กำเนิดเทพนิทรา

บทที่55 กลับทวีปอรุณเบิกฟ้า

“ข้าคิดว่าสิ่งนี้จะช่วยเจ้าได้เยอะ เนื่องจากเจ้าเป็นผู้ใช้มายาที่หาได้ยาก! นิกายแห่งนี้ขาดเจ้าไม่ได้!” ผู้นำนิกายกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นซึ่งพบเห็นได้ยากมาก

“ขอบคุณท่านผู้นำนิกายมาก! ศิษย์ต้องไปแล้วขอให้ท่านผู้นำนิกายรักษาตัวด้วย!” กุนไท่กล่าวขอบคุณพลางโค้งคำนับก่อนจะออกจากตำหนักลอยฟ้าไป

การเดินทางในครั้งนี้นั้นกุนไท่ต้องออกเดินทางด้วยตนเองแต่ก่อนที่เขาจะไปนั้น เขาได้เปลี่ยนชุดเพื่อปลอมตัวก่อนจะออกจากนิกายไปตอนนี้เผ่าโลหิตอสูรต้องการสังหารเขา ทำให้ไม่สามารถทำตัวเป็นจุดเด่นได้!

ชายหนุ่มได้มาถึงสมาคมพ่อค้าเพื่อขอติดขบวนเดินทางไปทวีปอรุณเบิกฟ้าด้วยและทำให้ไม่เป็นที่ดึงดูดมากนัก เพราะมันเป็นแค่ขบวนเดินทางของกลุ่มพ่อค้าธรรมดาๆเท่านั้น!

กุนไท่ได้มาถึงอาคารที่สร้างขึ้นจากหินอย่างประณีตพร้อมกับแกะสลัดด้วยรวดลายต่างๆชายหนุ่มเดินเขาไปข้างใน แล้วเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งในอาภรณ์ที่สวยงามกำลังยืนอยู่ตรงที่ซึ่งคนจะมาสอบถามในเรื่องต่างๆ

กุนไท่อาภรณ์สีม่วงที่ปลดปล่อยความหล่อเหลาออกมานั้นเดินตรงไปหานางด้วยย่างก้าวที่ไม่เร็วเกินไปและไม่ช้าเกินไป

“แม่นาง! ข้าอยากทราบว่าหากข้าอยากเดินทางไปกับกลุ่มพ่อค้า! ข้าต้องทำสิ่งใดบ้าง”

“ไม่ทราบว่าท่านต้องการไปที่ใด กลุ่มพ่อค้าในสมาคมนั้นมีมากมายและแต่ละกลุ่มนั้นจะเดินทางไปในทางที่แตกต่างกัน!” หญิงสาวที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นหันมาตอบกลับกับชายหนุ่มด้วยความสุภาพ

“ข้าต้องการไปทวีปอรุณเบิกฟ้า!” กุนไท่ตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล

หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นพลันเปิดตำราที่บันทึกชื่อพ่อค้าต่างๆไว้แล้วกวาดสายตาดูอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มพร้อมกับกล่าวขึ้นมาว่า

“ท่านต้องไปที่กลุ่มพ่อค้าอู๋! โปรดตามข้ามา!”หญิงสาวเดินนำไปก่อนจะพาไปที่กลุ่มคนที่สวมใส่อาภรณ์แบบเดียวกันพวกเขาเป็นทหารคุ้มกันขบวนพ่อค้า!พวกเขาแต่ละคนแข็งแกร่งกันทั้งนั้นระดับบ่มเพาะของพวกเขาอย่างต่ำอยู่ในระดับหลอมรวมพลัง!

มีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งอายุราวๆ30 ปี! เขาสวมอาภรณ์สีขาวสบายตาซึ่งแตกต่างจากผู้อื่น หญิงสาวที่นำทางกุนไท่นั้นนางเดินตรงไปหาบุรุษหนุ่มผู้นั้นแล้วเอ่ยปากขึ้นมาว่า

“สวัสดีท่านอู๋!ข้าพาลูกค้าที่จะร่วมเดินทางไปกับท่านด้วย!”

บุรุษหนุ่มผู้นั้นประหลาดใจก่อนจะเคลือบมองไปหากุนไท่เขามีความรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา เพราะอาภรณ์ที่สวมใส่นั้นทำมาอย่างประณีตและสามารถบอกได้ว่ามันแพงมากเขารู้สึกสงสัยในฐานะของชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าเขาในตอนนี้แต่เขาก็ถามขึ้นด้วยความสุภาพว่า

“น้องชายไม่ทราบว่าท่านต้องการไปกับเรา?”

“ใช่แล้ว ข้าต้องการไปทวีปอรุณเบิกฟ้า!” กุนไท่ตอบกลับไป

ได้เลยน้องชายข้าคิดค่าเดินทางไม่แพงหรอก โปรดตามมา!” บุรุษหนุ่มผู้นั้นกล่าวอย่างเป็นมิตรพร้อมกับพากุนไท่ไปที่ขบวนระหว่างทางนั้นเขาก็ถามที่มาที่ไปของชายหนุ่ม แต่กุนไท่ก็หลีกเลี่ยงบางคำถามเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นไอปัญหาที่ว่านั้นไม่ใช่แค่เขาเพียงผู้เดียว แต่รวมถึงอีกฝ่ายด้วย!

กุนไท่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีชื่อว่าอู๋เจียงสง! เขามาจากตระกูลพ่อค้าเล็กๆซึ่งตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษก็ทำแต่การค้าขาย ไม่ได้สนใจการบ่มเพาะหรือฝึกยุทธเลยพวกเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ต้องการความสงบ ที่ไม่ได้ต้องการพบเจออันตรายอะไรจากการต่อสู้! แต่อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ต้องพบเจอกับอันตรายอยู่ดีเพราะการขนส่งสินค้าหรือการเดินทางก็ต้องพบเจอกับอันตรายอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาถึงได้จ้างผู้คุ้มกันมาช่วยเหลือทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างราบลื่นขึ้น

พรุ่งนี้ตอนเช้ามืดนั้นจะทำการออกเดินทางในคืนนี้กุนไท่จะได้พักภายในสมาคมพ่อค้าไปก่อน กุนไท่หยุดบ่มเพาะเนื่องจากได้ยินเสียงคนมากมายกำลังเดินไปมาเขารู้ได้ทันทีเลยว่ากลุ่มพ่อค้าอู๋กำลังจะออกเดินทางแล้ว!

ขบวนรถของพ่อค้านั้นไม่ได้ใช้สัตว์อสูรในการลากรถแต่ใช้ม้าธรรมดาแทน เนื่องจากการเลี้ยงสัตว์อสูรพวกนี้นั้น ต้องมีความแข็งแกร่งที่มากกว่าพวกมันถึงจะทำให้พวกมันยอมทำตามคำสั่งได้และพวกมันยังสิ้นเปลืองเงินทองอีกด้วย แต่ละตัวมีราคาที่สูงมากรวมถึงอาหารที่ต้องหาให้มันอีกด้วย!

กุนไท่นั่งอยู่ในขบวนหนึ่งพลางมองทัศนียภาพโดยรอบที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วผ่านทางหน้าตาแต่สำหรับกุนไท่นั้นเขาสามารถมองเห็นทัศนียภาพที่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างชัดเจนอู๋เจียงสงนั้นให้เขาไว้อยู่ขบวนหนึ่งเพื่อเป็นพื้นที่ส่วนตัวพร้อมกับมีผู้คุ้มกันอีก 4 คน พวกเขาแต่ะคนอยู่ในขอบเขตยุทธ ขั้นต่ำถึงขั้นสูง!

การเดินทางในครั้งนี้ต้องใช้เวลาประมาณ2 เดือนเพื่อไปถึงทวีปอรุณเบิกฟ้า ซึ่งมากกว่าตอนที่กุนไท่มากับบิดาเป็นอย่างมากจุดแรกที่ต้องผ่านไปนั้นคือป่าหมอกลึกลับ!มันเป็นป่าที่มีหมอกหนาแน่น หมอกพวกนี้นั้นไม่ใช่หมอกที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติแต่ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ามันขึ้นเพราะเหตุใดกันแน่!

“ตอนนี้เรามาถึงป่าหมอกลึกลับแล้ว น้องกุน!ระวังตัวด้วย!” อู๋เจียงสงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเห็นได้ชัดว่าเขารู้จักป่านี้มาอย่างดี

“พี่อู๋ ป่าหมอกลึกลับนั้นมันคืออะไรกันแน่?”กุนไท่กล่าวถามด้วยความสงสัย แม้เขาจะเคยได้ยินชื่อเสียงของมันก็ตามแต่กลับไม่ได้รู้อะไรมากนัก!

“ข้าผ่านหมอกนี้มาเกือบ 10 ปีแล้ว!การเดินทางแต่ละครั้งนั้นจะต้องมีคนที่ร่วมเดินทางหายไปด้วย 2-3 คนและช่วงที่หายไปนั้นจะเป็นช่วงที่หมอกหนาที่สุด! ป่าแห่งนี้มีความลับมากมายที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้!ในป่านี้สัตว์อสูรมีน้อยมากแต่ทุกตัวนั้นจะเป็นสัตว์อสูรที่มีความสามารถโจมตีทางจิตได้ซึ่งมันอันตรายเป็นอย่างมาก!” อู๋เจียงสงกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดขาวเขาหวาดกลัวป่าแห่งนี้มากที่สุดตั้งแต่เดินทางมา!

“เข้าใจแล้ว ข้าจะวังตัวไว้!” กุนไท่พยักหน้าพลางตอบกลับไปเขามีลางสังหรณ์ว่ามันไม่ใช่ป่าธรรมดาและทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงที่แหบแห้งมากดังขึ้นในหัวของเขา มีคนกำลังเรียกหาเขาให้ไปหา!