ลานประลองารกร้าง ตั้งอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลใจกลางดินแดนรกร้างบูรพา
ที่แห่งนี้เคยเป็ซากปรักหักพังของสนามรบยุคา ภายหลังถูกสำนักใหญ่ต่างๆ แห่งดินแดนรกร้างบูรพาร่วมมือกันปรับปรุงใหม่ จนกลายเป็สถานที่จัด “การประลองใหญ่ของสำนักแห่งดินแดนรกร้างบูรพา” ซึ่งจัดขึ้นทุกๆ สิบปีอย่างถาวร
เมื่อมองจากที่ไกล ลานประลองทั้งแห่งดูราวกับสัตว์ร้ายยุคาตัวมหึมาที่หมอบคลานอยู่บนที่ราบ โครงสร้างหลักก่อขึ้นจากหินั์สีแดงเข้มที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด ว่ากันว่าสีแดงเข้มเ่าั้ถูกย้อมด้วยเืของผู้ฝึกตนยุคา ผ่านไปหมื่นปีก็ยังไม่ซีดจาง
ใจกลางลานประลอง มีลานประลองหยกขาวขนาดเล็กใหญ่หลายร้อยแห่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ โดยรอบคืออัฒจันทร์รูปวงแหวนที่สามารถจุผู้คนได้นับแสนคน
ยามที่ฉินเฉินมาถึงที่นี่ เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันก็จะถึงเวลาเริ่มการประลองใหญ่อย่างเป็ทางการแล้ว
ทั่วทั้งที่ราบหลินยวนกลายเป็ทะเลผู้ฝึกตนไปเสียแล้ว ลำแสงนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานไปมาบนท้องฟ้า ศิษย์สำนักในชุดหลากสีสัน ผู้ฝึกตนอิสระหลากหลายประเภท ต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นี่ราวกับฝูงปลาหลีฮื้อข้ามแม่น้ำ
ตลาดชั่วคราวรอบนอกทอดยาวหลายสิบลี้ เสียงร้องเร่ขายของ เสียงทะเลาะเบาะแว้ง เสียงคำรามของสัตว์ิญญาดังระงมผสมปนเปกันไปหมด คึกคักจอแจจนถึงขีดสุด
“นี่หรือคือความยิ่งใหญ่ของการประลองใหญ่แห่งดินแดนรกร้างบูรพา”
ฉินเฉินกดหมวกฟางบนหัวให้ต่ำลงเล็กน้อย แฝงตัวเข้าไปในหมู่ผู้ฝึกตนอิสระที่เบียดเสียดยัดเยียด คอยสังเกตการณ์รอบด้านอย่างเงียบๆ
เขาเห็นขบวนของสำนักกระบี่์ ผู้ฝึกกระบี่ชุดขาวกลุ่มนั้นที่สะพายกระบี่ยาวไว้บนหลัง เวลาเดินไปตามถนนราวกับกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝัก ปราณกระบี่อันดุดันบีบคั้นให้เหล่าผู้ฝึกตนอิสระโดยรอบต้องพากันหลีกทางให้
เขาเห็นคนของหุบเขาราชันย์โอสถเช่นกัน พวกเขานั่งมาบนเรือเหาะไม้เขียวลำั์ บนเรือเหาะแผ่ซ่านกลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้นที่ชวนให้รู้สึกสดชื่นสบายใจ
กระทั่ง เขายังเห็นขบวนของสำนักชิงอวิ๋นอีกด้วย แม้สำนักชิงอวิ๋นจะตกต่ำลงไปมากใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทว่าในฐานะผู้ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่สำนักชั้นรอง ก็ยังคงพื้นที่บนอัฒจันทร์ที่มีทัศนวิสัยดีเยี่ยมเอาไว้ได้
“ดูบนฟ้าสิ!”
ในตอนนั้นเอง เสียงร้องอุทานก็ดังขึ้นมาจากฝูงชนอย่างกะทันหัน
ฉินเฉินเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เห็นก็คือเหนือจุดสูงสุดของลานประลองารกร้าง เหนือหมู่เมฆขึ้นไป กลับมีหอคอยลอยฟ้าอันวิจิตรตระการตาลอยคว้างอยู่อย่างเงียบสงบ!
หอคอยแห่งนั้นแผ่ซ่านแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนแทบหายใจไม่ออก ต่อให้อยู่ห่างไกลกันมาก ก็ยังทำให้ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนเบื้องล่างรู้สึกใจสั่นสะท้าน กระทั่งการเดินพลังปราณในร่างกายก็ยังช้าลง
“นั่นมัน... พาหนะของทูตแห่งจงโจว!”
ผู้ฝึกตนอิสระาุโที่อยู่ด้านข้างมีแววตายำเกรงและคลั่งไคล้อย่างเต็มเปี่ยม เขากดเสียงต่ำบอกกับสหาย
“จงโจวหรือ หรือว่าข่าวลือจะเป็ความจริง การประลองใหญ่ครั้งนี้ มีขุมกำลังระดับสุดยอดแห่งจงโจวเข้ามาแทรกแซงจริงๆ งั้นหรือ”
“จริงแท้แน่นอน! ว่ากันว่าครั้งนี้ผู้ที่มาคือบุคคลระดับสูงท่านหนึ่งแห่งนิกายวิถี์ของจงโจว! นิกายวิถี์เชียวนะ นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดที่มีปรมาจารย์ขั้นมหายานประจำการอยู่เชียวนะ! สำนักในดินแดนรกร้างบูรพาของพวกเราในสายตาของพวกเขา ก็ไร้ค่าเสียยิ่งกว่าผายลมเสียอีก!”
ผู้ฝึกตนอิสระเฒ่าตื่นเต้นจนตัวสั่นเทา “การประลองใหญ่ทุกครั้งที่ผ่านมา ผู้ที่ได้สิบอันดับแรก จะได้รับสิทธิ์ในการเข้าไปสำรวจรอบนอกของ ‘แดนลับหมื่นภพ’ ทว่าครั้งนี้ เนื่องจากทูตของนิกายวิถี์มาเยือน กฎเกณฑ์จึงเปลี่ยนไปแล้ว!”
“เปลี่ยนไปเช่นไรหรือ” เหล่าผู้ฝึกตนอิสระโดยรอบพากันเงี่ยหูฟัง
“ไม่สนความเป็ตาย! ขอเพียงฝ่าฟันเข้าไปจนติดสามอันดับแรกในการประลองใหญ่ได้ ไม่เพียงแต่จะได้รับของแทนตัวเพื่อเข้าสู่เขตใจกลางแดนลับเท่านั้น แต่ยังจะถูกนิกายวิถี์รับเข้าเป็ศิษย์สายในเป็กรณีพิเศษอีกด้วย นับจากนี้ไปก็เปรียบดั่งปลาหลีฮื้อข้ามประตูั พุ่งทะยานขึ้นสู่์ในก้าวเดียว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ฝึกตนรอบๆ ก็ล้วนสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นดวงตาก็แดงก่ำ ลมหายใจก็เริ่มหนักหน่วงขึ้น
พุ่งทะยานขึ้นสู่์ในก้าวเดียว!
สำหรับผู้ฝึกตนแห่งดินแดนรกร้างบูรพาที่ขาดแคลนทรัพยากรอย่างหนักแล้ว นี่มันคือสิ่งยั่วใจที่อันตรายถึงชีวิตชัดๆ!
คาดเดาได้เลยว่า การประลองใหญ่ในครั้งนี้ จะต้องเป็การเข่นฆ่านองเืที่แสนจะโหดร้ายทารุณ และต้องเหยียบย่ำซากศพของอัจฉริยะนับไม่ถ้วนขึ้นไปอย่างแน่นอน
ฉินเฉินฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน มุมปากภายใต้หมวกฟางก็ยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาสีดำขลับเปล่งประกายแสงมืดมิดที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน
“จงโจว นิกายวิถี์...”
“ไม่สนความเป็ตาย ถูกใจข้ายิ่งนัก”
เขาฝึกฝนเคล็ดวิชากลืนนภา สิ่งที่ไม่กลัวที่สุดก็คือการต่อสู้เสี่ยงเป็เสี่ยงตาย ยิ่งการต่อสู้โหดร้ายทารุณเพียงใด พลังงานที่เขาสามารถกลืนกินได้ก็จะยิ่งมากเท่านั้น และพลังบำเพ็ญก็จะเลื่อนระดับได้เร็วขึ้นเท่านั้น!
ส่วนเื่ที่ความลับของกายากลืนนภาจะถูกเปิดเผยนั้นหรือ
ขอเพียงเขาไม่สูบคนจนกลายเป็ซากศพแห้งกรังไปต่อหน้าต่อตาผู้คน อาศัยการควบคุมพลังที่เขามีอยู่ในตอนนี้ ก็สามารถแอบ่ชิงพลังปราณของอีกฝ่ายในวินาทีที่ปะทะกันได้อย่างแเี คนอื่นอย่างมากก็คงคิดว่าเขาฝึกฝนวิชาดูดดาวที่ดุดันบางอย่าง ไม่มีทางเชื่อมโยงไปถึงร่างกายต้องห้ามแห่งยุคาได้อย่างแน่นอน
ฉินเฉินรวบรวมสติ เดินผ่านตลาดที่เบียดเสียดยัดเยียด ไปยังพื้นที่รับสมัครสำหรับผู้ฝึกตนอิสระโดยเฉพาะ
ที่นี่มีคนต่อแถวยาวเหยียดมาตั้งนานแล้ว มีผู้ฝึกตนอิสระนับพันคนกำลังรอลงทะเบียนอยู่
แม้ผู้ฝึกตนอิสระส่วนใหญ่จะผ่านรอบคัดเลือกไปไม่ได้ด้วยซ้ำ ทว่าหากเกิดดวงดีขึ้นมาเล่า การฝึกตนแต่เดิมก็คือการฝืนลิขิต์อยู่แล้ว ไม่มีผู้ใดอยากปล่อยโอกาสอันริบหรี่นี้ให้หลุดมือไปหรอก
ฉินเฉินต่อแถวอยู่รั้งท้ายอย่างเงียบๆ
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป จากรุ่งสางจนถึงเที่ยงวัน ในที่สุดก็ถึงคิวของฉินเฉินเสียที
ด้านหลังโต๊ะรับสมัคร มีผู้คุมกฎวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดนั่งอยู่ เขาถูกส่งมาจากพันธมิตรดินแดนรกร้างบูรพาให้มารับหน้าที่ลงทะเบียน มีพลังบำเพ็ญระดับสร้างรากฐานขั้นต้น
“ชื่อ อายุโครงกระดูก ระดับพลังบำเพ็ญ จ่ายค่าลงทะเบียนเป็หินิญญาระดับต่ำสิบก้อน” ผู้คุมกฎวัยกลางคนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยทวนคำพูดที่พูดมาแล้วนับพันครั้งอย่างเป็เครื่องจักร
ฉินเฉินเดินเข้าไป หยิบหินิญญาระดับต่ำสิบก้อนออกมาจากถุงมิติ วางลงบนโต๊ะ
“ฉินเฉิน อายุโครงกระดูกสิบหกปี”
น้ำเสียงของฉินเฉินแหบพร่าและราบเรียบ
ผู้คุมกฎวัยกลางคนหยิบพู่กันชาดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เพิ่งจะเตรียมสลักชื่อลงบนหยกสื่อสาร ทันใดนั้น เสียงที่บาดหูและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันก็ดังมาจากด้านหลังจุดรับสมัคร
“ช้าก่อน!”
เสียงะโที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ไม่เพียงแต่จะหยุดการกระทำของผู้คุมกฎเท่านั้น แต่ยังดึงดูดสายตาของผู้ฝึกตนอิสระนับไม่ถ้วนที่กำลังเข้าแถวอยู่รอบๆ อีกด้วย
ฝูงชนแหวกทางออกเป็ช่องว่างโดยอัตโนมัติ
สิ่งที่เห็นก็คือกลุ่มคนที่สวมชุดสำนักชิงอวิ๋น กำลังเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
ผู้ที่เป็หัวหน้า ก็คือผู้าุโหลี่ที่ถูกฉินเฉินซัดกระเด็นและหนีหัวซุกหัวซุนในเทือกเขาสัตว์อสูรเมื่อหลายวันก่อนนั่นเอง!
และข้างกายผู้าุโหลี่ ยังมีชายหนุ่มรูปงามในชุดศิษย์สายในอันหรูหรา ถือพัดพับจีบยืนอยู่อีกคนหนึ่ง เขามีสีหน้าหยิ่งยโส เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้ฝึกตนอิสระรอบๆ เหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะหายใจร่วมอากาศเดียวกันกับเขา
หลานชายของผู้าุโใหญ่แห่งสำนักชิงอวิ๋น อัจฉริยะผู้มีรากิญญาวายุกลายพันธุ์——ฉู่เสวียน!
“ผู้าุโหลี่หรือ” ผู้คุมกฎวัยกลางคนที่รับผิดชอบการลงทะเบียนดูเหมือนจะรู้จักอีกฝ่ายดี รีบหยัดกายลุกขึ้นยืน เปลี่ยนสีหน้าเป็รอยยิ้มประจบประแจง “เหตุใดท่านถึงมาที่จุดรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระด้วยตนเองเล่าขอรับ”
ผู้าุโหลี่ไม่สนใจผู้คุมกฎ แต่กลับจ้องเขม็งไปยังฉินเฉินที่สวมหมวกฟาง แววตาราวกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็
“ท่านผู้คุมกฎ เ้าหนุ่มที่สวมหมวกฟางผู้นี้ ห้ามลงทะเบียนเด็ดขาด!” ผู้าุโหลี่ยื่นนิ้วอันสั่นเทา ชี้หน้าฉินเฉิน ตวาดลั่น
“นี่... เหตุใดหรือขอรับ” ผู้คุมกฎชะงักไป
“เพราะมันไม่ได้เป็ผู้ฝึกตนอิสระอันใดเลย แต่มันคือศิษย์ทรยศที่สำนักชิงอวิ๋นของเราเพิ่งจะขับไล่ออกมาหมาดๆ! เส้นเืตีบตันแต่กำเนิดที่เวลาผ่านไปถึงสามปีก็ยังทะลวงระดับหลอมปราณขั้นสองไม่ได้ผู้หนึ่งเท่านั้น!”
ผู้าุโหลี่กัดฟันกรอด เสียงดังพอที่จะทำให้คนทั้งลานรับสมัครได้ยิน
“เศษสวะ ยังมีหน้ามาเข้าร่วมการประลองใหญ่แห่งดินแดนรกร้างบูรพาอีกหรือ!”
497
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
