ตึก...ตึก...
"โอ้... ท่านประมุกแอบไปเย็ดกับคนสวนมาเหรอคะ?"
"วะ! ว้ายย! ชะ...ชิงเอ๋อ? เ้ารู้ได้ยังไง?"
ประมุกสาวต้องหวีดร้อง เพราะแค่เพิ่งกลับมาถึงห้องตำหนัก
กลับถูกสาวใช้ของนางนั้นจับได้?
"โธ่... ก็น้ำควยเขาเลอะชายเสื้อท่านอยู่นั่น"
"เอ๋?!!! นะ...ไหนๆ?"
พอได้ยินหญิงแก่ทักแบบนั้น
หม้อจื่อก็รีบบิดตัวหารอยเปื้อนที่ว่าอย่างกระวนกระวายในฉับพลัน?
.
"คิกคิก... ข้าแกล้งท่านน่ะค่ะ จริงๆแล้วมันไม่มีหรอก..."
"งื๊ออ...?"
หญิงสาวอมลมงอนนางจนแก้มป่อง
"ละ...แล้ว.. ถ้างั้นเ้ารู้ได้ยังไงล่ะ?"
"อ๋อ... ก็ไม่ยังไงหรอกค่ะ... ข้าแค่เห็นท่านหายไปนานก็เลยเดาๆเอา
เวลาข้าทะเลาะกับผัวข้า สุดท้ายก็จบด้วยเอากันทุกทีเหมือนกัน..."
หญิงชราพูดออกมาจากประสบการณ์
.
"หาา! จะ! เ้าบ้านั่นไม่ใช่ผัวข้าสักหน่อย!!"
ทว่าประมุขสาวไม่ชอบเลยคำว่าเขาเป็ผัวของนาง
.
ฮืมม...ตึกๆๆๆ
อึ๋ย?
แล้วสาวใช้กลับเดินเข้ามาใกล้จ้องหน้าหญิงสาวอย่างคุกคาม
"ไม่ใช่ผัว...แล้ว-ให้-เขา-เอา-ทำไมคะ?"
เฮืออก!?
"อะ..อะ...อะ...เอ๋...ระ...เื่นั้น...?"
หม้อจื่อถึงกับหน้าเจื่อนไปไม่เป็กับคำถามที่นางพูดช้าๆอย่างกดดัน
"โอ้ยย! พอแล้ว! ข้าไม่เอากับเขาอีกแล้วล่ะน่า!
เนี่ย! เมื่อกี้ข้าก็เพิ่งปฏิเสธว่าจะไม่เจอเขาอีกแล้วมานะ!"
"โฮ่?"
แล้วหญิงสาวก็วางมาดพูดกับคนใช้สาวอย่างปึงปังไปในตอนนั้น
แต่แล้ว...
.
.
ตึก...
"ขะ.... ข้ามาทำบ้าอะไรที่นี่วะเนี่ย...?"
ใช่แล้ว... พอถึงวันศุกร์
หม้อจื่อกลับมายืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมที่อางัดเป็คนนัดในวันหลัง...
.
"โอ้! แม่นางคนสวยก็มาดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอครับ! เชิญเลยๆ!"
"ว้าววว... แม่นางนี่สวยสุดยอดเลยครับ!"
สองเด็กหนุ่มเสี่ยวเอ้อรีบเชื้อเชิญเ้าสำนักสาวสวยปานเทพธิดาให้เข้าร้าน
ดึ๋งง...ดั๋งง...เอื๊อกก...
"?"
ระหว่างที่พูดสายตาของพวกเขามองสำรวจทั่วไปหมด
โดยเฉพาะนมและตูดใหญ่ๆแน่นๆหุ่นทรงอันแสนสวย
ในชุดผ้าไหมเบาบางรัดทรงเข้ารูปใส่สบายของนาง
เฮ่อ...ขวับๆ
หญิงสาวเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าอย่างถอนใจ
นางก็ไม่ได้ยินดีนักหรอกที่ผู้ชายเห็นนางเป็แค่ที่ลงของความใคร่
.
"นะ...หนอย...ทำเป็หยิ่งนะอีดอก..."
"แต่งตัวรัดๆมาให้พวกกูดูเองแท้ๆ..."
"หือ? พวกเ้าว่าอะไรนะ?"
"ปะ...เปล่าคร้าบบ! เชิญด้านในคร้าบบ!"
ชิส์...
แน่นอนล่ะว่าผู้คนมีเป็ร้อยเป็พัน
ย่อมไม่สามารถควบคุมให้มีคุณธรรมเท่าเทียมกันแต่อย่างใด
หม้อจื่อได้ยินคำที่สองเสี่ยวเอ้อกระซิบนินทานาง
แต่จะถือสาเอาความก็ดูจะมากมายจนเกินไป
.
"อ้าวว... แม่นางคนสวยมาอีกแล้วเหรอ?
วันนี้จะนอนค้างโรงเตี๊ยมข้าอีกมั้ยเอ่ย?
ข้าว่าใช้ห้องเดิมก็ดีนะ เตียงนุ่มเด้งดีมาก! หิหิหิ!"
งื๊อออ?
อีกอย่างหากจะพูดเื่ลามปาม แค่ที่เด็กเสี่ยวเอ้อนั่นทำยังนับว่าเด็กมาก
เมื่อเทียบกับไอ้เ้าของโรงเตี๊ยมหล่อภูมิฐานหุ่นหมีคนนี้
ที่เคยลักหลับสวมรอยอางัดเย็ดหีนางเสียแหกบานปริฉีกไปถึงไหน?
.
"อ้า...ข้าว่าวันนี้คงไม่ค้างหรอก...ข้าแค่มาดื่มเหล้ากับสหายเท่านั้น"
"อ๋ออออ....อางัด...สหายหุ่นล่ำใหญ่ของท่านนั่นเอง...อิอิอิ..."
ฮึ่มมม...?
นางหมั่นใส้เขาสุดๆ ที่กล้าเย้ยยิ้มเยาะนางอย่างโคตรมีพิรุธ
แต่นั่นก็เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนางโดนเขาเย็ดนางรู้ตัว
นั่นก็พอให้นางได้เบาใจได้ ว่าคงไม่ต้องกลายเป็ขี้ปากใครในที่สุด?
.
"อ้าวว! เมียจ๋า! ทางนี้ๆ! ข้านึกว่าเ้าจะไม่มาซะแล้ว!!!"
ฮึ้ยยย!!
ไม่รู้ว่าทำไม... ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ทำให้นางจิตหงิดหงุด!
"นี่เ้าจะบ้าหรือไง! ะโเรียกข้าว่าเมียจนลั่นร้านแบบนั้น?"
"อ้าว...ก็พวกเราเคยเย---"
หมับ! อุ๊บ!!
หม้อจื่อต้องรีบเอามืออุดปากเขา
เพราะชายหนุ่มพอเริ่มเมาแล้วก็เริ่มจ้ออะไรเลื่อนเปื้อนไปไม่หยุด!
"ถ้าเ้ายังไม่หยุดอีกล่ะก็ข้าจะกุดลิ้นของเ้าซะ!!"
ครืนนน...
"อะ...อ้า...จ้า...จ้า..."
นางใช้จิตสังหารคุกคามชายหนุ่มจนปากพล่อยๆของเขานั้นยอมหุบ
.
"โอ้สายลมหวานฉ่ำอุรา นภาโผบินหมู่นกขมิ้น..."
ว้าวว... เพราะมากเลย! วิ้วๆ!
นอกจากสุราและอาหารแล้ว
ยังมีการขับขานดนตรีกันโดยนักร้องหญิงงามในคืนวันศุกร์
สำหรับโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ก็นับว่าเป็โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่มีชื่อเสียงเป็อย่างดี
ภายในประดับประดาด้วยโคมไฟสลัวๆ ยิ่งเสริมสร้างบรรยากาศการดื่มกินในคืนนี้
.
.
"นี่... ทำไมเ้าถึงมาง้านนเหรอ? เอิ๊ก! คงเริ่มติดใจข้าแล้วใช่ม้าา?"
ฮึ่ยย?
แต่พอฟังคำของอางัดแล้วหม้อจื่อเริ่มรู้สึกว่าที่มานั้นคิดผิด...
ทำไมนะนางถึงได้มาหาไอ้คนสวนขี้เมาคนนี้?
ตุง...เอื๊อก?
แต่สายตาของนางที่ลอบมองเป้าตุงของเขา
มันแสดงความจริงในใจว่านางนั้นก็รู้อยู่ไม่ใช่เบา
สองสามวันมานี้ที่นางหลบหน้าไม่พบเขา
แฉะ...อืยยส์?
กลับเป็นางเองที่รู้สึกว่าของขาด? ขนาดว่าตอนนี้
แค่นั่งแอบมองควยเขาในกางเกงหีนางกลับเริ่มจะชื้นแฉะเป็อย่างมาก...
.
แจ๊ะๆๆๆ...อ๊าซ์ๆ...อางัด...อางัด...อ๊าซ์ๆ...
ทุกค่ำคืนนางต้องคอยช่วยตัวเอง เพื่อดับร้อนความหื่นกระหาย
จากการคิดถึงรสควยอันใหญ่ยาวที่เคยกระเด้าหีให้นางได้สุขสมอย่างเกินขนาด?
.
.
"นี่ไหหญี่...ไหหญี่?"
"เอ๋! ว้ายย!"
"ฮ่าฮ่า! เ้าเป็อะไรไปเนี่ย? เหม่อเชียว?"
"ขะ...ข้าจะเป็อะไรเล่า!!"
ฉ่าา...
นางต้องโบ้ยใบ้กับชายหนุ่ม เก็บความรู้สึกลึกๆในใจไว้อย่างโคตรยาก...
ทำไมหนอเกิดเป็หญิงถึงไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าตัวเองนั้นเงี่ยนอยาก?
.
"อ้าว...แม่นาง...วันนี้ก็มาด้วยหรือ?"
"อ๊ะ...ท่านเฉินอัน?"
"หึหึ...ดีใจจังที่ท่านจำข้าได้ด้วย..."
ว้าววว...?
หม้อจื่อถึงกับเคลิ้มไปเลย เมื่อได้พูดคุยกับหนุ่มหล่อหน้าใส
ผู้มีกริยาและท่วงท่าอันสง่างาม ที่เดินผ่านโต๊ะพวกนางโดยบังเอิญ
"เฮ้! เฮ้! ข้าก็อยู่นี่ด้วยนะ!"
"ฮึ่ย! เ้าน่ะเงียบไปเลย!"
พลั่ก! โอ้ยย!(ผลักหัวของอางัดที่มาวอแวอย่างอิฉา)
ช่างแตกต่างกับคนห่ามๆไร้มารายาทอย่างหนุ่มคนสวน
ที่จับพลัดจับผลูมาเป็ผัวคนแรกของนางเหลือเกิน!
.
"อ้า... แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่กันแน่คะ?
ในเมื่อท่านไม่ใช่คนที่นี่ มีเหตุอันใดทำให้ท่านยังต้องรั้งอยู่นาน?"
"หึ... ถ้าข้าจะบอกว่าเป็เพราะหญิงงามเช่นท่านล่ะ?"
อุ๊ย?
รอยยิ้มของเขาที่พูดทีเล่นทีจริง
ทำให้หัวใจหญิงของนางดีดดิ้นเป็อันมาก
"โธ่... ท่านก็อย่าแกล้งพูดชมข้าเช่นนั้นเลย..."
"ฮ่าฮ่าฮ่า... ข้าหาได้แสร้งชมท่าน หากท่านไม่งามจริง
ผู้ชายของท่านคงไม่จ้องจะกินเืกินเนื้อข้าอยู่กระมัง?"
หืมม?
แง่งๆๆ!
อุ้ย! อางัด! ฮิฮิ...
ฮ่าฮ่าฮ่า!
นางหัวเราะและเฉินอันก็หัวเราะ ที่เห็นอางัด
จ้องจอมยุทธหนุ่มมาดคุณชายอย่างแยกเขี้ยวและยิงฟัน!
.
"ฮึ... ที่แท้เ้าก็ชอบพวกหนุ่มหล่อรวยสำอางสินะ?"
พอเฉินอันเดินจากไปคนสวนหนุ่มก็เริ่มบ่นอย่างรำพึงรำพัน
เฮ่ออ...?
ส่วนหม้อจื่อนั้นก็ให้รู้สึกเหนื่อยหน่าย
นางไม่ใคร่รู้นักว่าผู้ชายก็มีอารมณ์ที่อ่อนไหวอยู่เช่นกัน?
.
"นี่...ข้าชอบหนุ่มหล่อสำอางแบบเขาก็จริง...
แต่วันนี้ข้าก็มาดื่มเหล้ากับเ้ามิใช่หรือ?"
"อ๊ะ! จริงด้วยสิ! ฮี่ฮี่! ไหหญี่ของข้า!! ไหหญี่ของข้า!"
หมับ! ว้ายย!!...ฮิฮิ...
นางที่ปลอบโยนชายหนุ่ม ต้องใเมื่อเขาสดใสขึ้นก็สวมกอดนาง
แต่มันก็ทำให้นางหัวเราะเพราะความรู้สึกอันคุ้นเคยและผูกพัน?
ดั่งคำที่ว่าผู้ชายอื่นจะหล่อเหลามาจากไหน
แต่ผัวของเรานั้นน่ารักที่สุด ก็เขาเป็ของเราหรือไม่ใช่?
อุ้ย...ผัวหรือ?
งื้ออ...ขวับๆ!
หม้อจื่อรีบสั่นหน้าพยายามสลัดความคิดเช่นนั้นออกไป
นางยังไม่ยอมปักใจกับหนุ่มคนสวนผู้นี้ง่ายๆ!
.
"อ้าวว... หวัดดีสหาย!!"
หื๊มมม...
แถมสายตาของนางก็ยังคงมองตามเฉินอันอยู่ไกลๆ
ชายหนุ่มช่างหล่อเหลาผิดแผกจากชาวบ้านทั่วๆไป
ทั้งผิวพรรณคิ้วตาของเขา
นอกจากเป็ชาวยุทธแล้วเขาอาจมีเชื้อเ้าก็เป็ได้?
.
"นี่...เ้าแอบมองมันอีกแล้วนะ?"
อุ๊ย?
ทันใดนั้นอางัดก็ขยับมากระซิบข้างหูนางอย่างใกล้ๆ
"ไหน...ข้าขอดูหน่อยซิ...ว่าเ้าเงี่ยนอยากโดนมันเย็ดมั้ย?"
"หา...? เ้าพูดอะไร?"
ซวบบ! ว้าย? แจ๊ะ? อ๊าซ์?
หนุ่มคนสวนขี้เมา พูดแล้วก็สอดมือเข้าขอบกางเกงนาง
ไปััเนินหีของประมุขสาวคนงามอย่างง่ายดาย!
.
"ฮึ...พูดอะไรงั้นหรือ...?
แอบมองผู้ชายหล่อจนหีแฉะเลยนะเ้าเนี่ย?"
"อื๊อ...เ้าไม่ควรทำแบบนี้นะ...?"
แจ๊ะ...อ๊าซ์?
นางพูดห้ามเขาแต่ก็ไม่ได้ดึงมือเขาที่แตะนิ้วบนเม็ดแตดเขี่ยเล่นให้นางเสียวเบาๆ
ด้วยนางกับเขานั้นกระเด้ากันมาหลายครั้งจนคุ้นเคยกัน
ขนาดที่นางเริ่มไม่ถือความหื่นเงี่ยนของเขา?
.
"ไม่ควรทำอะไรเล่า? เ้าอยู่กับข้าแต่กลับเงี่ยนกับมัน?"
แจ๊ะๆๆ...
"อ๊าซ์...มะ...มันไม่ใช่แบบนั้น...อ๊าซ์ๆ..."
แม้ที่นางหีแฉะแต่แรกจะเป็เพราะอางัด
แต่ด้วยทิฐิของนางย่อมพูดไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะยิ่งได้ใจมากเกินไปหน่ะ?
แปะๆๆๆ! วี๊ดวิ้วว!
แจ๊ะๆๆ..อ๊าซ์ๆ..
และท่ามกลางผู้คนที่มาชมการแสดงดนตรีและแสงไฟมืดสลัว
นิ้วของอางัดก็เขี่ยแตดนางระรัวให้ทั้งเสียวทั้งเงี่ยนทั้งตื่นเต้นหีร้อนฉ่า!
"อ๊าซ์ๆ...เ้าจะทำให้ข้าเสียวไปถึงไหน?"
"หึ...ก็จะทำจนกว่าเ้าจะลืมไอ้หน้าหล่อสำอางคนนั้นไง..."
อ๊าาซ์...?
ถ้อยคำของอางัดช่างเร่าร้อนทำให้นางต้องแอบประทับใจ?
และประมุขสาวก็ยังคงอิงแอบคนสวนหนุ่มปล่อยให้เขาเขี่ยเล่นเม็ดแตดของนางไป
ในค่ำคืนที่บรรยากาศมันเป็ใจแบบนี้เอง...
471
