ตอนที่19
ณวังหลวงแคว้นจงหลี
อ๋องฉีเมื่อ้ารู้เื่เกี่ยวกับหยกที่ตัวเองสงสัยใคร่อยากรู้เต็มทีก็ได้ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็การส่วนตัวและถ้าหากนางเป็หลานของฮ่องเต้จริง ภารกิจที่ได้รับมอบหมายของเขาก็จะสำเร็จลุล่วงสมบูรณ์ เขาอุตส่าห์ตามหามาตั้งนานที่แท้ก็อยู่ปลายจมูกนี้เอง
“ถวายบังคมฝ่าา”
“ลุกขึ้นเถิด”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
“เื่ที่ข้าให้ไปสืบ เ้าสืบไปถึงไหนแล้ว”
ฮ่องเต้ที่ทรงนั่งตกปลาอยู่ริมสระน้ำเอ่ยถามอ๋องฉีที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทุกครั้งที่อ๋องฉีมาเข้าเฝ้าสิ่งแรกที่ฮ่องเต้ถามเสมอก็คือเื่ที่ให้อ๋องฉีไปทำนั่นเองว่าได้ข่าวคราวเป็อย่างไรบ้าง
“หม่อมฉันสืบอยู่พ่ะย่ะค่ะ แล้วที่หม่อมฉันมาเข้าเฝ้าพระองค์วันนี้ก็มีเื่ที่อยากจะถามเป็เื่สำคัญที่หม่อมฉันสงสัยอย่างมาก”
“มีเื่อันใดที่จะถามข้างั้นรึ” แม้ว่าสายตาไม่ได้หันมามองแต่ก็ต้องสะดุดชะงักในคำพูดชายหนุ่ม เพราะไม่เคยเจอคำถามเช่นนี้ออกมาจากปากอ๋องฉี
“เป็เื่เกี่ยวกับหยกชิ้นหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“หยกงั้นรึ? ไหนเ้าเอามาให้ข้าดูสิมีหยกชิ้นนั้นหรือไม่”
เมื่ออ๋องฉีเอาหยกให้ขันที แล้วขันทีเอาไปให้ฝ่าา และเมื่อพระองค์ทรงเห็นแค่นั้นแหละ ดวงตามีประกายความยินดีความดีใจฉายแววออกมา ทรงทิ้งคันเบ็ดอยู่ในมือแล้วทรงลุกขึ้นเดินมาหาอ๋องฉีอย่างรวดเร็ว
“นี่มันหยกที่ข้าให้กับองค์หญิงเย่ิติดตัวั้แ่นางเล็กๆ เ้าเอาหยกนี้มาจากไหนกัน ใครเป็เ้าของหยกชิ้นนี้”
“นางเป็สหายหม่อมฉันเองพ่ะย่ะค่ะ และเป็เ้าของหยกชิ้นนี้” อ๋องฉีตื่นเต้นเมื่อสิ่งที่เขาสงสัยตอนนี้เป็เื่จริงแล้วซินอี๋นางก็คือหลานของฮ่องเต้ที่เขาตามหามานาน
“สหายของเ้างั้นรึ งั้น..เ้ารีบพาข้าไปพบนางโดยเร็ว ข้าอยากเจอหลานข้าให้ไว แล้วเื่นี้ต้องปิดเป็ความลับไปก่อน ถ้าแคว้นเหลียงรู้ว่าหลานข้ายังไม่ตายอาจจะคิดจะเอานางกลับไปก็เป็ได้”
ฮ่องเต้ทรงหมายถึงพ่อของนาง เื่ราวที่เกิดขึ้นเกิดจากที่องค์หญิงเย่ิทรงมาเยี่ยมพระองค์พร้อมกับพาลูกสาวตัวน้อยมาด้วย เมื่อผ่านชายแดนแคว้นเหลียงเข้ามาแคว้นจงหลีมาได้ไม่ไกลมากนัก ก็ได้มีกลุ่มโจรใหญ่แอบซุ่มโจมตีขบวนของนาง เหมือนเป็การเตรียมการไว้อย่างดี
เหล่าทหารพร้อมกับบริวารไม่มีใครเหลือรอดและก็ทรงเสียทหารฝีมือดีที่พระองค์ไว้ใจให้ไปรับองค์หญิงในที่ตรงนั้นด้วย เื่ราวที่เกิดขึ้นทำให้จักรพรรดิแคว้นเหลียงโทษฮ่องเต้ว่าเป็ความผิดของพระองค์ที่ทำให้นางต้องตายในดินแดนของตัวเอง
หลังจากนั้นทั้งสองแคว้นก็มองหน้ากันไม่ติด ทั้งที่การแต่งงานขององค์หญิงเย่ิเป็การปรองดองทั้งสองแคว้นเพื่อไม่ให้มีการรบราฆ่าฟันกันเกิดขึ้นแต่เมื่อเกิดเหตุเช่นนี้พระองค์ก็ไม่รู้เลยว่าแคว้นเหลียงจะยกทัพมาตีเมืองของตนหรือไม่ ตอนนี้ยังไม่มีท่าทีนั้น แต่ก็ได้ทรงเตรียมทหารตั้งรับไว้อยู่เผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
ซินอี๋พอสามีนางจากไปได้3 วัน นางก็เอาแต่เหม่อลอยนึกถึงหน้าสามี
“นายหญิงเป็เช่นนี้เราควรจะทำอย่างไรดี” หลิงเอ๋อหันไปถามหลินปอคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เผื่อจะมีความคิดดีๆ แบ่งปันกับนางบ้าง
“ข้าก็ไม่รู้ ข้าคิดว่านายหญิงคงจะคิดถึงนายท่านที่ต้องจากไปไกล ความรักมันคงจะทรมานมาก ดูนางไม่มีความสุขเอาเสียเลยดีนะที่ข้าไม่เคยมีความรัก ไม่งั้นข้าก็คงจะทุกข์ใจเหมือนอย่างกับนายหญิงแน่เลย” ชายหนุ่มพูดอย่างภาคภูมิใจมีรอยยิ้มของความใสซื่ออยู่บนหน้า
หลิงเอ๋อจากที่นางจะมีเพื่อนคอยช่วยเหลือกลับเป็ว่าหลินปอไม่เคยจะพูดให้นางอารมณ์ดีได้เลย คำพูดหลินปอไม่ถูกจริตนางกลับทำให้นางหงุดหงิดเพิ่มไปอีก นางจ้องชายหนุ่มแววตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร กระทืบได้ก็กระทืบ ถ้าฆ่าได้ด้วยก็คงจะดีไม่ใช่น้อย
“เ้า..เ้า..ทำไมถึงมองข้าด้วยสายตานี้ล่ะ ข้าทำอันใดผิดอีก เ้าถึงไม่พอใจคำพูดของข้า” หลินปอเริ่มร้อนรนเมื่อหันไปเจอสายตาอำมหิตของสาวใช้ที่มันสามารถจะฆ่าเขาได้เลยถ้าสติหลุด
“ก็เพราะเป็เ้านั่นแหละพูดให้ข้าหงุดหงิด ถ้าพูดให้คนอื่นสบายใจไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูด” นางได้ทีจะะโเตะหลินปอแต่ชายหนุ่มก็หนีได้ทัน
“อย่ามาทำข้านะ ผู้หญิงบ้า” หลินปอร้องะโตลอดทางที่วิ่งหลิงเอ๋อก็วิ่งตามไม่หยุด
“เ้าอย่าหนีนะมาให้ข้าเตะเ้าซะดีๆ เ้าหลินปอ”
“อะไรกันสองคนนี้ กัดกันอีกแล้ว เสียงดังไปทั่วจวนหมด” ป้าลี่ที่ยืนไม่ห่างนักดูสองคนวิ่งไล่กันอย่างกับเด็กน้อยได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับเด็กสองคนนี้ที่ยังไม่รู้จักโตเสียที
ซินอี๋หันมามองดูบ่าวสาวรับใช้วิ่งไล่กัน ก็ไม่ทำให้นางสนใจจะมองอีกนางหันกลับไปคิดเื่สามีต่อ เป็กังวลว่าเขาจะเป็อย่างไรบ้าง นางอยู่ในจวนอันใหญ่โต ไม่มีสามีอยู่ด้วยชีวิตนี้ช่างขาดความสุขยิ่งนักเหมือนความสุขมันหายไป
ป้าลี่อดสงสารคุณหนูไม่ได้จึงได้เดินเข้าไปหานางหวังจะพูดปลอบใจนางเสียหน่อย อย่างน้อยพูดอะไรบ้างก็ยังดี
“อ้าวท่านป้า” ซินอี๋กล่าวทักเมื่อเห็นว่าป้าลี่ที่ดูแลในจวนเดินมาหาตน
“คุณหนู ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย ที่เห็นคุณหนูเป็เช่นนี้ แล้วถ้านายท่านรู้ว่าคุณหนูมานั่งเศร้าอย่างนี้ นายท่านจะไม่เป็ห่วงเอาแย่หรือเ้าคะ”
“ข้าคิดถึงเขานี่เ้าคะ นี่เป็ครั้งแรกที่ข้ากับเขาห่างกัน ข้าอาจจะยังไม่ชินก็ได้ทำให้รู้สึกเศร้าใจเมื่อเขาไม่อยู่” นางมีดวงตาที่เศร้าหมองเมื่อนึกถึงสามีอันเป็ที่รัก
“ข้าเข้าใจท่านเ้าค่ะ แต่ท่านอย่าลืมดูแลตัวเองเพื่อรอนายท่านกลับมาด้วยนะเ้าคะ ถ้านายท่านมาเห็นสภาพใบหน้าของคุณหนูที่ดูซีดหน้าตอบร่างกายซูบผอมไม่สวยดังเก่าระวังนะเ้าคะ สามีอาจจะรักคุณหนูน้อยลงก็ได้”
นางคิดหยอกเ้านายสาวเผื่อจะได้ผล และก็เป็เช่นนั้นเมื่อซินอี๋รู้ว่าถ้าปล่อยตนเองให้ผอมไม่สวยมีใบหน้าที่ซีดเซียว ถ้าสามีกลับมาเห็นสภาพดูไม่ดีเข้า เดี๋ยวสามีจะต้องใกลัวตนเป็แน่ ดีไม่ดีอาจจะหมดรักนางก็เป็ได้
ครั้นเมื่อคิดว่ายังไงซะต้องหันกลับมาดูแลตัวเองให้ดีเพื่อรอสามีกลับมา ก็ทำให้นางรู้สึกฮึกเหิมได้อีกครั้งมีแรงใจในการทำงานเหมือนดังเดิม มีชีวิตชีวามากขึ้นเพื่อรอการกลับมาของสามีด้วยใจจดจ่อ
12K
