พอออกจากอามาเนสค์ก็มุ่งหน้าไปทางเหนือต่อ
อาณาจักรนี้ราชอาณาจักรเบลฟาสต์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของทวีปถึงจะบอกว่าทางทิศตะวันตกแต่ก็เป็อาณาจักรที่มีขนาดใหญ่เป็อันดับสอง
คงเพราะเหตุนั้นมั้งหลังออกมาจากเมืองแค่พักเดียวบ้านคนก็ลดน้อยลงทันทีแค่เดี๋ยวเดียวก็มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากพื้นทีู่เาหรือไม่ก็ป่าความหนาแน่นของประชากรในอาณาจักรคงไม่ได้เยอะขนาดนั้นล่ะมั้ง
ผู้คนหรือรถม้าที่สวนทางมาสองชั่วโมงจะเจอซักครั้งถึงจะอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าจะเจอหรือไม่เจอก็ได้แต่ถ้าเข้าใกล้เมืองหลวงเดี๋ยวก็น่าจะเจอเยอะขึ้นเองแหละ
ผมนั่งโยกไปมาอยู่บนรถม้าเช่นเคยพลางเหลือบมองไปที่ยาเอะซึ่งอยู่ตรงที่นั่งสารถีเนื่องจากยาเอะเองก็บังคับม้าได้ไม่มีที่ติ เลยกลายเป็ว่าจะคอยผลัดเปลี่ยนกันสามคนั้แ่วันนี้ทำให้ผมยิ่งละอายหนักเข้าไปอีก อะไรกันนะ ความรู้สึกไร้ประโยชน์แบบนี้น่ะ......
ถึงจะไม่ได้ทำไปเพื่อขจัดความรู้สึกนั้นเสียทีเดียวแต่ผมก็กำลังเรียนเวทมนตร์จากหนังสือเวทอยู่
แม้จะเข้าใจแจ่มแจ้งจากการสอนของลินเซ่แล้วแต่ผมก็รู้เื่ที่ตัวเองสามารถใช้เวทมนตร์ไร้ธาตุได้หลายอย่างด้วย
พอดีผมเห็นว่า【บูสต์】ของเอลเซ่ดูสะดวกดีก็เลยทดสอบดูว่าจะใช้ได้รึเปล่า ซึ่งก็ใช้ได้แบบไม่ยากเย็นเลย
นอกจากนั้นเนื่องจากมีนักผจญภัยของกิลด์ที่ใช้【เพาเวอร์ไรซ์】ซึ่งเป็เวทไร้ธาตุได้อยู่และได้รับการอธิบายผลลัพธ์มา จากนั้นพอลองดูก็ใช้ได้ซะงั้น
สรุปคือถ้าเป็เวทไร้ธาตุล่ะก็ ขอแค่รู้ชื่อเวทมนตร์กับผลลัพธ์โดยละเอียดผมก็สามารถใช้งานได้แทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์เลยส่วนพี่น้องฝาแฝดก็เอือมระอาจนเหนื่อยที่จะใแล้ว เอาเถอะ การที่มันสะดวกแบบนี้ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรขอบคุณครับ พระเ้า
แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่นิดหน่อยเวทไร้ธาตุเกือบทั้งหมดเป็เวทเฉพาะตัว สรุปแล้ว เื่ก็คือว่า
มันไม่ได้รู้กันอย่างแพร่หลายมากนักในโลกนั่นเอง
มันคือเวทมนตร์ไพ่ตายที่ใช้ได้เฉพาะตนเองเท่านั้นก็เลยมีคนที่ปกปิดไว้อยู่ เพราะกลัวว่าจะถูกรับมือได้
คนที่ยอมบอกเพราะคิดว่าถึงจะได้ยินไปก็เลียนแบบไม่ได้หรอก อย่างนักผจญภัยที่ช่วยบอกเื่【เพาเวอร์ไรซ์】ให้ก็มีอยู่ขอโทษนะครับที่เลียนแบบได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ชัดเจนแล้วว่ามีเวทไร้ธาตุเยอะมากด้วยเหตุนั้นผมจึงซื้อหนังสือที่เขียนถึงเวทไร้ธาตุที่มีอยู่มากมายในอดีตมาโดยคิดว่าจะเรียนเวทมนตร์ที่ใช้การได้เอาไว้
แต่ทว่าเื่นี้ก็ยังมีปัญหาอยู่อีก มันเยอะเกินไปน่ะสิ จำนวนพอ ๆ กับสมุดหน้าเหลือง*เลยทีเดียว
เนื่องจากเขียนถึงเวทมนตร์ที่ใช้ได้เฉพาะเ้าตัวเท่านั้นจึงมีของอย่างเช่นเวทมนตร์เก็บรักษาควันธูป เวทมนตร์ที่ทำให้สีของน้ำชาสดใสหรือเวทมนตร์ที่ทำให้ท่อนไม้มีเสี้ยนนั้นเรียบลื่นด้วยเวทมนตร์ที่ค่อนข้างจำกัดสถานที่ใช้ก็มีอยู่ หรือต้องบอกว่าแทบจะเป็แบบนั้นซะส่วนใหญ่
และเวทมนตร์ที่คล้าย ๆ กันก็มีเยอะด้วยในความเป็จริง【เพาเวอร์ไรซ์】กับ【บูสต์】เองก็มีความใกล้เคียงกันเล็กน้อยเพราะเป็เวทมนตร์เสริมความสามารถทางร่างกายเหมือนกันทั้งคู่ ถึงแม้ว่าทาง【บูสต์】จะใช้ได้สะดวกกว่าเพราะเป็การเพิ่มพลังะโและะเิพลังชั่วพริบตา
ผมไม่รู้ว่าจะใช้เวทมนตร์แบบไหนที่ใดได้บ้างคิดว่าถ้าจำได้ทั้งหมดเลยมันก็ดีอยู่หรอก แต่บอกตรง ๆ ว่าต่อให้เป็พลังความจำที่ได้มาจากพระเ้าก็ไม่มั่นใจเลยว่าจะจำสมุดหน้าเหลือง
ได้ทั้งเล่ม
การที่ผมมานั่งหาเวทมนตร์ที่ใช้การได้จากในสมุดหน้าเหลืองบอกตรง ๆ ว่าลำบากมาก อารมณ์เหมือนงมเข็มในทะเลทรายน่ะแหละ เบื่อด้วยแต่ถึงจะบ่นไปก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดีก็เลยต้องมานั่งลากสายตาไปบนหนังสืออยู่แบบนี้...... โอ๊ะ?
“เวทมนตร์ดึงสิ่งของเล็กๆ จากระยะไกลมาไว้ในมือ......เหรอ จะใช้ได้ไหมนะ”
“ลองทดสอบดูเป็ไงคะ?”
ลินเซ่เหลือบมองมานั่นสินะ ก่อนอื่นก็ลองดูหน่อยละกัน
“【แอปพอร์ต】”
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอ้าว? ถึงจะมีความรู้สึกเหมือนดึงอะไรมาได้ก็เถอะ......
เอลเซ่ที่นั่งโยกอยู่ในกระบะรถด้วยกันส่งเสียงทักตอนที่ผมใช้งานเวทมนตร์พลาด
“ตั้งใจจะดึงอะไรมาเหรอ?”
“คาตานะของยาเอะคิดว่าถ้าอยู่ ๆ หายไปคงจะใน่ะ อืม......อ๋อ ขนาดล่ะมั้ง? มีเขียนไว้ว่าสิ่งของเล็ก ๆด้วยนี่นะ”
ลองอีกครั้งหนึ่งคราวนี้จินตนาการให้ชัดเจน แล้วใช้งาน
“【แอปพอร์ต】”
“หวา!?”
ได้ยินเสียงลนลานของยาเอะที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งสารถี
ส่วนในมือของผมกำลังถือเชือกรัดผมของยาเอะอยู่
“สำเร็จสินะคะดูจากวิธีใช้ก็สะดวกดี แต่ก็มีความน่ากลัวอยู่นะคะ”
“น่ากลัว?”
“ก็ของหายไปโดยไม่รู้ตัวเลยนี่นาแบบนี้ก็ล้วงกระเป๋า หรือทำอะไรทำนองนั้นได้เท่าที่้าเลยจริงไหม?”
“งี้นี่เอง......พอคิดแบบนั้นก็น่ากลัวแฮะ สามารถชิงของอย่างเงิน อัญมณีหรืออะไรจำพวกนั้นมาได้สินะ......”
“......คงไม่ทำสินะ?”
“......อย่าทำเลยนะคะ?”
เอลเซ่กับลินเซ่ถามด้วยการจ้องเขม็งเสียมารยาทจัง
“ไม่ทำหรอกน่าเื่แบบนั้นน่ะ แต่ว่า แบบนี้จะดึงชุดชั้นในออกมาได้รึเปล่านะ......?”
ห๊ะเอลเซ่กับลินเซ่ทิ้งระยะจากผมทันที แค่ล้อเล่นเองน่า
“คือว่า~ ลมมันตีผมจนยุ่งไปหมดแล้วนะเ้าคะ......”
ยาเอะหันหน้ากลับมาทวงขอเชือกคืนเร็วๆ อ๊ะ ลืมไปเลย
◇ ◇ ◇
หลังจากนั้นก็ผ่านมาหลายเมืองั้แ่ออกเดินทางมาก็นับเป็วันที่สามแล้ว
พอดูแอปฯแผนที่ก็เหมือนว่าจะผ่านเกินครึ่งทางมาแล้วผู้คนที่สวนทางเองก็รู้สึกเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วย
ส่วนผมถ้าให้พูดถึงก็ได้แต่นั่งจ้องหนังสือไปเรื่อย ๆจนได้เรียนรู้เวทมนตร์ใหม่มาสองอย่างเวทมนตร์ลดค่าความเสียดทานของผิวััเป็อย่างมากใน่เวลาสั้น ๆกับเวทมนตร์ขยายประสาทััเป็วงกว้าง
ข้อดีของเวทมนตร์ขยายประสาทััคือถ้ารวมสมาธิก็จะรู้เื่เกิดขึ้นข้างหน้าหนึ่งกิโลเมตรได้ราวกับอยู่ในมือตัวเอง
ถ้ามองเห็นได้ยิน หรือตรวจสอบจุดที่เป็อันตรายได้ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปมันสะดวกดีก็เลยเรียนรู้เอาไว้ แต่ผมกลับโดนเตือนจากกลุ่มสาว ๆ ว่าห้ามใช้ถ้ำมองเด็ดขาดพวกเธอนี่นะ......
ตอนนี้ผมกำลังทดลองตรวจสอบสถานการณ์หนึ่งกิโลเมตรข้างหน้าด้วย【ลองเซนส์】อยู่แต่ว่า......โอ๊ะ?
นี่มัน......กลิ่นเืเหรอ? ัักลิ่นที่ดีขึ้นทำให้รู้สึกถึงสิ่งนั้นได้พอหันทิศของทัศนวิสัยไปทางกลิ่นคาวเื
สิ่งที่โผล่มาก็คือรถม้าใหม่เอี่ยมท่าทางราคาแพงเหล่าชายสวมเกราะที่เหมือนจะเป็ทหารและลิซาร์ดแมนสวมเกราะหนังจำนวนมากกำลังล้อมพวกเขาอยู่แล้วก็เห็นร่างของชายที่สวมเสื้อคลุมสีดำอยู่แค่คนเดียวด้วย
มีทหารล้มอยู่กับพื้นครึ่งหนึ่งส่วนคนที่เหลือก็กำลังปกป้องรถม้าด้วยการประดาบกับลิซาร์ดแมนที่ถือดาบโค้งหรือหอกอยู่
“ยาเอะ!มีคนกำลังโดนสัตว์อสูรจู่โจมอยู่ข้างหน้า! ใช้ความเร็วเต็มที่เลย!”
“อึก......!รับทราบ!”
ยาเอะที่อยู่บนที่นั่งสารถีลงแส้ใส่ม้าเพื่อเร่งความเร็วในระหว่างนั้นผมก็เชื่อมทัศนวิสัยต่อไปเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ ลิซาร์ดแมนกำลังจัดการทหารไปเรื่อยๆ ภายในรถม้าดูเหมือนจะมีคนแก่ที่ได้รับาเ็กับเด็กอยู่ แย่แล้วแฮะจะทันไหมเนี่ย......!?
......เห็นแล้ว!
“【อัคคีเอ๋ยจงมาวังวนเกลียว ไฟเออร์สตอร์ม】”
ลินเซ่ที่อยู่บนกระบะรถร่ายคาถาเปลวเพลิงส่งผลให้พายุหมุนเปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นมาจากตรงกลางกลุ่มพวกลิซาร์ดแมนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
พอดีกับที่เกิดเหตุการณ์นั้นเอลเซ่ก็ะโออกไปจากรถม้าเป็คนแรก ตามด้วยผม และยาเอะที่ะโลงจากรถม้าตอนที่กำลังแล่นผ่านด้านข้างของพวกลิซาร์แมนส่วนบังเหียนม้าก็ฝากลินเซ่เอาไว้
“ก๊าซซซซซซซ!!”
ลิซาร์ดแมนตัวหนึ่งวิ่งมาทางพวกผมที่ะโลงมาจากรถม้าที่แล่นผ่านไปผมจึงรวมพลังเวท เพื่อใช้เวทมนตร์ที่ผมจำได้ในการรับมือกับมัน แล้วเริ่มใช้งาน
“【สลิป】”
ลิซาร์ดแมนที่ความเสียดทานใต้ฝ่าเท้าหายไปจึงล้มกลิ้งอย่างแรงดังโครมขาชี้ฟ้าในสภาพดูไม่ได้
“กุก๊า!”
ผมจบชีวิตของลิซาร์ดแมนA ที่ล้มกลิ้งอยู่พร้อมกับกวาดด้านข้างใส่ลิซาร์ดแมน B ที่ะโเข้ามา
*สมุดโทรศัพท์ประเภทไดเร็คทอรี่ส์ที่รวบรวมรายชื่อธุรกิจสินค้า และบริการ ที่เรียบเรียงไว้เป็หมวดหมู่ แจกจ่ายไปตามบ้านเรือน ที่พักอาศัยบริษัท ห้างร้าน และแหล่งธุรกิจต่าง ๆ โดยไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ
391
![อยากผูกพันธะจังน้า คุณอัลฟ่าช่วยกัดผมที [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727651561_95360013.webp)
