บทที่ 7 จำเธอได้งั้นเหรอ?
กว่าหลีเกอจะเดินทางกลับมาจากนิวยอร์กเวลาก็ล่วงเลยไปครึ่งเดือนแล้ว
เธอเปิดโรมมิ่งโทรศัพท์มือถือไว้ ครึ่งเดือนที่ผ่านมามีข้อความจากฟู่อวิ๋นจือเพียงสองข้อความเท่านั้น เป็ข้อความที่เธอส่งให้เขาในวันที่เธอจะไปนิวยอร์ก เขาตอบกลับมาแค่ว่าให้เธอระมัดระวังตัว
หลีเกอหมดหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่ฟู่อวิ๋นจือมีชู้ เธอก็โทษว่าเป็ความผิดของเธอมาตลอด เพราะเธอให้ความสุขอย่างคู่รักคนอื่น ๆ กับเขาไม่ได้ แต่ตอนนี้ฟู่อวิ๋นจือไม่ได้แค่มีคนอื่น แม้แต่หัวใจของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่เธออีกแล้ว
รอให้ฟู่อวิ๋นจือกลับมาตอนเย็น เธอจะเปิดอกคุยกับเขา
ขณะที่รถกำลังจะถึงบริษัท หลีเกอก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เป็สายจากหัวหน้าแผนกของเธอ
มีคู่ค้าจากสวิตเซอร์แลนด์มา แต่ตัวแทนของอีกฝ่ายพูดได้แค่ภาษาโรมานซ์และไม่ได้พาล่ามมาด้วย ล่ามภาษาโรมานซ์คนเดียวของบริษัทก็ไปทำงานต่างประเทศ ฝ่ายล่ามจึงขอให้หลีเกอไปแทน
ปัจจุบันในบริษัทมีเพียงหลีเกอเท่านั้นที่สามารถแปลภาษารูมาเนียได้ หลีเกอ้าปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้ จึงได้แต่ตอบตกลง
ครึ่งชั่วโมงต่อมารถยนต์ก็แล่นมาจอดตรงหน้าประตูโรงแรมแห่งหนึ่งที่จัดงานประชุม
หลีเกอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เพิ่งเป็เวลาแปดโมงครึ่งเท่านั้น เวลาที่นัดไว้คือเก้าโมง
เธอรีบเข้าไปจัดเตรียมงานประชุม โดยใช้ข้อมูลที่ได้จากหัวหน้าแผนก เธอเลือกอาหารและเครื่องดื่มที่ทางฝั่งตรงข้ามชื่นชอบเอาไว้
หลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เวลาแปดโมงห้าสิบนาที หลีเกอก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะเดินไปที่ประตู ขณะนั้นเธอก็สังเกตเห็นรถยนต์หรูสองคันค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดตรงหน้าประตูที่จัดงานประชุมทีละคัน
ประตูรถเบนซ์คันหน้าถูกเปิดออก ชายหนุ่มหลายคนในชุดสูทก้าวลงมาจากรถ แต่ละคนก็หน้าตาดีไม่ยน้อย
หลีเกอเคยดูข้อมูลมาก่อนแล้ว จึงรู้ว่าคนเหล่านี้เดินทางมาจากสวิตเซอร์แลนด์
เธอยิ้มสุภาพแล้วเดินเข้าไปกล่าวทักทายฝ่ายตรงข้ามด้วยภาษาโรมานซ์อย่างมืออาชีพ สายตาของเธอยังเหลือบมองไปยังรถยนต์หรูคันถัดไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บริษัทฟู่มีรองประธานหลายคน แต่พวกเขานิสัยไม่ค่อยดีนัก หนึ่งในนั้นเกลียดผู้หญิงเป็พิเศษ ส่วนใหญ่รองประธานคนนั้นมักจะชอบพาแต่ล่ามชายออกไปด้วย หลีเกอจึงกลัวว่าจะเจอเขา
จากนั้นประตูรถคันหลังก็ถูกเปิดออก ชายร่างสูงคนหนึ่งก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเดินอ้อมไปทางด้านขวาของรถแล้วเปิดประตู
หลีเกอรู้สึกว่าผู้ช่วยคนนี้ดูคุ้นหน้า
แต่เธอก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เธออยากไปทักทายรองประธานที่เพิ่งมาถึง แต่ก่อนที่เธอจะไปถึง ชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาเรียบหรูก็ก้าวลงมาจากรถ
ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง สูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปกับเรือนร่างที่สูงเพรียว ไหล่กว้าง ผมสีดำสนิทถูกหวีเสยเรียบแปล้ติดกับหน้าผาก ดวงตาของเขาเ็าและเฉียบคม
ดูเหมือนเขาจะเป็ผู้ดี มีสง่า แต่ก็ให้ความรู้สึกที่เข้าถึงยาก
คุณอาฟู่!?
เมื่อจำผู้ชายคนนั้นได้ ดวงตาของหลีเกอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ บังเอิญที่ผู้ชายคนนั้นหันมาที่เธอพอดี เมื่อเขาเห็นเธอเขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสนใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
หลังจากคืนนั้นที่โรงแรม เช้าวันต่อมาผู้ช่วยจางก็ส่งข้อมูลมาให้ หลังจากดูข้อมูลแล้วฟู่ซือเหยียนก็เข้าใจว่าทำไมตอนนั้นที่บาร์ หลีเกอถึงเรียกเขาว่าคุณอา
ปรากฏว่าหลีเกอเป็ภรรยาของหลานชายของเขาฟู่อวิ๋นจือ ซึ่งไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว ไม่เพียงเท่านั้นผู้หญิงคนนี้ยังเป็ล่ามมืออาชีพระดับสูงของบริษัทฟู่อีกด้วย
สายตาของชายหนุ่มจ้องมาอย่างไม่เกรงใจ ทำให้หลีเกอรู้สึกกลัวเล็กน้อย ขาของเธอสั่น จนรองเท้าส้นสูงเผลอไปเตะพรมจนเธอเซ แล้วร่างกายก็พุ่งตรงไปข้างหน้า
“ท่านประธานฟู่ระวัง!”
เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ผู้ช่วยจางเตือนฟู่ซือเหยียน แต่ก็ไม่สามารถหยุดเธอได้ทัน ทำได้เพียงมองดูหลีเกอชนเข้ากับอ้อมอกของฟู่ซือเหยียน มุมปากของเขาถึงกับกระตุกเล็กน้อย
เขาอยู่กับฟู่ซือเหยียนมานาน หลีเกอเป็คนแรกที่กล้าพุ่งเข้ามาหาท่านประธานฟู่ถึงสองครั้งติด
หน้าของหลีเกอชนเข้ากับอกของชายหนุ่ม เธอรู้สึกจ็บเล็กน้อย ที่ปลายจมูกได้กลิ่นหอมเย็น ๆ ที่คุ้นเคย ทำให้รู้สึกมึน ๆ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นตามไปด้วย
นี่มันกลิ่นของคุณอานี่นา!
“คุณหลีระวังหน่อย” ฟู่ซือเหยียนพูดจาอ่อนโยน พร้อมกับประคองเธออย่างสุภาพ ทว่านิ้วของเขากลับเย็นเฉียบ เมื่อแนบไปกับผิวของหลีเกอทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัว
เขาเรียกเธอว่าคุณหลี แสดงว่าจำเธอได้งั้นเหรอ?
75
