กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมมีแววตาเรียบเฉยขณะจ้องมองไปที่อีกฝั่ง แต่ละคนมีพลังมากซึ่งแน่นอนน่าจะมาจากขุมกำลังใหญ่แต่ที่ทำให้กริมไม่เข้าใจคือเทพธิดาที่พกมันพูดถึงกลับเป็นคนที่กริมเคยเจอและช่วยเอาไว้นางคือลูกครึ่งหมาป่าที่ถูกโทมัสส่งออกนอกตลาดมืดไป
''เจ้ามองอะไรของเจ้า''อยู่ๆชายแก่ที่นั่งข้างๆลูกครึ่งหมาป่าก็คำรามออกมาด้วยความโกรธกริมถึงกลับมึนงงเพราะแค่มองโดยไม่ได้ทำอะไรก็โดนหาเรื่องแล้ว?
''ขอโทษทีข้าไม่ได้ตั้งใจ''กริมตอบออกไปแบบขอไปทีเพราะเบื่อที่ต้องเถียงกับคนประเภทนี้
''นี่...เจ้าจะหาเรื่องพวกข้าใช่มั้ย''ปัง! ระหว่างที่ชายแก่เตรียมจะลงมือลูกครึ่งหมาป่ากลับเอามือตบโต๊ะจากนั้นนางจึงลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับกริม
''ข้าชื่อเนเมซิส ท่านชื่ออะไร? ทำไมข้ารู้สึกว่ารู้จักท่าน''ลูกครึ่งหมาป่าสวรรค์หรือเนเมซิสถามออกมานางรู้สึกคุ้นเคยกับกริมอย่างบอกไม่ถูก แต่พยายามนึกเท่าไหร่นางก็นึกไม่ออก
''ข้าชื่อกริม ส่วนเรื่องอื่นข้าคงบอกเจ้าไม่ได้ ตอนนี้ข้าขอตัวก่อน''กริมไม่ได้พูดอะไรออกไปมากนักถึงพูดไปก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อหรือเปล่าขณะที่กริมลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวเดินจากไป บรรดาชายแก่และหญิงชราก็เดินเข้ามาขวางกริมเอาไว้
''เจ้าจะไปไหนเทพธิดาของพวกเรายังไม่ได้บอกให้เจ้าจากไปได้เลย''
''นั่งลงแล้วตอบคำถามให้ครบซะ''ฉับพลันกริมก็แสยะยิ้มขึ้นมา จากนั้นจึงเอามือไปจับที่คาตานะหากความอดทนกริมหมดลงเมื่อไหร่กริมจะลงมือทันทีและดูเหมือนมันใกล้จะหมดลงแล้ว
''หืม...เจ้าคิดจะต่อต้าน? ดี งั้นก็ตาย...''
''หยุดซะ! พวกเจ้าจะสร้างปัญหาไปถึงไหน ข้ารำคาญจริงๆที่มีคนแบบพวกเจ้าตามติดไปทุกที่หากไม่อยากให้ข้าเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกอาจารย์ก็หุบปากไปซะ''เนเมซิสตะโกนใส่คนที่ติดตามนางมาด้วยหลังจากนั้นนางก็หันไปก้มหัวให้กริมเป็นเชิงขอโทษ นางไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนั้นแต่ที่แน่ๆร่างกายและจิตใจของนางมันสั่งให้ทำ
''ฮึ่ม! ครั้งนี้เจ้ารอดตัวไป''ทั้งหมดกลับไปนั่งที่เดิม แต่พวกมันยังคงใช้สายตาไม่พอใจมองไปที่กริมแต่สำหรับกริมแล้วไม่ได้สนใจพวกมันเลยแม้แต่น้อยและตอนนี้เองผู้ควบคุมหอหนังสือได้เดินกลับมาแล้วนางมาพร้อมกับคนที่ยกหนังสือตามมา10กว่าคน
''ข้าได้หนังสือที่ต้องการมาแล้ว เชิญเลือกดูได้เลย''กริมพยักหน้าจากนั้นจึงเดินไปที่กองหนังสือซึ่งรวมๆกันแล้วมันมีเป็น100เล่ม
''ท่านเจ้าของหอหนังสือ พวกข้าต้องการหนังสือที่เกี่ยวกับเผ่าหมาป่าสวรรค์ให้เทพธิดาของข้า''ชายแก่ในกลุ่มไม่สนใจว่ากริมกำลังคุยกับผู้ควบคุมหอหนังสืออยู่มันเดินเอาไปแทรกระหว่างกลางทันทีตอนนั้นเองที่ทำให้ความอดทนของกริมหมดลง หมั่บ!ดวงตาของกริมกลายเป็นสีดำสนิทขณะจับไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย
''อะไร เจ้าจะทำไม''ชายแก่รู้ดีว่าถ้าหากทำแบบนี้กริมต้องทนไม่ไหวแน่และมันจะใช้โอกาสนี้จัดการกริมหากทำแบบนี้มันจะไม่ผิดเพราะอีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อน
''ข้าจะฆ่าเจ้า!''โผล๊ะ! กริมอัดพลังใส่ร่างของอีกฝ่ายแบบฉับพลันทำให้ร่างของชายแก่กลายเป็นกองเลือดจากนั้นกริมจึงมองไปที่กลุ่มของเนเมซิสที่เหลือ พวกมันจากลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วระวังตัวทันทีเพราะชายแก่ที่ตายไปมีแข็งแกร่งพอๆกับพวกมัน
''เจ้ากล้าฆ่าอาจารย์ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์? เจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย''ข่มขู่ก่อนอันดับแรกพวกมันยังไม่กล้าลงมือเป็นเพราะกริมฆ่าพวกของพวกมันได้โดยง่าย
''พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องของข้าหรอก ห่วงชีวิตของพวกเจ้าดีกว่ามั้ย''บูม! อาณาเขตหมื่นดาบทั่วทั้งหมดของที่นี่มีดาบที่กริมสร้างขึ้นมาลอยว่อนเต็มไปหมดนี่ทำให้พวกอาจารย์จากโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ที่เห็นดาบลอยอยู่ทั่วพื้นที่เริ่มหวาดกลัวเพราะพวกมันสัมผัสพลังที่ออกมาจากดาบแต่ละเล่มได้
''นะ...นี่เจ้า มันจะมากเกินไปแล้ว มหาเวทย์นรกกลืนกิน''วูบ! วูบ! วูบ! วงเวทย์ขนาดใหญ่ปรากฎจากนั้นจึงมีควันสีดำออกมาจากวงเวทย์มันตรงเข้าไปห่อหุ้มตัวกริมจนมันมีสภาพคล้ายกับโรงศพ
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า อวดดีนักตายไปซะ เผา!''ไฟสีดำลุกท่วมโรงศพทันที แต่...ตูม! โรงศพระเบิดออกกริมลำบากแค่ใช้มือปัดเบาๆในการทำลายหมาเวทย์ของอีกฝ่ายแต่นี่มันคือฝันร้ายของอีกฝ่าย
''เป็นไปไม่ได้...''ฉึก! ดาบที่ลอยอยู่เล่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่คนที่ร่ายมหาเวทย์ ซี่! ดาบที่ปักอยู่หายไปเนื่องจากดาบเล่มนั้นกริมอัดธาตุไฟลงไปเหตุการณ์ต่อมาแน่นอนไฟได้เผาไหม้ราชันย์นักเวทย์คนนั้นทันที
''ทีนี้ก็ตาของพวกเจ้า พวกเจ้าชอบกดขี่คนอื่นนักใช่มั้ยขอโทษเถอะข้าไม่ใช่คนที่พวกเจ้าจะกดขี่ได้แล้วยิ่งช่วงนี้ข้ามักจะหงุดหงิดง่ายๆอยู่ด้วย''ดาบที่ลอยอยู่กับที่เริ่มเคลื่อนไหว เร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆเหล่าอาจารย์ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นตื่นตระหนก พวกมันกำลังหวาดกลัวจับใจหลังจากที่มันเห็นอานุภาพของดาบในอาณาเขตหมื่นดาบของกริมแล้วพวกมันเข้าใจได้ในทันทีหากสู้ก็มีเพียงความตายที่รออยู่
''ไป!''ดาบทั้งหมดพุ่งเข้าหาเหล่าอาจารย์ พวกมันกลายเป็นลนลานโดยไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร
''ยะ...หยุดก่อน พวกข้ายอมแล้ว''เหล่าอาจารย์ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์กรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสารแต่ดาบกลับไม่หยุดมันยังคงมุ่งหน้าเข้าหาเป้าหมายต่อไป
''ได้โปรดหยุดซักครั้งเถอะท่านกริม''เป็นเนเมซิสที่ขอร้องให้หริมหยุด กริมเองก็รอโอกาสนี้อยู่วูบ! อาณาเขตสลายไปทันทีพร้อมๆกับกริมพูดขึ้น
''ก็ได้ แต่พวกมันต้องนำของมีค่าทั้งหมดออกมาให้ข้าถ้าไม่ก็เตรียมตัวตายได้เลยและหลังจากนั้นพวกมันทุกคนจะต้องคลานออกจากเมืองนี้ไป''กริมยื่นเงื่อนไขออกมาแบบหน้าไม่อายใครดีมาก็ดีกลับใครร้ายมาก็ร้ายกลับ หากพูดไม่รู้เรื่องก็ลงมือฆ่าฟันกันไปจนกว่าอีกฝ่ายจะตาย
''นี่เจ้า มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือไง ถึงเจ้าจะแข็งแกร่งกว่าแต่พวกข้า...''...หมั่บ! กริมใช้ย่างก้าวยมทูตมันมาโผล่อยู่ด้านหลังคนที่พูดขึ้นจากนั้นกริมใช้มือขวาจับไปที่หัวของอีกฝ่าย
''ชีวิตอยู่ในกำมือของข้าแล้วแท้ๆแต่ยังปากดีไม่เลิก เจ้าคงเคยชินกับการกดขี่คนอื่นมาโดยตลอดสินะส่วนตอนนี้ลาขาด''
''มะ...ไม่''โผล๊ะ! กริมแค่ออกแรงบีบเบาๆเท่านั้นหัวของอีกฝ่ายก็ระเบิดออกตอนนี้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบโดยเฉพาะผู้ควบคุมหอหนังสือพฤกษานางกำลังดีใจที่ไม่ได้สู้กับกริมไม่อย่างนั้นนางเองก็คงกลายเป็นศพไร้ชีวิตไปแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่64:ช่วงนี้ข้ามักจะหงุดหงิด

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่64:ช่วงนี้ข้ามักจะหงุดหงิด

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้