บทที่ 24 หวาดระแวง
เสี่ยวหง… ผมรู้สึกว่าใบหน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาทันที จึงรีบก้มหน้าลงต่ำ พื้นใต้ฝ่าเท้าปูด้วยพรมหลากหลายสีสันเต็มทางเดิน ลวดลายบนพรมยังคงเป็ภาพดอกไม้ที่กำลังผลิบานอยู่ ราวกับหญิงสาวที่งดงามข้างกายผม เธองามสง่าสูงส่ง
สมองของผมดูสับสนวุ่นวายไปหมด หลังจากที่ถูกกระแทกด้วยเื่ราวต่าง ๆ มากมาย
“ทำไมคุณถึงตกบันไดลงมาล่ะ ช่างประมาทซะจริง” เธอทำเหมือนไม่ได้เห็นภาพที่น่าใเมื่อครู่ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย มือขาวพยุงผมไว้ เรือนร่างครึ่งซีกแนบชิดกับแขนของผม เดินไปพลางหัวเราะไปพลาง เหมือนกำลังเล่าเื่ตลกอะไรสักอย่าง
สมองของผมยังคงมึนงง จึงแกล้งทำเป็ไม่ได้ยิน พยายามหาเส้นด้ายสักเส้นจากกองเศษซากปรักหักพัง ตลอดการก้าวเท้าผมไม่กล้าลังเลอะไรนอกจากเดินตามเธอขึ้นบันไดไปทีละขั้น ๆ
ในสถานที่ที่อะไรก็เกิดขึ้นได้ ผมเชื่อในเื่บังเอิญทุกอย่างสิ่งที่ผมมั่นใจได้ก็คือทุกอย่างที่ผมเพิ่งประสบมานั้นไม่ใช่ความฝันหรือจินตนาการ สถานการณ์ที่ผมเห็นผ่านสายตาตื่นตระหนกเมื่อครู่ เป็สิ่งที่ผู้หญิงข้างกายผมพยายามปกปิดอย่างสุดกำลัง เธออาจจะยังไม่แน่ใจว่าผมรู้อะไรบ้าง
ตอนนี้ตัวเองตกอยู่ในถ้ำเสือ ผมต้องระแวดระวังตัวกับเธอมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว ในที่สุด เธอก็พาผมมาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง ผมไม่ต้องมองก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องเดิมที่เคยอยู่
เสี่ยวหงยิ้มน้อย ๆ มองผมแวบหนึ่ง แล้วผลักประตูห้องที่แกะสลักอย่างหรูหราให้เปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนผมจะถูกเธอผลักเซถลาเข้าไปในห้อง แล้วเธอก็เดินตามเข้ามาปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ
“ฮ่าวจื่อ นายไปไหนมาตอนกลางดึก” เพิ่งหนีออกมาจากหลุมเื ก็มาตกบ่อเนื้ออีกแล้วสินะผม ต้าเหว่ยเข้ามากอดผมแน่นพลางะโว่า
“ฉันคิดว่านายถูกสาวไหนมัดใจไปแล้วซะอีก กลัวว่านายคงไม่กลับมาอีกต่อไป” ขณะพูดประโยคนี้ ยังไม่ลืมที่จะชายตามองไปทางเสี่ยวหงที่เงียบไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มนิด ๆ หลังจากเข้ามาในห้อง เสี่ยวหงมองอย่างมีนัยไปยังชายสองคนที่
“พบกันอีกครั้งหลังจากพรากจากกันมานาน” ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เธอเดินมาที่โต๊ะ หยิบขวดไวน์และแก้วหยกสามใบ เมื่อเปิดฝาขวด กลิ่นหอมก็แผ่ไปทั่วห้อง เสี่ยวหงเทไวน์ลงในแก้วหยกสลักลวดลายประณีตทั้งสามใบอย่างช้า ๆ
ที่นี่ดูเหมือนจะเป็ห้องหนังสือของเสี่ยวหง ใหญ่กว่าห้องรับแขกที่พวกเราอยู่ก่อนหน้านี้มาก โต๊ะสี่เหลี่ยมหนึ่งตัว ม้านั่งยาวหนึ่งตัวแนบชิดกับผนังตรงกลาง ทำจากไม้กฤษณา*[1]สีม่วง
ภาพวาดสตรีขี่ม้าเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิแขวนอยู่้า มีเก้าอี้กลมกระจัดกระจายอยู่ทางซ้ายและขวา ด้านหลังเป็ชั้นหนังสือเรียงกัน มีของมีค่าและหนังสือวางอยู่อย่างไม่เป็ระเบียบ ดูไม่เหมือนห้องของผู้หญิง แต่กลับมีกลิ่นอายของนักปราชญ์
ต้าเหว่ยคุ้นเคยกับที่นี่ เขาหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะดื่มรวดเดียวหมด แล้วหยิบขวดไวน์มารินใส่แก้วอีกใบ ไม่เกรงใจเ้าของบ้านเลยสักนิด เขานั่งบนเก้าอี้ของเ้าของบ้านพร้อมกอดขวดไวน์ไว้
เสี่ยวหงไม่ถือสาอะไรเธอชี้นิ้วไปที่เก้าอี้กลมสองตัว มันก็เลื่อนมาตามพรมหยุดอยู่ทางซ้ายและขวา ผมรับแก้วไวน์ที่ต้าเหว่ยส่งให้ แต่ไม่กล้ารับน้ำใจของเ้าของบ้าน เพียงแค่แตะริมฝีปากแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดคราบไวน์ที่ปากออก
เสี่ยวหงดูสบายใจมากหลังจากดื่มไวน์ เธอก็ถือแก้วไว้ในมือขาวเนียนของเธอหมุนเล่นไปมา ต้าเหว่ยมองผมและเธอแล้วเริ่มเล่าว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่
ต้าเหว่ยบอกว่าแม้เขาจะหลับสนิทไม่รู้เื่รู้ราวเหมือนหมู แต่ก็ไม่ใช่คนไร้หัวใจ ขณะที่กำลังหลับใหลมือข้างหนึ่งที่วางอยู่บนขอบหน้าต่างก็เหวี่ยงกลับมาบนที่นอน จึงพบว่าที่นอนฝั่งผมไม่มีคนอยู่แล้ว
ต้าเหว่ยจึงตื่นขึ้นมาทันที สวมรองเท้าแตะก้าวเท้าออกจากประตูห้องไปไม่กี่ก้าว เขาไม่ได้พบเจอเื่หมอกดำหรือทางเดินเนื้อเื เขาแค่บอกว่าทางเดินมืดสลัวเล็กน้อย เขาจึงกลับไปหยิบเชิงเทียนในห้อง โชคดีที่มีไฟแช็กอยู่ข้างตัว ต้าเหว่ยค้นหาทางเดินยาวไม่ถึงสิบเมตรนี้ไปมาห้าหกรอบโดยอาศัยแสงไฟนิดหน่อย
แต่เขาไม่กล้าลงบันได เขายังจำได้ว่าเสี่ยวหงเคยบอกไว้ได้ สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือก จึงะโว่าเสี่ยวหงมีโจรหญิงลักพาตัวเพื่อนรักของฉันไป พร้อมทั้งเคาะผนังทางเดินจนดังสนั่น ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมามากมาย จนปลุกเสี่ยวหงที่กำลังหลับฝันดีให้ตื่นขึ้นมา
เสี่ยวหงไม่สนใจว่าชุดของเธอจะเหมาะไม่เหมาะรับตะเกียงมาแล้วบอกให้ต้าเหว่ยรอในห้องจากนั้นเธอก็เดินลงบันไดรอไม่ถึงหนึ่งนาที ต้าเหว่ยเพิ่งจะสวมรองเท้าเสร็จก็เห็นทั้งสองเดินเข้ามาในห้องตามแล้ว
ผมเพิ่งสังเกตว่าเสี่ยวหงยังคงสวมชุดนอนผ้าไหม ผิวขาวราวหยกบางครั้งโผล่พ้นชุดนอนสีแดงเข้มลายดอกโบตั๋นออกมา ในเวลาอันสั้นผมเหมือนจะโตขึ้นมาก สำหรับสิ่งที่พบเห็นในสายตาของผม ผมทำใจลืมไม่ได้จริง ๆ ได้แต่หลอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่เห็นอะไรให้ใจนิ่งสงบ
“คุณไม่ยอมนอนหลับให้ดีตอนกลางดึก เลยเกิดเื่ผิดปกติขึ้นเรื่อย ๆ จนรบกวนความฝันอันแสนหวานของคนอื่น พี่สาวจะว่าอย่างไรดีล่ะ” เสี่ยวหงพูดอย่างเอาเื่เล็กน้อยแต่กลับทำสีหน้าที่ชวนให้หลงใหล
ต้าเหว่ยถูกท่าทางของหญิงสาวตรึงจนงงไปหมดแล้ว เขาถามผมต่อจากคำพูดของเสี่ยวหง
“ฮ่าวจื่อ บอกมาสิว่าเมื่อกี้นายทำอะไรไปบ้าง ถึงได้ทำให้พี่สาวเสี่ยวหงโกรธโดยไม่มีสาเหตุแบบนี้”
ยังจะโกรธอีก ฉันก็แค่จะหาทางกลับบ้านให้นายต่างหาก ความโกรธในใจผมพุ่งพรวดขึ้นมา แต่สีหน้ากลับไม่กล้าแสดงออก มองต้าเหว่ย ก็เห็นใบหน้าอิดโรยเช่นกันหน้าผากยิ่งดูคล้ำกว่าเมื่อวานซะอีก ใจอ่อนลง แต่ไม่กล้าเล่าเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ออกไป ผมปัดมือพยายามคิดข้ออ้างให้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น
“เมื่อคืนฉันปวดปัสสาวะ จึงออกไปหาห้องน้ำ คิดว่าน่าจะอยู่ข้างล่างยื่นมือออกไปก็มองไม่เห็นแม้แต่นิ้ว พลาดทีเดียวก็ตกลงมาจากบันได นอนอยู่นานไม่รู้ว่านานแค่ไหน ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ตอนนั้น เสี่ยวหงก็มาหาแล้ว แต่ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนฉันจะฝันถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดมาก แต่ว่าจำอะไรไม่ได้เลย”
คำพูดนี้ครึ่งจริงครึ่งเท็จ ตอนที่ผมพูดคำพูดพวกนี้ ผมแอบชำเลืองมองเสี่ยวหง เห็นเธอก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจฟังคำโกหกของผมเท่าไร
แต่ต้าเหว่ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับถูกปลุกความอยากรู้อยากเห็น ยืนกรานให้ผมเล่าว่าฝันถึงอะไร ผมจึงเล่าว่าตัวเองเจอรถข้างทาง แล้วก็ทำท่าทางต่าง ๆ ของเขาให้ดูทีละอย่าง ต้าเหว่ยพยักหน้ารับมว่าเป็ความฝันที่ดีจริง ๆ
เสี่ยวหงไม่แสดงความเห็น ต้าเหว่ยได้โอกาสอยู่กับสาวสวยในห้องเดียวกัน จึงคุยเรื่อยเปื่อยกับเสี่ยวหง เสี่ยวหงก็ไม่ปฏิเสธ ความเปรี้ยวที่แฝงอยู่ในความสุขุมเป็ครั้งคราวทำให้หมอนั่นเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
เห็นอย่างนั้น ผมจึงลุกขึ้นดึงตัวต้าเหว่ยที่ยังคุยไม่หยุดไม่หย่อนออก พร้อมบอกว่าง่วงแล้ว คืนนี้ยังอีกยาวไกล เสี่ยวหงควรพักผ่อนก่อน พวกเราไม่ควรรบกวนแล้ว ไม่สนใจว่าต้าเหว่ยจะเต็มใจหรือไม่ ก็ลากเขาออกจากห้องไป
ตอนที่ประตูห้องกำลังปิดลง ผมมองกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง เสี่ยวหงยังคงนั่งอยู่เหมือนเดิม มองแก้วเหล้าหยกในมือด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไร เงาสีเขียวอ่อนราง ๆ กลุ่มหนึ่งค่อย ๆ ไหลออกมาจากด้านหลังของชุดกำมะหยี่
หลังของผมชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่กลับรู้สึกเย็นเฉียบ
[1] ไม้กฤษณา : เป็ไม้ที่มีกลิ่นหอม น้ำมันใช้เป็น้ำหอม นอกจากนี้ยังมีคุณสมบัติสามารถป้องกันแมลง เห็บ และเหาได้ ในทางอุตสาหกรรมใช้เข้าเครื่องยา และที่สำคัญคืออุตสาหกรรมน้ำหอมใช้เป็ตัวปรุงแต่งกลิ่นน้ำหอมที่ดีมีราคาแพงเป็พวกน้ำมันระเหยหรือชัน หรือยาง
4K
