วันต่อมา
นางนั่งแต่งหน้าให้ตัวเองในกระจก วันนี้นางแต่งหน้าให้ตัวเองแทนที่จะใช้สาวใช้แต่งให้ เพราะไม่ค่อยชอบใจในฝีมือการแต่งหน้าของสุ่ยชุ่ย
"ท่านอ๋องกลับไปเอาอกเอาใจเ้านางน้อยอีกแล้วเพคะ หม่อมฉันล่ะรู้สึกหมั่นใส้เ้านางน้อยยิ่งนัก"
ระหว่างที่นางกำลังแต่งหน้าอยู่ สุ่ยชุ่ยก็คอยยุยงเื่เ้านางน้อยให้นางฟังอยู่เรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย ให้ตายเถอะ ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าเ้าของร่างคนก่อนเค้าจะรู้สึกยังไงเวลามีคนมาพูดเจ๊าะแจ๊ะจอแจขณะแต่งหน้าอยู่แบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกรำคาญมากกกกก
"ท่านอ๋องอยากจะไปหาใคร หรืออยากอยู่กับใครก็ช่างสิ ข้ามิสน เอาล่ะสุ่ยชุ่ย วันนี้เราไปเดินเล่นที่ตลาดกัน" นางเอ่ยพูดอย่างตัดรำคาญแล้วลุกเดินออกจากตำหนักไป ถ้าอยู่นานกว่านี้ มีหวังฉันต้องโดนเป่าหูจนเผลอไปเผาตำหนักเหมยฮวาทิ้งแน่ ๆ หรือไม่ฉันอาจจะรู้สึกรำคาญจนต้องหยิบปิ่นปักผมขึ้นปาดคอตัวเองตายอีกรอบก็เป็ได้
สุ่ยชุ่ยมองตามแผ่นหลังของพระชายาไปอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง พระชายาของนางเปลี่ยนไปแล้วใช่หรือไม่ หรือว่านางจะคิดไปเองกัน
"หากชักช้าข้าจะไม่รอนะ" เสียงเร่งจากนอกตำหนัก
"พ เพคะ"
ตลาดจีนโบราณนี่เป็อะไรที่โอ้โหมาก ถึงจะดูเก่าไปหน่อยแต่ก็มีข้าวของให้เลือกซื้อมากมาย ผู้คนในตลาดก็ดูจะเป็กันเอง ของก็ถูก เครื่องประดับก็มีให้เลือกมากมาย ไม่รู้หรอกว่านี่คือยุคสมัยไหน แต่บอกเลยว่ามีความอุดมสมบูรณ์มาก
"ขนมนี่มีรูปร่างที่แปลกดีแฮะ สุ่ยชุ่ยข้าจะเอาอันนี้" นางเอ่ยพูดเมื่อเห็นขนมที่มีรูปร่างประหลาด พลางมองสำรวจขนมพวกนั้น มันเป็ขนมที่แปลก จะเป็ผลไม้เชื่อมก็ไม่ใช่ จะเป็ขนมโบราณของจีนหรือไม่ อันนี้นางก็ไม่รู้ ที่รู้คือมันดูแปลกตาดี นางชอบ
"เอ่อพระชายาเพคะ..." สุ่ยชุ่ยหยุดพูดแล้วหันมากระซิบแทน
"หากกินของข้างทางพวกนี้เข้าไป อาจทำให้ท้องเสียได้นะเพคะ"
ซูลี่เซียนขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจในคำพูดของสุ่ยชุ่ย สาวใช้ผู้นี้ช่างมีความคิดที่น่ารังเกียจนัก ั้แ่เื่ของเ้านางน้อยแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะความจงรักภักดีที่หาที่ติไม่ได้ของสุ่ยชุ่ยละก็ ข้าจะขายนางออกไปซะ แล้วหาสาวใช้ผู้น่ารักคนใหม่!
"ถ้างั้นก็ไปเถอะ"
"เพคะ"
จะยังไงก็ช่าง ตอนนี้นางไม่มีเวลามากพอที่จะสนใจเื่ร้ายสาระพวกนี้ เื่ที่นางสนใจตอนนี้ควรจะเป็ จะต้องทำอย่างไรนางจึงจะทวงความยุติธรรมและกู้ศักดิ์ศรีที่ถูกย่ำยีให้กับร่างนี้ได้ และในขณะเดียวกันก็จะไม่ต้องทำลายความรักอันบริสุทธิ์ผุดผ่องคลองตะโกของเ้านางน้อยกับพระสวามีคนงาม อ้อและอีกเื่ นางจะต้องหาทางให้ตัวเองเป็อิสระจากฐานะอันน่ารังเกียจของร่างนี้ด้วย
จะต้องเป็อิสระ และต้องใช้วิธีที่จะไม่ทำให้ใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้ไม่ต้องเจ็บเจียนตาย แล้วจะต้องทำยังไงละเนี่ย!!!
หรือจะต้องใช้กฏหมายครอบครัว ไม่ได้ ๆ จะใช้กฏหมายครอบครัวไม่ได้ ก่อนอื่นจะต้องตรวจสอบกฏหมายของยุคสมัยนี้ก่อน แล้วค่อย......
ปึก!!
"พระชายาระวังเพคะ!!" เสียงเตือนของสุ่ยชุ่ยหาได้มีความหมายไม่ เมื่อตอนนี้พระชายาของนางได้เดินชนเข้ากับคุณชายท่านหนึ่งไปแล้ว
"โอ้ บังเอิญเสียจริง ไม่คิดว่าจะได้เจอฉินหวางเฟยในที่แบบนี้" เสียงทักทายเหนือศีรษะนาง
ซูลี่เซียนขมวดคิ้วมองบุรุษตรงหน้าก่อนจะปรับเปลี่ยนมาเป็ยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยพูดอย่างเหม่อลอยว่า
"มีความหล่อม๊ากกก" นางเผลอพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว
#หากใครชอบนิยายเื่นี้อย่าลืมกดถูกใจด้วยนะคะ และหากใครอยากอ่านเื่ของเ้านางน้อยเหมยอิ๋งกับท่านอ๋องก็สามารถเข้าไปอ่านได้ในเื่ "ดวงใจท่านอ๋อง" ได้เลยค่ะ