นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

วินนี่เริ่มกระวันกระวายใจ ก้มๆมองๆนาฬิกาข้อมือหลายรอบ เขายืนพิงผนังห้องครัว จ้องมองภรรยาสาว “ผมกลัวคุณหมอไม่มาทานอาหารค่ำกับพวกเรา  คุณตำหนิเขาแรงมาก“  นิทตี้ปรุงอาหารช่วยแม่ครัว นักบินหนุ่มตรงเข้าไปช้อนอุ้มร่างเธอ  “ พอได้แล้ว นางแมวป่า คุณจะขยันเกินมนุษย์ภรรยาซะแล้ว ป้าครับ ทำอาหารต่อนะครับ ผมจะพาเธอไปพักผ่อนก่อน“  สีหน้าซ่อนอาการเจ็บของนิทตี้ ทำให้วินนี่ไม่สบายใจ  สองมือเธอคล้องรอบลำคอเขาไว้แน่น  “คุณอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อน คนที่มาในคืนนี้คือคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องมีพิธีรีตรองมากมาย” วินนนี่ส่งเธอถึงในห้องน้ำ หยิบชุดนอนส่งให้เธอ  “ฉันทำเองได้ คุณออกไปดูข้างนอกดีกว่าค่ะ” เสียงเหนื่อยๆของเธอทำให้วินนี่ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง  “ ห้ามลืมทานยาก่อนอาหารครับ” นิทตี้รู้สึกทั้งเหนื่อยและเพลียนั่งพักร่างบนขอบอ่างอาบน้ำ ในใจเริ่มกังวล เราจะมองหน้าคุณหมอยังไง เธอคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมอาบน้ำ  

เสียงกดออดที่หน้าประตูดังขึ้น 2-3ครั้ง  อรวินหิ้วถุงอาหาร เครื่องดื่มพะรุงพะรังเต็มมือ  ยืนตะโกนเรียกชื่อวินนี่หน้าประตูบ้าน “ วินนี่ ออกมาช่วยพี่หน่อย “  แม่บ้านรีบวิ่งออกมา เปิดประตู ตามด้วยวินนี่ช่วยอีกแรง  “คืนนี้ผมเชิญ พี่อนุชกับพี่สะใภ้ และนางฟ้าน้อยๆมาด้วยครับ“

ภายในห้องนั่งเล่น อรวินดื่มเบียร์กับน้องชายคนสุดท้อง “พูดถึงเรื่องของพี่อนุช   พี่กลัวมาก  ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้บ้านแตกเป็นเสี่ยงๆ  คงมีหายนะผูกกับชะตาชีวิตพี่แน่นอน โดนไล่ออกจากบ้านทั้งหมด”   สายตาคมของวินนี่มองอผ่านบานกระจกใส่ของหน้าต่าง ทิวทัศน์ภายนอกไม่น่าสนใจเท่ากับความคิดของเขา  “สักวันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างต้องกลับมาดีเหมือนเดิมแน่นอนครับ”

ทันใดนั้นเสียงมือน้อยตบบานประตูใหญ่ โรซี่ตะโกนเรียกชื่อคุณอาดังลั่น ร่างน้อยกระโดดขึ้นเกาะบานประตู “ Vini Vini“ เด็กน้อยเรียกชื่อของเขาอย่างง่ายดาย วินนี่ได้ยินเสียงรีบเปิดประตูกว้าง  “ มาแล้ว คนเก่ง โรซี่ มานี่เลย มาให้วินนี่อุ้มหน่อย“  เขารวบตัวสาวน้อยกระโปรงสีชมพูขึ้นมาหอมแก้มหลายฟอดพร้อมโยนขึ้นสูง โรซี่หัวเราะเสียงใส กอดลำคออาหนุ่มแน่น  “ อามีอะไรให้หนูด้วย “  สุมนเข้ามาหานิทตี้ในห้องนอนพบว่าเธอนอนหลับสนิท สุมนจับชีพจรหญิงสาวก็ไม่รู้ตัว “ เธอเหนื่อยมากหรือเปล่า นอนหลับเหมือนเหนื่อยมา  หน้าซีดด้วยค่ะ “ สุมนเลื่อนแตะหน้าผาก ตัวเย็นเฉียบ วินนี่ถอนหายใจในความดื้อของเธอที่กลับมารีบทำขนมส่งไปโรงพยาบาล  “เธอคงเหนื่อยมากครับ วันนี้ทำขนมไม่ยอมนั่งพัก ผมห้ามก็ไม่ฟัง “

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น นิทตี้สะดุ้งตื่นขึ้น “ นอนต่อเถอะจ๊ะ พี่จะเฝ้าหนูเอง “ สุมนนั่งเฝ้า ห่มผ้าให้เธอ นั่งอ่านหนังสือนิตยสาร  คราวนี้แขกที่ทุกคนเฝ้ากังวลว่าจะปรากฏกายมาหรือเปล่า  คุณหมอหนุ่มยืนรออย่างเงียบ วินนี่เปิดประตูต้อนรับ  “ ว้าววว คุณหมอมาแล้ว “  ร่างสูงทั้งสองกอดทักทายกัน เดินเข้ามาพร้อมกัน ราชสำรวจภายในคอนโดฯหรูของวินนี่  “ คุณจัดบ้านสวยมากๆ น่าอยู่จริงๆ “  ราชทักทายพี่ชายทั้งสองของนักบินหนุ่ม เขาเดินรอบๆบริเวณภายในคอนโดฯ เหลือบมองเข้าในห้องนอนของนิทตี้  หญิงสาวนอนบนเตียงสีฟ้าอ่อน สีหน้าซีด ราชหยุดมองเมื่อพบสุมนนั่งเฝ้า เขาถามขึ้นทันที “สุมน เธอเป็นอะไร ทำไมสีหน้าของเธอซีดแบบนั้น “ น้ำเสียงของราช ทำให้ทุกคนตกใจ

นิทตี้ลืมตาขึ้น พบร่างของคุณหมอรูปหล่อ ยืนที่ปลายเตียงนอน “ คุณเจ็บหลังใช่ไหม หน้าซีดถึงขนาดนี้  คงยืนทำขนมหลังจากกลับมา   อืม...คุณต้องนอนพัก ผมเขียนตารางเวลาให้คุณแนบในซองเอกสารสีขาว “ สีหน้าของหมอเปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงทุ้มเหมือนไม่พอใจที่นิทตี้ไม่ฟังเขา วินนี่เข้ามาแทรก   “เธอหาวิธีขอโทษคุณหมอครับ อ้อนวอนผมให้เธอทำขนมไถ่บาป  ส่วนตารางเวลาผมติดไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วครับ“ วินนี่อธิบายให้คุณหมอเข้าใจเจตนาเธอ  นิทตี้ลุกนั่งนิ่งไม่ขยับ เมื่อราชหยิบซองยาส่งให้สุมนอ่านชื่อตัวยา เขากล่าวต่อ “ ผมคือหมอ เรื่องโดนคนไข้ต่อว่าหรือตำหนิ ผมถือว่าเป็นเรื่องปกติ ผมไม่โกรธคนไข้ แต่ถ้าคนไข้ไม่ทำตามที่ผมสั่ง ผมอาจจะยกเลิกการรักษาครั้งต่อไป“ แววตาของเธอเริ่มอ่อนโยน ได้แต่หลับตาลงไม่ต้องการโต้เถียงอะไร ราชสั่งต่อ “ ทานอาหารอ่อนๆ ตามด้วยยาชุดนี้ คุณไม่จำเป็นต้องออกไปนั่งกินเลี้ยง นอนพักเถอะครับ“  วินนี่นั่งลงข้างเธอ  “หน้าซีดแทบไม่สีเลือดแบบนี้ เป็นผมก็ปี๊ดใส่คุณเหมือนกันครับ” นิทตี้ยิ้มให้วินนี่ “ค่ะ ได้ยินเต็มสองหูแล้วค่ะ”

โรซี่วิ่งมาเกาะริมขอบเตียงนอน บิดตัวไปมา เงยหน้ายิ้มให้คุณหมอ ราชอดใจไม่อยู่ อุ้มหนูน้อยขึ้น มือคุณหมอจับแก้มตุ้ยๆ พูดเปรยๆเหมือนแหย่นิทตี้  “โตขึ้น ห้ามดื้อนะครับ หนูจะไม่น่ารักด้วยถ้ารั้นแบบไม่มีเหตุผล ห้ามซน ห้ามปีนป่ายขึ้นที่สูงครับ “  วินนี่นั่งฟังหัวเราะชอบใจ ลุกขึ้นชวนคุณหมอทันที “ดื่มเบียร์ไหมครับ คุณหมอ “ ราชพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องนอน คุณหมอราชทำหน้าเรียบเฉยหันกลับมามองดวงตาคู่สวยอีกครั้ง  นิทตี้เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยแต่เธอไม่โต้ตอบเขา

บรรยากาศภายนอกเริ่มครึกครื้นเมื่อผู้กองเดฟกับภาวนาเข้ามา ทั้งสองเข้ามาทักทายนิทตี้ก่อน  “ว่าไง นางฟ้าของผม ออกมานั่งเล่นข้างนอกดีกว่า นอนดูโทรทัศน์เหงานะครับ” สีหน้าน้อยใจที่อดร่วมสนุก แต่นึกถึงคำห้ามของราช  “ไม่ไรเป็นค่ะ ฉันรู้สึกเหนื่อยค่ะ” พูดจบเธอหันหน้าไปทางอื่น ผู้กองอมยิ้ม “ ถ้าอย่างนั้นผมยกเตียงนอนไปข้างนอกไหม”  นิทตี้ปาหมอนหนุนใบใหญ่ใส่หน้าของเดฟทันที  ภาวนาหัวเราะ “ผู้กองอย่ากวนประสาทฉัน”  ผู้กองเดฟวางหมอนไว้ที่เดิม  หมุนร่างจูงมือภาวนาออกไปทันที หันหน้ามากระซิบอีก  "เปลี่ยนใจเมื่อไรเรียกผมนะครับ"

ภายในห้องอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของชายหนุ่มที่มารวมตัวกัน โรซี่เริ่มงอแง หิวนม  คุณแม่สุมนอุ้มขึ้นเข้ามานอนเล่นข้างนิทตี้ ป้อนนมขวดให้ลูกสาว ที่ทั้งซน คุยไม่ได้ใจความกับนิทตี้   “ เลี้ยงง่ายไหมคะ “  นิทตี้รวบมือของโรซี่ไว้แน่น “ ก็ไม่ง่ายค่ะ เด็กกำลังหัดวิ่ง แต่สนุกมากจ๊ะ พ่อของเธอช่วยดูเธอในเวลากลางคืน พี่ก็ไม่ค่อยเหนื่อยมากจ๊ะ“ ภาวนาก้าวเข้ามาพร้อมถาดอาหารค่ำสำหรับนิทตี้  นิทตี้รู้สึกสดชื่นเมื่อเพื่อนสาวเล่าเรื่องเพื่อนครูที่โรงเรียนมีกิจกรรม และการแข่งขันกีฬาจะเริ่มในเดือนหน้า “ฉันจะกลับเข้าไปสอน คิดถึงเด็กๆมาก” ภาวนาพานิทตี้เข้าห้องน้ำ และป้อนยาหลังอาหาร “พวกคุณออกไปทานอาหารกันเถอะค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”