใช่ของดีอะไร”

        จากนั้นเริ่นเสี้ยวเทียนจึงเดินไปอีกด้านหนึ่ง

        เมื่อเห็นเริ่นเสี้ยวเทียนเดินออกไปแล้วเสิ่นเสวียนพลันยิ้มมุมปากน้อยๆ แต่เขาในตอนนี้ไม่ได้ผ่อนคลายเลยสักนิดเดียวยังคงควบคุมพลังต่อไป

        พิษภายในร่างของเหลยป้าเทียนสะสมมานานหลายสิบปีจนถึงระดับอิ่มตัวแล้วเรียกได้ว่าอยู่ในระดับน่ากลัวร่างปรสิตที่เขาต้องการความจริงแล้วคือร่างไร้วิญญาณสองร่างนั้นที่ตนเองซ่อนเอาไว้

        ไม่ว่าจะเป็นคนผู้นั้นจากเผ่าอนธการหรือเหลยต้งจากสำนักตี้หยินต่างก็มีพลังยุทธ์ขั้นราชันก่อนหน้านี้เขาเก็บร่างไร้วิญญาณทั้งสองร่างนี้ไว้เพื่อสร้างเป็นหุ่นเชิดให้กลายเป็นไม้ตายของเขา พิษเหล่านั้นสามารถทำให้คนเป็นโดนพิษตายได้แต่สำหรับคนตายแล้วมันคือสมุนไพรชั้นดี

        เสิ่นเสวียนใช้การแปรเปลี่ยนมิติซ่อนเหลยต้งและคนเผ่าอนธการผู้นั้นไว้ข้างๆภายนอกจะมองไม่เห็นพิรุธใดๆ ทั้งสิ้น

        จากนั้นเขานั่งลงภายในรอยเว้านั้นและเริ่มดูดซับพลังของที่นี่เข้าไปเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโคจรตามเคล็ดวิชาห้าธาตุหลังจากนี้

        กาลเวลาผ่านไปเรื่อยๆไม่นานนักเริ่นเสี้ยวเทียนก็วิ่งกลับมาแล้วส่ายหัวอย่างหมดหนทางเขาออกไปตามหามารอบหนึ่งแล้วแต่ไม่เจอทางออกอื่นเลยมิติของที่นี่เหมือนถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ พวกเขาโดนขังอยู่ในนี้แล้ว

        แต่ในส่วนลึกของแววตาเริ่นเสี้ยวเทียนเห็นได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกลนลานแต่อย่างใดในทางกลับกัน หากถึงช่วงเวลาคับขันจริงๆ เขาเหมือนจะสามารถทะลวงพลังของที่นี่ออกไปได้

        “เจ้าหนุ่มข้ากลับมาแล้ว”

        ทันใดนั้นเสียงของเหลยป้าเทียนดังขึ้นคลื่นพลังมิติสั่นไหวพร้อมกับร่างของเหลยป้าเทียนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเขาเห็นเสิ่นเสวียนขึ้นไปอยู่บนไหล่เขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

        “เจ้าหนุ่มพลังตรงจุดนี้รุนแรงที่สุด แม้แต่ข้ายังไม่กล้าขึ้นมาเลย”

        “ไม่เป็นไรหรอกหากแค่นี้ยังไม่มีความสามารถ ข้าคงไม่ต้องรักษาท่านแล้ว”

        เสิ่นเสวียนที่นั่งอยู่ด้านบนกล่าวพลางยิ้มเย็น

        “ได้ของทั้งหมดมาแล้วใช่ไหม!”

        “ได้มาแล้วอยู่ที่นี่”

        ระหว่างที่กล่าว แหวนสีดำบนนิ้วของเหลยป้าเทียนพลันเปล่งประกายสว่างจ้าออกมาแล้วถุงสีดำใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

        “ให้เขาเอาขึ้นมา”

        เสิ่นเสวียนนั่งอยู่ในรอยเว้ากล่าวกับเหลยป้าเทียนเสียงเรียบ

        “เอ่อ... ได้”

        แม้เหลยป้าเทียนยังคงสงสัยแต่ก็ยังทำตามที่เสิ่นเสวียนบอก เอาของทั้งหมดส่งให้เริ่นเสี้ยวเทียนที่อยู่ข้างๆ

        เริ่นเสี้ยวเทียนกลอกตามองเสิ่นเสวียนเห็นๆ กันอยู่ว่าเขาไม่ชอบหินเฮยเย่าก้อนนี้ ยังให้ไปส่งของอีก แต่เขาก็ยังรับของเอาไว้แล้วกระโดดขึ้นไปบนหินเฮยเย่าส่งของให้เสิ่นเสวียน

        ขณะที่เริ่นเสี้ยวเทียนขึ้นไปบนภูเขาหินเฮยเย่าเขาได้สร้างม่านพลังป้องกันตัวห่อหุ้มร่างตนเองอย่างมิดชิด สองขาของเขาตอนนี้มีไอพลังสีดำมากมายที่แผ่กระจายออกมาจากหินเฮยเย่าหมายจะทะลวงผ่านม่านพลังเข้าไปแต่ก็โดนต้านทานเอาไว้ได้

        อัญมณีพลังธรรมชาติเช่นนี้เป็นของดีอำนาจยิ่งใหญ่มากมายต่างใฝ่ฝันถึงมัน แต่ความจริงแล้วมันเป็นของที่ไร้ประโยชน์สำหรับผู้ฝึกตนระดับสูงบางส่วนเพราะพวกเขารู้ว่าการฝึกตนที่ฉาบฉวยเช่นนี้ในช่วงแรกจะได้ผลดีแต่เมื่อถึงช่วงหลังแล้วมันจะกลายเป็นอุปสรรคยิ่งใหญ่ขัดขวางความก้าวหน้าของตนเอง

        “ให้เจ้าข้าลงไปก่อนล่ะ” เริ่นเสี้ยวเทียนส่งของให้เสิ่นเสวียนแล้วกล่าวขึ้นทันทีในขณะที่เขากำลังจะลงไป เสิ่นเสวียนพลันเรียกเขาเอาไว้

        “ข้าต้องการให้เจ้าช่วยมิเช่นนั้นไม่มีทางช่วยเขาแยกพิษออกได้แน่”

        “ข้าจะทำอะไรได้”เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าวด้วยสีหน้างุนงง

        “ให้เจ้าอยู่ก็อยู่เถอะมิเช่นนั้นหากลงไปแล้วจะต้องตาย”

        เหลยป้าเทียนกลัวเสิ่นเสวียนเพราะเสิ่นเสวียนคือนักสร้างศาสตราวุธกุมชะตาชีวิตของตนเองเอาไว้ แต่เริ่นเสี้ยวเทียนกลับต่างออกไปในสายตาของเหลยป้าเทียน เริ่นเสี้ยวเทียนเป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดาๆกล่าวได้ว่าเป็นคนที่มีไม้ตายเล็กน้อยและเป็นผู้ติดตามเสิ่นเสวียนเท่านั้น

        เมื่อได้ยินคำของเสิ่นเสวียนเริ่นเสี้ยวเทียนได้แต่เกาหัวแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ

        “เฮ้อแล้วแต่เจ้าเลย”

        เสิ่นเสวียนยิ้มน้อยๆ ให้เริ่นเสี้ยวเทียนเขาทำแบบนี้เพื่อให้เริ่นเสี้ยวเทียนได้ผลประโยชน์ด้วยแม้อีกฝ่ายปกปิดตัวตนไว้แต่เสิ่นเสวียนรู้สึกได้ว่าเขาไม่เลวเลย มีเรื่องดีๆก็ต้องนึกถึงเขาอยู่แล้ว

        “ท่านขึ้นมาเถอะ”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับเหลยป้าเทียนขณะเดียวกันก็ให้เริ่นเสี้ยวเทียนมายืนอยู่ข้างๆ ตนเอง

        เหลยป้าเทียนเหาะขึ้นไปทันทีโดยไม่ลังเลเขาเข้าใจว่าเสิ่นเสวียนไม่กล้าซ่อนกลอุบายใดๆ ไว้เพราะเขาสามารถสังหารเสิ่นเสวียนได้ทุกเมื่อ

        ที่เสิ่นเสวียนระวังตัวเป็นเพราะตอนนี้เขาสู้เหลยป้าเทียนไม่ได้จริงๆเหลยป้าเทียนอยู่ในขั้นราชันระดับกลางที่เกือบถึงระดับสูงแล้ว แข็งแกร่งกว่าคนผู้นั้นจากเผ่าอนธการและเหลยต้งจากสำนักตี้หยินอยู่หนึ่งระดับเลยทีเดียว

        ในระดับนี้เขายังเอาชนะไม่ได้

        ยิ่งไปกว่านั้นเขาสงสัยว่าเหลยป้าเทียนยังมีอุบายอย่างอื่นอีกคิดถอนหงอกเสือแก่ต้องระมัดระวังในทุกขั้นตอน

        “นั่งลงตรงนั้นปล่อยใจให้สบาย อย่าได้ต่อต้าน”

        เสิ่นเสวียนมองตำแหน่งตรงหน้าของตนเองพลางกล่าว

        เหลยป้าเทียนหันมองเช่นกันแล้วเขาก็นั่งหันหลังให้เสิ่นเสวียนที่ตำแหน่งนั้น

        จากนั้นเสิ่นเสวียนก็เทสิ่งของในถุงดำออกมามันยังไม่ทันตกถึงพื้นก็โดนเขาควบคุมให้ลอยอยู่เหนือหัวของเหลยป้าเทียนแล้ว

        “นี่คือ?”

        “อย่าพูด”

        เหลยป้าเทียนกล่าวออกมาแค่นั้นแล้วเสิ่นเสวียนก็ตัดบทเขาเหลยป้าเทียนจึงปิดปากเงียบไปทันที และนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างปล่อยวาง

        วัตถุดิบเหล่านี้คือสิ่งที่เสิ่นเสวียนเขียนให้เขาไม่ตกหล่นเลยแม้แต่อย่างเดียวในทางกลับกันเขาเตรียมทุกอย่างมากกว่าที่สั่งเล็กน้อยด้วยซ้ำด้วยอำนาจของเหลยป้าเทียนในเมืองเสียเยว่มั่นใจได้ว่าสามารถรวบรวมสิ่งเหล่านี้ได้ในช่วงเวลาสั้นๆ

        สมุนไพรเหล่านี้ลอยอยู่เหนือหัวของเหลยป้าเทียนและหมุนวนไปอย่างต่อเนื่องจากนั้นพลันมีเปลวเพลิงพุ่งออกมาจากใจกลางฝ่ามือของเสิ่นเสวียนทำให้ทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงและเริ่มชำระล้าง

        “ภายในร่างของเจ้ามีกี่ธาตุผสมผสานอยู่กันแน่”

        เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าวขึ้นอย่างไม่เข้าใจจากที่เขารู้มา การที่คนผู้หนึ่งมีสองธาตุภายในร่างกายนับว่าหายากมากแล้วแต่พลังที่เสิ่นเสวียนแสดงออกมาทั้งหมดตั้งแต่ที่รู้จักกันกลับปรากฏขึ้นถึงสามธาตุแล้ว!

        เสิ่นเสวียนไม่สนใจเริ่นเสี้ยวเทียนยังคงตั้งใจหลอมรวมสมุนไพรด้านบนต่อไป

        เวลาผ่านไปเรื่อยๆ วัตถุดิบทั้งหลายเริ่มหลอมละลายภายใต้การควบคุมของเสิ่นเสวียนจนกลายเป็นของเหลวข้นๆ

        เหลยป้าเทียนเตรียมตัวพร้อมอยู่ตลอดเวลาขอเพียงเสิ่นเสวียนตุกติก เขาจะลงมือสังหารในทันที

        ของเหลวร้อนแรงด้านบนหากหยดลงไปบนร่างกาย แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นแม่ทัพยังอาจโดนลวกในพริบตาหากไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บหนัก

        ทว่าทันใดนั้นเองของเหลวเหล่านั้นกลับร่วงหล่นใส่ร่างของเหลยป้าเทียนอย่างกะทันหัน

        พรึบ!

        เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นในฉับพลัน