เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลหวัง บรรยากาศเงียบกริบอย่างกับป่าช้า พี่ชายทั้งสามคน (หวังอี้, หวังลั่ว, หวังซิง) นั่งหน้าสลอนอยู่ที่โซฟาพร้อมกับเฟยหลง ทุกคนแอบเหลือบมองชิงเซียนที่กำลังนั่งจกปาท่องโก๋จุ่มนมข้นอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ในหัวของเธอนั้น... กำลัง "พากย์" ทุกอย่างเป็นฉากๆ

​[เอิ่ม... ทำไมวันนี้ทุกคนเงียบกันจังล่ะ? หรือว่าพี่ชายข้าจะสำนึกผิดที่เคยใจอ่อนให้ยัยรินดานางนกสองหัวนั่นจนกินข้าวไม่ลง? โถ่... พี่อี้คนซื่อ พี่ลั่วคนหล่อ พี่ซิงคนกาก ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ ตราบใดที่มีข้าอยู่ ข้าจะปกป้องพวกพี่จากนมนางพญางูพิษเอง!]

​หวังอี้แทบจะสำลักน้ำเปล่า [พี่ซิงคนกากรึ?! นี่ชิงชิงคิดกับพี่แบบนี้เหรอเนี่ย!] หวังซิงได้แต่กัดฟันกรอดแต่พูดอะไรไม่ได้ เพราะตกลงกันไว้แล้วว่าต้อง "แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน" เพื่อไม่ให้เซียนสาวตื่นตูมจนหนีกลับโลกโน้นไปเสียก่อน

​"ชิงชิง... วันนี้เฟยหลงดูหน้าซีดๆ นะ น้องว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า?" หวังลั่วถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

​เฟยหลงที่นั่งข้างๆ มีอาการตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลพราก พลังหยางในตัวเขากำลังถูกดึงดูดอย่างรุนแรง

​[โอ๊ะ! เจ้าหน้าปลาทูอาการหนักแล้วแฮะ สงสัยยัยนกยูงเน่าเหม่ยอิงคงจะกำลังใช้ "หัวใจเทพสงคราม" ทำการ Remote Control ดูดพลังพี่เขาจากระยะไกลล่ะสิ! หนอย... ขืนปล่อยไว้แบบนี้ เฟยหลงได้กลายเป็น 'ปลาทูตากแห้ง' แน่ๆ ข้าต้องบุกไปที่สุสานตระกูลหลิวเดี๋ยวนี้เพื่อไปทวงเอาหัวใจคืนมา!]

​"พี่เฟยหลงเขาคงพักผ่อนน้อยมั้งคะ เดี๋ยวชิงชิงพาไปเดินเล่นรับลมหน่อยก็ดีขึ้นค่ะ" ชิงเซียนฉีกยิ้มหวาน

​[เดินเล่นกะผีดิสิ! ข้าจะลากพี่เขาไปเป็น 'เรดาร์' หาพิกัดต่างหากล่ะ ยัยเหม่ยอิงจ๊ะ... เตรียมตัวโดนข้าผ่าหัวใจออกมาทำลาบได้เลย!]

​ณ สุสานลับตระกูลหลิว 

​ชิงเซียนพาเฟยหลงมาที่สุสานหรูหราที่ตั้งอยู่บนเนินเขาหยก โดยมีพี่ชายทั้งสามแอบขับรถตามมาห่างๆ เพราะความเป็นห่วง (และอยากฟังเสียงพากย์สด)

​"ชิงชิง... ผมรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นผิดจังหวะ เหมือนมีอะไรบางอย่างเรียกผมอยู่ใต้ดินนี้" เฟยหลงพูดพลางกุมหน้าอก

​"นั่นแหละค่ะเป้าหมาย! พี่เดินนำไปเลยค่ะ ถ้าพี่รู้สึกอยากจะพุ่งไปทางไหน ให้พุ่งไปเลย!"

​[ดีมากเจ้าหน้าปลาทู! เป็นเรดาร์ที่ทำงานได้แม่นยำจริงๆ ถ้าข้ากลับไปโลกเซียนได้ ข้าจะส่งพี่เข้าประกวด 'สุดยอดอุปกรณ์ตรวจจับพลังงานอาถรรพ์' แน่นอน!]

​เฟยหลงเดินนำเข้าไปจนถึงหน้าหลุมศพขนาดใหญ่ที่สลักชื่อ "หลิวเหม่ยอิง" ทันใดนั้น รินดาและอคินก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับร่างของเหม่ยอิงที่ตอนนี้นั่งอยู่บนบัลลังก์ศิลา แสงสีแดงวาบออกมาจากหน้าอกของเธอ

​"มาตามนัดเลยนะหยางเฟย... และนางเซียนสอดรู้สอดเห็น!" อคินหัวเราะร่า "วันนี้แหละที่หัวใจของเทพสงครามจะกลับมารวมกันในร่างของเหม่ยอิง และพวกเจ้าจะกลายเป็นขี้เถ้า!"

​รินดาที่ยืนข้างๆ แสยะยิ้มสะใจ "ชิงชิง! วันนี้แหละคือวันตายของแก! คุณอคินจัดเต็มเพื่อแกโดยเฉพาะ!"

​[แหม... รินดาจ๊ะ สวมบทนางร้ายเต็มตัวเลยนะจ๊ะ ชุดดำลายลูกไม้เนี่ย... นึกว่ามาจากงานแฟนซีฮัลโลวีนแถวข้าวสาร! ส่วนคุณอคิน... วันนี้ทำไมหน้าดูตอบๆ เหมือนคนไม่ได้ขี้มาสามวันล่ะคะ? หรือว่ามนต์ดำทำพิษจนท้องผูก?]

​พี่ชายทั้งสามที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้เกือบจะหลุดขำออกมา [ท้องผูกรึ?! ชิงชิงขี้เล่นเกินไปแล้ว!]

​อคินเริ่มร่ายมนต์ทำให้หัวใจในร่างเหม่ยอิงเรืองแสง กระชากวิญญาณของเฟยหลงให้หลุดออกจากร่าง เฟยหลงทรุดลงคุกเข่าอย่างเจ็บปวด

​"ชิงชิง... ผม... ผมทนไม่ไหวแล้ว..."

​"พี่เฟยหลง! กัดฟันไว้ค่ะ! ข้าจะเริ่มทำการ 'ผ่าตัด' เดี๋ยวนี้!"

​ชิงเซียนไม่ได้หยิบมีดหมอ แต่เธอหยิบ "ปิ่นปักผมหยกม่วง" ออกมาสะบัดกลายเป็นกระบี่แสงสีม่วงยาวเฟื้อย เธอไม่ได้เล็งที่อคิน แต่เธอเล็งไปที่เส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมระหว่างเหม่ยอิงและเฟยหลง

​[เอาล่ะนะ... วิชาเซียนบทที่ 108: 'ตัดขาดเยื่อใย ไม่เหลือใจให้แฟนเก่า'! ดาบเดียวต้องจอด ไม่งั้นเจ้าหน้าปลาทูได้กลายเป็นผักลวกแน่!]

​"อาคมเซียน: สุริยันดับจันทรา ตัดวิญญาณสะบั้นรัก!"

​ชิงเซียนพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วที่มองไม่เห็น เธอฟาดฟันกระบี่ลงบนเส้นด้ายแดงนั้น ทันใดนั้นเกิดเสียงระเบิด ตูม! จนสุสานสั่นสะเทือน พลังงานสะท้อนกลับทำให้อคินและรินดากระเด็นไปชนหลักศิลา

​"กรี๊ดดดด! หน้าฉัน!" รินดาร้องลั่นเมื่อเศษฝุ่นดินเปื้อนหน้าสวยๆ ของเธอ

​[ว้าย... หน้าเลอะดินแล้วจ้ารินดา! หมดกัน ลุคสาวดาร์กกลายเป็นสาวดวงกุดไปซะแล้ว!]

​จังหวะนรกและความฮา 

​ในขณะที่ชิงเซียนกำลังจะดึงเอาหัวใจเทพคืนมา จู่ๆ ร่างของเหม่ยอิง (ที่เป็นศพ) ก็เกิดอาการ "สำลัก" พลังงานออกมาเป็นควันดำท่วมสุสาน

​[อุ๊ย! ท่าจะแย่แล้ว หัวใจเทพมันแรงเกินไปสำหรับร่างเน่าๆ ของยัยนี่! มันกำลังจะระเบิด! พี่เฟยหลงคะ! อ้าปากเร็วค่ะ! ข้าจะซัดหัวใจกลับเข้าคอพี่เดี๋ยวนี้!]

​ชิงเซียนใช้ปราณบังคับก้อนแสงสีแดงให้พุ่งเข้าหาเฟยหลง แต่ทว่า... เฟยหลงดันหลับตาปี๋และเผลอ "จาม" ออกมาพอดี!

​"ฮัดชิ้วววววว!"

​ก้อนแสงสีแดงกระเด็นไปตกใส่ "กระเป๋าสะพาย" ของชิงเซียนแทน!

​[เฮ้ยยยย! ไอ้เจ้าหน้าปลาทูบ้า! จามมาได้ยังไงตอนนี้! หัวใจเทพนะโว้ย ไม่ใช่ลูกชิ้นปลา! ทำไมมันเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเครื่องสำอางข้าล่ะเนี่ย!]

​พี่ชายทั้งสามที่ดูอยู่หลังพุ่มไม้ถึงกับกุมขมับ [กรรมของไอ้เฟยมันจริงๆ มีเมียเป็นเซียนแต่ดันมาจามใส่หัวใจตัวเอง!]

​อคินเห็นโอกาสรีบพุ่งเข้ามา "เอาหัวใจนั่นคืนมานะ!"

​ชิงเซียนรีบคว้ากระเป๋าสะพายแน่น "ฝันไปเถอะไอ้หน้าไก่! พี่เฟยหลง! รีบมานี่เร็ว มาเอาหัวใจคืนไปจากกระเป๋าข้า!"

​"ให้ผมทำยังไงครับชิงชิง?" เฟยหลงถามอย่างงงๆ

​"ก็... ก็ล้วงเข้าไปสิคะ! ล้วงแรงๆ เลย!"

​[ล้วงแรงๆ รึ?! พูดอะไรออกไปเนี่ยชิงเซียน! ถ้าพี่ชายข้าได้ยิน ข้าต้องโดนหาว่าทำเรื่องลามกกลางสุสานแน่ๆ!]

​(พี่ชายทั้งสาม: [พวกเราได้ยินเต็มสองรูหูเลยล่ะชิงชิง!!!])

​สุดท้ายชิงเซียนก็ต้องใช้มือตัวเองตะปบหัวใจเทพแล้วยัดกลับเข้าหน้าอกเฟยหลงด้วยตัวเอง พลังหยางกลับคืนสู่ร่างเฟยหลงจนเสื้อเชิ้ตเขาระเบิดออกอีกครั้ง (เป็นตัวที่ 5 ของสัปดาห์)

​"โฮก!!!" เฟยหลงคำรามด้วยพลังมหาศาล เขาซัดฝ่ามือเดียวใส่อคินและรินดาจนทั้งคู่ต้องรีบหนีหายไปในความมืดอีกรอบ

​เมื่อสถานการณ์สงบลง ชิงเซียนยืนปาดเหงื่อพลางมองกระเป๋าเครื่องสำอางที่พังยับเยิน [โถ่... ลิปสติกราคาแพงของข้า เละหมดเลยเพราะหัวใจพี่แท้ๆ เลยเจ้าหน้าปลาทู! ครั้งหน้าถ้าจะเอาคืน พี่ช่วยอ้าปากรอดีๆ อย่ามาจามใส่หน้าข้าแบบนี้อีกนะ!]

​เฟยหลงเดินเข้ามาโอบเอวชิงเซียนอย่างขอบคุณ "ขอบคุณมากนะชิงชิง... ที่ช่วยชีวิตผมไว้อีกครั้ง"

​"ไม่เป็นไรค่ะ... แต่พี่ต้องซื้อลิปสติกใหม่ให้ข้ายกเซตนะคะ!"

​[แหม... กอดซะแน่นเชียว พลังเทพคืนมาแล้วนิสัย 'หวงก้าง' ก็คืนมาด้วยสินะ แต่เอ๊ะ... ทำไมพี่ชายข้าทั้งสามคนถึงเดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยท่าทางเหมือนเพิ่งดูหนังตลกจบแบบนั้นล่ะ?]

​"พวกพี่มาทำอะไรที่นี่คะ?!" ชิงเซียนถามเสียงสูง

​"อ๋อ... พี่แค่มาดูฮวงจุ้ยสุสายน่ะชิงชิง... ฮวงจุ้ยดีจริงๆ นะ โดยเฉพาะท่า 'ล้วงกระเป๋า' เมื่อกี้เนี่ย!" หวังซิงกลั้นขำจนหน้าแดง

​[ล้วงกระเป๋า?! พวกพี่เห็นด้วยเหรอ! โอ๊ยยย... ข้าอยากจะมุดรูสุสานหนีจริงๆ!]