ตำนานผู้วิเศษ

"ท่านพ่อท่านจะทำอะไร" เซี่ยซีหานจับโซ่ขนาดใหญ่ที่เจียตัวเอามาคล้องคอมัน

"ไม่ต้องกังวล... สิ่งนี้จะช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น ในขั้นแรกของการฝึก 'กายอมตะ' เราต้องทำลายกล้ามเนื้อและโครงสร้างเดิมของกระดูก จากนั้นก็กระตุ้นกายสร้างกล้ามเนื้อและกระดูกขึ้นมาใหม่ ทำเช่นนี้ซ้ำๆ ซีหานเจ้าจำเคล็ดการเดินปราณพลังที่ข้าสอนให้ได้แล้วใช่หรือไม่"

โดยองค์ปัญญาระดับสูงปรี๊ดในปัจจุบัน เพียงแค่เจียตัวพูดรอบเดียวเซี่ยซีหานก็จำได้ทั้งหมด แต่นั่นมันก็ส่วนของความทรงจำ การคิดวิเคราะห์ นั่นไม่ใช่การปฏิบัติ

"ท่านพ่อ ข้าจำได้ แต่มีปัญหานิดหน่อย ข้าคิดว่าข้าต้องฝึกเดินลมปราณอย่างที่ท่านสอนซ้ำๆ สัก 3 4 วัน ไม่ไม่ไม่" น้ำเสียงและสีหน้าของเซี่ยซีหานร้อนรนมาก เมื่อพบว่าคอตัวเองเริ่มมีโซ่ขนาดใหญ่คล้องเอาไว้ "ข้าคิดว่าควรจะฝึกเดินลมปราณพื้นฐานสัก 3 ถึง 4 ปีก่อนเป็นอย่างน้อย ท่านพ่อแม้ข้าอยากเป็นนักรบ แต่ข้าคิดว่าข้าไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้เท่าไหร่ ข้าควรฝึกฝนมันอย่างใจเย็น"

เจียตัวยิ้ม "ซีหานเจ้าเหมือนพ่อนัก ใครๆ ก็บอกว่าข้าเป็นคนตลก เจ้าก็เหมือนกัน"

"ข้าไม่ได้ตลก..." เสียงเซี่ยซีหานค่อยๆ แผ่วเบาลง พร้อมกับเสียงเจียตัวที่ดัง

"ขึงเขาไว้กับพื้นให้แน่ อย่าให้เขาขยับตัวได้"

ตอนนี้ผู้คนมากมายถือมุดใหญ่ ตอกเข้าไปที่อีกมุมของโซ่หนา พวกเขาตรึงร่างเซี่ยซีหานไปกับพื้น ทำให้เซี่ยซีหานมีลักษณะนอนราบ มองจากด้านบนเป็นมนุษย์ที่อ้าแขนอ้าขาคล้ายตัวอักษร 'อัคคี 火'

จากนั้นไม่นานหมียักษ์สามตัวที่ถูกคัดมาอย่างดี มีผู้ขับขี่มันอยู่ด้านบน ตอนนี้แต่ละคนมีสีหน้าไม่ดีเลย พวกเขาบังคับหมียักษ์มายืนใกล้ๆ เซี่ยซีหาน

"นายช่างใหญ่เจียตัว... พวกเราต้องทำแบบนั้นกับนายช่างใหญ่ซีหานแบบนั้นจริงๆ เหรอขอรับ" ชายฝึกสัตว์คนหนึ่งพูดขึ้น

"นั่นคือการฝึกฝน อย่ากังวล ลูกชายข้าไม่เป็นอะไรหรอก นี่แค่เพียงเรื่องเล็กน้อยที่เขาต้องผ่านประสบการณ์"

'ประสบการณ์? ประสบการณ์อะไร?' ในใจเซี่ยซีหานเริ่มร้อนรนแปลกๆ เจียตัวพ่อผู้ตาบอดของมันสอนเพียงเคล็ดฝึกลมหายใจ และบอกว่ามีวิธีลับที่จะช่วยฝึกฝนร่างกายของมันอย่างรวดเร็วให้เป็นนักรบที่แข็งแกร่ง

เซี่ยซีหานเชื่อเจียตัว เขาจึงเดินตามเจียตัวมาที่นี่อย่างไม่คิด

พ่อที่แสนดีย่อมไม่มีทางทำร้ายลูกของตัวเอง

แต่ตอนนี้เซี่ยซีหานเริ่มไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว

เซี่ยซีหานเริ่มหันหน้าไปทางเจียตัว และเริ่มตะโกนถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ท่านพ่อโซ่และหมียักษ์พวกนี้มีไว้ทำไม"

"ข้าไม่ได้บอกเจ้าไปแล้วเหรอว่า นี่คือเคล็ดลับในการฝึกฝน"

"ท่านพ่อนั่นแหละปัญหา ไอ้เคล็ดลับอะไรที่ท่านว่า มันมีขั้นตอนอย่างไร ท่านควรบอกข้าอย่างละเอียด ในตอนนี้และ" เซี่ยซีหานเน้นเสียงช่วงสุดท้าย "!!!ด่วนที่สุด"

"ทำไมเจ้าต้องจุกจิก"

ใบหน้าเซี่ยซีหานนิ่งไป ไม่คิดจะได้ยินคำคำนี้จากเจียตัว มีใครบ้างที่เจอมีขาวยักษ์สามตัวล้อมหน้าล้อมหลัง และมีโซ่ขึงร่างเป็นห้าม้าแยกร่างแบบนี้ และไม่อยากรู้บ้างว่า ตัวเองกำลังจะโดนอะไร "..."

ในระหว่างนั้นเหอหมิ่นและเหล่านักรบก็เดินมาด้านหน้า คล้ายต้องการจับจองที่รับชมชั้นดีที่สุด แต่เหมือนเหอหมิ่นเขาเห็นสีหน้าของเซี่ยซีหาน เขาจึงมองเจียตัวอย่างประหลาดใจ

"เจียตัวนิเจ้ายังไม่ได้บอกลูกของเจ้ารึว่า 'กายอมตะ' นั้นต้องฝึกอย่างไร"

"ข้าบอกเขาแล้วว่า นี่คือเคล็ดลับที่จะทำให้เขาแข็งแกร่ง"

นักรบอาวุโสเหอหมิ่นแทบเอาตีนก่ายหน้าผากอย่างกลุ้มใจ มีคนที่กำลังกระโดดหน้าผา แต่ไม่รู้ว่าข้างใต้หน้าผามีอะไรซ่อนอยู่

"เจ้าควรบอกเขาอย่างละเอียด" เหอหมิ่นพูด

"ใช่เลยท่านลุงเหอ" เซี่ยซีหานพูดสำทับเร็ว

แต่ดูเหมือนจะช้าไปแล้ว

เมื่อเจียตัวยกมือขึ้นทำสัญญาณมือให้ผู้ฝึกสัตว์เห็น และเขาเอามือลงพร้อมพูดว่า "!!!ลงมือได้"

ใบหน้าเซี่ยซีหานมืดดำ มันพบว่าอุ้มตีนหมีขนาดยักษ์กำลังพุ่งเข้ามาที่หน้ามันอย่างรวดเร็ว

!ตูม เสียงตบของหมียักษ์ดังสนั่น ร่างของเซี่ยซีหานสั่นเกร็งไปด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยร่างกายที่พัฒนาจากการเป็นผู้วิเศษระดับ 'นักวิจัย' ทำให้พลังโอน่าของมันเยียวยาร่างกายได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่หายเจ็บในทันที ร่างกายเซี่ยซีหานไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น แค่ตีนหมีตีนแรกร่างกายของเซี่ยซีหานก็คล้ายจะเริ่มช้ำเลือด

'นี่มันคืออะไรกัน' ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืด หัวมันมึนงงไปหมด

ในระหว่างนั้นเจียตัวก็แผดเสียง

"อย่าลืมเดินลมปราณตามที่ข้าสอน จากบนสู่ล่าง แผ่ขยายแตกกิ่งก้านสาขาอย่างไร้ที่สิ้นสุด ไปทุกจุดชีพจร แม้มันจะซ่อนเร้น คล้ายสวรรค์และปฐพีเชื่อมโยมกับเราอยู่ตลอด ร่างกายทุกส่วนของเราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ลมปราณในร่างของเราสร้างสรรค์ได้ทุกสรรพสิ่ง ซีหานอย่าลืม จงแตกกิ่งก้านของลมปราณของตัวเจ้า ไปทุกส่วนของอณูร่างกายให้มากที่สุดในทุกจุดชีพจรย่อย อย่าปล่อยมันไหลไปจุดๆ เดียว จำไว้ยิ่งเจ้าได้รับความเจ็บปวด เจ้าก็ยิ่งต้องเดินลมปราณให้แนบชิดไปกับสวรรค์และปฐพีให้มากที่สุด แตกกิ่งก้านไปยังจุดชีพจรส่วนเล็กส่วนน้อย นี่คือเคล็ดหลอมร่างที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้ารู้จัก"

ตึง หมียักษ์ทุบตัวเซี่ยซีหานมันอีกที

"อัก" เสียงเซี่ยซีหานกระอักเลือดดัง มันรู้สึกว่าตัวมันเริ่มเป็นเนื้อบด กระดูกส่วนหน้าของมันคล้ายเริ่มปริแตก วิธีการฝึกกายอมตะไม่ต่างกับการฆ่าคนๆ หนึ่งให้ตาย ตอนนี้ถ้าไม่ติดว่าในลำคอเซี่ยซีหานมีแต่เลือดกระจุกแน่น เซี่ยซีหานอยากจะแผดเสียงถามเจียตัวเหลือเกินว่า 'หากข้าทนไม่ไหวแล้วจะทำอย่างไรท่านพ่อ ข้าขอยกธงขาวยอมแพ้ได้หรือไม่'

โดยที่เซี่ยซีหานไม่ต้องพูดออกมา เหอหมิ่นนักรบอาวุโสก็พูดแทนมัน ด้วยสีหน้ามีกังวล

"เจียตัว ลูกของเจ้ายังเด็กนัก ร่างกายของเขาพิเศษ แต่วิธีที่นี่อาจจะทำให้เขาตายได้ เจียตัวเจ้าต้องคิดให้ดี หากเขาทนไม่ไหวเจ้าจะทำอย่างไร"

"ในเมื่อเขาคือลูกข้า เช่นนั้น สิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้เขาได้ก็คือ ความเชื่อใจ เหอหมิ่นเจ้าเองก็เดินบนเส้นทางนักรบ ความตายสำหรับพวกเรานั้นมีความหมายอย่างไร ในอดีตในวันที่พวกเรารุ่งโรจน์ เจ้าเสียดายหรือไม่ที่ในวันนั้น พวกเราเลือกที่จะยอมแพ้ต่อชะตา แล้วหยุดก้าวไปข้างหน้า เจ้าก็รู้ในเวลานั้นข้าเจ็บปวดเพียงไร สุดท้ายชีวิตข้าก็เหลือแต่เหล็กและไฟจากเตาหลอม ที่ทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อได้ แต่สำหรับลูกชายของข้า เขาจะไม่เป็นเช่นข้า เขามีอนาคตที่ยิ่งใหญ่ และในวันนี้เขาจะก้าวผ่านยอดเขาเล็กๆ นี้ไป"

"หากซีหานมันทนไม่ไหวแล้วตายเล่า"

"!เจตจำนงแห่งนักรบที่แท้จริงอยู่บนตัวเขา เขาจะไม่ตาย แต่ถึงเขาจะตาย แต่ข้าเชื่อว่าเขาก็จะยอมรับมันได้ เชื่อหรือไม่ว่าลูกชายข้าจะไม่ยอมแพ้ แม้มันจะยากลำบากเพียงไหน ไม่เชื่อเจ้าลองถามเขาดู เขาจะไม่มีวันพูดว่ายอมแพ้ออกมาแม้ครึ่งคำ" เจียตัวทำมือชี้ไปที่ร่างของเซี่ยซีหานที่ถูกอุ้งตีนหมียักษ์ทุบดัง ตัวเด้งไปเด้งมาเป็นระยะระยะจากแรงตบ

"ซีหานเจ้าจงคิดให้ดี การฝึกกายอมตะนั้น อาจจะทำให้เจ้าตายได้ มีศิลปะการต่อสู้พื้นฐานอีกมากมายให้เจ้าฝึกฝน หากเจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นถูกต้อง ก็จงรีบบอกต่อข้าและเจียตัวในตอนนี้ว่า !!!เจ้ายอมแพ้"

คำพูดของท่านนักรบอาวุโสเหอหมิ่น ราวกับเสียงสวรรค์ของเซี่ยซีหาน

เพียงแต่ว่า...

"อักอึก" ในลำคอเซี่ยซีหานมีเลือดกระจุกตัวอยู่ในลำคอมันมากเกินไป

เซี่ยซีหานเริ่มสำลักเลือด นัยน์ตามันเริ่มแดงเถือก เส้นเลือดฝอยคล้ายจะแตกออกพร้อมๆ กัน จากการพยายามจะหายใจเข้าออกเพราะสำลักเลือดที่อุดตันช่องปอด เซี่ยซีหานมันหายใจไม่ออกในตอนนี้

มันอยากพูดกับนักรบอาวุโสและเจียตัวพ่อของมันเหลือเกินว่า 'ท่านพ่อ ท่านลุงเหอหมิ่น ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย ข้ายอมแพ้ ข้าไม่อยากฝึกแล้ว ข้าไม่อยากเป็นนักรบ'

ด้วยนัยน์ตาที่แดงเถือก ลำคอเส้นเลือดใหญ่ขึ้นเป็นเอ็น เซี่ยซีหานส่ายหน้าไม่หยุด เพื่อที่จะสำลักเลือดออกจากช่องปอดและลำคอให้ได้ พร้อมทั้งส่งสัญญาณให้เหอหมิ่นและเจียตัวว่ามันยอมแพ้ มันไม่อยากฝึกไอ้วิชาบ้าบ้านี่เลย