ผ่านไปหลายวันแล้วั้แ่ที่เฟยเทียนหนีเอาชีวิตรอดจากค่ำคืนนั้น ได้ใช้ชีวิตอยู่กลางป่ากับลูกวัวและแม่วัว ่เช้าแม่วัวจะพาลูกน้อยไปหาดื่มน้ำที่แม่น้ำใกล้ๆ เฟยเทียนที่ไม่คุ้ยเคยกับการอยู่กลางป่าคนเดียวได้แต่ใช้ชีวิตตามสองแม่ลูกคู่นี้ ในเื่ของอาหารเฟยเทียนจะกินแมลงเล็กๆกับปลาในแม่น้ำเสมอไม่เคยล่าสัตว์ใหญ่ไม่เคยสู้กับสัตว์อสูร ดูเหมือนแม่วัวตัวนี้จะหลีกเลี่ยงอันตรายได้ดีเลยทีเดียว ตลอดหลายวันมานี้เฟยเทียนไม่พบสัตว์อสูรเลยสักตัว เฟยเทียนก็ถามแม่วัวอยู่ตลอดว่าเหตุใดถึงไม่พบอันตรายเลยแต่สิ่งที่ตอบกับมามีแต่เสียง ‘มออออ’ เท่านั้น
ณ ริมแม่น้ำ่เช้าของอีกวันเฟยเทียนที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองท้องฟ้าหากใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆเมื่อไหร่ตนจะแก้แค้นได้ เมื่อไหร่ตนจะได้กลับที่หมู่บ้านเพื่อฝังศพทุกคน ลูกวัวที่เห็นว่าเฟยเทียนมองท้องฟ้าอีกครั้งทำได้แต่ร้องมอๆและถูหัวเฟยเทียนไปมาเท่านั้น
“ข้ารู้ว่าเ้าเป็ห่วงข้าเ้าวัวน้อย แต่ข้ามิอาจอยู่ที่นี่ได้นานนักข้าต้องเดินตามทางของตนเพื่อฝึกฝนและแข็งแกร่งเ้าวัวน้อยแล้วเ้าเล่าไม่อยากแข็งแกร่งขึ้นงั้นรึ”
“....มอออออ”
“เห้อออ ข้ารู้สึกท้อมากเ้าร้องได้แต่ มออออ อย่างเดียวรึไง”
‘ติ้ง ท่านได้รับพ้อย 1 แต้ม’
ใน่เวลาหลายวันที่ผ่านมาเฟยเทียนพูดคุยกับแม่ลูกคู่นี้จนมีพ้อย 1370 แต้มแล้วรวมกับรางวัลจากภารกิจวันนั้น แต่ยังไม่รู้จะพัฒนาความแข็งแกร่งยังไงดี สกิลก็คือสกิลไม่ได้ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น แม่วัวที่เห็นเฟยเทียนซึมเศร้ากับลูกวัวที่กำลังปลอบใจก็คิดอะไรขึ้นมาได้
แม่วัวเดินไปสะกิดเฟยเทียนและเดินเข้าป่าไปทันทีลูกวัวเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งตามไป เฟยเทียนที่กำลังงุมงงมันจะมาสะกิดตูทำเพื่อ ได้แต่จำใจตามไปด้วยเท่านั้นเพื่อความปลอดภัยจากสัตว์อสูร
เส้นทางที่แม่วัวพาไปเฟยเทียนเริ่มรู้สึกไม่คุ้นเคยทางเริ่มมีหญ้าขึ้นทึบ แสงแดดส่องมาไม่ค่อยถึงเพราะมีต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายกันเต็มไปหมด
“เ้าจะพาข้าไปไหนงั้นรึ เข้าไปลึกมากเกิดเจออันตรายขึ้นมาจะทำยังไง”
เฟยเทียนถามแม่วัวอีกครั้งแต่รอบนี้กับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา ดูเหมือนแม่วัวจะระมัดระวังเป็พิเศษ คล้ายเส้นทางที่กำลังไปนั้นอันตรายมากๆ เฟยเทียนเริ่มรู้สึกขนหัวลุกปากได้ปิดเงียบลงทันที อากาศบริเวณนี้อยู่ๆก็เย็นขึ้นอย่างกะทันหัน เหมือนอยู่คนละที่ทั้งที่ก้าวขาไปข้างหน้าแค่ก้าวเดียวเท่านั้น
‘นะ..นี่มันอะไรกันข้าหนาวมากเ้าวัวบ้านี่มันพาข้ามาที่ไหนกัน’
แม่วัวเริ่มหยุดเดินหลังจากเดินไปถึงหน้ากระท่อมแห่งหนึ่ง ทางเข้ามีบ่อน้ำสีเขียวมรกตที่หน้าประตู รอบๆกระท่อมเป็กำแพงหินสูงชันมาก ถ้าจะเดินเข้าไปในกระท่อมต้องเดินผ่านบ่อน้ำสีเขียวมรกตนี่เท่านั้น
“มออออ” แม่วัวร้องเสียงแผวเบาและโยกหน้าไปหาเฟยเทียนกับกระท่อมสลับกันไปมา
“เ้าจะให้ข้าเข้าไปในกระท่อมหลังนั้นงั้นรึ ข้าไปได้อยู่หรอกแต่ว่า…บ่อน้ำนั่นมัน..ไม่มีอันตรายใช่มั้ย” เฟยเทียนถามแม่วัวเพื่อความแน่ใจ บ่อน้ำสีเขียวที่นิ่งสงบเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในนั้นมันปลอดภัยแน่นะ
แม่วัวไม่ตอบกลับเฟยเทียนใดๆทั้งสิ้นมันลากลูกวัวน้อยเดินกลับไปทางที่เข้ามาหน้าตาเฉย เฟยเทียนยืนนิ่งสักพักจึงเดินตามแม่วัวออกไปแต่เดินได้ไม่กี่ก้าวแม่วัวะโถีบเฟยเทียนจนกระเด็นตกน้ำสีเขียวมรกตทันที
โอ๊ยยย!!
“ไอเ้าวัวบ้าแกจะถีบข้าหาลูกแกรึไง” เฟยเทียนที่กำลังเดือดดาลเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกคล้ายมีคนมาบีบคอเอาไว้ แน่นขึ้นและแน่นขึ้นเรื่อยๆตะเกียกตะกายจะปีนขึ้นฝั่งแต่แขนขาเริ่มไร้เรี่ยวแรง แม่วัวที่มองอยู่ก็ลากลูกของมันออกมาที่พยายามจะวิ่งไปช่วยเฟยเทียนมันพาลูกของมันเดินกลับไป เฟยเทียนทำได้แต่มองก้นที่ส่ายไปมาเท่านั้น และก้นคู่นั้นก็หายไปจากสายตา
‘ระบบ ระบบสุ่มสกิลให้ข้าที’
เฟยเทียนที่ตอนนี้ได้แต่หวังพึ่งระบบเท่านั้นหากได้สกิลที่ทำให้หลุดไปจากที่นี่ได้ละก็ ข้ามั่นใจแน่นอนว่าสิ่งแรกที่จะทำคือเตะก้นคู่นั้นซะ!!
‘ติ้ง ระบบทำการหักพ้อย 100 แต้มเพื่อสุ่มสกิล’
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านได้รับสกิล แกะรอย’
สกิลแกะรอย : ผู้ใช้จะทำการเปิดประสาทััทั้ง 5 ไม่ว่าจะเป็ การดมกลิ่น การฟังเสียง การัั การรับรู้ การมองเห็น จะถูกยกระดับขึ้นหนึ่งระดับเพื่อติดตามเป้าหมายและแกะรอย
เฟยเทียนได้สกิลมาใหม่ไม่รอช้ารีบเปิดใช้งานสกิลทันทีและผลที่ได้คือ
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก
เฟยเทียนร้องด้วยความเ็ปทรมานการที่ประสาทััถูกเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับยิ่งทำให้เฟยเทียนรู้สึกเ็ปมากขึ้นหนึ่งระดับเช่นกัน
‘ระ..ระบบ ปะ..ปิดการใช้งานสกิล’
ไอระบบเฮงซวยเอ้ยข้า้าได้สกิลเพื่อช่วยเหลือข้าในการเอาชีวิตรอดข้ากลับต้องมาเกือบตายอีกรอบแทน บ้าชะมัด เฟยเทียนแอบด่าระบบในใจการที่อยู่ๆความเ็ปเพิ่มขึ้นโดยไม่ตั้งตัวนั้นเป็อะไรที่รู้สึกแย่สุดๆ
‘ระบบสุ่มอีก สุ่มสกิลให้ข้าอีก’
‘ติ้ง ระบบทำการหักพ้อย 100 แต้มเพื่อสุ่มสกิล’
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านได้รับสกิล หนูเริงระบำเนื่องจากท่านมีสกิลนี้อยู่แล้ว ท่านจะไม่สามารถรับสกิลนี้ได้อีก’
ห๊ะ!! มีอะไรแบบนี้ด้วยงั้นรึ สุ่มสกิลซ้ำแล้วไม่ได้อะไรเลย ไอระบบเฮงซวยยยย
‘ระบบสุ่มอีก สุ่มสกิลดีๆมาซะ’
‘ติ้ง ระบบทำการหักพ้อย 100 แต้มเพื่อสุ่มสกิล’
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านได้รับสกิล แกะรอย’
‘ม่ายยยยยยยยยยย สุ่มอีกครั้งนึง’
……
หลังจากเฟยเทียนสุุ่มสกิลไปหลายร้อยแต้ม สิ่งที่ได้มีแต่ความว่างเปล่าจนแต้มเหลือเพียง 170 แต้มเท่านั้น เฟยเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆและตั้งสติใหม่
‘ระบบสุ่มอีกครั้งซะ’
หากคราวนี้ไม่มีสกิลอะไรดีๆอีกข้าได้ตายแน่พ้อยข้าเหลือแค่ 70 แต้มเท่านั้นเอง สาธุๆ ท่านเทพแห่งโชคช่วยดลบันดาลให้ลูกช้างคนนี้ได้สกิลเทพๆด้วยเถิดดด
‘ติ้ง ระบบทำการหักพ้อย 100 แต้มเพื่อสุ่มสกิล’
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านได้รับสกิล นรสิงห์’
สกิลนรสิงห์ : ทำให้ผู้ใช้กลายร่างเป็มนุษย์สิงโต มีหัวเป็สิงห์มีตัวเป็มนุษย์ มีพละกำลังมหาศาลบดขยี้หินได้เพียงมือข้างเดียว
“นี่แหละระบบสิ่งที่ข้า้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เฟยเทียนะโเสียงลั่นป่ากับเสียงหัวเราะที่แสนชั่วร้าย แม่วัวและลูกวัวที่กำลังเดินกลับออกจากอาณาเขตที่หนาวเหน็บแล้ว อยู่ๆก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายดังแว่วๆจากในป่าทั้งสองจ้องตากันขนตูดลุกซู่รีบวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นทันที
….
“ระบบเปิดใช้สกิลนรสิงห์”
ร่างกายเฟยเทียนค่อยๆใหญ่ขึ้นจากคนร่างกายตัวเล็กผอมแห้งตอนนี้มีกล้ามเป็มัดๆ เสื้อที่เฟยเทียนใส่ั้แ่ออกจากหมู่บ้านได้ขาดออกจากกันทันที โชว์ร่างกายส่วนบนที่ตอนนี้มีแต่กล้ามชวนมอง น่าหลงไหล ขนสีน้ำตาลที่ใบหน้าเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆจนปกคลุมทั่วทั้งหัว จมูกเริ่มยาวขึ้น ฟันเริ่มมีเขี้ยวงอกออกมาและดวงตากลายเป็ดวงตาสัตว์อสูร
เฟยเทียนรู้สึกมีพละกำลังมากพอที่จะลุกขึ้นยืนน้ำในบ่อมีความสูงแค่เอวเท่านั้นทั้งที่ตอนแรกสูงจนถึงลำคอ เฟยเทียนเริ่มก้าวขาเดินไปทางกระท่อมเรื่อยๆ ความเ็ปความกดดันและการหายใจตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย แต่กลับรู้สึกว่าน้ำในบ่อนี้มันช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนมากกว่ายังไงยังงั้น
“แปลกทั้งที่ข้าทรมานแทบตายแต่พอข้ากลายร่างกับรู้สึกดีจนบอกไม่ถูกน้ำในบ่อนี่มันคืออะไรกัน” เฟยเทียนเดินไปคิดไป ในใจนั้นไม่อยากออกไปจากบ่อน้ำนี่เลยซักนิดแต่ก็ยังสงสัยว่าในกระท่อมนั้นมีอะไรอยู่กันแน่
“ข้าขึ้นฝั่งได้เมื่อไหร่หากข้าอยากลงอีกค่อยลงมาอาบน้ำในบ่อก็แล้วกัน”
เฟยเทียนเดินขึ้นฝั่งได้สำเร็จพอมองกระท่อมใกล้ๆ เหมือนแถวนี้ไม่มีร่องรอยของใครเลยหรือจะไม่มีใครเดินผ่านบ่อน้ำนั่นมาได้กัน เฟยเทียนตัดสินใจเดินเข้าไปในกระท่อมน่าแปลกที่ตอนนี้ร่างกายเฟยเทียนจะใหญ่โตขึ้นเพราะสกิลนรสิงห์ แต่ประตูทางเข้ากลับมีขนาดที่พอดีตัว
เฟยเทียนเดินเข้าไปด้านในกระท่อมไม่มีอะไรเลยมีเพียงโต๊ะไม้เก่าๆกับหนังสือวางอยู่บนโต๊ะเท่านั้น เฟยเทียนหยิบหนังสือขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลังและเปิดอ่านด้านใน
เป็หนังสือที่มีเพียงหน้าเดียวเท่านั้น้ากระดาษเขียนเอาไว้ว่า
ตำรา์ทมิฬ
เฟยเทียนเริ่มอ่านวรรคแรกของตำราทันที หนึ่งจิตคิดโหยหาหนึ่งกายามิอาจแข็งแกร่งหนึ่งปราณรวมเป็หนึ่งสู่จุดสูงสุดของพลังปราณ หลังจากอ่านวรรคแรกที่ไม่เข้าใจเฟยเทียนก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะร่างนรสิงห์ค่อยๆหายไป ร่างกายเริ่มเล็กลงๆ กลายเป็คนร่างเล็กซูบผอมอีกครั้ง
‘ติ้ง พลังที่ผู้ใช้สร้างไม่เพียงพอ’
“แฮก แฮก มันคืออะไรงั้นรึเ้าพออธิบายข้าได้รึไม่ระบบ” เฟยเทียนที่ตอนนี้นอนหอบหายใจแฮกๆ คล้ายคนที่วิ่งมาทั้งวันแล้วพึ่งจะได้พักร่างกายรู้สึกอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงอยากหลับเพื่อพักผ่อนให้หายเหนื่อยซะเหลือเกิน
‘พลังที่ผู้ใช้สร้างหมายถึง พลังงานที่ร่างกายสร้างขึ้นมา ยิ่งสร้างได้เร็วได้เยอะเท่าไหร่จะสามารถใช้สกิลได้มากขึ้นเท่านั้น’
“งั้นตอนนี้การที่ข้าเหนื่อยมากๆมันคือการที่ร่างกายข้าสร้างพลังไม่เพียงพอต่อสกิลสินะ”
‘ผู้ใช้เข้าใจถูกต้องแล้ว’
งั้นถ้าหากข้าออกกำลังกายฝึกฝนไปเรื่อยๆการใช้สกิลก็จะยิ่งใช้ได้นานและแข็งแกร่งขึ้นสินะ เฟยเทียนเริ่มคิดทบทวนหากร่างกายสร้างพลังงานไม่ทันต่อให้มีสกิลเทพแค่ไหนก็มิอาจนำมาใช้ได้ แต่จะทำยังไงเพื่อให้ร่างกายสร้างพลังงานที่ไม่จำกัดละ
อยู่ๆเฟยเทียนก็เอื่อมไปหยิบหนังสือเล่มนั้นอีกครั้ง และอ่านวรรคแรกใหม่เหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ อ่านวนไปมาอยู่แบบนั้นจนเวลาผ่านไป
…..
เฟยเทียนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ร่างกายกลับไม่รู้สึกหิวเลยแต่รู้สึกถึงพลังงานที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆบริเวณท้องน้อย รู้สึกเย็นสบายเนื้อสบายตัวสลับกับรู้สึกเ็ปเจียนตายอยู่แบบนั้นแต่ไม่สามารถหยุดอาการนี้ได้ ดวงตาของเฟยเทียนเริ่มไร้ซึ่งชีวิตชีวา ร่างกายที่ไม่ได้กินอาหารมาหลายวันเริ่มผอมแห้งจนเห็นซี่โครง เฟยเทียนอยากจะหลุดจากสภาวะนี้แต่ร่างกายขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อยเป็แบบนี้มาหลายวัน
“นะ..นี่ขะ.ข้าต้องมาตายแปลกๆแบบนี้รึ” เฟยเทียนเริ่มหมดหวังในการมีชีวิตอยู่ การที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รอความตายนั้นมันเป็อะไรที่รู้สึกแย่สิ้นหวัง และเดียวดาย…
‘ติ้ง ระบบทำการประเมินผลร่างกายของท่านเบื้องต้น จุดใต้ท้องน้อยของท่าน้าพลังงานที่สูงมากแต่เนื่องจากไม่พบแหล่งพลังงาน มันจึงทำการดูดซับพลังงานที่ร่างกายของท่านสร้างขึ้น ทำให้ตอนนี้ร่างกายของท่านไร้ซึ่งพลังงานท่านต้องหาพลังงานมาเติมเต็มโดยด่วน’
เฟยเทียนเริ่มรู้สึกมีความหวังถ้าพูดถึงพลังงานบ่อน้ำสีเขียวด้านนอกจะใช้เป็พลังงานได้หรือไม่ ตอนอยู่ในร่างมนุษย์นั้นเ็ปรวดร้าวเหลือเกิน แต่ถ้ากลายเป็ร่างนรสิงห์แล้วดูดซับละก็..
“ระบบกลายร่างเป็นรสิงห์ให้ข้าที”
‘ระบบไม่พบพลังงานในร่างกายของท่านจึงไม่อาจใช้งานสกิลได้’
“เวรเอ้ย สักนิดก็ไม่ได้เรอะ ขอแค่หนึ่งวิก็ยังดีให้ข้าพอมีแรงไปที่บ่อน้ำด้านนอกนั้น”
‘ระบบจะทำการเปิดใช้สกิลของท่านหากร่างกายของท่านสร้างพลังงานออกมาในครั้งหน้า’
เฟยเทียนทำได้แต่รอเท่านั้นไม่รู้ผ่านไปอีกนานเท่าไหร่ อยู่ๆร่างกายเฟยเทียนก็เริ่มใหญ่ เริ่มมีหัวเป็สิงห์มีตัวเป็คน ยังไม่ทันกลายร่างเสร็จสมบูรณ์เฟยเทียนรีบพุ่งทะยานไปทางบ่อน้ำมรกตทันที
ตูมมม
เฟยเทียนร่างนรสิงห์ค่อยๆดูดซับพลังงานจากบ่อน้ำเรื่อยบริเวณท้องน้อยก็เริ่มดูดซับพลังงานจากร่างกายเฟยเทียนอีกทีน้ำในบ่อที่มีขนาดเท่าผู้ใหญ่หนึ่งคนตอนนี้หายไปแล้วครึ่งบ่ออย่างรวดเร็ว
อ๊ากกกก
เฟยเทียนร้องะโด้วยความเ็ปบริเวณท้องน้อยเริ่มมีบางอย่างจับตัวเป็ก้อนกลมๆใสๆขนาดเท่ากำปั้นเรืองแสงสีขาวบริสุทธิ์ออกมา
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านสามารถสร้างตันเถียนสำเร็จ’
“แคร่กๆ..ข้าเ็ปเหลือเกินไอสิ่งที่เรียกว่าตันเถียนมันคืออะไร”
‘ตันเถียนคือสิ่งที่ใช้กักเก็บพลังงานฟ้าดิน หากผู้ใช้ทำการดูดซับพลังงานฟ้าดินสิ่งเ่าั้จะถูกเก็บไว้ในตันเถียน’
เฟยเทียนยิ่งงงหนักเข้าไปอีกพลังงานฟ้าดินมันคืออะไร แล้วตันเถียนจะกักเก็บพลังเ่าั้ไว้เพื่ออะไรกันและเหมือนระบบจะเข้าใจเฟยเทียนจึงทำการอธิบายต่อให้เข้าใจ
‘พลังฟ้าดินคือพลังจากธรรมชาติที่ท่านสามารถดูดซับได้ ยิ่งกักเก็บพลังได้มากเท่าไหร่ท่านยิ่งแข็งแกร่งขึ้นมากเท่านั้น ยิ่งท่านแข็งแกร่งท่านสามารถดึงพลังที่กักเก็บไว้เพื่อนำมาใช้งานได้หลากหลายรูปแบบ’
“แล้วพลังที่ร่างกายข้าสร้างใช่พลังฟ้าดินหรือไม่” เฟยเทียนถามระบบอีกครั้งเพื่อให้หายสงสัย
‘พลังฟ้าดินคือพลังธรรมชาติ ตันเถียนคือจุดกักเก็บพลังที่่ชิงมาจากธรรมชาติ แต่พลังที่ร่างกายของท่านสร้างคือพลังของท่านเองพลังภายในร่างกายจะไม่สามารถนำมาใช้ร่วมกันได้’
“งั้นหากข้าฝึกจนตันเถียนแข็งแกร่งร่างกายของข้าจะแข็งตามหรือไม่”
‘แน่นอนว่าเป็เช่นนั้นยิ่งตันเถียนของท่านแข็งแกร่ง ร่างกายท่านจะยิ่งแข็งแกร่งตาม พลังงานที่ร่างกายสร้างก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน”
“แบบนี้เองสินะ หากข้าฝึกตันเถียนมากเท่าไหร่ร่างนรสิงห์ของข้าก็ใช้ได้นานขึ้นเท่านั้น”
เฟยเทียนดูดซับน้ำในบ่อจนหมดเกลี้ยงและถูกแทนที่ด้วยของเหลวสีดำมีกลิ่นเหม็น เฟยเทียนก็กลับคืนร่างมนุษย์ทันที แต่ว่าร่างกายที่เคยซูบผอมตอนนี้มีกล้ามเนื้อดูสมส่วนและสูงขึ้น ผิวที่ขาวเปร่งปรั่งเหมือนเด็กแรกเกิด
“คงได้เวลาที่ข้าจะไปจากที่นี่แล้วสินะ”
เฟยเทียนลุกขึ้นยืนเดินตรงไปทางกระท่อมอีกครั้งหยิบตำรา์ทมิฬขึ้นมาอ่านอีกรอบนึง แต่ครั้งนี้วรรคแรกไม่มีผลอะไรกับเฟยเทียนเลย เฟยเทียนจึงเก็บตำราเหน็บไว้ข้างกางเกงเพราะเสื้อได้ขาดทิ้งไปแล้ว
“ไว้ข้าจะอ่านวรรคอื่นต่อตอนนี้ข้าต้องออกไปจากที่นี่แล้ว ขอบคุณฟ้าดินที่ทำให้ข้ายังมีชีวิตรอด ขอบคุณสรรพสิ่งที่เอื้ออาทรข้า”
เฟยเทียนก้มศีรษะลงสามครั้งและเดินจากไปไม่หันกลับมามองกระท่อมนี่อีกเลย เฟยเทียนนั้นอาจจะยังไม่รู้ตัวว่าโชคชะตาของตัวเองกำลังจะเปลี่ยนไป
162
