Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        อวี๋จื่ออวี๋หัวเราะคิกคักปลดปล่อยความกดดันในใจสะสม กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

        สายตาของเขาพลันเหลือบไปมองปีศาจกระทิงดำเขาเสี้ยวจันทร์โดดเด่นที่อยู่ไม่ไกลนัก

        พรสวรรค์ของเจ้าตัวนี้ก็ไม่เลวสมควรได้รับชื่ออันทรงเกียรติประดับเช่นกัน

        ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจอวี๋จื่ออวี๋ก็ครุ่นคิดอย่างหนัก

        ทว่าเขาคิดอยู่นานก็ยังตัดสินใจเลือกไม่ได้เสียที

        เขาอยากมอบชื่อที่ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกับ 'เก้าหาง' ให้กับปีศาจกระทิงตัวนี้ ทว่าจะคิดเท่าไรเขาก็หาชื่อที่เหมาะสมไม่ได้เลย

        “หรือจะเรียกว่าราชาปีศาจกระทิงดีนะ”

        อวี๋จื่ออวี๋พึมพำขึ้นมาอย่างลังเลพลางนึกถึงอสูรยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงตามตำนานตนหนึ่ง

        แต่คิดทบทวนอีกครั้งชื่อนี้ฟังดูแปลกประหลาดพิกล

        “ตัดคำว่า 'ราชา'ออกไป เหลือเพียง 'ปีศาจกระทิง' ก็พอแล้วมั้ง”

        หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งอวี๋จื่ออวี๋ก็ตัดสินใจได้

        ปีศาจกระทิง ปีศาจกระทิง... อืม...

        นอกจากชื่อนี้จะแฝงไว้ด้วยความคาดหวังของอวี๋จื่ออวี๋ยังไพเราะกว่า 'ราชาปีศาจกระทิง' มากนักอย่างน้อยก็ไม่ขัดหูจนเกินไป

        เมื่อคิดได้ดังนั้นอวี๋จื่ออวี๋ก็กวักกิ่งหลิวเรียกปีศาจกระทิงให้เข้ามาใกล้

        “มอออ...”

        เสียงขานรับของมันดังขึ้นปีศาจกระทิงดำย่ำเท้าเดินเข้ามาหาอวี๋จื่ออวี๋อย่างไม่เร่งรีบ

        “ขอสลักอักษรชื่อให้เจ้าหน่อยสิ”

        ด้วยความนึกสนุกของตนอวี๋จื่ออวี๋แปรเปลี่ยนกิ่งหลิวให้เป็นดาบอ่อนพลางจรดปลายกิ่งลงบนเขาเสี้ยวจันทร์ของปีศาจกระทิงดำอย่างแผ่วเบา

        แต่ละเส้น ล้วนคมเข้มและทรงพลัง

        ต้องยอมรับว่าไม่ได้เขียนหนังสือมานานค่อนข้างลำบากเอาการ

        แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้บั่นทอนความงดงามของตัวอักษรเลยแม้แต่น้อย

        เขามองผลงานปลายเขาเสี้ยวจันทร์ทั้งสองของปีศาจกระทิงดำปรากฏอักษรที่เขียนด้วยลายเส้นพลิ้วไหวราวกับมังกรทะยานและหงส์ร่ายรำอย่างชัดเจน

        อักษรตัวแรกคือ 'ปีศาจ' อีกตัวอักษรหนึ่งคือ 'กระทิง'

        และยังเป็นอักษรจีนตัวเต็มอีกด้วยเมื่อมองแวบเดียว เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเร้นลับที่ยากจะอธิบาย!

        “ดูดีไม่เบาเลยนะเนี่ย”

        อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มบางๆพลางมองอักษรบนเขากระทิงด้วยความพึงพอใจ

        ในภายภาคหน้าหากมนุษย์เหล่านั้นค้นพบอักษรบนเขากระทิงของมันพวกเขาจะต้องจินตนาการถึงเรื่องเหลือเชื่อมากมายเป็นแน่

        ด้วยความคาดหวังเช่นนี้อวี๋จื่ออวี๋ถึงกับอยากจะทิ้งร่องรอยของตนไว้บนอสูรกลายพันธุ์ตนอื่นๆ บ้าง

        ทว่าเมื่อมองไปรอบๆ ยกเว้นปีศาจกระทิงดำแล้วมีอสูรกลายพันธุ์เพียงไม่กี่ตัวที่สะดวกต่อการทิ้งร่องรอยไว้

        อย่างกรงเล็บแหลมคมของเก้าหางแม้จะสามารถสลักอักษรได้ แต่ก็ยากที่จะค้นพบจึงยากที่จะสนองความต้องการจากความคึกคะนองของอวี๋จื่ออวี๋

        นี่ถือเป็นการเอาคืนมนุษย์เล็กๆ น้อยๆหรือเปล่า?

        หลังจากครุ่นคิดอวี๋จื่ออวี๋ก็มองไปยังเขากระทิงอีกครั้ง พลางนึกพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตนเอง

        มนุษย์เหล่านั้นทำให้เขาต้องหวาดผวามาหลายวันการได้แกล้งปั่นหัวคืนบ้างก็คงไม่ผิดอะไรนักหรอก

        ส่วนการสลักอักษรบนเขากระทิงนั้นถือว่าเป็นวิธีการเอาคืนได้อย่างไรนั้นไม่ใช่เรื่องที่ยากจะเข้าใจแต่อย่างใด

        ในอนาคตเมื่อปีศาจกระทิงดำตัวนี้มีพลังอันเหนือล้ำอวี๋จื่ออวี๋จะส่งมันออกไปท่องเที่ยวยามค่ำคืน

        เมื่อถึงเวลานั้นมนุษย์ก็จะค้นพบอักษรบนเขากระทิงของมัน

        ไม่ต้องถึงกับหวาดผวาแต่ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องคาดเดาไปต่างๆ นานา

        เช่นอสูรกลายพันธุ์เรียนรู้วัฒนธรรมของมนุษย์? หรือปีศาจกระทิงตัวนี้อาจเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้เหนือธรรมชาติที่เป็นมนุษย์?

        ไม่ว่าจะเป็นการคาดเดาแบบไหนเรื่องมากมายเหล่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาปวดหัวไปพักหนึ่งแล้ว

        อย่างที่รู้กันนั่นแหละมนุษย์นั้น...ช่างสงสัยและคิดลึกซึ้งที่สุดแล้ว

        .....

        หมอกขาวลอยฟุ้งไปทั่วป่าราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหว มันล่องลอยไปตามพื้นดินอย่างน่าอัศจรรย์

        มองจากระยะไกลราวกับปีศาจหมอกขนาดมหึมากำลังกลืนกินทุกสิ่ง

        และในป่าที่เต็มไปด้วยหมอกนั้น...

        “ฟึ่บ!”

        ประกายแสงสีแดงดุจสายฟ้าฟาดพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าราวกับลูกศรจากคันธนู

        จากนั้น ราวกับว่าแสงสีแดงค้นพบบางสิ่งมันหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหักเหทิศทาง พุ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง

        ไม่นาน ทะเลสาบก็ปรากฏขึ้นในสายตา

        ทะเลสาบไม่ใหญ่มากแต่ใสสะอาดบริสุทธิ์ยิ่งนัก

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามนี้ที่หมอกควันลอยฟุ้งพาดผ่านเหนือทะเลสาบราวกับผ้าคลุมบางเบายิ่งเพิ่มความลึกลับซับซ้อนให้แก่ทัศนียภาพ

        และในยามนี้แสงสีแดงที่พุ่งมาถึงทะเลสาบก็ได้ค่อยๆ เผยร่างแท้จริงออกมา

        ร่างกายขนาดเท่าลูกวัวขนสีแดงเพลิงสดใสเป็นประกาย

        และหางที่แกว่งไกวอยู่ด้านหลังคล้ายเปลวเพลิงสีแดงพลิ้วไหวสะบัดไปตามลมอย่างอ่อนโยนจนจรดพื้นดิน

        เก้าหางอสูรจิ้งจอกกลายพันธุ์อันน่าเกรงขามตัวหนึ่งที่อยู่ภายใต้อำนาจของอวี๋จื่ออวี๋

        ด้วยพลังอันแข็งแกร่งของมันเพียงพอที่จะเป็นจ้าวแห่งป่าผืนหนึ่งได้แล้ว

        และในตอนนี้ เก้าหางมีท่าทางดั่งราชันย์กำลังยืนอยู่ริมฝั่งหินที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาสีเพลิงจ้องมองไปยังริมทะเลสาบไม่วางตา

        ตรงนั้นมีหมูป่าตัวหนึ่งกำลังดื่มน้ำอยู่

        เก้าหางเลียริมฝีปากอย่างกระหาย

        ร่างของมันเคลื่อนไหวอย่างฉับพลันขนอันนุ่มนวลพลิ้วไหวไปตามสายลม ในพริบตาเดียวก็กลายเป็นแสงสีแดงเพลิงอีกครั้ง

        “ตูม!”

        ไม่มีเสียงโหยหวน ไม่มีเสียงกรีดร้อง

        มีเพียงหมูป่าที่กำลังดื่มน้ำและถูกกรงเล็บแหลมคมจากไหนไม่รู้ ตบกระแทกลงไปในริมทะเลสาบอย่างแรง

        “ซ่า...”

        ละอองน้ำกระเซ็นสูงขึ้นสิบเมตร

        ทว่าในขณะที่ละอองน้ำเหล่านี้กำลังจะกระเซ็นมาถึงเก้าหางและทำให้ขนของมันเปียกชื้น

        ดวงตาของมันหรี่ลงอีกครั้งนัยน์ตาสีเพลิงงดงามราวกับเปลวไฟ ส่องประกายเจิดจ้าในพริบตา

        “แกรก!” เสียงนี้ดังขึ้นแล้วเวลาก็เหมือนจะหยุดนิ่งไป

        ละอองน้ำที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้

        และเก้าหางก็ฉวยโอกาสในจังหวะนี้กัดหมูป่าขนาดมหึมาได้อย่างง่ายดาย พลางพุ่งทะยานเข้าสู่ส่วนลึกของขุนเขา

        ความเร็วของมันเหนือชั้นยิ่งกว่าตอนมาเสียอีก

        .....

        ไม่นานนัก ที่ทางเข้าหุบเขาเก้าหางชะลอความเร็วลงเล็กน้อย

        มันเชิดหน้าขึ้นราวกับไม่ต้องการให้หมูป่าที่คาบอยู่ในปากลากกับพื้น

        แต่ก็ต้องบอกว่า เก้าหางที่มีรูปร่างสง่างามแขนขาได้สัดส่วน แม้จะคาบเหยื่อที่มีขนาดไม่ต่างจากตัวมันมากนักแต่ท่าทางของมันยามเดินก็ยังคงสง่างามราวกับเป็นตัวแทนแห่งความสูงส่ง

        และในขณะนั้นเองหูทั้งสองข้างของเก้าหางที่ตั้งตรงอย่างภาคภูมิก็ขยับเล็กน้อยราวกับค้นพบบางสิ่ง...

        มันเอียงศีรษะ มองเข้าไปในป่ารกทึบเก้าหางเห็นหมาป่าวายุสีครามขนาดใหญ่หลายตัวที่มีรูปร่างแปลกไปจากหมาป่าธรรมดาคาบเหยื่อเดินตรงมายังหุบเขาเช่นกัน

        “หึหึ... กลับมากันหมดแล้วหรือ?”

        ในส่วนลึกของหุบเขาอวี๋จื่ออวี๋ที่เฝ้ามองฉากนี้อยู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

        ในฐานะสัตว์กินเนื้อเก้าหางและหมาป่าวายุย่อมไม่สามารถอิ่มท้องได้ด้วยหญ้าเหมือนปีศาจกระทิง

        สำหรับพวกมันแล้วการล่าสัตว์ป่าเป็นสิ่งจำเป็น

        และด้วยเหตุผลนี้อวี๋จื่ออวี๋จึงส่งสัญญาณให้พวกมันล่าเหยื่อกลับมากินที่นี่

        ส่วนเหตุผลนั้น ไม่ต้องพูดถึง

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหัวใจของอวี๋จื่ออวี๋ก็เต้นระรัว

        “ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ...”

        กิ่งก้านพุ่งแหวกอากาศไปอย่างรวดเร็วแปรเปลี่ยนเป็นดาบคมกริบห้าเล่มที่พุ่งทะลุฟ้า

        “ฉึก ฉึก...”

        ก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบสนองเหยื่อที่ยังมีลมหายใจของเหล่าบริวารก็ถูกสังหารจนสิ้น

        “ติ๊ง!คุณสังหารหมูป่ากลายพันธุ์ระดับแรกเริ่มขั้นที่สอง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +20แต้ม”

        “ติ๊ง!คุณสังหารกระต่ายป่ากลายพันธุ์ระดับแรกเริ่มขั้นที่หนึ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +10แต้ม”

        เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องในหัวของอวี๋จื่ออวี๋รอยยิ้มของเขาฉายชัดขึ้นอย่างพึงพอใจ