ความสะเพร่าทำเอาบุญเติมเจ็บตัวไม่น้อยเลยลูกเรือคนอื่นๆช่วยนำตัวของเขาขึ้นมาปฐมพยาบาลเบื้องต้นบนเรือ...อาการไม่มีอะไรน่าห่วงมาก
“เวลาทำงานห้ามใจลอยแบบนี้อีกรู้มั้ย?”
“ใช่ เอ็งลองคิดถึงคนที่รออยู่ที่ฝั่งบ้างสิวะเกิดมาตายกลางทะเลแบบนี้จะเป็อย่างไง พ่อแม่ลูกเมียของเอ็งจะอยู่ยังไงว่ะเ้าบุญ”หลายเสียงหลายสายแนะนำสั่งสอนต่างเป็บทเรียนที่แสนมีค่าของเด็กใหม่ทั้งนั้น
“ครับไต๋ก๋ง ต่อไปผมจะระวังตัวให้มากกว่านี้”ภาพเมืองใหญ่ คฤหาสน์หลังงามไหนจะภาพรถสปอร์ตหรูสีดำเงาโผล่เข้ามาในห้วงความคิดของชายหนุ่ม แต่มันเป็ภาพอะไรที่ไม่ค่อยชัดเจนเลยนี่สิ...บุญเติมจึงเลือกที่จะตัดมันทิ้งไปไม่เก็บเอามาคิดให้ปวดหัว
“ว่าแต่เอ็งแต่งงาน มีเมียมีลูกกับเขาหรือยังว่ะไอ้บุญ” นึกขึ้นมาได้ประวัติของคนเรือใหม่คนนี้ไต๋ก๋งยังรู้น้อยมากจริงๆ
“ยังครับ ผมเป็คนบนฝั่งแต่เพราะได้รับอุบัติเหตุนิดหน่อยเลยทำให้ต้องมาอยู่ที่นี่”
“อ่อ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าประมาท อย่าเพิ่งตายเสียล่ะยังหนุ่มยังแน่น หน้าตารึก็หล่ออย่างกับดารา...เสียดาย”
“ครับๆ” เื่นี้บุญเติมรู้ดีเขาจากโลกนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ความบาดหมางกับหญิงสาวในดวงใจก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขหากจากไป...คงตายตาไม่หลับ
เนื่องจากพ่อหนุ่มตังเกหน้ายังซีดๆไต๋ก๋งเรือจึงอนุญาตให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านทันทีที่เรือประมงเทียบท่าชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านก่อนเวลาที่นาลินจะเลิกงาน...โดยมีผู้ช่วยคนสำคัญของเขารอท่าอยู่แล้ว
“พ่อเสริม”
“นี่ไง...ข้าใจดีเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้เอ็งหมดแล้วไอ้บุญแต่เอ็งต้องสัญญาก่อนว่าหากนางมันยอมยกโทษให้เอ็งอย่าไปทำรุ่มร่ามโดยที่นางมันไม่ยินยอมอีกเด็ดขาดนะโว้ย” คนเป็พ่อหนอ ยังไงก็ห่วงใยสายเืของตัวเองมากกว่าอยู่ดี
“ครับผมสัญญาต่อไปจะไม่ให้เกิดเื่ทำนองนี้อีกแล้ว” หัวเด็ดตีนขาดก็ต้องข่มใจ
“ดีมาก เอ็งพิชิตใจลูกสาวข้าให้ได้เถอะข้าไม่รังเกียจเอ็งหรอก ขอแค่รักจริง ขยันทำงาน ทำให้ลูกสาวข้ามีความสุขข้าก็ให้ผ่านแล้วไอ้ว่าที่ลูกเขย” ตบบ่าอย่างเป็กันเอง
“ขอบคุณครับพ่อเสริม ผมสัญญาด้วยชีวิตว่าจะรักและทำให้น้องนางมีความสุขที่สุดให้ได้” แค่นี้ก็ชื่นใจจะแย่ว่าที่พ่อตาไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเป็คนสมองไม่ปกติ...จำอะไรในอดีตแทบไม่ได้เลย
พ่อเสริมกลับไปแล้วทิ้งข้าวของมากมายที่ท่านใจดีซื้อให้เขา...เพื่อง้อนาลินโดยเฉพาะตอนนี้บุญเติมที่อาบน้ำชำระกายเรียบร้อยก็กำลังนั่งมองตุ๊กตาคิตตี้สีชมพูตัวไม่เล็กตัวไม่ใหญ่
ตุ๊กตาเพียงตัวเดียวในบ้านด้วยความแปลกใจ
สิ่งนี้นะเหรอ?ที่จะใช้ง้อคนสำคัญของเขาได้...พ่อเสริมคงไม่หลอกกันหรอกน่ะ
เวลาค่อยๆผ่านไป
“นางกลับมาแล้วเหรอ? มาทานข้าวกันก่อนสิครับ”5 โมง 30 นาทีไม่ขาดไม่เกิน นาลินกลับมาถึงบ้านข้าวปลาอาหารอย่างดีถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วโดยชายหนุ่มตรงหน้าแต่เธอไม่มองหน้าเขาหรอกน่ะ...ไม่ทักทายสักคำด้วย
สาวน้อยรีบวางข้าวของลงและเบี่ยงกายเข้าไปในห้องน้ำชำระคราบเหงื่อไคลเพราะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน
“เฮ้อ!” บุญเติมใจแป้ว วันนี้ถ้าเธอไม่ยอมยกโทษหรือยอมคุยกับเขาบ้างล่ะก็...ได้อกแตกตายแน่นอน
ง้อผู้หญิงมันยากเย็นขนาดนี้เลยเหรอว่ะไม่เอาอีกแล้ว เขาไม่กล้าทำให้นาลินเคืองโกรธอีกแล้วคอยดูสิ
10 นาทีผ่านไปสาวน้อยก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าตัวใหม่ เธอเดินไปยังถุงพลาสติกสีใสที่หอบหิ้วมากจากด้านนอกบุญเติมเห็นชัดว่านั่นเป็ข้าวกล่องทำเอาเขาอ้าปากค้างเหวอ...รังเกียจพี่ขนาดนี้เลยเหรอน้องนาง
“นาง มาทานข้าวที่เตรียมไว้เถอะครับทั้งหมดนี่ไม่ใช่ฝีมือพี่หรอก แต่เป็พ่อเสริมจัดหามาให้เพราะหวังดีแต่ถ้านางไม่อยากทานร่วมกับพี่ เดี๋ยวพี่จะลงไปทานด้านล่างคนเดียวเอง” อย่าให้เ้าของบ้านต้องมาลำบาก ลำบนเพราะกาฝากอย่างเขาอีกเลย
แล้วเ้าตัวก็ทำอย่างที่พูดไว้นั้นจริงๆบุญเติมหอบจานสังกะสีของตัวเองลงไปใต้ถุนเรือน พร้อมใจที่เจ็บช้ำกลัดหนองเขาคงนั่งทานข้าวใต้ถุนบ้านไปเรื่อยๆ...รอเวลาให้ดึกหน่อย ให้แน่ใจว่าหญิงสาวในดวงใจหลับไปแล้วจากนั้นค่อยถึงตาที่เขาจะพักผ่อนบ้าง
ไม่อยากให้รำคาญสายตา รำคาญหูรำคาญใจของเธอเลย การกระทำของเขามันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง เธอไม่ได้รักได้ชอบอะไรมึงสักหน่อยไอ้บุญเติม
จำใส่สมองไว้บ้างสิ!
นาลินถึงกับสะอึกที่เห็นผู้ร่วมอาศัยเดินจากไปพี่บุญเติมเหมือนสมาชิกของครอบครัวเธอไปแล้วสาวน้อยนั่งทานข้าวอย่างฝืน...กลืนแทบไม่ลง เื่ทั้งหมดเกิดขึ้นในตอนที่เขาป่วยสะลืมสะลือไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ แต่กลายเป็ว่าหัวใจของเธอมันไม่รักดีเอง
มาถึงตอนนี้เ้าหล่อนก็ไม่มีหน้าไปมองเขาเธออยากขอโทษพี่บุญเติม...เธอไม่น่าแสดงกระทำออกไปแบบนั้นเลยความรู้สึกผิดกัดกินในใจแต่ทันใดนั้นสายตาเ้ากรรมหันไปปะทะกับอะไรบางอย่างสีชมพูที่อยู่ตรงที่นอนของเขา
“พี่คิตตี้” ตัวการ์ตูนที่นาลินชื่นชอบมาั้แ่จำความได้ตอนเด็กๆเคยคิดว่าอยากจะซื้อเป็ของตัวเองสักตัว แต่ด้วยสถานะทางการเงินของบ้านไม่สู้ดีเท่าไรเด็กน้อยในวันนั้นจึงไม่เคยเอ่ยปากขอผู้เป็พ่อหรือแม่เลยเลยสักครั้งเด็กหญิงนาลินทำได้แค่หันไปมอง ไปชื่นชมยามที่ตนเดินผ่านหน้าร้านของเล่นหน้าร้านตุ๊กตาก็สุขใจมากแล้ว
ตึง ตึง ตึง เวลาค่ำมืดบุญเติมเงยหน้ามองตามเสียงของคนที่ลงมาจากบันไดสาวน้อยในดวงใจที่กอดเ้าแมวชมพูอยู่ระหว่างอก
"นาง" เสียงของเขาราวคนลอยละเมอ
"พี่บุญทำอะไรอยู่คะ ทำไมยังไม่ขึ้นไปนอน"นาลินเองก็รอเขาอย่างระสับระส่าย จนไม่สามารถรอไหวเหมือนในตอนนี้
"นาง พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ทำอะไรแบบนั้นไม่ทำตัวน่ารังเกียจให้น้องไม่พอใจอีกแล้ว ฮืออย่าทำตัวเฉยชาแบบนี้กับพี่อีกเลยนะครับ"น้ำตาลูกผู้ชายคลอหนวยกับความผิดของตนเอง
"พี่บุญไม่ต้องขอโทษนางหรอก พี่ไม่ได้ผิดอะไรตอนนั้นพี่ป่วยพี่ไม่รู้ตัวนางเข้าใจดีค่ะ" หัวใจสาวสะท้านไหวกลายเป็ว่าไอ้อาการที่หล่อนไม่กล้าสู้หน้าเขาทำให้ชายหนุ่มคิดไปไกลอีกอย่างว่าเธอกำลังโกรธ ไม่พอใจอย่างนั้นหรอกเหรอ
"พี่คิตตี้สวยดีนะคะ นางขอบคุณค่ะ"สาวสวยไหว้ขอบคุณอ่อนช้อย เบี่ยงประเด็นไปจากเื่ดราม่าก่อนหน้า
"คะ ครับๆ แค่นางชอบพี่ก็ดีใจแล้ว"แค่น้องนางยกโทษและยอมพูดคุยกับเขาเหมือนเดิม...มันก็ดีหนักหนา
"ถ้าอย่างนั้นขึ้นบ้านได้แล้วค่ะข้างนอกมันหนาวเเถมยุงก็ชุม" น้องนางกล่าวยิ้มๆแค่นั้นก่อนเดินกอดเ้าขนนุ่มกลับขึ้นไป้าตามเดิมบุญเติมก็รีบสปริงตัวลุกขึ้นทันที...แล้วเดินตามฝ่ายหญิงไปต้อยๆ
ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างไสวเข้ามาในกระท่อมริมชายหาดนาลินนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว คงเหลือแต่ชายหนุ่มที่นอนให้หลับลงไม่ได้สายตาของเขาเฝ้ามองเพ่งพิจใบหน้าอ่อนเยาว์ของสาวเ้า ในอ้อมแขนกอดแมวสีชมพูแน่นจนมันเบนแต๊ดแต๋
“พี่บุญขอโทษนะครับ” เพราะความบ้าแท้ๆการกระทำของเขาไม่ต่างจากฉุดคร่าผู้หญิงคนหนึ่ง...คงใมากสินะ
“นางเอ๊ยเดี๋ยวเอ็งเอาผักพวกนี้ไปส่งร้านกิจนำชัยรุ่งเรืองพานิชย์หน่อยน่ะ” เนื่องด้วยบ้านเศรษฐีเกาะสีครามจะมีงานทำบุญใหญ่ จึงสั่งผักจำนวนมาก
“ค่ะเจ๊” เช้าวันนี้นาลินรับจ้างเข็นผักในตลาดเช้ามีพ่อค้าแม่ขายหลายคนไหว้วานใช้สอยไม่ขาด เข็นผัก เข็นผลไม้ ข้าวสารอาหารแห้งแต่ละครั้งได้เงิน ห้าบาท สิบบาท ยี่สิบบาท แต่พอหลายๆงานหลายๆเที่ยวรวมกันมันก็กลายเป็เงินไม่น้อยเลย
“เอาผักมาส่งจ๊ะ”
“มาๆ เข็นเอาไปวางไว้ข้างๆแท็งค์น้ำให้หมดเลยเอาเร็วๆ อย่าชักช้า” งานใหญ่อย่างนี้ ทุกอย่างทำแข่งกับเวลางานบุญที่เทียบเท่าว่าตอนเย็นจะเป็งานเลี้ยงประจำปีของคนทั้งเกาะก็ว่าได้
“นั่นใครว่ะ” หนุ่มใหญ่วัย 40ปี เ้าของกิจการร้านค้าแห่งนี้สอบถามขึ้นสายตาเ้าชู้ของเขาจ้องมองเด็กขนผักอย่างไม่วางตา
หน้าสวย ผิวใสแม้เป็ชาวเกาะภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่ กางเกงวอร์มสีดำมองปราดเดียวก็รู้เลยว่ามีความงามซ้อนอยู่...แต่จะงดงามมากน้อยเพียงใดเถ้าแก่ร้านก็อยากพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง
“เด็กส่งผักในตลาดครับเถ้าแก่ลูกสาวแท้ๆของไอ้เสริมบ้านข้างๆนี่ไงครับ” เศรษฐีนำชัยพยักหน้ารับรู้ความไม่คิดว่าคนขี้เหล้าขี้เมาจะมีลูกสาวสวยๆอีกคนเขาคิดว่านายเสริมกับนางมาลีมีลูกสาวคนเดียวอย่างน้องมิวคนงามคนเดียวเสียอีก
“สวยว่ะ กูอยากได้”
“เถ้าแก่จะเอาจริงๆเหรอครับ” ลูกน้องกลืนน้ำลายลงคอ
“เออสิวะ เคยพูดเล่นที่ไหนกัน”
“ใครพูดเล่นเหรอคะเฮีย” ภรรยาไม่สาวเดินอุ้มลูกชายวัยขวบเศษเข้ามาใกล้
“ก็ไอ้นี่น่ะสิ มัวแต่พูดเล่นอยู่ได้มีการมีงานเยอะแยะไม่ยอมไปทำ เอ้า! ยังยื่นนิ่งตาค้างอยู่อีก ไปไหนก็ไปสิวะ”นำชัยทำเสียงเข้มกลบเกลื่อน
“ครับๆ เถ้าแก่ ครับๆซ้อ” ลูกน้องวิ่งตีนแทบขวิดเ้านายของเขาเ้าชู้ แถมลื่นเป็ปลาไหลแบบนี้ไงเถ้าแก่เนี๊ยะถึงจับผิดไม่ได้สักที
ผักทุกอย่างถูกจัดวางอย่างดีทำให้แม่ครัวหลายคนหยิบใช้สอยโดยสะดวก
“ทำงานเสร็จแล้วเหรอน้อง” เขาสังเกตพฤติกรรมอยู่หลายนาทีแล้วสวย สวยจริงๆ
“ค่ะเถ้าแก่” เขาคือเ้าของกิจการใหญ่โตนาลินจำได้ดีตอนเด็กๆก็เคยติดตามมารดาเข้ามาในร้านแห่งนี้บ่อยๆ
“เอานี่จ๊ะ น้ำใจเล็กๆน้อยๆจากพี่” ถุงขนมน่าตาน่ารับประทานพร้อมซองสีขาวถูกส่งยื่นมาให้นาลินรับไว้ก่อนยกมือไหว้ท่วมหัว...เถ้าแก่ใจดีจังสาวน้อยที่ถูกจ้องแทบจะกลืนกินไม่มีทางรู้เลยว่า บนโลกนี้ของฟรีไม่มีในโลก
บุญเติมเดินจ้ำอ้าวเร็วๆกลับบ้านใน่เย็นหลังเลิกงานวันนี้เหมือนเช่นเคยที่เขาจะมีพวกกุ้ง หมึก ติดตัวเพื่อนำมาประกอบอาหารที่บ้าน
“พี่กลับมาแล้ว” แต่ก็ยังมาช้าว่าเธออยู่ดี
“พี่บุญอาบน้ำก่อนมั้ยคะ กลับมาเหนื่อยๆ”
“เดี๋ยวพี่ช่วยนางทำกับข้าวก่อนดีกว่า จะได้เสร็จเร็วๆ”เธอเองก็เหนื่อยมาไม่น้อยเหมือนกันนั่นแหละชายหนุ่มไม่อยากเอาเปรียบหรอกพ่อเสริมสอนเสมอว่ามาอยู่บ้านเขาแล้วอย่างนิ่งดูดายเด็ดขาดสองหนุ่มสาวร่วมด้วยช่วยกันไม่นาน ข้าวสวยร้อนๆแกงส้มชะอมกุ้งและหมึกทอดกระเทียมจึงออกมาน่าตาน่ารับประทานอย่างที่เห็น
“นี่ครับ ค่าแรงของพี่” เงินของเมื่อวานและส่วนที่ได้ในวันนี้บุญเติมหยิบยื่นให้หญิงสาวหลังผ่านมื้ออาหารมาด้วยกัน
“ทำไมพี่บุญไม่เก็บไว้ใช้เองล่ะคะ เอามาให้นางทำไม”เงิน 400 วันก่อนนาลินเองยังเก็บแยกไว้อย่างดี
“พี่ไม่มีความจำเป็ต้องใช้อะไรนี่ นางเก็บเอาไว้เถอะเผื่ออยากได้อะไรนะครับ”สายตาเว้าวอนของเขาทำให้นาลินหลบอย่างขวยเขินเพราะกลัวว่าหัวใจดวงน้อยของตนเองจะเตลิดไปไกลเหมือนอย่างคืนนั้น
เธอเก็บเงินให้เขาก็ได้คิดเสียว่าเป็ธนาคารของเขาก็แล้วกัน
“วันนี้นางก็ได้เงินพิเศษมาค่ะ ได้ขนมถุงนี้มาด้วย”
“ได้มาอย่างไงเหรอครับ?” บุญเติมคอยสอบถามเขาสร้างบรรยากาศเป็กันเองที่สุด เธอมีเื่สุขเื่ทุกข์เขาพร้อมเสมอที่จะรับฟังและคอยให้คำปรึกษา ให้กำลังใจ
“วันนี้นางเข็นผักไปส่งที่บ้านเถ้าแก่นำชัยมาค่ะเถ้าแก่ใจดีให้ขนมกับเงินมา”
“ใจดีจังเลยนะครับ แล้วได้เงินเท่าไรกันน่า” ดูเหมือนซองนั้น เ้าตัวยังไม่ได้แกะมันเลยด้วยซ้ำ
“จะได้กี่ร้อยกันหนา” เสียงใสบ่นพึมพรำจริงๆจะเงินมาก เงินน้อย นาลินไม่เกี่ยงหรอก
“นี่มัน...”
“ทำไมเงินเยอะแบบนี้ล่ะนาง” บุญเติมคว้ามานับด้วยตัวเองเขาไม่ได้ดีใจหรอกน่ะ...ใและแปลกใจมากกว่า
“นางก็ไม่รู้ค่ะ” บุญเติมมองหน้ากลายเป็ว่าแม่สาวน้อยของเขาหน้าซีดใยิ่งกว่าเขาอีกเงินหนึ่งหมื่นบาท...ราคาค่างวดคงสูงกว่าจำนวนผักที่ไปส่งอยู่หลายเท่าทีเดียว
เกิดอะไรขึ้น?
สองผู้ใหญ่แห่งประมุขบ้านพงษ์ไพบูลย์เกียรติคุณหญิงบัวแย้มกับบดินทรนั่งพิงพนักโซฟาหรูด้วยความหมดหวัง
“ผมครับ เื่นี้ผมผิดคนเดียว” น้ำตาลูกผู้ชายอย่างอัฐกรคลอหนวยถ้าเกิดเขาไม่ออกไอเดียจัดงานปาร์ตี้กลางเกาะ เื่น่าเศร้าของเพื่อนรักเพื่อนสนิท เพื่อนแท้ เพื่อนตายคงไม่เกิดขึ้นเช่นนี้แล้วไหนจะสองผู้ใหญ่ที่เขารักและเคารพท่านไม่ต่างจากคุณย่าและบิดาแท้ๆของตัวเองเบื้องหน้านี้อีกล่ะ
“ตาอัฐ อย่าโทษตัวเองเลยลูกตาบรู๊คหลานย่ามันบุญน้อย ฮือ ฮือ” เพราะแม้แต่ศพก็หาไม่เจอทั้งตำรวจ ทั้งนักสืบเอกชนค้นหาทั่วทั้งเกาะสีครามรวมถึงหมู่เกาะใกล้เคียงแล้วไม่มีอะไรที่จะเชื่อมโยงไปหาบดีศวรทายาทคนเดียวของบ้านพงศ์ไพบูลย์เกียรติได้เลย...หรือนี่ตระกูลของท่านจะสิ้นสุดลงแค่นี้
“ไม่ต้องโทษตัวเองนะตาอัฐ น้าเข้าใจว่าทุกอย่างมันเป็เพราะอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เื่ออกมาเป็แบบนี้หรอก” ท่านบดินทรทำใจได้ระดับหนึ่งแล้ว...ในที่สุดครอบครัวของเขาก็ไม่มีปาฏิหาริย์อยู่จริง
สูญเสียภรรยาสุดที่รักก็โศกเศร้ามากพออยู่แล้วเขายังจะต้องมาทนชะตากรรมแบบนี้อีกครั้ง
ตาบรู๊คลูกพ่อ พ่อขอให้ลูกไปสู่ภพภูมิที่ดีขึ้นดีขึ้นกว่าเดิมนะลูกรัก
นาลินพลิกตัวไปมาหลายรอบแล้วเ้าตุ๊กตาสีชมพูตัวโปรดก็ไม่ได้ช่วยให้เธอข่มตาหลับได้เลย
“นอนไม่หลับเหรอนาง”
“ค่ะพี่บุญ” เงินจำนวนนั้นมันมากเกินไปเกินที่จะรับเอาไว้ได้
“พรุ่งนี้พี่จะไปหาพ่อเสริมแล้วจะให้พ่อนำเงินทั้งหมดไปคืนเถ้าแก่นำชัย” ไม่ใช่แค่นาลินบุญเติมขบคิดวิธีการอยู่นานแล้วเช่นกัน
“พี่บุญ” นาลินเบิกตากว้างเธอคิดไม่ออกจริงๆว่าจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไรเกิดมาก็ไม่เคยอึดอัดใจเท่าครั้งนี้มาก่อน
“ไม่ต้องห่วงนะครับ พี่จะไปเป็เพื่อนพ่อเสริมเองทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” บุญเติมกล่าวเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเถ้าแก่คนนั้นจะมีทีท่าอย่างไร...แต่ชายหนุ่มคิดว่าสิ่งที่เขากำลังสงสัยคงไม่ผิดแผกแน่นอน
ไอ้ชีกอ...
ท่ามกลางแสงไฟหลากสีสันของผับดังใจกลางเมืองกรุงเหล่าผีเสื้อราตรีโบยบินไปตามทำนองเพลงแนวอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์อย่างเมามันส์ผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่งกำลังถูกจับตามองเป็ที่สุด
“ยายลิต้าฉันเห็นคุณโทนี่มองแก่ตาเป็มันมาหลายชั่วโมงแล้วนะย่ะ” ยัยเพื่อนคนนี้ทั้งสวยทั้งเก่ง ทั้งรวย เสน่ห์เหลือร้าย
“ฉันเห็นตั้งนานแล้วย่ะ” ั้แ่กลับจากเกาะทางภาคใต้ได้ร่วมๆหนึ่งอาทิตย์ชาลิตาเพิ่งออกจากบ้าน มาพักผ่อน ผ่อนคลายกับเพื่อนๆ คืนนี้เป็คืนแรกอยู่บ้านมาตั้งนาน...จนเธอเริ่มเบื่อ ความเสียใจที่คู่ตุนางันอย่างบดีศวรจากไปตลอดกาลก็เริ่มคลายความโศกเศร้าบ้างแล้วเขาช่างเป็หนุ่มที่สมบูรณ์แบบที่อายุสั้น
ชีวิตของเธอต้องก้าวไปต่อ...
“ร้ายนะแก ว่าแต่แกชอบเขามั้ย?” หนุ่มหล่อไฮโซคนที่เพื่อนสาวกล่าวถึงเพิ่งมีข่าวเลิกรากับนางร้ายชื่อดังไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง
“ถ้าชอบ แล้วมัวแต่นั่งดูก็ไม่ได้กินฉันหรอกย่ะ”ภาษีลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ั์อย่างชาลิตามีเยอะกว่าตระกูลเศรษฐีใหม่เป็ไหนๆถ้ารักกันจริงก็ต้องกล้าทุ่มให้เธอเห็นบ้างสิ ไม่ใช่มัวน่ะชะเง้อเเบบนี้
ว่าแล้วผีเสื้อสาวแสนสวยก็ชะม้ายมองภมรหนุ่มอย่างเชิญชวน
“ว้าวว เขาลุกมาแล้วว่ะ” กลุ่มสาวๆดี๊ด้ากันยกใหญ่เมื่อชายหนุ่มคนดังกล่าวก้าวเข้ามาหาเพื่อนสาวของพวกเธออย่างไม่ลังเล
และนอกจากแก็งค์สาวๆแล้วยังมีบรรดาชายหนุ่มอีกกลุ่มหนึ่งที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดั้แ่เริ่ม
“นั่นมันยัยลิต้า คนรักของไอ้บรู๊คนี้หว่า”
“ใช่แล้วว่ะ เื่เศร้าเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆนี่อะไร...มาปล่อยตัวร่านไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”
“มึงก็พูดเกินไป ช่างเถอะว่ะพวกเราอย่างไปใส่ใจผู้หญิงแบบนี้เลย”
“ช่างก็ได้เว้ยแต่กูขอถ่ายคลิปไปให้ไอ้อัฐดูหน่อยก็แล้วกันไอ้หมอนั้นมันเศร้าแทบเป็บ้าที่เพื่อนรักของมันจากไปกะทันหันแบบนี้” แล้วชายหนุ่มคนดังกล่าวก็บันทึกวีดิโอทุกช๊อตของคุณหนูชาลิตาและหนุ่มคนใหม่ส่งเข้าไปในกลุ่มไลน์เพื่อนๆตามที่พูดไว้จริงๆ
แล้วเช้าตรู่วันถัดมานาลินเคียงข้างด้วยบุญเติมก็หมายจะมุ่งหน้ามาหาผู้เป็บิดาที่บ้านในตลาด
“อ้าวนาง เ้าบุญ มาที่นี่พร้อมกันได้ยังไงว่ะ”นายเสริมเองก็ตั้งใจจะไปหาทั้งคู่ที่กระท่อมริมหายฝั่งกระโน้นอยู่พอดีแต่ดันมาเจอเข้ากลางตลาดแบบนี้เสียก่อน
ฉิบหายล่ะ พวกนักสืบพวกตำรวจนอกเครื่องแบบที่มาตามหาลูกชายเศรษฐีที่พลัดตกทะเลเมื่อหลายวันก่อนจะยังมีวนเวียนอยู่แถวนี้มั้ยหนา...นายเสริมชักจะเหงื่อแตก
เพราะแผนของเขาอาจมีล่ม
“ผมกับนางตั้งใจจะมาหาพ่อเสริมนั่นแหละครับมีเื่ร้อนใจอยากมาปรึกษา” บุญเติมกล่าวในเื่สำคัญ
“งั้นกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่าคุยกันในตลาดคงไม่สะดวก” ผู้คนก็ชักจะมองเขาและลูกสาวกับหนุ่มแปลกหน้าเป็ตาเดียวก็เคยสั่งหนักสั่งหนาว่าอย่ามาเผ่นผ่านในตลาด
ไม่มีเชื่อกันเลยสิ...ผับผ่า
“พ่อเสริม นั่นใครจ๊ะ?” ไม่ทันเสียแล้วเมื่อลูกเลี้ยงสาวสวยเข้ามาทักกลางตลาด นายเสริมเองแทบจะไมเกรนขึ้นสมองถ้าเขาไม่เผอิญไปเจอบุคคลหนึ่ง บุคคลที่จะช่วยชีวิตเขาได้
“ไต๋ก๋ง สวัสดีครับ” รีบกล่าวทักทายผู้หลักผู้ใหญ่ของเกาะชาวบ้านชาวเกาะสีครามให้การนับถือไต๋ก๋งเรือผู้นี้กันทั้งนั้น
“หวัดดีไอ้เสริมอ้าวนี่ไอ้บุญก็มาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” ทักทายพร้อมกันทีเดียวทั้งคู่
“ครับไต๋ก๋งพอดีผมเพิ่งไปบอกที่ท่าเรือว่าวันนี้ผมขอลามาทำธุระกับนางครับ” บุญเติมกล่าวอย่างเกรงใจ เขาเองก็เพิ่งทำงานได้ไม่กี่วันก็มีอันต้องลาหยุดเสียแล้ว
“เอาเถอะๆ ่นี้งานเรือก็ไม่ได้หนักอะไรข้าไม่ถือหรอก” ท่านกล่าวอย่างคนใจดีดูจากสีหน้าของหนุ่มสาวรุ่นลูกก็พอรู้ว่าคงเดือดเนื้อร้อนใจจริง
“พ่อเสริมจ๊ะ” หลังจากไต๋ก๋งเรือเดินผ่านไปมาลินีที่ยังไม่ได้คำตอบก็เรียกบิดาเลี้ยงอีกครั้ง เธอพอจะรู้แล้วล่ะว่าหนุ่มรูปนามคนนี้เป็เด็กเรือของไต๋ก๋งน่ะ
“นี่น่ะไอ้บุญเติมเป็คนฝั่งกระนู้นมาทำงานกับไต๋ก๋งได้สักพักแล้วล่ะเอ็งอยากจะรู้อะไรอีกมั้ยนังมิว” นอกจากเสริมจะพูดให้ลูกเลี้ยงได้ยินแล้วเขายังกล่าวสะเสียงดัง ให้บรรดาพ่อค้าแม่ขายที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงได้ยินตามกันด้วย
ถือเสียว่าเป็การเปิดตัวลูกเขยในที่สาธารณะชนอย่างเป็ทางการก็แล้วกันต่อไปนี้เ้าบุญเติมจะกลายเป็คนมีตัวตนสำหรับในพื้นที่เสียที
“อ่อหรือจ๊ะ พี่บุญเติมฉันชื่อน้องมิวนะจ๊ะเป็ลูกสาวอีกคนของพ่อเสริมจ๊ะพี่” สเปคเลยล่ะ สูง ยาวเข่าดี เบ้าหน้าหล่อเหลา ผิวพรรณที่มองเห็นนอกร่มผ้าก็กลางๆ ไม่ขาวจัดไม่เข้มจัดเหมือนชาวเกาะที่เห็นได้ทั่วไป
มาลินีชอบ ชอบผู้ชายตรงหน้าเหลือเกิน
“ครับ ครับ” บุญเติมถึงกับไปไม่เป็เขาดูออกว่าเธอคนนั้นมีใจให้ แต่ผู้หญิงอะไร เจอกันครั้งแรกก็รุกหนักเขาเสียแล้ว...ไม่ผ่าน
สู้น้องนางของเขาไม่ได้สักครึ่ง
“พอๆ แยกย้ายกันก่อน เ้าบุญ นางไหนบอกว่ามีธุระสำคัญคุยกับพ่อ ไปสิวะไปคุยเื่สำคัญกันก่อน”
“ค่ะ/ครับ” หนุ่มสาวตอบพร้อมเพรียงนายเสริมเองรีบเดินนำจากกลางตลาดโดยเร็วไว ไม่ปล่อยให้ลูกเลี้ยงสาวหรือคนอื่นๆได้ถามไถ่อะไรไปมากกว่านี้
"อะไรนะ 10,000 บาทเลยเหรอว่ะ?"พอได้ยินเงินจำนวนเยอะอย่างนั้น ไอ้เถ้าเเก่ชีกอมันคงหวังจะเคลมลูกสาวของเขาละซิเนื่องจากเป็ผู้ชายเหมือนกันนายเสริมคนนี้รับรู้เกียรติศัพท์ความเ้าชู้ของมันดีถ้าเป็เมื่อก่อนนายเสริมอาจจะมีอาการลังเลใจบ้างแต่พอเปรียบเทียบให้นาลินได้คู่กับไอ้หนุ่มลูกเศรษฐี คงภาษีดีกว่าและมีความสุขกว่าการไปเป็เมียน้อย เมียเก็บ ของได้เถ้าเเก่นำชัยนั่นเป็ไหนๆ
"พ่อจะเอาอย่างไรต่อไปดีคะ" นั่นไง ดูง่ายดูออก ลูกสาวคนเดียวเป็ทุกข์กับเื่นี้ไม่น้อย
"ผมจะเอาเงินจำนวนนี้ไปคืนเถ้าเเก่ครับพ่อเสริม"บุญเติมกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยวเเละกล้าหาญ นาลินทุกข์ใจ เขาเองทุกข์ใจยิ่งกว่า
"พวกเอ็งทั้งคู่ไม่ต้องห่วงอยู่ด้วยกันก็ดูแลกันดีๆ ส่วนเงินพวกนี้พ่อจะเป็คนเอาไปคืนมันเอง" ความใจเด็ดของว่าที่ลูกเขยที่เเสดงออกมาทำให้คนเป็พ่อยิ่งมั่นใจ ยิ่งภูมิใจที่คิดฝากฝังลูกสาวคนเดียวให้มันดูแลในอนาคต สำหรับไอ้คนเ้าเล่ห์อย่างเถ้าเเก่ใหญ่เเห่งเกาะสีครามต้องเจอกับไอ้เสริมคนนี้...มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ
คล้อยหลังนายเสริมไปไม่นานกระท่อมริมหาดก็ต้องต้อนรับสมาชิกใหม่ที่มาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายหนึ่งคือมาลินี ส่วนผู้ชายอีกคนคือลูกน้องคนสนิทของเถ้าแก่นำชัยเขาเดินหอบหิ้วข้าวของมากำนัลพะรุงพรังไปหมด
“หนูนาง นี่จ๊ะเถ้าแก่ให้พี่นำของมาให้ขอบคุณที่หนูช่วยเหลืองานเมื่อวานนี้” ของกินเอย เสื้อผ้ารองเท้าเอย มันมากมายจนผู้รับรู้สึกกระอักกระอวน
“แต่เมื่อวานนางไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเอาผักที่เจ๊ว่าจ้างไปส่งเลยนะจ๊ะ”ซึ่งนั่นมันคือหน้าที่ความรับผิดชอบของลูกจ้างอย่างนาลินอยู่แล้ว
“พวกเราขอขอบคุณในน้ำใจของเถ้าแก่นะครับแต่นางกับผมคงรับไว้ไม่ได้หรอกครับพี่ ผมว่าพี่นำกลับไปเถอะ” บุญเติมที่เข้ามากล่าวอย่างสุภาพ
“แล้วเอ็งเป็ใครว่ะ มายุ่งอะไรด้วย” ไอ้หนุ่มหน้าตาไปวัดไปวาได้คนนี้มันเป็ใคร ที่แน่ๆมันไม่ใช่ชาวเกาะสีครามอย่างแน่นอน
“คนนี้พี่บุญเติมเป็คนบนแผ่นดินใหญ่มาทำงานกับไต๋ก๋งได้สักพักแล้ว” มาลินีเองที่เป็ฝ่ายเจื้อยแจ๋วเล่าความตามที่ได้ยินมา
“อ่อ ที่แท้เด็กของไต๋ก๋งนี่เองเป็เด็กเรือก็ไปหาปลา หากุ้ง กลางทะเลโน้นสิโว้ยมายุ่งวุ่นวายเื่ของคนอื่นทำไม” คนของไต๋ก๋งก็ไม่กลัวหรอกโว้ย
“คนอื่นที่ไหนกันครับพี่ น้องนางเป็แฟนผมพี่จะให้ผมทนดูผู้ชายคนอื่นมายุ่งวุ่นวายกับคนรักของตัวเองได้อย่างไง”
“พี่บุญเติม/พี่บุญเติม” ฟากนาลินขานเสียงอ่อยแต่มาลินีกลับเสียงแหลมปรี๊ดด้วยไม่คาดว่าหนุ่มที่หมายปองตรงหน้า จะมีเ้าของแล้ว
แล้วไม่ใช่ใครที่ไหน...นาลินหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่เธอไม่ชอบขี้หน้ามากที่สุดในโลกนั่นเอง
“เอ็งพูดว่าอะไรนะ” ลูกน้องเถ้าแก่นำชัยช๊อค เพราะรู้ความมาจากหลายๆคนว่า บุตรสาวของนายเสริมคนนี้มีความประพฤติเรียบร้อยกิริยามารยาทงดงาม โสดสนิทเรียกได้ว่าหาตัวจับยาก ถ้าไม่ติดตรงที่ว่ายากจนแร้นแค้นหัวกระไดคงไม่แห้งแบบทุกวันนี้
“ทุกคนได้ยินไม่ผิดหรอกครับ ผมกับนางเราเป็แฟนกันและเราก็อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยกันนอนด้วยกันทุกคืน แล้วอีกอย่าง...”
“พอ พอ พอ โธ่เอ้ย ไอ้เรานึกว่าจะเป็คนดี โสด ซิงที่แท้ก็...” ลูกน้องคนสนิทรีบขนข้าวของดีๆกลับไปอย่างรวดเร็วเขาต้องนำความเื่นี้ไปบอกกล่าวเถ้าแก่ใหญ่โดยเร็วที่สุด...ผลไม้ที่เ้านายหมายปองผลนี้
โดนหนอนมันเจาะเสียแล้ว
ตามคาด...ทันทีที่นายเสริมก้าวเท้าเข้าไปในร้านพานิชย์ใหญ่โตกลางตลาดเถ้าแก่ที่ตนรู้จักดีอยู่แล้วก็เดินมาหาด้วยความนอบน้อมผิดวิสัย
“พี่เสริมมาถึงร้านอยากได้อะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าครับ?” เมื่อก่อนก็คิดว่าเป็คนธรรมดาทั่วไปแต่อยู่ๆ นำชัยก็รู้ว่าหนุ่มสูงวัยกว่านิดหน่อยคนนี้มีลูกสาวสวยน่าหมายปองมิใช่น้อย
“เปล่าหรอกเถ้าแก่นำชัยเพียงแต่ผมเอานี่มาคืนเถ้าแก่ครับ” เสริมกล่าวอย่างใจเย็นนำชัยได้เห็นซองที่คุ้นตาก็เริ่มแปลกใจ เงินจำนวนไม่ใช่น้อย...จะเอามาคืนเขาทำไมคนจนๆแบบพวกนี้ควรจะยินดีจนเนื้อเต้นสิถึงจะถูก
“มันน้อยไปเหรอพี่เสริม หนูนางจึงให้พี่มาคืนผมเนี่ย”เขาพร้อมเปย์หนักกว่านี้
“มันมากไปด้วยซ้ำครับเถ้าแก่ แต่ไอ้นางมันไม่สบายใจแล้วเออ...เออผัวมันเองก็ไม่สบายใจด้วยครับ” ข้าขออ้างชื่อเอ็งหน่อยเถอะนะไอ้บุญเติมถึงอย่างไรเสียชาวเกาะหลายคนก็เริ่มรู้จักเอ็งแล้วนี่
“ผัวเหรอ ใครผัวใคร” น้ำเสียงไม่ได้สุภาพอีกแล้วมันฟังดูกระด้างน่าใ
“ก็ผัวไอ้นาง ลูกเขยผมนั่นแหละเถ้าแก่เงินตั้งเยอะอยู่ๆจะมอบให้เป็สินน้ำใจทำไมกัน” ถ้าไม่ได้หวังเื่ลามกจริงๆ
“พี่เสริมไม่ได้อำผมเล่นใช่มั้ย?”
“ใครอำใครเหรอเฮีย?” เสียงดังของเถ้าแก่เนี้ยะพร้อมด้วยลูกชายเดินออกมาจากหลังบ้าน
“เออ...เออ” ติดอ่างถึงกับไปต่อไม่เป็ในสถานการณ์ขับขันอย่างนี้
“ไม่มีอะไรสำคัญหรอกเจ๊ ขอตัวก่อนแล้วกัน” หน๋อย...มีเมียแล้ว ลูกก็มีแล้วด้วย ก็ไม่คิดจะเว้นนาลินอายุรุ่นราวคราวลูกแกได้เลยน่ะ...ไอ้เฒ่าหัวงู
ปัญหาส่วนนี้เคลียร์แล้ว...ตอนนี้ก็เหลือเเค่ทำให้เื่ที่เขาได้กุขึ้นมา
กลายเป็จริง ในเร็ววัน
4K
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)
