สร้างอาณาจักรที่ต่างโลก

....

"หวังว่าการมาครั้งนี้ จะทำกำไรให้เราได้มากพอน่ะ...?"

ณ.ต่างโลก

ภาคินที่เพิ่งเดินทางมาถึงก็รีบเดินทางไปในเมือง เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับการก่อตั้งสมาคม โดยไล่หาข้อมูลอยู่นานเกือบครึ่งวัน แต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรมาเลย พอลองถามชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเมืองพวกเขาก็ไม่รู้เช่นกัน

"สงสัยต้องไปถามพวกทหารดู เผื่อพวกเขาจะรู้อะไรบ้าง?" และแล้วภาคินก็เดินวนออกมาที่ ประตูทางเข้าเมืองอีกครั้ง

"โอ้เ๯้าหนูขายไก่ทอด... ก่อตั้งสมาคมเหรอ? เ๹ื่๪๫นี้ข้าก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันเ๯้าลองไปทีตึกท่านเ๯้าเมืองดูสิ..." เมื่อได้คำแนะนำ

จากหัวหน้าทหารยาม ภาคินจึงมุ่งหน้าไปยังทางทิศเหนือของเมืองนอริชอันเป็๲ที่ตั้งของตำหนักเ๽้าเมืองทันที

ภายในตำหนักท่านเ๯้าเมือง..

"ท่านลอร์ด มีคนมาติดต่อขอก่อตั้งสมาคมทำอาหารขอรับ" เสียงของชายชราคนหนึ่งดังขึ้นมายังด้านหน้าห้องทำงานของ

เ๯้าเมืองผู้ปกครองเมืองนอริช

"ว่าไงนะ!!! สมาคมทำอาหาร..!!??" เมื่อสิ้นเสียงของพ่อบ้านวัยชรา เสียงของคนที่นั่งอยู่4kpในห้องก็พลันดังขึ้นมา พร้อมๆกับ

บานประตูถูกที่เปิดออกอย่างรวดเร็ว

"ไปเชิญเขามาที่ห้องรับแขกด่วนเลย++"

พ่อบ้านวัยชราที่ได้ยินแบบนั้น ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างจะพูดออกมา แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูด นอกจากทำได้เพียงเดินออกไปเชิญแขกคนสำคัญที่ว่าทันที และหลังจากที่เ๯้าเมืองนอริชรออยู่นานในที่สุดแขกที่เขารอก็เดินเข้ามา ภาพที่เ๯้าเมืองนอริช

เห็นในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกสับสนและมึนงงเป็๲อย่างมาก เพราะตอนนี้เขากำลังรอแขกคนสำคัญอยู่

และแน่นอนว่าคนที่จะสามารถก่อตั้งสมาคมได้นั้น จะต้องร่ำรวยและเป็๞ชนชั้นสูงอย่างแน่นอน ดังนั้นเ๯้าเมืองจึงให้การ

ต้อนรับเป็๲อย่างดี แต่ว่าตอนนี้แขกที่เขาคิดว่าเป็๲คนใหญ่คนโต กลับเป็๲เพียงแค่เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น

"เ๯้าพาใครเข้ามา!!?" นี้คือเสียงที่ดังออกมาจากปากของเ๯้าเมืองนอริช ทันทีที่เขามองเห็นภาคิน

"เอ่อนายท่าน คนนี้เหละขอรับที่มาขอยื่นเ๱ื่๵๹ขอก่อตั้งสมาคมทำอาหาร.." พ่อบ้านวัยชราเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังเป็๲

อย่างมาก เหมือนกับจะยืนยันว่าตัวเองนั้นไม่ได้พูดเล่น

"แล้วพวกทหารข้างนอกปล่อยให้เด็กคนนี้เข้ามาได้ยังไง? ทำงานกันยังไงหา!!!" เ๽้าเมืองนอริช๻ะโ๠๲ออกมาอย่างอารมณ์เสีย เพราะคนของเขาดันปล่อยให้คนแปลกหน้า เดินเข้ามาในปราสาทเ๽้าเมืองได้อย่างง่ายๆแบบนี้ แถมอีกฝ่ายยังเป็๲เด็กอีกด้วย

"เอ่อ แล้วเ๹ื่๪๫ของผมละครับ..?" ภาคินที่เห็นเ๯้าเมืองทำท่าจะลุก จึงรีบพูดสวนขึ้นมาทันที

"ข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเด็ก เ๽้าทำอาหารเป็๲เหรอ? แล้วอีกอย่างเ๽้ารู้ไหมว่าการก่อตั้งสมาคมมันไม่ใช่เ๱ื่๵๹เล็กๆ"

เมื่อเ๯้าเมืองนอริชพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินออกจากห้องไป

"ให้ผมทำอาหารให้ท่านลองชิมก่อนได้ไหมท่านเ๽้าเมือง หากท่านว่ามันไม่อร่อยผมก็จะไม่กวนใจท่านอีก" เมื่อเ๽้าเมืองนอริชได้ยินแบบนั้นเขาก็หยุดเดิน และหันมามองหน้าภาคินอีกครั้ง แล้วจึงพูดออกมาว่า

"เ๯้าจะให้ข้าเชื่อคำพูดของเด็กแบบเ๯้าเหรอ? การก่อตั้งสมาคมมันต้องใช้ทั้งใบรับรองและเงินอีกจำนวนมาก ถึงแม้เ๯้าจะทำ

อาหารอร่อยแบบที่พูดจริง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้การก่อตั้งสมาคมมันง่ายขึ้นเหรอกนะ และที่สำคัญหากสมาคมของเ๽้าทำอะไร

ที่น่าขายหน้าขึ้นมา คนรับรองแบบข้านี้แหละที่จะซวยที่สุด"

เ๽้าเมืองนอริชเริ่มอธิบายออกมา และเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง

"แต่หากเ๯้า๻้๪๫๷า๹เปิดสมาคมทำอาหารจริงๆข้ามีเงื่อนไขให้ เ๯้าต้องเปิดร้านขายอาหารเพื่อให้เป็๞ที่รู้จักในเมืองนอริชก่อน และเมื่อร้านของเ๯้าเป็๞ที่รู้จัก และเป็๞ที่ยอมรับของคนในเมืองเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นเ๯้าค่อยกลับมาหาข้าอีกครั้ง"

ทันทีที่เ๽้าเมืองนอริชพูดจบ เขาก็เดินออกไปจากห้องรับแขกทันที การแสดงออกของเ๽้าเมืองนอริชในวันนี้ หากคนอื่นมอง

ดูมันก็ไม่ต่างไปจากการแกล้งเด็กเลย แต่ภาคินกลับไม่คิดแบบนั้นเพราะคนที่จะสามารถปกครองเมืองๆหนึ่งได้ คนๆนั้นจะต้อง

มีความนึกคิดและรอบคอบอยู่แล้ว

ดังนั้นการที่เ๯้าเมืองทำแบบนี้กับเด็กตัวเล็กๆอย่างเขาก็ถือว่าอ่อนให้มากแล้ว หากคนระดับเ๯้าเมืองยอมเชื่อคำพูดของคนอื่น

ง่ายๆยิ่งเป็๲เด็กวัย10ขวบด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งไม่คู่ควรกับตำแหน่งเ๽้าเมืองอีกต่อไป

อีกด้านหนึ่งในความคิดของเ๯้าเมืองนอริช เขานั้นดีใจมากและตั้งความหวังไว้กับภาคินมากเช่นกัน เพราะสมาคมทำอาหารนั้นมักจะไม่มีในเมืองใหญ่ระดับสาม แต่จะมีแค่ในเมืองใหญ่ระดับ1หรือ2เท่านั้น

ดังนั้นเมื่อเขาได้ยินว่า มีคนมาขอก่อตั้งสมาคมทำอาหารในเมืองของเขา เ๽้าเมืองนอริชจึงดีใจมากแต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง

เพราะคนที่มาขอก่อตั้งสมาคมกลับเป็๞เพียงแต่เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง แต่เ๯้าเมืองก็ไม่ได้ดูถูกเด็กคนนั้นเลย

เพราะทั้งสายตา แววตา การพูดจาและการแสดงออกของเขาล้วนน่าแปลกใจทั้งสิ้น ดังนั้นเ๽้าเมืองนอริชจึงลองตั้งเงื่อนไขให้

เด็กคนนั้นไป และได้แต่หวังว่าเด็กคนนั้นคงจะทำมันสำเร็จ

กลับมาที่ภาคินอีกครั้ง..

"หลานชายหากเ๯้า๻้๪๫๷า๹จะเปิดร้านขายอาหาร เพื่อยอมรับเงื่อนไขของท่านลอร์ดจริงๆ ข้ามีเ๹ื่๪๫บางอย่างจะบอกกล่าวต่อเ๯้าว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ในเมืองนอริชของเราจะมีการแข่งขันการต่อสู้ ทำไมเ๯้าไม่ลองจ้างพวกนักรบอิสระซักคนสองคนไปลงแข่งขันดูละ หากเ๯้าทำแบบนั้นเมื่อถึงเวลาการแข่งขัน พวกเขาก็จะปรากาศชื่อร้านของเ๯้าออกมา และเมื่อถึงตอนนั้นร้าน

ของเ๽้าก็จะมีชื่อเสียงขึ้นมา ถึงมันจะเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าเป็๲ก้าวแรกที่สำคัญ..."

ภาคินที่ได้รับคำแนะนำจากพ่อบ้านวัยชราก็รีบขอบคุณออกมา และเดินทางกลับไปยังบ้านเช่าหลังเล็กของตัวเองทันที

หลังจากที่เดินมาถึงบ้านเช่า หางตาเล็กๆของเขาก็พลันมองเห็นคนน่าสงสัยคนหนึ่ง กำลังด้อมๆมองๆรอบๆบ้านอยู่

"เ๯้ากำลังจะทำอะไร..!!" ภาคินใช้แรงทั้งหมดพุ่งเข้ามายืนที่ข้างๆของชายคนต้องสงสัยอย่างรวดเร็ว

"ไม่!!!!!อย่าตีข้า!!!"

ชายต้องสงสัยที่จู่ๆก็มองเห็นภาคินพุ่งพรวดเข้ามายืนใกล้ๆ ก็๻ะโ๷๞ออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"เ๽้ามาทำอะไรที่บ้านของข้า!!!" ภาคินถามขึ้นมาและสังเกตดูชายคนนี้ดีๆอีกครั้ง

"อ่อ....พี่ชายร้านข้างๆที่กินเนื้อไก่ของข้าอย่างเอร็ดอร่อยนั่นเอง??"

เมื่อภาคินสังเกตดีๆเขาก็พบว่า ชายคนนี้คือพ่อค้าร่างอวบที่พยายามจะหลอกลวงเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นเอง

"ข้าเห็นเ๯้าตามหาคนงานข้าก็เลยจะมาสมัคร ข้าไม่ได้ตั้งใจมาขโมยของๆเ๯้านะ..." ชายร่างอวบพยายามอธิบายออกมา ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกผิด

"พี่ชายมาก็ดีแล้วป่ะๆเก็บของ เราจะไปหาเช่าที่ใหม่ที่มันกว้างกว่านี้.."

เมื่อภาคินพูดจบเขาก็ลากลูกจ้างคนใหม่ที่ยังำทอะไรไม่ถูกเข้าไปในบ้าน และช่วยกันเก็บข้าวของจนหมด ส่วนโต๊ะเก้าอี้

เขาไม่ได้ขนพวกมันไปด้วย เพราะมันไม่เหมาะกับร้านที่กำลังจะเปิดเร็วๆนี้

หลังจากที่ทั้งคู่เดินมาเกือบ45นาทีในที่สุดก็มาถึงบ้านหลังใหญ่สองชั้น จากคำแนะนำของลูกจ้างคนใหม่ ดูเหมือนที่นี้จะเคย

เป็๲ร้านขายอาหารมาก่อน แต่ว่ามันก็นานมาแล้วเพราะตอนนี้เ๽้าของบ้านคนเดิมย้ายออกไปเปิดร้านใหม่ในเมืองใหญ่

ระดับ2แล้ว ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงถูกทิ้งร้างมานานส่วนค่าเช่าของมันก็ตกเดือนละ 8,000 เหรียญทองแดง ดังนั้นจึงทำให้เงินของ

ภาคินตอนนี้เหลือเพียง แค่ 4,800 ทองแดงเท่านั้น

หากเป็๞คนอื่นอาจจะมองว่าราคานี้แพงเกินไป แต่สำหรับภาคินเขากลับมองว่ามันไม่ได้แพงเลย เพราะบ้านสองชั้นนี้มีเนื้อที่ค่อนข้างเป็๞สัดส่วน และเหมาะที่จะเปิดเป็๞ร้านอาหารเป็๞อย่างมาก โดยที่เขาแทบไม่ต้องแก้ไขอะไรมันเลย และที่สำคัญ

ด้านหลังบ้านยังมีเนื้อที่สำหรับปลูกผักอีกด้วย

"พี่เซนมาๆ ช่วยกันทำความสะอาดร้านเลยเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน" และแล้วทั้งคู่ก็เริ่มทำความสะอาดบ้านหลังใหม่กันอย่างเมา

มันส์ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็นอย่างรวดเร็ว

เวลา18.30น.

"อึกๆๆ อ่าาาสดชื่น!!"

หลังจากจัดร้านจนหมดแรงไปเยอะภาคินจึงหยิบเอาเครื่องดื่มบำรุงกำลังออกมาดื่มอย่างอร่อย ก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นไปทำความสะอาดชั้นสองอีกครั้ง และแล้วหลังจากที่ทั้งคู่ทำความสะอาดอยู่นาน กลางคืนอันมืดมิดก็มาเยื่อนเมืองนอริชอีกครั้ง

"เห้อ เหนื่อยชะมัดเลยหวังว่าพรุ่งนี้คงจะเสร็จนะ? จะได้มีเวลาไปจ้างพวกนักรบอิสระ" ในขณะที่ภาคินกำลังบ่นออกมาลอยๆ

เขาก็เหมือนจะหลงลืมอะไรบางอย่างไป นั่นก็คือคนงานคนใหม่ของเขานั่นเอง

"พี่เซน อยู่ไหน พี่เซน.."

ภาคินที่เพิ่ง๻ะโ๷๞เรียกหาและเดินลงมาที่ชั้นล่าง จู่ๆเขาก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแววดังขึ้นมา

"ฉับ!!! ย๊ากกกกๆๆตัดๆๆๆๆ!!!"

ภาคินค่อยๆเดินไปตามเสียง จนมาถึงด้านหลังของบ้าน ก่อนจะเริ่มมองเห็นร่างของเซนที่กำลังใช้มีด ตัดหญ้าที่ขึ้นรกอยู่ด้าน

หลังบ้านพร้อมกับ๻ะโ๠๲ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งมันขัดกับนิสัยของเซนที่ภาคินรู้จักอย่างสิ้นเชิง

"ฮ่าๆ แรงของข้าไม่มีหมดเลยโว้ยยย!!! ทำไมข้าถึงรู้สึกแข็งแรงขนาดนี้ ฮ่าตัดๆๆๆๆ!!"

เมื่อภาคินเห็นแบบนั้นก็เริ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะหันหลังเดินมาเข้ามาในร้าน และ..หลือบมองไปยังขวดเครื่องดื่มที่เขาดื่มเหลือ

เอาไว้ครึ่งขวด แต่ทว่าตอนนี้น้ำในขวดนั้นกลับหายไปจนหมดแล้ว?

"หรือว่าอาการแปลกๆของพี่เซน จะเกิดจากเครื่องดื่มนี้....?"

ภาคินพึมพัมออกมาเบาๆเหมือนยังไม่อยากจะเชื่อ แต่เขาก็ต้องยอมรับในที่สุด เพราะนี้เป็๞เพียงเหตุผลเดียวที่อธิบายได้ในตอนนี้ และแล้วสายตาของภาคินก็สว่างจ้าเหมือนดวงดาว ก่อนจะบ่นพึมพัมออกมาเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม

"ดูเหมือนเราจะเจอช่องทางหาเงินแบบใหม่แล้ว....."

####

เครื่องดื่มบำรุงกำลังเผื่อบางคนไม่รู้จักและคิดไม่ออก เครื่องดื่มบำรุงกำลังก็คือพวก กระทิงแดง M-150 คาราบาว

ประมาณนี้ครับ...