" เรียนองค์ราชา "
ในห้อง ๆ หนึ่งที่ถูกประดับประดาไปด้วยของหายากมากมาย เซี่ยวหลี่เว่ย กำลังนั่งทำงานของเขาอยู่ด้วยความจริงจัง เบื้องหน้าของเขาเป็นหลัวจี้คงกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา หากเป็นคนอื่นการจะคุยกับเขาต้องคุกเข่าคุยหรือพูดด้วยความหวั่นเกรง แต่หลัวจี้คงและซูเหิงน่าจะเป็นไม่กี่คนที่ยืนคุยกับเขาแบบธรรมดา ๆ และผ่อนคลายแต่พวกเขาก็ยังให้ความเคราพชายชราอยู่เสมอ
" ว่ามาสิ "
" เมื่อไม่นานมานี้ รอบ ๆ พระราชวังของเราเหมือนจะมีแมลงมาเกาะแกะ และ ตอนนี้มันหายไปแล้วหลังจากที่เจ้าหนูนั่นจากไป "
ได้ยินดังนั้นเซี่ยวหลี่เว่ยก็วางกระดาษในมือลงจ้องมองออกไปที่หน้าต่าง สายตาจ้องไปยังทิศที่ชายหนุ่มออกไป แต่สักพักเขาก็ดึงสายตากลับก่อนจะจ้องมองไปที่กระดาษดังเดิม
" คงเดาได้ไม่ยากว่าเป็นพวกไหน แต่คงไม่ต้องห่วง เจ้าแมลงพวกนั้นทำอะไรเจ้าหนูนั่นไม่ได้หรอก "
" เช่นนั้นข้าจะได้ไม่ต้องลงมือ "
....
" อืม...เอาล่ะหยุดก่อน "
หลังจากออกมาจากอาณาจักรชางหลานได้ไม่นานเท่าไหร่ ชิงหลงก็มุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึกด้วยความเร็วสูงพร้อมกับม้าคู่ใจของเขา เมื่อถึงระยะที่ชายหนุ่มรู้สึกว่าพอแล้วเขาก็สั่งให้ม้าหยุดลง ก่อนจะกระโดดลงมาจากม้า
" เอาล่ะ ขอบใจเจ้ามากนะที่มาส่งข้าไกลขนาดนี้ ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว กลับไปอยู่ในที่ของเจ้าซะนะ "
" ฮี้~~ "
กรุบ กรับ กรุบกรับ ๆ
ชิงหลงนำแอพเปิ้ลออกมาลูกหนึ่งก่อนจะเอาให้กับม้าตัวนั้นก่อนจะสายระโยงระยางที่อยู่บนตัวมัน และ นำเบาะลงจากหลังของมัน หลังจากที่เห็นแอพเปิ้ลม้าก็กินเข้าไปด้วยความว่าง่าย ชายหนุ่มลูบหัวมัน สอง ถึง สาม ครั้งก่อนจะตีไปที่ก้นของม้า มันยกขาหน้าทั้ง สอง ขึ้นก่อนจะส่งเสียงร้องออกมา
แม้ชิงหลงจะฟังไม่ออกแต่มันต้องขอบคุณเขาแน่ ๆ ชายหนุ่มคิดเช่นนั้น เมื่อมองม้าหายไปจากสายตา ชายหนุ่มก็ไปหาหินดี ๆ ก่อนจะนั่งลงบนก้อนหินนำแอพเปิ้ลออกมาจากแหวนเคี้ยวเล่นไปพลาง ๆ เฝ้ารอใครบางคน ไม่สิ เฝ้ารอคนกลุ่มหนึ่งต่างหาก
" ออกมาได้แล้วล่ะ "
นั่งกินไปสักระยะชายหนุ่มก็พูดออกมา ในป่าที่เงียบสงบ หากมองด้วยสายตามันจะมีเพียงเขาคนเดียวในป่าแห่งนี้ แต่หากใช้สัมผัสของชายหนุ่มจะรู้เลยว่ามันไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นในป่าแห่งนี้
ฟึบ ฟึบ ฟึบ
ผ่านไปสักพักเงา สาม ร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของชายหนุ่มด้วยความพร้อมเพียง ตรงหน้าเขานั้นเป็นชายฉกรรจ์สวมชุดสีทำทั้งตัวพร้อมกับผ้าปกปิดใบหน้าเห็นเพียงดวงตาเท่านั้น ระดับพลังของมันเท่าที่ชิงหลงสัมผัสได้ คือ ชั้นปราณนภา ขั้น หนึ่ง ทั้ง สาม คน
เขานั้นรู้สึกตัวเมื่อ สอง ถึง สาม วันก่อนว่ามีกลุ่มคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ ชิงหลงตีเอาไว้ สอง พวก คือ หนึ่ง ตระกูลหวง และ สอง เป็นพวกตระกูลฟู่ ด้วยศักดิ์ฐานะตระกูลใหญ่ที่ค้ำหัวพวกมันเอาไว้ ไม่มีทางที่มันจะอยู่เฉยแน่เมื่อมีคนไปหาเรื่องพวกมัน
" ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าพวกท่านเป็นใคร "
" เจ้าทำร้ายลูกชายของอาวุโสฟู่คงเหวิน แห่งตระกูลฟู่จนบาดเจ็บสาหัส ยังมีหน้ามาถามอีกงั้นรึ "
น้ำเสียงสุดมาดเข้มดังออกมาจากปากของชายชุดดำคนกลาง บ่งบอกสิ่งที่ชายหนุ่มอยากรู้มาทั้งหมดในทันที ชิงหลงพยักหน้าสักเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น
" ตระกูลฟู่สินะ "
" งั้นพวกท่านจะฆ่า ข้างั้นรึ ? "
" พวกข้าจะจับเจ้า ไปให้ฟู่ซิ่วทรมานต่างหาก ! "
" เช่นนั้น...ก็มาจับข้าไปเลยสิ ? "
หลังจากได้ยินสิ่งที่ชายชุดดำต้องการจากตัวเขาชายหนุ่มก็ วางมือทั้ง สอง ข้างลงบนหัวก่อนจะก้มศรีษะลงเล็กน้อย ชายชุดดำเห็นก็นึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พุ่งเข้ามาด้านหลังชิงหลงด้วยความเร็วสูง
ในสายตาของชายชุดดำคนอื่น ๆ นั้น ชายชุดดำคนนี้มีความเร็วอย่างมาก เจ้าตัวเองก็คิดว่าตัวมันเองนั้นเร็วมากเช่นกัน แต่ในสายตาของชิงหลงมันทั้งเชื่องช้าและอืดอาด ชายหนุ่มมองมันค่อย ๆ มาที่หลังของเขาก่อนจะสับสันมือเข้าที่หลังคอของชายหนุ่ม
ตุบ !!
แรงของชายชุดดำนั้นสามารถทำให้รุ่นเยาว์หลายคนบาดเจ็บสาหัสได้เลย แต่ชายชุดดำไม่ต้องการให้ชิงหลงตายเขาจึงเบาแรงเอาไว้ เมื่อสันมือปะทะเนื้อหลังคอของชิงหลง เขารู้สึกว่ามันเบาอย่างกับปุยเมฆ
แต่เขาก็ยังแสร้งว่ามันรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นหมดสติร่างกายของเขาล้มลงไปข้างหน้า ใบหน้าหล่อ ๆ ของชิงหลงล้มลงปะทะกับพื้นอย่างจัง ร่างกายแน่นิ่งราวกับสิ้นสติไปจริง ๆ
ชายชุดดำทั้ง สาม มองมาที่ร่างของชายหนุ่มก่อนจะพยักหน้าให้กัน ดวงตาที่ปิดสนิทผนวกกับลมหายใจที่สม่ำเสมอของชายหนุ่มทำให้พวกเขาคิดว่าชิงหลงหมดสติไปแล้วจริง ๆ
" เอาตัวมันไป !! "
คลื่น~~
หลังจากกล่าวเสร็จหนึ่งในชายชุดดำก็แบกร่างชิงหลงขึ้นบนร่าง ของมัน เมื่อได้หยิบร่างของชายหนุ่มขึ้นบนบ่าน้ำหนักของชิงหลงทำให้ชายชุดดำตกตลึงเพราะเมื่อแบกขึ้นมาบนไหล่ เท้าของชายชุดดำจมลงไปบนดินในทันที
ทั้ง สาม คนมองหน้ากันไปมาก่อนที่ร่างของทั้งหมดจะพุ่งหายไปในความมืด
โปรดติดตามตอนต่อไป
854K
