เธอนะใจร้าย heartless

ปาร์ตี้วันเกิดของรักษ์ ถูกจัดขึ้นที่บ้านในตอนหัวค่ำของวัน โดยมีกลุ่มเพื่อนสนิทของรักษ์กับคิมหันษ์ และเพื่อนรวมงานที่สนิทๆ กันมาร่วมงาน ปาตี้ริมสระน้ำ ทุกอย่างถูกเนรมิตตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีแดงขาวปะปนกัน คิมหันษ์อยากให้ปีนี้เป็นปีที่ดีที่สุดเพราะเป็นงานวันเกิดปีแรกที่เขาสองคนคบกันในฐานะคนรักกัน

เสียงพูดคุย เสียงชนแก้วหรือแม้แต่เสียงเพลงในงานที่ดังอยู่ที่ข้างนอกบ้าน ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ในครัวอยากออกไปร่วมงานข้างนอกเลยสักนิด วันนี้เขากลับมาช่วยงานที่บ้านตั้งแต่เช้า ถึงจะปวดหัวมากแค่ไหนก็พาตัวเองกลับมาถึงบ้านจนได้ เขากลัวพี่รักษ์จะคิดมากว่าเขาไม่อยากมางานวันเกิด

ถึงจะเจอเฮียวนเวียนอยู่ในบ้านแต่รินทร์ก็หาทางหลบหลีกได้มาทั้งวันแล้ว งานวันนี้เป็นงานสบายๆ แต่งตัวตามสบายรินทร์เลยใส่กางเกงยีนส์ขายาวสีฟ้าหม่นตัวโคร่ง เขายังเลือกใส่เสื้อปิดต้นคอไว้เหมือนเดิม

“คุณหนู มานั่งทำอะไรในครัวค่ะ คุณพี่เธอมองหาคุณหนูอยู่นะค่ะ”

“รินทร์มารอเอาเค้กไปเซอไพรซ์พี่รักษ์ครับ”

ตอบไปแบบนั่นแต่เวลาเป่าเค้กก็ยังอีกนาน ที่จริงแล้วคนในงานส่วนใหญ่เขาก็รู้จักเกือบหมดทุกคน แต่มองไปทางไหนเขาก็เบื่อ ยิ่งต้องมาเจอหน้าคิมหันษ์ด้วย เขายิ่งไม่อยากเข้าไปร่วมอยู่ในงานด้วยเลย รินทร์ถอนหายใจออกมาแล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะตามเดิม

“คุณหนูออกไปคุยกับคุณพี่ๆ เถอะค่ะ มาอยู่ในครัวแบบนี้ เดี่ยวคุณพี่เธอจะสงสัยเอานะค่ะ” รินทร์เงยหน้ามองป้าแม่บ้าน ซึ่งเป็นแม่บ้านประจำที่ทำงานกับครอบครัวมาตั้งแต่สมัยคุณแม่กับคุณพ่อยังอยู่

“อย่าหาว่าอย่างโน่นอย่างนี้เลยนะค่ะ ป้าเป็นห่วงไม่อยากเห็นคุณหนูทั้งสองของป้ามีปัญหากันเลยค่ะ”

“ป้าคับ~”

“ป้ารู้ว่าคุณหนูลำบากใจ ไหนจะคุณคิมไหนจะคุณรักษ์ ทั้งที่ป้ารู้ป้าเห็นมาตั้งแต่แรก ป้าน่าจะเตือนคุณหนูไว้ตั้งแต่แรก”

“ป้ารู้เหรอครับ” คนเป็นผู้ใหญ่พยักหน้า ลูบหลังปลอบคนเด็กกว่า รินทร์เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

ป้าแม่บ้านเดินออกไปจากครัวนานแล้วเขาก็เลยจำใจต้องตามออกไปบ้าง ข้างนอกตอนนี้บางคนก็เต้นกันสนุกสนานริมสระ บรรยากาศชิวๆ กับเสียงเพลงไพเราะจังหวะสนุก บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็จับกลุ่มพูดคุย บ้างก็กำลังว่ายน้ำเล่นกันอยู่ในสระ รินทร์เดินมาที่โต๊ะของพี่ชายที่มีคิมหันษ์นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน เจ้าตัวมองมาที่เขาแต่รินทร์แกล้งทำเป็นไม่เห็น บนโต๊ะมีกลุ่มเพื่อนพี่รักษ์อีกสามสี่คนรวมอยู่ด้วย

“พี่รักษ์” คนตัวเล็กเดินมาหาพี่ชายตัวเอง แล้วนั่งลงบนเก้าตัวที่ว่างอยู่

“หนูหิวไหม”

“ยังอิ่มอยู่เลยครับน้องเพิ่งทานขนมไปเมื่อกี่”

รักษ์ลูบแก้มน้องเบาๆ เพราะเห็นในตาที่ดูเศร้าๆ คู่นั่นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ รินทร์ยิ้มให้คนเป็นพี่แต่หลบสายตาคมที่มองมา

“น้องรินทร์ใช่ไหมคับ ไม่เจอกันซ๊ะนานเลยนะยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับ”

“ขอบคุณครับพี่เลโอ” รินทร์ยกมือไหว้ขอบคุณเลโอหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของรักษ์กับคิมหันษ์ที่เอยชมเขา

“แล้วนี่น้องรินทร์อยู่ปีไหนแล้วครับ” เจ้าตัวยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มก่อนถามคำถามออกไป

“รินทร์อยู่ปีสามแล้วครับพี่เล”

“อือ สนใจฝึกงานที่บริษัทของพี่ไหมครับ”

“ขอบคุณนะครับ แต่ยังอีกนานเลย รินทร์ยังไม่ได้คิดเรื่องนั่นเลยครับ” รินทร์แค่ตอบให้มันผ่านๆ ไปเท่านั้นเพราะเขามีที่ๆ อยากไปแล้ว ดูเหมือนว่าเลโอจะสนใจอยากคุยกับน้องชายของรักษ์เป็นพิเศษคอยถามคำถามอยู่เรื่อยๆ จนเพื่อนในกลุ่มโห่แซว รินทร์ยิ้ม เขินที่โดนพี่ๆ แซว เขารู้จักกับพี่ๆ กลุ่มนี้มาพอสมควร รู้จักมานานพอๆ กับที่รู้จักคิมหันษ์แต่ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนคิมหันษ์ พี่ๆ น่ารักจะเอ็นดูเขาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“รักษ์น้องชายแกนี่ยิ่งมองยิ่งน่ารักจังเลยว๊ะ เสียงก็น่ารัก เวลายิ้มยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่เลย” ชายหมุ่มที่ชื่อเลโอยังคงเอยแซวอยู่เรื่อยๆ หนุ่มหล่อหน้าคมลูกชายเจ้าของร้านจิวรี่ และมีบริษัทส่งออกเครื่องประดับอีกต่างหาก ยังคงให้ความสนใจเรื่องของรินทร์เป็นพิเศษ และยังชวนคุยอยู่เรื่อยๆ

รินทร์ยิ้มๆ เขารู้ว่าพวกพี่คนอื่นแค่แซวเขาเล่นเท่านั้น แต่กับชายหนุ่มที่ชื่อเลโอเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“ทานอะไรอีกไหมครับให้พี่ไปหยิบให้ไหม”

“ไม่เป็นไรครับพี่รักษ์”

“น้องรินทร์ดื่มไหมคับ พี่รินให้” ชายหนุ่มหมายถึงเหล้า เบียร์ หรือไวน์ เขาอยากชวนน้องดื่มด้วยกัน

“อย่าดีกว่าคับ” รินทร์ไม่ได้เกรงใจพี่ชายหรือใครในโต๊ะ ถ้าจะดื่มของมึนเมาเพราะตอนนี้เขาอยู่บ้านตัวเองพี่คงไม่ว่าอะไรเขา แต่ที่เขาปฏิเสธออกไปเเบบนั่นเพราะ…เสียงอาทิตย์ที่พูดบอกเขา…หนูดื่มกับพี่ได้แค่คนเดียวนะค่ะ……เสียงกระซิบของอาทิตย์ยังก้องในหูเขา เลโลลอบมองแก้มฟูของรินทร์อีกครั้งเขาคิดว่าน้องกำลังเขินที่เขาเอาแต่มองเพราะแก้มน้องแดงจนลามไปถึงใบหู

“ที่จริงพี่น่าจะเจอเราให้เร็วกว่านี้นะครับ”

“ทำไมคับ พี่เลก็เจอรินทร์มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วนี่ครับ”

“ไม่ใช่แบบนั่นครับ พี่หมายถึงเจอตอนที่เราน่ารักขนาดนี่ต่างหากครับ”

“มรึงกำลังหมายถึงเมื่อก่อนหนูรินทร์ไม่น่ารักเหรอว๊ะไอเล?” เสียงของคิมหันษ์ที่หลุดปากเผลอถามเลโอออกไป เพราะความหึงหวง เขานั่งอยู่ข้างคนพี่แต่สายตากลับจ่องคนน้องไม่ลดละ

“น่ารักครับ น่ารัก น้องรินทร์น่ารักขึ้นมากๆ เลยล่ะ” เลโอหันไปตอบคิมหันษ์ แต่ตากลับมองใบหน้าหวานของรินทร์

“หยุดแซวน้องเราได้แล้วไอ้เล!” เลโอ หยิบแก้วขึ้นมาดื่มยิ้มเบาๆ เขาแค่เอ็นดูรินทร์ต่างหาก แต่พอมาคิดๆ ดูที่จริงตอนนี้เขาก็โสด จะจริงกับน้องก็ไม่น่าเสียหายอะไร

“แต่กูจริงจังว๊ะ” รินทร์รู้สึกอึดอัดเขารู้สึกไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้แล้ว เหมือนตัวเขากำลังเป็นจุดให้คนในโต๊ะใช้พูดคุยกัน

“หึหึหึ!” เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ รักษ์ทำให้รินทร์หันไปมอง เขาไม่ได้สนใจคิมหันษ์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เสียงหัวเราะเยาะนั่นทำเขาอารมณ์ไม่ดีเลยให้ตายซิ

“น้องรินทร์มีแฟนหรือยังครับ” เลโอรุกถามอีกครั้ง

“ไอเล!” เสียงดุๆ ของรักษ์ทำเลโอหน้าถอดสีเขารู้ว่ารักหวงน้องชายมาก เขาเลยยกมือเป็นการยอมแพ้ไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน รินทร์เองไม่ได้อยากทำลายบรรยากาศเขาเลยตอบทุกคำถามที่เพื่อนๆ ของพี่ชายถามมา

“ก็มีคุยๆ อยู่คับ” เสียงแก้วกระทบลงบนโต๊ะดังขึ้นเล็กน้อย ใช่คิมหันษ์ไม่ชอบใจกับคำตอบของคนน้องเลย

“รักษ์มาถ่ายรูปกันทางนี้ รักษ์มาเร็ว” เสียงเพื่อนอีกกลุ่มนึ่งของรักษ์เอยเรียกชื่อเจ้าตัว ทำให้รักษ์ต้องลุกขึ้นเดินออกไปอย่างจำยอม แต่เขาก็ยังมองน้องอยู่เรื่อยๆ

“ถ้าไม่รังเกียจขอพี่เป็นหนึ่งในคนคุยของน้องรินทร์ด้วยได้ไหมครับ” รินทร์ถอนหายใจเขาไม่รู้จะตอบคนข้างตัวแบบไหน เขาอึดอัดกับคำถามนี้

“รินทร์ไม่ชอบคุยหลายคนครับพี่เล รินทร์คุยทีละคน” คำพูดของรินทร์ทำคิมหันษ์ยกเหล้าในแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เขาโกรธที่สายตาของน้องเหมือนกำลังต่อว่าเขาอยู่กลายๆ

“พี่ขอโทษ ไม่คิดว่าเราจะโกรธ แต่พี่จริงจังนะครับ”

“รินทร์ไม่ได้โกรธครับ ขอบคุณนะครับพี่เลที่เอ็นดูรินทร์” เลโอยิ่งมองเขายิ่งชอบยิ่งคุยเขาก็ยิ่งถูกใจ เขาชอบที่รินทร์จริงใจ เเต่เขาคงต้องทำใจ คนคุยที่น้องว่าคงเป็นคนพิเศษมากๆ จริงๆ น้องถึงไม่ได้เล่นด้วยไปกับเขาเลยสักนิดเดียว

รินทร์อึดอัดสายตาจองมองของคิมหันษ์ จนรักษ์กลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง พร้อมกับเอาน้ำส้มคั่นสดๆ มาให้น้องชาย

“ขอบคุณครับพี่รักษ์”

“ดื่มก่อนครับดาวเพิ่งคั่นสดๆ มาให้น้อง” รินทร์ยกขึ้นมาดื่มจนเกือบหมดแก้ว ที่จริงเขาอยากดื่มน้ำอยู่พอดี

เสียงโทรศัพท์ของของคนตัวเล็กดังสั่นในกระเป๋ากางเกง พอเอาออกมาดูรินทร์ยิ้มดีใจออกมาเพราะเขารอสายจากอาทิตย์มาทั้งวันแล้ว

“พี่รักษ์หนูขอไปรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ” พี่ชายแค่พยักหน้าให้ เช็ดมุมปากให้น้องเบามือ

“ขอบคุณครับ”

ส่วนชายหนุ่มที่ชื่อเลโอก็มองตามหลังรินทร์ไม่วางตา แต่พอเขาหันกลับมาก็ปะทะสายตาเข้ากับคิมหันษ์พอดี เจ้าตัวไม่ได้คิดอะไรเขาคิดว่าคิมหันษ์คงห่วงน้องรินทร์เหมือนที่รักษ์ห่วงเป็นปกติ

“ตกลงแล้วมรึงสองคนนี่ยังไงนะ เปิดตัวแล้วว่างั่นเถอะ ” คิมหันษ์ได้สติกับคำถามของเลโอ แล้วมองใบหน้าสวยๆ ของคนรัก ที่กำลังอมยิ้มเขิน

“ก็ตามที่มรึงเห็น” คิมหันษ์พูดบอกเลโอก่อนยกเหล้าขึ้นมาดื่ม

“ก็คบกันสักพักแล้วละเล” เป็นรักษ์ตอบบ้าง

“เห้ยจริงดิ” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนอีกคนก็พูดขึ้น เพราะพวกเขารู้เห็นเกี่ยวกับคนสองคนนี้มาตั้งแต่มหาลัย บ้างก็ลุ้นจนเหนื่อยบ้างก็ถอดใจไปแล้ว แต่พอมารู้ว่าคบกันพวกเขาก็ยิ่งดีใจ

“ฉลองซิว๊ะรออะไร”

รินทร์เดินเลี่ยงออกมาจากงานเลี้ยงเพราะกลัวเสียงรบกวนจากในงาน คนตัวเล็กหลบออกมารับสายในห้องนั่งเล่น

“ครับพี่อาทิตย์”

พอกดรับสายแล้วแต่ปลายสายไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย รินทร์ดึงโทรศัพท์ออกมาจากที่แนบไว้ข้างหู เขาคิดว่าสายถูกตัดไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่

“ฮัลโหล พี่อาทิตย์ครับ” รินทร์ได้ยินเพียงเสียงหายใจของชายหนุ่ม เขาไม่รู้ว่าทำไมเมื่อคืนอาทิตย์ถึงไม่โทรหาไม่ไลน์มาบอกฝันดีเขา ทั้งๆ ที่เจ้าตัวทำมาตลอดทุกคืน ตลอดจนวันนี้ทั้งวันแล้วที่ชายหนุ่มยังไม่โทรหา

“พี่อาทิตย์?”

“พี่ครับ…” เขาเองก็เริ่มจะน้อยใจขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกันนะ ‘ข้อความที่เขาส่งไปหาชายหนุ่มก็แค่อ่านแต่ไม่ตอบกลับ’ เขาฟังเสียงลมหายใจของอาทิตย์อยู่จนคิดว่าอาทิตย์คงเผลอแตะไปโดนปุมโทรออกเข้าแน่ๆ ก็จะกดวางสายแล้ว

“ถ้าเกิดพี่ไม่พูดรินทร์จะวางสายแล้วนะครับ”

“อย่างเพิ่งวาง!” เสียงของอาทิตย์ตอบกลับมาร้อนรน เมื่อคนตัวเล็กเกือบถอดใจจะวางสายไปแล้ว

“คิดถึง” เสียงอาทิตย์ค่อยๆ อ่อนลง เมื่อคืนเขางี่เง่าเองทิ้งน้องให้คนขับรถไปส่งไม่พอเขาไม่โทรหาเพราะเขาหวง

“ค คับ!”

“พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าพี่ยังไม่มีสิทธิ์หึ่งหวงน้องรินทร์” มือเล็กจับไปบนต้นคอตัวเอง รินทร์เหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อวานเขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง เลย แต่เพราะเขาไม่มีทางเลือกต่างหาก

“พี่งี่เง้าเองครับ”

“หึ่ก ไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อยครับ รินทร์ผิดเอง...~” เสียงของรินทร์ผะแผ่วปะปนเสียงร้องไห้ทำใจคนฟังยิ่งเจ็บเขาทำให้รินทร์ร้องไห้ เขาทำน้องร้องไห้ บ้าไปแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจ

“หนู ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหนพี่จะไปหาเดี่ยวนี้” อาทิตย์ถามอย่างร้อนรน

“หืออ~ ไม่ต้องมา”

“ทำไมละครับ”

“หื้ก รินทร์อาจจะไม่ดีพอสำหรับพี่อาทิตย์ก็ได้อ่ะ~” รินทร์จับไปบนต้นคอตัวเองอีกครั้ง รอยที่คิมหันษ์ทำไว้ยังไม่จางเขาถึงต้องใส่เสื้อปิดไว้แบบนี้ แล้วเหมือนเป็นการปิดบังพี่รักษ์ปิดบังอาทิตย์ ปิดปังตัวเองแบบนี้เขาเกลียดตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่าเขาต้องรู้สึกยังไงต้องทำยังไงถึงจะไม่ต้องร้องไห้อีก

“อย่าพูดแบบนั่นซิ หนูอยู่ที่ไหน ได้โปรดคนดีบอกพี่เถอะนะ”

“หึหื้ก~ไม่” รินทร์ใจอ่อนให้อาทิตย์มานานแล้วแต่เขากลัวเขาไม่ควรดึงอาทิตย์มาแปดเปือนด้วย

“บอกพี่นะค่ะ” แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ความอ่อนโยนของอาทิตย์ เขาอยากได้อ้อมกอดอยากได้กำลังใจคนๆ นี้

“หนูอยู่บ้าน พี่มาหาหนูหน่อย”

“หนูรอพี่นะ”