“ ว้าย! ”ถุงพลาสติกที่อยู่ในมือดันขาด ทำให้ของกินของใช้ที่อยู่ข้างในกระจัดกระจายไปหมด เด็กสาวร่างบางจึงรีบก้มลงเก็บ
“ แย่แล้ว ส้มจะช้ำมั้ยนะ ”
ระหว่างที่เด็กสาวกำลังง่วนกับการเก็บของบนฟุตบาท ก็มีหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาเสนอตัว
“ เอ่อ ให้ผมช่วยมั้ยครับ ”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง ทำให้พบกับหนุ่มน้อยวัยเดียวกันที่แม้รูปร่างจะสมบูรณ์ไปหน่อย แต่หน้าตาตี๋ๆที่ดูซื่อ ประกอบกับแว่นทรงกลมแนวเด็กเรียน ก็ทำให้น่าไว้วางใจและเอ็นดูอยู่ในที เลยเปิดทางให้ฮีโร่หนุ่ม
“ ขอบใจนะ ”
ขณะที่ช่วยกันเก็บของใส่ถุง เด็กสาวสังเกตเห็นว่าหนุ่มน้อยทำหลุดมืออยู่บ่อยครั้ง สองแก้มบนใบหน้าอวบอูมดูแดงก่ำแบบแปลกๆ และพยายามหลบตาอยู่ตลอด จึงนึกสงสัย
“ เอ เขาทำท่าเหมือนจะเขินเราเลย ”
กระนั้นเด็กสาวก็ไม่กล้าถามตรงๆ เลยรีบเก็บของบรรจุถุงโดยเร็ว และเตรียมจากลา
“ ขอบใจมากนะ นาย เอ่อ….”
“ ผะ ผมชะ ชื่อกล้าครับ ”หนุ่มอ้วนแนะนำตัวเองแบบตื่นๆ ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่าย้าถามชื่อหรือเปล่า
“ เดี๋ยวนะ นายหน้าคุ้นๆนะ ใช่คนที่อยู่บ้านตรงข้ามเราปะ” เด็กสาวถามกลับ มือขวายกขึ้นกุมคางเป็เชิงใช้ความคิด
“ อ่อ อะ เอ่อ ชะ ใช่มั้งครับ ”
“ อ้อ! นายกล้านี่เอง อยู่ห้องเดียวกับเรานี่นา ” เด็กสาวดูดีใจ ทำให้กล้าตกตะลึง
“ เอ่อ คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ ”
“ รู้จักดิ ก็นายออกจะเด่น ” เด็กสาวยิ้มกว้าง
แต่แทนที่กล้าจะภูมิใจที่เด็กสาวน่ารักจำได้ เขากลับรู้สึกแย่ เพราะรู้ดีว่าตอนอยู่ที่โรงเรียน ตัวเองไร้ค่ามากแค่ไหน ด้วยทั้งอ่อนแอ เรียนไม่เก่ง ขี้อาย ทำตัวเปิ่นๆ และยังไม่กล้าสู้คนจนโดนแกล้งอยู่บ่อยครั้งอีกต่างหาก ทว่าพอสาวร่างเล็กตรงหน้าพูดต่อ ทุกอย่างก็พลันเปลี่ยน
“ นายรู้เื่เซนต์เซย่ามาก แล้วเวลาพูดเื่ที่ชอบ นายก็ดูมั่นใจขึ้นมากเลย”
“ ฮ้า นะ นี่คุณไม่ได้มองผมแบบคะ คนอื่นๆเหรอครับ ” กล้าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาสามารถดูดีในสายตาคนอื่นได้ด้วยเหรอ
“ คนอื่นอาจมองว่านายแปลก แต่ชั้นว่าไม่ มันเท่ดีนะที่ชอบอะไรสักอย่างจริงจังขนาดนี้” เด็กสาวย้ำ พร้อมขยิบตาให้
“ ไม่รู้สิครับ ” กล้าก้มหน้าลง และเอามือเกาศีรษะตัวเอง ทำให้ผมทรงกะลาครอบของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
พอเห็นกล้าห่อเหี่ยว เด็กสาวก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยื่นมือมาเขย่าหัวไหล่ของอีกฝ่าย
“ เชื่อสิ เซนส์ของเราแม่นนะ แล้วเราคิดว่านายมีบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ ดังนั้นเชิดหน้าขึ้น ” เด็กสาวพูดจบ ก็เอื้อมมือไปดันคางของกล้าให้เงยขึ้นมา ทำให้หนุ่มร่างสมบูรณ์เขินอายจนไปไม่เป็
“ อ้อ นายคงรู้ชื่อเราแล้วล่ะมั้ง เพราะเรียนห้องเดียวกันมาตั้งหลายปีนี่ ”
“ ชื่อคุณอัยย์ ใช่มั้ยครับ ”
“ แม่นแล้ว แล้วก็ไม่ต้องเรียกคุณหรอก เรียกชื่อเฉยๆก็พอ” อัยย์ตบแขนของกล้าหนึ่งทีเป็เชิงหยอกเย้า
“ ฮ้า ได้ครับ คุณอัยย์ ”
“ แหนะ พูดยังไม่ทันขาดคำ ”
“ ได้ครับ อัยย์ ”
“ อืม ดีขึ้นมาหน่อย ” อัยย์กอดอก พร้อมหรี่ตามอง ประมาณว่ายังไม่พอใจเท่าไหร่ ด้วยอีกฝ่ายยัง “ครับ” ไม่เลิกซักที แต่ก็พอรับได้
ทั้งคู่เดินคู่กันมาจากปากซอย ระหว่างนั้นอัยย์มักจะชวนคุยอยู่ตลอด ราวกับว่าถูกิญญาช่างจ้อเข้าสิง ส่วนกล้าได้แต่ถามคำตอบคำตามธรรมเนียม ทว่าในใจกลับเปี่ยมสุข
“ อืม รู้สึกดีชะมัด ”
เหตุที่เป็เช่นนี้ เพราะหนุ่มร่างสมบูรณ์แอบหลงรักอัยย์ั้แ่เจ็บขวบ แต่ด้วยความแหย จึงเพิ่งมีโอกาสได้คุยตอนนี้ ซึ่งสำหรับเขามันเหมือนฝันเลยทีเดียว
“ นี่คือความจริง ใช่มั้ย ” แต่เหม่อได้ไม่นาน อัยย์ก็ร้องทักเสียงดัง สีหน้าดูสงสัย
“ แล้วนายหยิกแก้มตัวเองทำไม ไม่เจ็บเหรอ ”
“ อ่า…..ไม่มีอะไรครับ”
………………………..
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้านอัยย์ กล้าเลยส่งของที่ช่วยถือให้
“ ขอบใจจ้าที่เดินมาส่ง ว่าแต่….”
“ ตะ แต่อะไรเหรอครับ ”
“ เอ่อ... คือคืนนี้เราจะสตรีม PUBGด้วยนะ ถ้าไม่รบกวนเกินไป...”ถึงทีอัยย์ที่เขินบ้าง แต่หนุ่มเนิร์ดไม่รอให้เด็กสาวพูดจบ พร้อมรีบตอบกลับ
“ ได้ครับ ผมจะเข้าไปเชียร์ ”
“ เย้ ขอบใจนะ ”อัยย์ยิ้มหล้า ก่อนจะโดดไปจับมือของกล้าเขย่าไปมา แต่ไม่นานก็รู้ตัวว่าทำเกินไป เลยปลีกตัวออกมาขอโทษ ท่าทางเขินอาย
“ โทษทีนะ ”
“ อ่า ไม่เป็ไรครับ ” สองแก้มของกล้าแดงก่ำ ทำให้ดูน่ารักขึ้นเป็กอง คล้ายเด็กอ้วนขี้เขิน
“ เอ่อ งั้นก็เจอกันในสตรีมนะ ”
“ คะ ครับ ” หนุ่มเนิร์ดรับคำตะกุกตะกัก ก่อนกลับเข้าบ้านตัวเองที่ห่างกันเพียงถนนเล็กๆกั้น
………………….
กล้าเข้ามาห้องด้วยอารมณ์ที่เบิกบานกว่าทุกวัน และพอได้นั่งหน้าคอม เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือน
“ ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง……”
เหตุเพราะกล้าคือแอดมินคนสำคัญของเพจคนรักเซนต์เซย่า ซึ่งนับว่าใหญ่โตไม่ใช่น้อยเพราะคอมมูนนี้มีสมาชิกถึงสามหมื่นเศษ
“ อืม ไหนดูสิ ส่งอะไรมา ”กล้าหยิบโค้กกระป๋องขึ้นมาซด ดวงตาสองชั้นที่ซ่อนตัวในแว่นทรงกลม ไล่อ่านทุกข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ
หลักๆคือคำขอเข้าร่วมกลุ่ม ซึ่งไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อย นอกจากนี้ยังมีการส่งข้อมูลตัวละครในรูปแบบต่างๆ รายละเอียดภาคใหม่ที่กำลังอาละวาดในเว็บตูนของต่างประเทศ แต่มีข้อความหนึ่งที่น่าสนใจที่สุด
“ นายอยากเข้าไปในโลกของเซนต์เซย่ามั้ย ”
“ เอ๊ะ! หมอนี่มาแปลกแฮะ ” กล้าซดโค้กอีกหนึ่งอึก ก่อนพิมพ์ตอบแบบขำๆ
“ อยากสิ เพราะเราชอบการ์ตูนเื่นี้มาก”
“ ถ้าอยากจริงๆ ชั้นช่วยนายได้ ” ข้อความจากไอดีแปลกหน้าเด้งกลับทันที ราวกับว่าคนพิมพ์นั่งรอคำตอบอยู่ตลอด
“ เฮ้ย! อะไรวะ ” กล้าสะดุ้งโหยง เขามองไปที่ชื่อล็อคอิน เพื่อดูว่าใครเป็คนส่งข้อความมา
“ เซนต์แพนโดร่า อืม ชื่อแปลกมาก”กล้าไม่อยากเชื่อเลยว่าสาวกเซนต์เซย่าจะใช้ชื่อล็อคอินแบบนี้ เพราะแพนโดร่าคือตัวโกงหญิงในภาคจ้าวนรก ฮาเดส ซึ่งเกลียดอาธีน่าสุดหัวใจ แต่หมอนี่กลับเอาชื่อวายร้ายคนสำคัญมารวมกับเหล่าเซนต์ ผู้เป็องครักษ์ของเทพธิดาแห่งชัยชนะ ทว่าท้ายที่สุด หนุ่มน้อยก็นึกสนุกและพิมพ์ตอบ
“ นายจะช่วยชั้นยังไง ”
ไอดีปริศนาหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ คล้ายกำลังชั่งใจ แต่กล้าคิดว่าหมอนี่น่าจะคิดมุกใหม่มากกว่า
“ จะมาไม้ไหนอีก หึ หึ หึ ”
ไม่นานเกินรอ ไอดีประหลาดก็ตอบกลับ มันเป็ข้อความที่ทำให้สีหน้าของกล้าถึงกับซีดเผือด ด้วยเป็จินตนาการที่ล้ำยุคจนเกินบรรยาย
“ ชั้นจะส่งจิตนายเข้าไปในโลกของเซนต์เซย่าไง ”
กล้านิ่งอึ้งอยู่หลายวินาที ก่อนหันไปมองปฏิทิน เพราะคิดว่านี่เป็เทศกาลโกหกที่พวกฝรั่งชอบเล่นหรือไม่ แต่พอเห็นว่าไม่ใช่ ทางเดียวที่เป็ไปได้ก็คือ…..
“ ถ้ามันไม่เมากาว ก็ขี้เล่นเกินไป”
เมื่อเป็เช่นนี้ กล้าก็เลิกต่อปากต่อคำไปโดยปริยาย เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนสติไม่สมประกอบ พร้อมหันไปโฟกัสกับสิ่งที่คู่ควรกว่า
“ เฮ้อ เลิกยุ่งกับมันดีกว่า”
หลังจากหนุ่มน้อยปิดหน้าเพจ เขาก็มุ่งไปสู่เพจใหม่ที่มีชื่อ“แมวน้อย อัยย์” ซึ่งมีผู้ติดตามถึง3000เศษ นับว่าไม่น้อยสำหรับเด็กสาววัยใส เธอกำลังสตรีมเกมPUBGที่หลายคนติดงอมแงม
อัยย์เล่นได้ดุเดือดเกินหญิง ประมาณตัวแบกของทีมก็ว่าได้ ปากก็ปลุกเร้า ให้กำลังใจ และเอ็นเตอร์เทนส์ไปในตัว ทำให้สตรีมมีสีสันเลยทีเดียว จวบจนสามชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก เด็กสาวก็เตรียมอำลา
“ ลาก่อนนะคะ ”
ทว่ากล้ากลับนั่งตัวเกร็ง เพราะไม่รู้ว่าจะส่งข้อความไปหาอัยย์ยังไงดี แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจกดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์
“ ฝันดีนะครับ คุณอัยย์ ”
เหมือนอัยย์จะรอข้อความนี้อยู่ หรือไม่ก็บังเอิญเห็นพอดี เลยร้องทักคาสตรีม
“ อ้าว เธอใช่มั้ย กล้า ”
กล้านิ่งงัน ราวกับโดนเสกให้กลายเป็หิน อัยย์เลยร้องบอกอีกประโยค
“ เจอกันที่หน้าต่าง ”
แม้กล้ายังงุนงง แต่ด้วยสัญชาตญาณ เขาเลยรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ทำให้เห็นเด็กสาวที่ยืนโบกไม้โบกมืออยู่ตรงหน้าต่างฝั่งตรงข้าม พร้อมป้องปากะโกลับมา
“ ขอบใจนะที่มาดู ฝันดีเช่นกัน ”
“ คะ ครับ ” ทว่าเสียงที่กล้าตอบ กลับกระจุกอยู่ในลำคอ
กล้านั่งอึ้ง เพราะนี่เป็สิ่งที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรสำหรับผู้ที่เป็ลูสเซอร์มาทั้งชีวิต แน่นอนว่าสติสตังย่อมไม่โฟกัสกับความวุ่นวายที่อยู่ในสตรีม ซึ่งตอนนี้กำลังเดือดจัดเลยทีเดียว
“ เฮ้ย ไม่ได้นะ บ้านข้างน้องอัยย์มีผู้ชายได้ไง ”
“ บ้านตรงข้ามใช่มั้ย เดี๋ยวพวกกูบุก ”
“ สนิทกันตอนไหนวะ อิจฉาโว้ย! ”
…………………………
เวลาล่วงเข้าเที่ยงคืน กล้ายังไล่อ่านคอมเมนท์และบทความต่างๆที่ลูกเพจส่งมา เขาดูจริงจังกับคอมมูนเหลือเกิน เพราะมันคือแหล่งสังคมเพียงหนึ่งเดียวที่มี แต่ก่อนจะปิดคอม หนุ่มน้อยกลับสะดุดข้อความหนึ่ง
“ ถ้านายอยากเป็คนที่คู่ควรกับรอยยิ้มนั้น จงตอบรับ ”
“ เฮ้ย! อะไร ” คิ้วของกล้าขมวดเข้าหากัน ความเปี่ยมสุขในจิตใจหดหายจนหมด เลยพิมพ์ตอบห้วนๆว่า….
“ รอยยิ้มอะไร ”
ปลายทางเงียบอยู่อึดใจ ก่อนจะมีข้อความใหม่ส่งกลับมา
“ นายก็รู้อยู่แล้วนี่...รอยยิ้มที่สาวข้างบ้านเพิ่งส่งให้ไง กล้า ”
ทันทีที่อ่านจบ ความเยือกเย็นก็วิ่งแล่นผ่านไขสันหลัง ความหวาดกลัวที่ไร้ขอบเขตเข้าจู่โจมหัวใจ ราวกับมันคือเ้ากรรมนายเวรที่คอยล้างผลาญทุกชาติไป และเมื่อกล้าเหลือบไปเห็นชื่อไอดีของคนที่ส่งมา ก็ยิ่งหลอนกว่าเดิมเป็เท่าทวี ด้วยมันคือ “เซนต์แพนโดร่า”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
476
![END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569126632_37539043.webp)
