หม่าซื่อเสียสติโดยสิ้นเชิงแล้ว
“ชิงอวี้ไม่ได้ตาย ลูกสาวข้ายังไม่ตาย พวกเ้าหลอกข้าห้ามพานางไป”
“นายท่าน พวกเขาล้วนแต่ชั่วช้า ชิงอวี้ยังมีชีวิตอยู่ดียังต้องแต่งให้คุณชายของเสนาบดีหวัง จะตายได้อย่างไร”เครื่องหน้าหม่าซื่อเละเทะหมดแล้วสีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว ดึงมือกู้เชียน กรีดร้องสุดเสียง
ในจวนตระกูลกู้มีอี๋เหนียงหกบ้าน หม่าซื่อเรียงอยู่ลำดับสองนอกจากหลินซื่อ อี๋เหนียงนางอื่นๆ อายุน้อยกว่าหม่าซื่อแต่กู้เชียนยังคงโปรดปรานหม่าซื่อคนเดียวเห็นได้ชัดว่าหม่าซื่อมีความสามารถอยู่บ้างรู้ว่ากู้เชียนมีความชอบต่อหม่าซื่อระดับใด
กู้เชียนเห็นอี๋เหนียงที่ตนโปรดปรานมาแต่ไหนแต่ไรมีสภาพคลุ้มคลั่งเสียสติเช่นนี้ในใจก็หงุดหงิดบอกไม่ถูก นึกภาพโเี้ของกู้สุ่ยเย่ว์เมื่อครู่นายท่านกู้รู้สึกเหมือนความชิงชังอัดแน่นเต็มอก ทว่าไม่อาจระบายออกมาได้
เขาผลักหม่าซื่อออกอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่ได้ให้พวกเ้าเอานางออกไปรึบ่าวรับใช้อย่างพวกเ้ากินอะไรกันห้ะ”
หม่าซื่อได้รับความโปรดปรานอวดดีจนชินแล้ว นายท่านกู้ไม่ได้ออกคำสั่ง พวกบ่าวรับใช้จะกล้าลงมือหรือ
นายท่านกู้พอเอ่ยคำสั่ง พวกบ่าวรับใช้พากันกรูเข้ามาดึงหม่าซื่อ ลากนางออกไป การลงมือของพวกเขาหยาบกระด้างยิ่งยามปกติหม่าซื่อชอบทำไม่ดีกับพวกบ่าวรับใช้ ลงไม้ลงมือด่าว่าคนเหล่านี้จึงพากันซ้ำเติมตอนตกต่ำ
ใบหูกลับมาสงบในที่สุด อาการปวดหัวของนายท่านกู้จึงดีขึ้นมาบ้างหลินซื่อยกชาร้อนมา ยื่นไปตรงหน้านายท่านกู้เอ่ยเสียงอ่อนโยน “นายท่าน ข้านวดผ่อนคลายให้ท่านแล้วกัน”
นายท่านกู้พยักหน้า
นิ้วมือหลินซื่อเนียนนุ่ม ฝีมือเป็เอกลักษณ์ กดลงไปตรงขมับคลึงอยู่หลายหน นายท่านกู้รู้สึกดีขึ้นมามากในที่สุด
กู้เชียนหันไปมองหลินซื่อ เห็นใบหน้าสง่ามากกิริยาใจพลันหวั่นไหว อดกุมมือนางไม่ได้ เจอความเผ็ดร้อนจากหม่าซื่อมามาก ตอนนี้เห็นหลินซื่อวางตัวสง่าสงวนกิริยาก็เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ไปอีกแบบ“ยังดีที่มีฮูหยิน”
แววตาหลินซื่ออ่อนโยนลง เอ่ยเสียงหวาน “นายท่านพูดอะไรกันข้าแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เป็คนของตระกูลกู้ ตอนมีชีวิตเป็คนของนายท่านตอนตายเป็ผีของนายท่าน ไม่ว่านายท่าน้าหรือไม่ ข้าจะอยู่เคียงข้างนายท่าน”
กู้เชียนตบมือหลินซื่อเบาๆ “ฮูหยินแม้ชิงอวี้จะมีความผิด แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นคุณหนูจวนตระกูลกู้กู้สุ่ยเย่ว์ถึงกับกล้าฆ่าคนต่อหน้าข้า ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาสักนิด”แววตากู้เชียนทอประกายชิงชัง “ข้าไม่มีทางปล่อยนาง” “นายท่าน กู้สุ่ยเย่ว์เป็นบุตรสาวสายตรงจวนตระกูลกู้ กู้ชิงอวี้เป็นบุตรสาวสายรอง อยู่ซั่วอวิ๋นบุตรสาวสายตรงสูงศักดิ์กว่าบุตรสาวสายรองนักบุตรสาวสายตรงฆ่าบุตรสาวสายรองไม่ได้ถือเป็นความผิดใหญ่หลวงอะไร อีกอย่างกู้สุ่ยเย่ว์ยังเป็นคู่หมั้นอวิ๋นอ๋อง ฐานะไม่ธรรมดานานแล้ว หากจวนตระกูลกู้คิดกำหนดโทษนาง อวิ๋นอ๋องฝั่งนั้นอาจไม่พอใจได้”“ยังเป็ฮูหยินที่รอบคอบ แต่วันนี้กู้สุ่ยเย่ว์กล้าสังหารคนรอแต่งเข้าจวนอวิ๋นอ๋อง ยังจะเห็นจวนตระกูลกู้ข้าอยู่ในสายตาอีกหรือ”กู้เชียนโมโหตบโต๊ะ
อิทธิพลของอวิ๋นอ๋องประดุจตะวันร้อนแรงบนฟากฟ้า คนจำนวนมากต่างอยากประจบเอาใจจวนอวิ๋นอ๋องเขาไม่มีทางยอมให้นางชั้นต่ำนั่นทำลายความสัมพันธ์ระหว่างจวนตระกูลกู้กับจวนอวิ๋นอ๋อง“นายท่าน ข้ามีแผนการหนึ่ง...”หลินซื่อขยับไปกระซิบข้างหูกู้เชียน แล้วเอ่ยเสียงเบา
รอหลินซื่อเอ่ยจบ เมฆดำบนใบหน้ากู้เชียนสลายหายไปทันใดเอ่ยชื่นชมไม่หยุด “ยังเป็ฮูหยินที่รอบคอบ”
กู้สุ่ยเย่ว์ผลักเปิดประตูห้องตนเองกลิ่นแปลกหน้าหอบหนึ่งโชยปะทะจมูก มองปราดเดียวนางก็เห็นคนนั่งอยู่ในห้องหน้ากากสีเงินบนใบหน้าบุรุษส่องประกายบาดสายตา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายน่ายำเกรงพุ่งมามิอาจล่วงเกินคนผู้นี้รังควานคนไม่ปล่อยสักที
กู้สุ่ยเย่ว์เข้าประตู ปิดประตูลง นั่งลงบนเตียง ขัดสมาธิเริ่มควบคุมลมหายใจ เห็นบุรุษผู้นั้นเป็อากาศธาตุ
บุรุษผู้นั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ กู้สุ่ยเย่ว์นั่งอยู่บนเตียงทั้งสองไม่มีผู้ใดมองผู้ใด ราวกับกำลังแข่งความอดทน
ตอนกู้สุ่ยเย่ว์ลืมตาอีกครั้งฟ้าก็มืดแล้วนางมองจุดที่บุรุษผู้นั้นนั่งอยู่ ดำมืดไปทั้งผืน ตอนนี้พลังภายในนางน้อยนิดบุรุษแข็งแกร่งเกินไป ดังนั้นต่อให้บุรุษผู้นั้นยังอยู่นางก็ไม่มีทางััได้ถึงกลิ่นอายของเขา กู้สุ่ยเย่ว์ลงจากเตียง ใต้ฝ่าเท้าอยู่ๆเหมือนเหยียบท่อนกลมๆ บางอย่างเข้า ร่างกายเสียการทรงตัว ล้มถลาออกไป
กู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้ล้มลงบนพื้น แต่ล้มเข้าไปในอกคนผู้หนึ่งกลิ่นบุรุษปะทะคลุ้งใบหน้า พร้อมกันนั้นยังมีความกดดันรุนแรงหอบหนึ่ง
“หึ คิดถวายตัวหรือ” เสียงเย้ยของบุรุษดังขึ้นเหนือศีรษะนาง
ตามจริงแล้วนี่เป็การแข่งความอดทน มองดูผิวเผินเป็กงซุนอี้ที่ชนะ แต่ตามจริงแล้ว กงซุนอี้ทนไม่ไหวนานแล้ว
ในหัวกู้สุ่ยเย่ว์มีความคิดหนึ่งวูบผ่าน
สิ่งที่นางเพิ่งเหยียบน่าจะเป็นท่อนไม้ ตอนนางขึ้นไปบนเตียงยังไม่มี นอกจากว่ามีคนจงใจวางท่อนไม้ไว้ใต้เตียงนางซึ่งผู้ที่น่าสงสัยมากที่สุดก็กำลังกอดนางอยู่กู้สุ่ยเย่ว์หัวเราะเสียงเหี้ยม คิดประชันกับนางรึ
กู้สุ่ยเย่ว์ไม่สนใจเสียงเย้ยของบุรุษยังไม่รีบดิ้นออกจากอกบุรุษ นางยื่นมือไป คล้องคอบุรุษไว้อกนุ่มนิ่มแนบชิดไปบนอกแกร่งของบุรุษตรงๆ ริมฝีปากนุ่มลากผ่านใบหน้าบุรุษเสียงที่หลุดรอดจากกลีบปากเดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบนั้นเพียงพอให้บุรุษที่มีความอดทนที่สุดในใต้หล้าอ่อนระทวยได้
“ท่านไม่ชอบรึ”
ในหัวกงซุนอี้ปรากฏภาพวันนั้นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมร่างกายนุ่มนิ่มในอกพลิกไปมาไม่หยุด ใบหน้าเรียวแดงเรื่อเกินธรรมชาติความยั่วเย้าที่ฉายเต็มในแววตาสุกสกาว...ลูกกระเดือกกงซุนอี้อดขยับเขยื้อนไม่ได้
เสียงลมหายใจบุรุษข้างหูหนักขึ้นแล้วกู้สุ่ยเย่ว์เกือบหัวเราะเสียงเหี้ยมออกมา
มือร้อนรุ่มของบุรุษโอบกู้สุ่ยเย่ว์ทั้งสองคนแทบจะแนบแน่นอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้นกู้สุ่ยเย่ว์หัวเราะไม่ออกแล้วนางสัมผัสได้ว่ามือแกร่งหยาบร่วงตกลงบนคอนาง สัมผัสได้ถึงความปรารถนาและความกระหายตัวนางถูกบุรุษกักแน่นไว้ในอกมือคู่นั้นลูบไล้ลำคอนาง ค่อยๆ ขยับลง ทันใดนั้น กำลำคอบอบบางนางเอาไว้ความวาบหวามหายไปไร้ร่องรอย ที่หลงเหลือเป็ไอสังหารคละคลุ้ง
“เ้าไม่ใช่กู้สุ่ยเย่ว์ เ้าเป็ผู้ใดกันแน่”
“ข้าเป็ผู้ใดแล้วเกี่ยวอะไรกับเ้าด้วย”กู้สุ่ยเย่ว์ตอกกลับเสียงเย็นะเื
ย่อมเกี่ยวอยู่แล้ว เ้าเป็ถึงชายาที่ฝ่าาประทานให้ข้ากงซุนอี้คิดในใจ ทว่าสตรีเช่นนี้ เทียบกับหญิงสติไม่ดีนางนั้นแล้วน่าสนใจกว่ามากแต่ยังห่างจากวันแต่งงานอยู่สามเดือน จวนตระกูลกู้แห่งนี้เป็รังหมาป่าถ้ำพยัคฆ์หวังว่าสตรีนางนี้จะมีชีวิตรอดได้แต่งให้เขา
กงซุนอี้ปล่อยกู้สุ่ยเย่ว์เงาร่างทะยานออกไปทางหน้าต่างหายลับไปอย่างรวดเร็วกู้สุ่ยเย่ว์ยืนพิงผนังห้อง
ไอสังหารเมื่อครู่ไม่ใช่ของปลอมบุรุษผู้นี้แข็งแกร่งทั้งยังอันตรายเกินไป
เขาเป็ผู้ใดกัน
รู้จักกับเ้าของร่างเดิมรึ หรือ้าอะไรจากตัวนาง
กู้สุ่ยเย่ว์คิดไม่ออกก็ไม่คิดอีก ไม่ว่าเขาเป็ผู้ใดมีจุดประสงค์ใด นางเพียงคอยรับมือก็พอ
“คุณหนูใหญ่ บ่าวหงซิ่ว ฮูหยินสั่งให้มาปรนนิบัติคุณหนูเ้าค่ะ”
กู้สุ่ยเย่ว์มองสาวใช้ตรงหน้าสาวใช้นางนี้ไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา เป็สาวใช้ที่ปรนนิบัติข้างกายหลินซื่อ
ที่ติดตามหลังหงซิ่วยังมีสาวใช้ทั่วไปอีกสองนางสีหน้าพวกนางดูไม่ยินยอมเท่าไร กู้สุ่ยเย่ว์หมั้นหมายกับอวิ๋นอ๋องแต่ในจวนตระกูลกู้นี้ไม่มีคนเห็นนางเป็นว่าที่ชายาอ๋องจริงๆติดตามคุณหนูสายตรงที่ไม่เป็นที่โปรดปราน ได้รับเบี้ยหวัดน้อยนิด ไหนเลยจะสู้อี๋เหนียงและคุณหนูที่เป็นที่โปรดปรานบางครั้งยังได้เงินรางวัล“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินให้ท่านไปที่เรือนบอกว่าซื้อของจำนวนหนึ่งมา ให้ท่านไปเลือก”
การเอาใจใส่เช่นนี้ เ้าของร่างเดิมไม่เคยได้รับมาก่อนกู้สุ่ยเย่ว์เดิมแม้แต่ข้าวยังกินไม่อิ่ม ไม่มีบ่าวคอยปรนนิบัติ ในจวนซื้ออะไรไม่เคยมีส่วนของนาง หากนางเป็เ้าของร่างเดิม ตอนนี้คงมีท่าทางตื่นเต้นดีใจ
หงซิ่วสังเกตสีหน้ากู้สุ่ยเย่ว์อย่างไม่เผยพิรุธพบว่าสีหน้านางเรียบเฉย แอบร้องแปลกในใจไม่ได้ดูท่าฮูหยินจะพูดไว้ไม่ผิด กู้สุ่ยเย่ว์ไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ
หงซิ่วพากู้สุ่ยเย่ว์ไปที่เรือนหลินซื่อ ที่นั่นวางของเรียงรายมีผ้าไหมแพรต่วน มีดอกไม้มุกเครื่องประดับ ของมากมายหลากหลายชนิด ของพวกนี้แค่ดูก็รู้ว่ามีค่ามากแต่กู้สุ่ยเย่ว์เป็ผู้ใด อดีตฮองเฮาวั่งเย่ว์ มารดาแห่งแผ่นดินของมีค่าแบบไหนไม่เคยเห็นบ้าง
นอกจากกู้สุ่ยเย่ว์แล้ว ที่นี่มีคุณหนูรออยู่ก่อนแล้วสองนางกู้ชิงเหลียนกับอีกคน กู้สุ่ยเย่ว์ควานหาในความทรงจำเ้าของร่างเดิมชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวนาง
กู้ชิงเหยียน
กู้เชียนมีลูกสาวสี่คน ลูกสาวคนโตกู้สุ่ยเย่ว์ เหมือนไร้ตัวตนลูกสาวคนรองกู้ชิงอวี้ เกิดจากอี๋เหนียงสามหม่าซื่ออวดดีหยิ่งยโส ได้รับความโปรดปรานจากกู้เชียน ตอนนี้จบชีวิตไปแล้ว ลูกสาวคนที่สามกู้ชิงเหลียนลูกสาวหลินซื่อ รู้หลบหลีกตามกระแส แต่ก่อนสนิทสนมกับกู้ชิงอวี้คอยรังแกกู้สุ่ยเย่ว์ด้วยกัน ตอนนี้กลับวางมาดเย็นชาสูงศักดิ์คล้ายหลินซื่ออยู่หลายส่วน ลูกสาวคนที่สี่กู้ชิงเหยียน มารดาตายจากเร็วมารดานางเป็นหลานสาวฮูหยินผู้เฒ่ากู้ หลังมารดาสิ้นใจไป ติดตามอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่ามาโดยตลอด กู้ชิงเหยียนถูกดูแลดีมากกลายเป็นคนเอาแต่ใจนิสัยตรงไปตรงมา กู้ชิงเหยียนไม่เห็นกู้สุ่ยเย่ว์อยู่ในสายตาอยู่แล้ว “สีแพรต่วนผืนนี้สวยนัก ข้าจะทำชุดกระโปรงพอดี ดอกไม้มุกนี้ก็สวย ข้าเอาพวกนี้แล้วกัน” แทบอยากจะเอาของที่ซื้อมาขนกลับเรือนไปทั้งหมดกู้ชิงเหลียนรั้งมือนางไว้ “ชิงเหยียน เอาแต่ใจไม่ได้ของพวกนี้ให้พี่หญิงใหญ่เลือกก่อนเถิด ในอนาคตพี่หญิงใหญ่จะได้เป็ชายาอวิ๋นอ๋องฐานะสูงกว่าคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดีอย่างพวกเรามากที่นี่มีของดีก็ต้องให้พี่หญิงใหญ่เลือกก่อน”
กู้ชิงเหยียนถลึงตาใส่กู้สุ่ยเย่ว์อย่างโมโหสีหน้าไม่พอใจยิ่ง
ชายาอวิ๋นอ๋องอันใด แค่หญิงสติไม่ดีนางหนึ่งเท่านั้นไม่รู้ว่าไปดวงดีมาจากไหน
กู้สุ่ยเย่ว์มองแผนการกู้ชิงเหลียนออกอยู่แล้วกู้ชิงเหยียนเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่ากู้ นางทำเช่นนี้ ที่นำพามาให้ไม่ใช่แค่ความไม่พอใจของกู้ชิงเหยียน ยังมีความไม่พอใจของฮูหยินผู้เฒ่ากู้เวลานี้ขอเพียงกู้สุ่ยเย่ว์ยอมอ่อนข้อก็จะคลี่คลายความคับข้องนี้ได้ทันทีกู้สุ่ยเย่ว์ไม่ใช่กบในกะลา ไม่ได้เห็นของพวกนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด แต่ว่า...
“ข้าเอาผ้าหับนี้” กู้สุ่ยเย่ว์เลือกผ้าหับหนึ่งแล้วเอ่ยต่อ“กำไลวงนี้ ต่างหูคู่นี้...”
กู้สุ่ยเย่ว์เลือกของดีๆ ติดต่อกันหลายชิ้น
ของที่ส่งมาให้ถึงที่ นางไหนเลยจะไม่เอา
เดิมกู้ชิงเหลียนยังอารมณ์ดีอยู่บ้างเป็พวกชั้นต่ำไร้โลกทัศน์จริงๆ ติดกับนางง่ายดายแต่พอเห็นกู้สุ่ยเย่ว์เลือกของที่นางชอบไปทีละอย่าง สีหน้าใกล้ปั้นไม่อยู่แล้วทว่าก็ยังขบกรามข่มกลั้นเอาไว้
“หงซิ่ว ขนของพวกนี้ไปที่เรือนข้า”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยสั่งการสาวใช้ด้านหลัง
หงซิ่วลอบมองกู้ชิงเหลียนสายตาหนึ่ง
กู้ชิงเหลียนโมโหจนหน้าซีดขาว ยังคงกัดฟันหันไปพยักหน้าให้หงซิ่ว
“พี่หญิง ปิ่นนี้สีแดงสดมาก แบบลายสูงสง่าขับเน้นสีผิวพี่หญิงที่สุด พี่หญิงต้องใส่บ่อยๆ นะเ้าคะ” กู้ชิงเหยียนเอ่ย
สายตากู้สุ่ยเย่ว์ร่วงตกไปที่ปิ่นอันนั้น ประดับอัญมณีสีแดง เป็นของสิ่งเดียวที่กู้สุ่ยเย่ว์ต้องตาในบรรดาของกองนี้“แน่นอน” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ย
พูดจบก็ยกโขยงพวกสาวใช้กลับไป
มุมปากกู้ชิงเหลียนเหยียดยกเป็รอยยิ้มช้าๆ
“พี่สาม แค่หญิงพิการนางหนึ่ง ชายาอวิ๋นอ๋องอันใด เหตุใดท่านต้องดีกับนางเพียงนั้นด้วย” กู้ชิงเหลียนหันไป เห็นกู้ชิงเหยียนโกรธจนหน้าแดงก่ำกู้ชิงเหลียนตัดสินใจสุมไฟเพิ่ม “ชิงเหยียนพี่หญิงใหญ่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ภายหน้าพวกเรายังต้องพึ่งพานางตอนนี้ต่อให้นางอยากอยู่เรือนเ้า เ้าก็ต้องยอมนาง เอ๋ หงซิ่วเพิ่งเอ่ยไม่ใช่รึบอกว่าพี่หญิงใหญ่รู้สึกว่าเรือนตนเองไม่ดี อยากเปลี่ยนเป็ที่มีูเาบ่อน้ำ”
ทั้งจวนตระกูลกู้เรือนที่อยู่ใกล้เขาริมน้ำมีเพียงของกู้ชิงเหยียนที่อยู่ติดกันกับฮูหยินผู้เฒ่ากู้
4K
