ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        “น้องสะใภ้สามช่างเป็นหมอเทวดาหัตถ์เทวะเสียจริงรอเปิ่นหวงจื่อกลับมาแข็งแรงจะต้องขอบคุณน้องสะใภ้เป็นอย่างดีแน่นอน” หลงเซี่ยวหลีสูดลมหายใจเข้าลึกอารมณ์ที่กระวนกระวายก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ และยังไม่ลืมที่จะยกยอมู่จื่อหลิง

        มู่จื่อหลิงกรอกตาเงียบๆ ขอบคุณนางดีๆ? เช่นนั้นมิใช่พังพอนอวยพรปีใหม่ไก่หรือ[1] นางรับไว้ไม่ไหวหรอก

        มู่จื่อหลิงจึงเมินหลงเซี่ยวหลีไปเสียลุกขึ้นไปที่โต๊ะตำรา นำดินสอถ่านออกมาเขียนส่วนประกอบตัวยาสองสามชนิด

        หลงเซี่ยวหลีมากตัณหา จากนั้นก็จะหมกมุ่นในไฟแห่งราคะจนแทบอดใจรอหาคนมาระบายความใคร่ไม่ไหวมิใช่หรือเช่นนั้นนางก็จะช่วยเขาอีกสักหน ช่วยเขาลดทอนไฟราคะ

        ยาเหล่านี้หายากยิ่งนักต้องการหาให้เจอก็มิใช่ง่ายดายนางไม่มีทางปล่อยให้หลงเซี่ยวหลีรู้สึกว่าตนเองหายดีง่ายดายปานนั้น จากนั้นก็เริ่มทำตามอำเภอใจอีกครั้งทำลายผู้บริสุทธิ์

        มู่จื่อหลิงเขียนเสร็จนางก็ส่งเทียบยาให้หมอหลวงผู้หนึ่ง ให้เขาดูว่ามีปัญหาหรือไม่

        “ทูลองค์ชายใหญ่ยาสองสามตัวนี้ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากหมอหลวงตรวจดูจบ พูดกับหลงเซี่ยวหลีอย่างขลาดกลัว

        ยามนี้หมอหลวงไม่เข้าใจยิ่งนักองค์ชายใหญ่หมกมุ่นในราคะจนประสบไฟราคะย้อนกลับดังที่ฉีหวางเฟยพูดจริงหรือ

        ทว่าเขาคิดไปคิดมานอกจากเหตุผลนี้ของฉีหวางเฟยแล้วเขาก็ล้วนดูไม่ออก และไม่กล้าคาดคะเนอีกว่าเป็นปัญหาใดอีกอย่างเทียบยาเหล่านี้ของฉีหวางเฟยก็ล้วนเป็นยาลดธาตุไฟ ไม่มีปัญหาใด ราวกับเป็นเช่นนั้นจริงๆ

        “ดี รีบไปต้มยามา เปิ่นหวงจื่อจะกินเดี๋ยวนี้”หลงเซี่ยวหลีกล่าวอย่างรีบร้อน

        ไม่สงสัยว่าเทียบยาของมู่จื่อหลิงจะมีปัญหาเลยแม้แต่น้อยไม่คิดเช่นกันว่ามู่จื่อหลิงจะประสงค์ร้ายต่อเขา ยามนี้เขาเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม คิดเพียงแค่อยากจะหายในเร็ววัน

        หมอหลวงได้ยินก็ตัวสั่นเทามิกล้าขยับเขยื้อน และมิกล้าเปิดปาก สำนักหมอหลวงล้วนไม่มียาเหล่านี้องค์ชายใหญ่จะกินเสียเดี๋ยวนี้ แล้วเขาจะไปหามาจากที่ใด

        ราวกับมองความลำบากใจของหมอหลวงออกมู่จื่อหลิงจึงเอ่ยอีกครั้ง “องค์ชายใหญ่ ยาเหล่านี้หายากยิ่งนักมิอาจหาได้ภายในเวลาสั้นๆ ที่เปิ่นหวางเฟยนั้นมี ‘ยา’ อยู่หนึ่งขวดสามารถบรรเทาอาการอาเจียนไม่หยุดเมื่อพบสตรีของพระองค์ได้ชั่วคราว”

        “อะไรนะรีบเอามาเร็วเข้า” หลงเซี่ยวหลีได้ยินมู่จื่อหลิงกล่าวว่ามียาบรรเทาก็เริ่มอดทนรอไม่ไหว แทบจะเหาะข้ามไปเอามาเอง

        มู่จื่อหลิงเห็นหลงเซี่ยวหลีแทบรอไม่ไหวเช่นนี้ก็ก้มศีรษะน้อยๆ ยิ้มอย่างมุ่งร้าย หยิบ ‘ยา’ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้ออย่างไม่ช้าไม่เร็วยื่นไปให้หมอหลวง หมอหลวงจึงรับยาไปถวายให้หลงเซี่ยวหลีด้วยความหวาดกลัวเห็นได้ชัดว่าหมอหลวงยังไม่ฟื้นมาจากเส้นแบ่งแห่งความเป็นตายเมื่อครู่นี้

        หลงเซี่ยวหลีรับขวดยามาเปิดฝาออกอย่างว่องไวมิถามวิธีใช้ก็ซด ‘อึกๆ’จนหมดขวดเสียแล้ว

        เขาดื่มหมดแล้วจึงรู้สึกว่าผิดปกติเล็กน้อยเหมือนจะเหม็นเน่าระคนเหม็นโฉ่ แต่ว่าเขานั้นมิได้สนใจ ขอเพียงหายเป็นปกติต่อให้รสชาติแย่ไปกว่านี้เขาก็จะดื่มลงไป

        มู่จื่อหลิงเห็นหลงเซี่ยวหลีดื่ม‘ยา’ หมดขวดรวดเดียวอย่างไม่ลังเล ในใจก็ขำกลิ้ง

        สิ่งที่อยู่ในขวดนั้นคือมูลของคางคกม่วงสุดที่รักของนางคางคกม่วงคือสัตว์พิษที่นางเลี้ยงไว้ในระบบซิงเฉิน เป็นคางคกที่มีลำตัวสีม่วงตัวหนึ่งเป็นสัตว์พิษตัวโปรดของนาง

        แม้มูลของคางคกจะเป็นของล้ำค่าแต่ต้องนำไปผสมกับตัวยาอื่นๆ เสียก่อนจึงจะกลายเป็นยาชั้นเลิศ หากดื่มเพียงอย่างเดียวก็ไม่ส่งปัญหาใดเพียงมีความหมายเดียวกับสุนัขกินอุจจาระในยามปกติเท่านั้นมิใช่หรือ

        ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือมูลของคางคกม่วงนั้นเหม็นเน่าและเหม็นโฉ่เพียงพอในเมื่อไม่อาจลงโทษหลงเซี่ยวหลีอย่างใหญ่โตได้ นางก็ต้องทำอย่างระมัดระวังมิให้หลงเซี่ยวหลีพบความผิดปกติ แล้วคิดอย่างสุขใจว่านางคือผู้มีพระคุณ

        หลังจากหลงเซี่ยวหลีดื่มหมดก็เรอออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในที่สุดก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของยาขวดนี้ช่างเหม็นโฉ่เสียจริง เขาเบ้หน้า ถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดยานี่ถึงแปลกประหลาดเช่นนี้”

        แม้มู่จื่อหลิงอยากจะหัวเราะออกมานักแต่นางก็ยังควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี กล่าวอย่างนิ่งสุขุม “ยาดีนั้นขมปากโรคขององค์ชายใหญ่มิได้พบทั่วไป ยาย่อมไม่เหมือนกับยาปกติตอนนี้องค์ชายใหญ่สามารถทดสอบฤทธิ์ยาได้เลยเพคะ”

        ยามที่หลงเซี่ยวหลีสัมผัสเชือกแดงวัดชีพจรนั้นพิษบนตัวเขาก็ได้รับการถอนไปอย่างช้าๆ แล้วดื่มน้ำยาหยกสกัดชั้นดีของคางคกม่วงเข้าไปก็มิได้ผลอันใดนางเพียงแค่อยากจัดการหลงเซี่ยวหลีอีกครั้งเท่านั้นไม่คิดให้เขาผ่านพ้นไปโดยราบรื่นเกินไป

        หลงเซี่ยวหลีได้ยินวาจานี้ก็ไม่ฟุ้งซ่านอีกลุกขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่นเตะร่างไร้วิญญาณที่เกะกะสายตาพวกนั้นไปไว้ด้านข้างอย่างมั่วๆจากนั้นก็ก้าวเข้ามาหามู่จื่อหลิงอย่างระมัดระวังทีละก้าว ไม่อาเจียนจริงๆ ด้วยในใจเขาปรากฏความยินดีระลอกหนึ่ง ฝีเท้าก็ยิ่งไวขึ้น

        แม้มู่จื่อหลิงจะรู้อยู่แล้วว่าหลงเซี่ยวหลีนั้นหยิ่งผยองวางตัวเหนือผู้อื่นแต่เมื่อเห็นเขาไม่เห็นร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นในสายตาในใจนางก็อดไม่ได้ที่จะมีไฟโทสะลุกโชนขึ้นมา

        เมื่อเห็นหลงเซี่ยวหลีเหมือนจะโผเข้ามาหานางอย่างหื่นกระหายในวินาทีถัดไปทันใดนั้นนางก็สาดน้ำเย็นใส่เขาทั้งถังด้วยการพูด

        “ยานี้สามารถบรรเทาอาการขององค์ชายใหญ่ได้แต่การรักษาที่ต้นเหตุจำต้องหายาบนเทียบยานี้ให้พบ ในช่วงก่อนจะหายานี้พบองค์ชายใหญ่สามารถพบสตรีได้เป็นปกติ แต่มิอาจสัมผัสสตรีได้ งดกิจระหว่างชายหญิงหาไม่แล้วหากโรคกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เปิ่นหวางเฟยเองก็คงไร้กำลังจะช่วยเหลือเช่นกัน”

        ก่อนหน้านี้นางทำให้หลงเซี่ยวหลีทั้งมิอาจพบสตรีและมิอาจเห็นสตรีได้ยามนี้นางต้องการให้หลงเซี่ยวหลีมองได้แต่มิอาจสัมผัส ทรมานเขาอีกระยะหนึ่งหลงเซี่ยวหลีอยากสัมผัสสตรีก็รอวันที่หายาเจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน

        ทว่านางเพียงแค่คิดเท่านั้นการกระทำต่อมาของหลงเซี่ยวหลีก็ทำให้แผนการแสนงดงามในใจนางต้องเปลี่ยนแปลง

        หลงเซี่ยวหลีได้ยินคำพูดมู่จื่อหลิงก็ชะงักฝีเท้าลง

        อารมณ์ดีๆ แต่เดิมของเขาดับมอดไปเสียกว่าครึ่งถีบหมอหลวงที่ส่งยาให้เขาอย่างแรง กล่าวอย่างมีโทสะ “มัวตะลึงอันใดอยู่ยังไม่รีบไสหัวไปหายามาอีก หาไม่เจอก็ถือหัวมาเข้าเฝ้าเสีย”

        หมอหลวงถูกเขาใช้เท้าถีบออกไปไกลสองสามเมตรกุมท้องตัวสั่นงันงก ตะเกียกตะกายคุกเข่าขึ้นมา จากนั้นกล่าวอย่างขลาดกลัว“เหล่าเฉินน้อมรับคำสั่ง เหล่าเฉินน้อมรับคำสั่ง”

        “ไสหัวไป!” หลงเซี่ยวหลีคำรามออกมาไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย

        มู่จื่อหลิงเห็นแล้วก็โกรธจัดล้วนกล่าวว่าใกล้กษัตริย์ดั่งเคียงเสือ แต่ว่าหลงเซี่ยวหลีนี้เสือก็ยังคงยกย่องเขา สารเลวยิ่งกว่าเดรัจฉานเสียอีก

        สถานการณ์ในตอนนี้หากหมอหลวงไม่หายามาโดยเร็วที่สุดชีวิตน้อยๆ ก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ดูท่าว่านางต้องยกเลิกความคิดที่จะทรมานหลงเซี่ยวหลีต่อไปเสียแล้ว

        มู่จื่อหลิงรีบเดินก้าวเข้าไปรั้งหมอหลวงที่กำลังจะออกไปไว้ กล่าวเตือนเรียบๆ “รอเดี๋ยว ได้ยินว่าหลิงซั่นถังที่เพิ่งเปิดในเมืองหลวงมีตัวยามากมายท่านหมอหลวงสามารถไปดูที่นั่นได้ ไม่แน่ว่าอาจจะหาได้บางส่วน”

        ในเวลาคับขันนางยังไม่ลืมโฆษณาเล็กๆให้กับร้านของตนเอง ในเมื่อต้องนำมาให้หลงเซี่ยวหลี นางจำต้องขุดหลุมพรางให้ดีนางมิได้บอกชัดเจนว่าหลิงซั่นถังมียาพวกนี้

        นางเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ว่ายาเหล่านี้หายากยามนี้ก็มาพูดว่าหลิงซั่นถังมีอีก อีกเดี๋ยวหลงเซี่ยวหลีไตร่ตรองก็คงดูออกว่านางปั่นหัวเขา อาจจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาก็ได้

        หมอหลวงได้ฟังแล้วแม้จะไม่ค่อยเชื่อว่าร้านยาเปิดใหม่จะมีตัวยาหายากอันใดแต่ก็ยังคงซาบซึ้งมู่จื่อหลิงที่ช่วยชี้ทางสว่างเขาค้อมหลังลงกล่าวกับมู่จื่อหลิงอย่างนอบน้อม “ขอบพระทัยหวางเฟยที่ชี้แนะเหล่าเฉินจะไปเดี๋ยวนี้”

        ไม่ว่าจะมีหรือไม่เขาก็ต้องไปดูที่หลิงซั่นถัง ต่อให้มิอาจหาซื้อได้ทั้งหมดแต่สามารถหาซื้อได้หนึ่งสองอย่างเขาก็วางใจแล้ว หากหวางเฟยมาไม่ทันกาลเกรงว่าชีวิตชราของเขานี้คงมิอาจรักษาไว้ได้

        มู่จื่อหลิงพยักหน้ากล่าว“รีบไปเถิด”

        อ่อนแอเป็นเนื้อแข็งแกร่งกินเนื้อ ของสังคมโบราณ นางได้เห็นด้วยตาตัวเองก็วันนี้

        ในบรรดาขุนนางทั้งหมดนั้นหมอหลวงน่าสงสารที่สุดแล้วไม่เพียงแค่ต้องให้ความร่วมมือกับสตรีวังหลังที่แย่งชิงความโปรดปรานกันในท้ายที่สุดเมื่อผลสืบสวนออกต้องกลายเป็นผู้ที่รับโทษตายแทนอีกทั้งหากพบเจ้านายเช่นหลงเซี่ยวหลีนี้ เพียงปรนนิบัติไม่ดีก็คงสิ้นชีวิตเร็วขึ้น

        หมอหลวงเพิ่งออกไปฮองเฮาก็เข้ามาคาดว่าเมื่อครู่คงรอด้านนอกมาตลอด หลังจากหมอหลวงออกไปจึงรายงานนางว่ามู่จื่อหลิงรักษาโรคประหลาดของหลงเซี่ยวหลีได้ยามนี้ใช้ยาระงับไว้ก่อน สามารถพบสตรีได้แล้ว ดังนั้นนางจึงเข้ามาอย่างมิรอช้า

        “หวงเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าพบแม่ได้แล้วใช่หรือไม่?” แม้จะได้ฟังหมอหลวงพูดแล้ว แต่นางก็ยังถามอย่างไม่แน่ใจสวรรค์รับรู้ว่าที่เห็นหลงเซี่ยวหลีทุกข์ทรมานเช่นนี้ นางเองก็ทุกข์ระทมตามไปด้วย

        “ฮ่าๆ เสด็จแม่ เปิ่นหวงจื่อไม่เป็นไรแล้วหลังกินยาก็จะหายเป็นปกติ” ดูเหมือนว่าอารมณ์ของหลงเซี่ยวหลีจะไม่เลวเลยกล่าวด้วยความโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง

        เขาอดกลั้นมาตั้งหลายวันแล้วทุกเวลาล้วนเฝ้าคิดถึงสตรีหอหมีเซียงเหล่านั้นและร่างกายชดช้อยของพวกนาง รอหายดีเขาจะต้องไปออกศึกใหญ่ที่หอหมีเซียงเสียสองสามคืน

        มู่จื่อหลิงเห็นหลงเซี่ยวหลีตกอยู่ในห้วงจินตนาการด้วยท่าทางอันน่ารังเกียจนางไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขาจินตนาการถึงสิ่งใด หยาบคายไม่เปลี่ยนแปลง

        ยามนี้นางไม่สามารถจัดการหลงเซี่ยวหลีได้นางเกรงว่าจะนำหายนะมาให้ผู้บริสุทธิ์อีก รอวันที่หลงเซี่ยวหลีกรรมตามสนอง นางจะต้องเป็นคนแรกที่จุดประทัดเฉลิมฉลอง

        “หวงเอ๋อร์หายดีได้ แม่ก็วางใจ”ฮองเฮากล่าวอย่างใจอารี เสมือนว่าตั้งแต่แรกที่เข้ามาในสายตานางนั้นมีแค่หลงเซี่ยวหลีเห็นมู่จื่อหลิงเป็นอากาศโดยสมบูรณ์

        มู่จื่อหลิงเองก็ไม่แยแสนางแทบอยากจะถูกการเมินจากพวกเขาด้วยซ้ำ แม้นางถูกพวกเขาเมินเฉยก็มิได้หมายความว่านางอยากฟังสองแม่ลูกร้องรับกัน แสดงละครมารดาคุณธรรมบุตรกตัญญูนางยิ่งไม่อาจทนดูท่าทางคางคกขึ้นวอและใบหน้าอันน่ารังเกียจของหลงเซี่ยวหลี

        นางก้าวออกไปข้างหน้าถอนสายบัวให้ฮองเฮากล่าวอย่างเรียบเฉย “เสด็จแม่ ในเมื่ออาการป่วยขององค์ชายใหญ่ได้รับการยับยั้งแล้วเช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอตัวกลับจวนก่อนนะเพคะ”

        ทว่าฮองเฮาหาได้ปล่อยให้มู่จื่อหลิงจากไปโดยง่ายไม่นางอาจจะรู้สึกซาบซึ้งมู่จื่อหลิง ไม่ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะสนใจมู่จื่อหลิงหรือไม่ตราบเท่าที่มู่จื่อหลิงยังเป็นหวางเฟย นางก็มิอาจดีต่อมู่จื่อหลิงได้

        ยามนี้มู่จื่อหลิงไม่เหมือนคนทั่วไปหากวันใดหลงเซี่ยวอวี่สังเกตเห็นนางขึ้นมาลางสังหรณ์บอกนางว่ามู่จื่อหลิงจะกลายเป็นอุปสรรคขัดขวางความสำเร็จการใหญ่ของพวกนาง

        เหมือนฮองเฮานั้นเพิ่งเห็นมู่จื่อหลิงขึ้นมาจึงเผยท่าทางเป็นมิตรออกอีกครั้ง “ยากนักที่หลิงเอ๋อร์จะเข้าวังสักครั้ง เมื่อครู่แม่ให้ห้องเครื่องหลวงจัดเตรียมอาหารชั้นเลิศครานี้หลิงเอ๋อร์รักษาเสด็จพี่ใหญ่เจ้าจนหาย แม่ต้องตอบแทนเจ้าให้ดี”

        มู่จื่อหลิงคิดจะเอ่ยปากปฏิเสธฮองเฮาจึงชิงพูดว่า “วันปกติหลิงเอ๋อร์ก็เข้าวังน้อยนัก ครั้งนี้ก็อยู่เป็นเพื่อนแม่พวกเรามาปรับความเข้าใจกัน หลิงเอ๋อร์อย่าได้ปฏิเสธแม่เลย”

        คำพูดนี้ของฮองเฮาทำให้มู่จื่อหลิงตัวสั่นขึ้นมาระลอกหนึ่งเหตุใดก็ทำให้แผ่นหลังนางพลันเย็นวาบขึ้นมานางรู้ว่าทันทีที่ย่างก้าวเข้ามาในวังหลวง การถอนตัวคงมิใช่เรื่องง่ายดาย

        -------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] พังพอนอวยพรปีใหม่ไก่ แปลว่าไม่มีเจตนาดี