จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 31 หลิวอาสุ่ยสุดยอดจริงๆ

หลังทานอาหารเสร็จ เย่เฟิงเป่าพลังปราณออกมา ส่งไปยังขาทั้งสองข้างของซ่งเสี่ยวจวน

ขาที่เดิมทีขยับไม่ได้ กลับขยับได้เล็กน้อย

ทำให้หลิวอาสุ่ยและซ่งเสี่ยวจวนตกตะลึง จากนั้นทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกัน ร้องไห้ด้วยความปิติ

เย่เฟิงบอกซ่งเสี่ยวจวนให้พักผ่อนให้ดี เขาจะกลับมาทำการรักษาให้ในครั้งต่อไป คาดว่าอีกไม่กี่ครั้งซ่งเสี่ยวจวนก็จะหายเป็นปกติ

จากนั้นเย่เฟิงก็ลุกขึ้นกล่าวลา

หลิวอาสุ่ยส่งเย่เฟิงกลับด้วยความเคารพ

“เย่เฟิง วางใจได้ เรื่องของหลิวเฉวียนเกิน ไว้ใจฉันได้เลย ฉันจะจัดการพวกมันเอง” หลิวอาสุ่ยพูดด้วยความมั่นใจ

“พี่หลิว ผมได้ยินพี่สะใภ้บอกว่าพี่แอบลับมีดอยู่ ผมไม่ได้บอกให้พี่ไปฆ่าใครนะ จริงๆ แล้วมีหลายวิธีในการจัดการพวกนั้น ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงขนาดนั้น 

อีกอย่างขาของพี่สะใภ้ก็จะกลับมาเดินได้ในไม่ช้า พี่จะต้องติดคุกในตอนที่พี่สะใภ้หายดีแล้วเหรอ?” 

เย่เฟิงเตือนหลิวอาสุ่ย เขาเป็นห่วงว่าหลิวอาสุ่ยจะทำเรื่องโง่ๆ ซึ่งจะเป็นความผิดของเขา

หลิวอาสุ่ยเกาหัวแล้วหัวเราะเบาๆ 

“ฉันไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนันหรอกนะ ฉันไม่ได้โง่ ที่ฉันลับมีดไว้ก็เพื่อเตรียมเข้าป่าล่าสัตว์ ไม่ใช่เพื่อหลิวเฉวียนเกิน สำหรับคนแบบนี้ ไม่คุ้มที่จะทำแบบนั้น และฉันมีวิธีจัดการอยู่แล้ว”

“ตกลง ถ้าพี่พูดแบบนี้ ผมก็วางใจแล้ว ฮ่าๆๆ!”

เห็นได้ชัดว่าหลิวอาสุ่ยมีแผนสำหรับเรื่องของหลิวเฉวียนเกินแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ เย่เฟิงก็ไม่ต้องไปยุ่งยากเอง

เป็นแบบนี้ก็ดี

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมกลับก่อนนะครับ”

“เดินทางปลอดภัย”

หลิวอาสุ่ยมองเย่เฟิงเดินจากไป เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขามีความสุขมาก

ช่วงเวลาต่อมา เย่เฟิงก็ยังคงทำธุระของตัวเองต่อไป ส่วนหลิวเฉวียนเกินก็ยังคงปิดล้อมอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน

ในที่สุด ผลผลิตสัตว์น้ำและแตงโมของเย่เฟิงก็ออกผล เขาโทรหาเจิ้งไคเฟิ่งทันทีเพื่อให้มารับของ

จริงๆ แล้วเจิ้งไคเฟิ่งก็รอโทรศัพท์จากเย่เฟิงอยู่ตลอด เพราะแตงโมสายพันธุ์โบราณของเย่เฟิงขายดีมาก จนตอนนี้เขาผลิตไม่ทันความต้องการของลูกค้า

รวมถึงสัตว์น้ำด้วย นับตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่รับปลามาสี่ถึงห้าร้อยตัว ก็มีพ่อค้าหลายรายเร่งให้เขาส่งของเพิ่ม จนเกือบจะมาตามถึงบ้านเขาแล้ว

ดังนั้น เขาจึงรอคอยโทรศัพท์จากเย่เฟิงอย่างใจจดใจจ่อ

พอเย่เฟิงโทรมา เจิ้งไคเฟิ่งก็รีบให้คนออกเดินทางทันที แม้แต่ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน

แต่เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าหมู่บ้านชิงซาน พวกเขาก็ต้องหยุดลง เพราะเข้าไปไม่ได้

“ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น?” เจิ้งไคเฟิ่งมองไปข้างหน้าด้วยความสงสัย

“เถ้าแก่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทางข้างหน้าถูกปิด และยังมีคนจากหมู่บ้านชิงซานเฝ้าอยู่ด้วย” ลูกน้องของเจิ้งไคเฟิ่งวิ่งมาบอก

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“พวกเขาบอกว่าให้เรากลับไป ไม่ว่าใครมาก็ห้ามเข้าหมู่บ้าน”

“เล่นบ้าอะไรกันเนี่ย?”

เจิ้งไคเฟิ่งเริ่มหงุดหงิด เขาตั้งใจจะโทรหาเย่เฟิงทันทีเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังไม่ทันได้โทรออก ข้างหน้าก็เหมือนจะเกิดการทะเลาะวิวาทกัน 

แต่ไม่ใช่คนของเขาทะเลาะกับคนในหมู่บ้านชิงซาน แต่เป็นคนในหมู่บ้านชิงซานทะเลาะกันเอง

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเย่เฟิงโทรหาเจิ้งไคเฟิ่งแล้ว ก็อุ้มเสียวเสี่ยว พร้อมกับจูงมือเฉินซู่ซู่วิ่งไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

“เย่เฟิง พาเรามาที่นี่ทำไม?”

“นั่งก่อน เดี๋ยวจะมีละครสนุกๆ ให้ดู!”

เย่เฟิงยังเตรียมเก้าอี้เล็กๆ มาสองตัว นั่งที่ทางเข้าหมู่บ้านพลางแทะเมล็ดแตงโม มองดูชาวบ้านที่ปิดล้อมถนนอยู่ข้างหน้า ชาวบ้านกลุ่มนี้มีผู้นำคือหลิวเฉวียนเกิน

“ละครสนุกๆ อะไรเหรอ?” เฉินซู่ซู่สงสัย แต่ในใจก็เดาได้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับหลิวเฉวียนเกินคนนั้น

“เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง!”

เย่เฟิงมองไปไกลๆ เขาเห็นรถบรรทุกมาแล้ว น่าจะเป็นคนของเจิ้งไคเฟิ่ง

ในตอนนั้นเอง ก็มีกลุ่มคนวิ่งออกมาจากหมู่บ้าน คนที่นำหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือหลิวอาสุ่ยนั่นเอง

“ละครเริ่มแล้ว!”

เย่เฟิงเห็นหลิวอาสุ่ยพาคนมาหลายสิบคน ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าหลิวอาสุ่ยจะหาคนมาช่วยได้มากขนาดนี้ แต่แบบนี้ก็ยิ่งดี

“หลบไปให้หมด!”

“ไอ้อ้วนหลิว แกคิดจะทำอะไร?”

“ทำอะไรน่ะเหรอ ก็พวกแกเล่นปิดทางเข้าหมู่บ้านมานานหลายวันแล้ว ยังจะให้คนอื่นออกไปอีกไหม คิดว่าหมู่บ้านชิงซานเป็นของพวกแกคนเดียวรึไง!”

“ใช่ พี่สุ่ยพูดถูก!”

พอหลิวเฉวียนเกินเห็นว่าคนที่มาก็คือหลิวอาสุ่ย ก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที แถมยังถอยหลังไปด้วย เห็นได้ชัดว่าเขากลัวหลิวอาสุ่ยจริงๆ

ทำไงได้ ครั้งที่แล้วเขาถูกหลิวอาสุ่ยถือมีดไล่ฟันไปทั่วหมู่บ้าน ถ้าไม่ใช่ชาวบ้านช่วยกันห้ามไว้ เขาคงตายไปแล้ว 

ดังนั้นหลังจากนั้นเป็นต้นมา พอเห็นหลิวอาสุ่ยเขาก็จะเดินเลี่ยง ไม่กล้าเผชิญหน้าด้วย

เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้สร้างบาดแผลในใจให้กับเขาแล้ว

“ลุงเฉวียนเกิน อย่าหลบสิ ออกมาพูดอะไรหน่อย!”

ชาวบ้านที่ขวางหลิวอาสุ่ยอยู่ ส่วนใหญ่เป็นคนที่หลิวเฉวียนเกินเรียกมา ดังนั้นหลิวเฉวียนเกินจึงเป็นศูนย์รวมจิตใจของพวกเขา 

และพวกเขาก็รู้ว่าหลิวเฉวียนเกินมีจ้าวต้าเฮยหนุนหลังอยู่ ถ้าไม่มีที่พึ่ง พวกเขาก็คงไม่กล้าออกมาสร้างความวุ่นวายแบบนี้

หลิวเฉวียนเกินถูกผลักออกมา ก็ได้แต่ด่าในใจพวกแกเองก็มีปาก ทำไมไม่พูดเอง ทำไมต้องผลักฉันออกมาด้วย

หลิวอาสุ่ยจ้องมองหลิวเฉวียนเกินอย่างเย็นชา

ภายใต้สายตาของหลิวอาสุ่ย ผมบนหัวของหลิวเฉวียนเกินแทบจะตั้ง แต่ก็ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “อา น้องอาสุ่ย เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างชาวบ้านกับเย่เฟิง พวกนายอย่ายุ่งเลยจะดีกว่า”

“เหอะ หลิวเฉวียนเกิน ตาแก่ขี้โกง ยังไม่ได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านอีกเหรอ?” หลิวอาสุ่ยพูดเยาะเย้ย

“หลิวอาสุ่ย อย่าเที่ยวดูถูกคนมั่วๆ ฉันจะบอกอะไรให้นะ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจ้าวต้าเฮย นายอย่ายุ่งดีกว่า ไม่งั้นนายจะซวยไปด้วย”

ตอนที่พูดชื่อจ้าวต้าเฮย เสียงของหลิวเฉวียนเกินเบาลงอย่างเห็นได้ชัด และพูดตอนที่อยู่ใกล้หลิวอาสุ่ยมากเท่านั้น

หลิวอาสุ่ยเตะจ้าวเฉวียนเกินออกไป 

“ฉันไม่สนว่าแกจะเกี่ยวข้องกับใคร วันนี้ฉันจะเปิดทาง ใครกล้าขวางฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

พูดจบ หลิวอาสุ่ยก็หยิบมีดทำครัวที่ลับจนคมกริบออกมา

พอเห็นหลิวอาสุ่ยหยิบมีดออกมา หลิวเฉวียนเกินก็ตกใจแทบฉี่ราด รีบหลบไปข้างหลังชาวบ้านที่มาด้วยทันที

 “หลิวอาสุ่ย อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ ถ้านายกล้าทำอะไร ตำรวจจะไม่ปล่อยนายไว้แน่”

“ถุย! คนขี้ขลาดแบบแกเนี่ยนะจะทำอะไรฉันได้ หลบไปให้หมด!”

หลิวอาสุ่ยพาคนเดินไปข้างหน้า หลิวเฉวียนเกินและพวกก็ถอยไปเรื่อยๆ

“ฉันบอกให้พวกแกหลบไป ไม่ได้ยินรึไง?” สายตาของหลิวอาสุ่ยดุร้ายขึ้น

ต้องบอกว่าพอเขาเปลี่ยนสีหน้า ก็ดูน่ากลัวจริงๆ 

และชาวบ้านก็รู้ว่า ถึงแม้ว่าหลิวอาสุ่ยจะดูซื่อๆ บื้อๆ ในวันธรรมดา แต่ถ้าเอาจริงขึ้นมา ก็เหมือนหมาบ้าไม่มีผิด 

โดยเฉพาะหลิวเฉวียนเกินที่รู้ซึ้งถึงเรื่องนี้ดีที่สุด

ฉับ! ฉับ!

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดดูเหมือนจะถูกหลิวอาสุ่ยขู่จนกลัว รีบวิ่งไปหลบข้างหลังกันหมด ส่วนหลิวเฉวียนเกินที่เดิมทีหลบอยู่ข้างหลังพวกนั้น ก็ถูกผลักออกมาอยู่ข้างหน้าสุด และต้องเผชิญหน้ากับหลิวอาสุ่ยอีกครั้ง

หลิวอาสุ่ยไม่เกรงใจหลิวเฉวียนเกิน เตะเข้าที่ตัวเขาเต็มๆ

หลิวเฉวียนเกินล้มลงกับพื้นก็เริ่มร้องเสียงดัง “ทำร้ายคนแล้ว ทำร้ายคนแล้ว ขาฉันหัก ใครก็ได้ช่วยด้วย…”

“ร้องหาแม่แกเหรอ หลิวเฉวียนเกิน ฉันจะบอกอะไรให้นะ ค่าเนื้อที่แกติดฉันไว้จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้ใช้คืน 

วันนี้ถึงฉันจะทำให้แกพิการ ก็มีเหตุผลที่จะอธิบายได้ ถ้าแกยังไม่รีบไสหัวไป ฉันก็จะไม่เกรงใจอีก!”

หลิวอาสุ่ยถือมีดเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

หลิวเฉวียนเกินกลัวจนแทบขาดใจ ร้องเสียงหลง “แม่จ๋า หลิวอาสุ่ยบ้าไปแล้ว ช่วยด้วย…”

ระหว่างที่ร้อง เขาก็กลิ้งหนีไป โดยที่ไม่มีทีท่าว่าขาจะหักเลยแม้แต่น้อย

พอเห็นหลิวเฉวียนเกินหนีไป คนที่เหลือไม่มีผู้นำ ก็พากันแตกฮือ เพราะหลิวอาสุ่ยไม่ได้มาคนเดียว ยังมีคนตามหลังมาอีกหลายสิบคน

ถ้าเกิดสู้กันขึ้นมา ไม้กับกระบองก็ไม่เลือกหน้า คนที่ซวยก็คือพวกเขา

“เยี่ยม ฮ่าๆๆ!”

เย่เฟิงตบขาหัวเราะเสียงดัง

อย่างที่คิด ชาวบ้านก็ต้องให้ชาวบ้านจัดการเอง ถ้าเขาออกหน้าเอง เรื่องอาจจะไม่จบง่ายๆ แบบนี้ 

แต่เขาก็ไม่ได้เลือกคนผิด หลิวอาสุ่ยคนนี้สุดยอดจริงๆ