ราชันย์ซอมบี้ของฉันยังมีหัวใจ My Zombie King Still Has a Heart

โลกเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ แรงสั่นสะเทือนจาก GENESIS NODE ไม่ได้เป็นแค่แรงกายภาพอีกต่อไป แต่กลายเป็น “แรงกดดันเชิงข้อมูล” ที่แทรกซึมเข้าไปในทุกชีวิต

หลินเยว่เห็นภาพโลกซ้อนทับกันหลายชั้นในคราวเดียว—เมือง ป่า ทะเล ซากอารยธรรม และเส้นใยแสงสีฟ้าที่เชื่อมทุกสิ่งเข้าด้วยกันเหมือนเครือข่ายประสาทของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์

[WORLD GRID: 91% SYNCHRONIZED]

เสียงระบบดังในหัวเธอ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนอีกต่อไป แต่มันเหมือน “ความคิดของโลก” ที่กำลังพยายามจะครอบงำ หลินเยว่กัดฟันแน่น “นี่มันไม่ใช่ระบบช่วยเหลือ… มันคือการควบคุม”

อีกด้านหนึ่ง อีธานยืนมองแสงที่พุ่งขึ้นจากโหนดด้วยสายตาสงบผิดปกติ เขาไม่ได้ตกใจ ไม่ได้ตื่นเต้น เหมือนทุกอย่างอยู่ในแผนตั้งแต่แรก “ในที่สุด…” เขาพึมพำ “มันก็เลือกทางของมันเอง”

ดร.เซลีนหันขวับไปมองเขา “คุณตั้งใจให้มันถึงจุดนี้ตั้งแต่แรกใช่ไหม?”

อีธานไม่ตอบทันที เขาเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย “Genesis ไม่เคยเป็นเครื่องมือของมนุษย์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มันเป็นกระจกสะท้อนวิวัฒนาการ”

เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นอีกครั้ง โหนดหลักเริ่ม “เปิดแกนกลาง” พื้นโถงใต้ดินแตกออกเป็นวงกลม เผยให้เห็นแกนพลังงานที่หมุนวนเหมือนดวงดาวที่ถูกขังไว้ หลินเยว่ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

[WARNING: CORE WILL OVERRIDE USER AUTHORITY]

“ไม่…” เธอกำมือแน่น “ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น”

ทันใดนั้น ภาพของอาร์คก็พุ่งเข้ามาในจิตเธอ ความรู้สึกของเขาไม่ใช่คำพูด แต่เป็น “แรงยืนยัน”—ยังอยู่ตรงนี้ ยังไม่ไปไหน

หลินเยว่หายใจแรงขึ้น “อาร์ค… ถ้านายยังอยู่ข้างฉัน…” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “งั้นฉันก็จะไม่ยอมให้โลกนี้ถูกเขียนใหม่ตามใจใคร”

ระบบในตัวเธอสั่นแรงขึ้น

[USER WILL DETECTED]

[CORE RESPONSE OVERRIDE INITIATED]

แสงสีฟ้าปะทะกับแสงสีทองกลางโถงใต้ดิน เหมือนสองเจตจำนงกำลังชนกันโดยตรง—เจตจำนงของระบบที่ต้องการควบคุม กับเจตจำนงของมนุษย์ที่ปฏิเสธการถูกกำหนด

ด้านบนสนามรบ พื้นดินแตกออกเป็นเส้นลึกยิ่งขึ้น อาร์คยืนอยู่ท่ามกลางแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที พลังสีทองจากโลกด้านล่างเริ่ม “ไหลขึ้นมา” ผ่านร่างเขา ราวกับมันกำลังเลือกเขาเป็นส่วนหนึ่งของระบบใหม่

โซลมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขึ้น “มันกำลังเลือกผู้สืบทอด…” เขาพึมพำ “ไม่ใช่ฉัน… ไม่ใช่อีธาน… แต่เป็นพวกเขา”

อาร์คกำหมัดแน่น “ฉันไม่ใช่ผู้สืบทอดของใคร” เสียงของเขาดังขึ้นผ่านสนามรบทั้งหมด “ฉันคือคนที่เลือกเส้นทางนี้เอง”

พลังสีดำแดงระเบิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันไม่ใช่การต่อต้าน มันคือ “การยืนยันตัวตน” ที่เด็ดเดี่ยว แสงสองสีปะทะกันกลางอากาศ และในเสี้ยววินาทีนั้น GENESIS NODE หยุดนิ่ง เหมือนโลกกำลัง “รอคำตอบสุดท้าย” คำตอบว่าจะให้ใครเป็นผู้กำหนดวิวัฒนาการของมนุษย์—ระบบ หรือเจตจำนงอิสระของสิ่งมีชีวิตที่มันสร้างขึ้นมา