[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 38 เสี่ยวหนาน! ฉัน! ต้องการ! กิน! ขนม!

        เสือภูเขาลุกขึ้นและเดินไปหาเจียงหนานอย่างช้า ๆ!

        เจียงหนานรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก!

        เธอไม่ได้โกรธจนเดินมาตีฉันใช่ไหม?

        แต่เสือภูเขาแค่ชำเลืองมองเจียงหนานเล็กน้อยเท่านั้น!

        ก่อนจะพูดกับทหารรัตติกาลหญิง “พาเขาไปเจาะเลือดแล้วส่งกลับไป!”

        เจียงหนานทำหน้างง

        อะไรน่ะ?

        พวกคุณพยายามอย่างหนักที่จะพาฉันมาที่นี่…

        เพียงแค่จะทำให้ฉันหมดสติ แล้วฉวยโอกาสจากฉันเท่านั้นเองเหรอ?

        แล้วมื้อเที่ยงที่ตกลงกันไว้ล่ะ?

        แล้วเหรียญรางวัลที่ตกลงกันไว้ล่ะ?

        รู้ความลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันแล้ว!

        พวกคุณต้องรับผิดชอบนะ!

        อย่ามาเอาไปฟรี ๆ สิ!

        เจียงหนานทำสีหน้าเศร้าหมอง หลังจากเจาะเลือดเสร็จก็ถูกยัดกลับเข้าไปในรถอีกครั้ง

        คราวนี้เสือภูเขาไม่ได้มาส่งเขาด้วยตัวเอง!

        คนที่มาส่งเขาคือทหารหญิงจากกองทัพรัตติกาล

        เจียงหนานนั่งอยู่บนรถด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ!

        ส่วนใหญ่เป็นเพราะยังไม่ได้กินข้าว...

        “น้องสาว คุณชื่ออะไรเหรอ? ทำงานที่กองทัพรัตติกาลเหนื่อยไหม? มีประกันชีวิตกับกองทุนรวมหรือเปล่า?”

        [แต้มความคับแค้นจากอันหนิง 666 แต้ม!]

        ประกันชีวิตกับกองทุนรวม?

        คุณจริงจังเหรอ...

        อันหนิงมองเจียงหนานอย่างจนใจ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้พบกับคนที่อยู่ไม่สุขนาดนี้

        แต่พอนึกถึงฉากเมื่อครู่…

        ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

        “เพิ่ม... เพิ่ม WeChat กันไหม?”

        ดวงตาของเจียงหนานเป็นประกาย

        มีหวัง?

        “เพิ่มสิ! ทำไมจะไม่เพิ่มล่ะ? ผมชอบผู้หญิงที่มีบุคลิกแบบคุณที่สุดเลย! อยู่ข้าง ๆ คุณแล้วผมรู้สึกปลอดภัยมากเป็นพิเศษเลย!”

        ……

        ที่ฐานทัพ เสือภูเขาถือรายงานผลตรวจเลือดของเจียงหนานไว้ในมือ ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มที่หาได้ยาก

        ทหารรัตติกาลชายที่อยู่ข้าง ๆ ถามอย่างสงสัย “ปล่อยให้เขากลับไปแบบนี้จะดีเหรอ?”

        “ยาเผาผลาญเลือดถูกฉีดเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างชัดเจน และรวมตัวกันสำเร็จแล้ว!”

        “งูพิษตัวนั้นต้องกลับมาตามหาเจียงหนานแน่! ถ้าปล่อยไว้โดยไม่สนใจ อาจจะเป็นอันตรายมาก!”

        เสือภูเขาเลิกคิ้ว “อันตรายเหรอ? เขาไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว!”

        “การจะพาตัวเขาไปต่อหน้าพวกเราก็เหมือนกับความฝันของคนโง่!”

        “ถ้าจะพาตัวเขาไป ก็มีแต่ต้องปฏิบัติการอย่างยิ่งใหญ่เท่านั้น…”

        ดวงตาของทหารรัตติกาลชายสว่างวาบ “หัวหน้าหมายถึงจะปล่อยเบ็ดยาว ตกปลาตัวใหญ่เหรอ?”

        เสือภูเขาหรี่ตา “การตกปลาเป็นเรื่องรอง สิ่งที่ฉันต้องการจริง ๆ คือเหยื่อต่างหาก!”

        “ดูข้อมูลของเจียงหนานสิ ไม่ต้องดูข้อมูลที่เป็นของโรงเรียนนะ!”

        พูดจบก็โยนแท็บเล็ตในมือให้เขา

        เขากวาดตามองแล้วอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเฮือกใหญ่!

        ชื่อ: เจียงหนาน

        อายุ: 18

        พลังพิเศษ: สายมิติ! สายกำลัง? ร่างกายแข็งแกร่งมาก!

        พรสวรรค์: SSS+ (ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ ไม่สามารถระบุได้ชัดเจน)

        ระดับการฝึกฝน: เหล็กนิลสิบดาว!

        สำเร็จในการหลอมรวมยาเผาผลาญเลือด! ไม่ทราบสาเหตุ!

        คราวนี้ ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมเสือภูเขาถึงให้ความสำคัญกับเจียงหนานขนาดนั้น!

        พรสวรรค์นี่! บ้าไปแล้ว!

        ……

        ที่โรงเรียนกำลังทำกายบริหารในช่วงพักกลางวัน

        ขณะเดียวกัน เจียงหนานก็ลงมาจากรถทหาร!

        อันหนิงยิ้มและโบกมือลาเขา!

        นักเรียนทั้งโรงเรียนสังเกตเห็นฉากนี้…

        และต่างก็ตกตะลึงกันใหญ่!

        “ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? กองทัพรัตติกาลมาส่งเทพหนานกลับเองเลยเหรอ? มารยาทดีขนาดนี้เลย?"

        “ถูกพาตัวไปด้วยกุญแจมือและถุงดำคลุมหัว แต่ยังกลับมาได้อย่างปลอดภัย?”

        “เขาไม่ได้ไปช่วยสอบสวนจริง ๆ ใช่ไหม?”

        “ยอดเลย! นั่นมันกองทัพรัตติกาลเลยนะ!”

        “พวกเราออกกำลังกายเบา ๆ อยู่ที่นี่ แต่เจ้านั่นกลับไปเดินเล่นที่กองทัพรัตติกาล? ช่างแตกต่างกันจริง ๆ น่าหงุดหงิดชะมัด!”

        ที่ห้องเรียน สีหน้าของหลี่เซียงกับหลิวอู่เฉวียนดูย่ำแย่มาก!

        เช้านี้เพิ่งจะบอกว่าเจียงหนานจบแล้วอยู่เลย แต่กลับกลายเป็นว่าเจียงหนาน ไม่เพียงแต่กลับมาในตอนบ่าย แต่ยังมีคนมาส่งถึงที่อีกต่างหาก!

        นี่มันเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยกเลย

        ส่วนเจียงหนานเองก็ดูหดหู่ใจ!

        เมื่อครู่บนรถ เขาพยายามจะใช้คำหวาน ๆ เพื่อโจมตี!

        แต่ก็ไม่สามารถล้วงข้อมูลที่มีประโยชน์ออกมาจากปากของอันหนิงได้เลยสักนิด!

        ไม่น่าแปลกใจเพราะเธอผ่านการฝึกอบรมมาอย่างมืออาชีพ!

        แต่ยังโชคดีที่ขอเบอร์โทรของกองทัพรัตติกาลมาได้!

        ตอนนี้หลายคนมายืนล้อมที่โต๊ะของเจียงหนาน

        พลางเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น “เทพหนาน! พวกเขาเรียกนายไปทำอะไร? ไปช่วยสืบคดีเหรอ?”

        “ฐานทัพของพวกเขาอยู่ที่ไหน? อยู่แถวภูเขาจูเชวี่ยหรือเปล่า?”

        เจียงหนานทำหน้าจริงจังก่อนจะตอบเขา “พวกเขาเรียกฉันไปชิมอาหารที่โรงอาหารว่าแข็งหรือเปล่า!”

        เพื่อนร่วมชั้นขมวดคิ้ว

        โอ๊ย!

        จะมาพาไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ!

        [แต้มความคับแค้นจากหวังอี้ผิง 666 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากโจวหงเฟิง 888 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจาก...]

        “เทพหนาน นายไม่ต้องปิดบังหรอก บอกพวกเราหน่อยสิ! พวกเราจะไม่บอกใครแน่นอน!”

        “อย่าบังคับเขาเลย บางทีเขาอาจจะเซ็นสัญญาเก็บความลับก็ได้!”

        เจียงหนานยักไหล่ “พวกเขาพาฉันไปและทำให้สลบ แล้วก็ส่งฉันกลับมาหลังจากเอาเปรียบฉันแล้ว!”

        เพื่อนร่วมชั้นขมวดคิ้ว “เทพหนาน นายพูดเกินไปแล้ว! นายผอมอย่างกับลิง ซี่โครงของนายก็เอามาใช้เป็นกระดานซักผ้าได้เลย! นายจะมีประโยชน์อะไรกับพวกเขา?”

        เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ฉัน...ฉันอยากจะลองดูสักหน่อย!”

        เจียงหนานกลอกตา!

        ดูสิ!

        ฉันพูดความจริงนะ!

        ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อเลย?

        ปัญหาคือ แม้แต่ตัวเจียงหนานเองก็ไม่เชื่อ!

        กองทัพรัตติกาลทำอะไรอยู่กันแน่?

        มาจับตัวฉันเพียงเพื่อจะดูความลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันเท่านั้นเองเหรอ?

        หลี่เซียงพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เฮอะ! พวกนายไม่ต้องถามหรอก อาจจะไม่มีอะไรขึ้นก็ได้!”

        เจียงหนานหัวเราะ “บางเรื่องก็พูดไม่ได้จริง ๆ!”

        “แต่พวกเขาได้รับแจ้งว่ามีคนจากกองกำลังทหารติดอาวุธเปิดเผยความลับ ส่งผลกระทบต่อการปฏิบัติภารกิจ ตอนนี้กำลังสอบสวนเรื่องนี้อยู่!”

        พอหลี่เซียงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ซีดลงในทันที!

        ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เจียงหนานพูด…

        แต่...ถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ?

        ตอนนั้นหลี่เซียงก็รู้สึกตื่นตระหนก!

        ไม่นานนักเขาก็ออกไปโทรศัพท์

        เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนก็ไม่กล้าถามมากนัก

        เรื่องช่วยคนจากไฟไหม้รวมถึงเรื่องของกองทัพรัตติกาล ทำให้ภาพลักษณ์ของเจียงหนานในสายตาของพวกเขายิ่งดูลึกลับมากขึ้น!

        ตอนเย็นหลังเลิกเรียนขณะที่เจียงหนานเดินกลับบ้าน…

        โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

        เด็กหนุ่มหยิบออกมาดู

        เป็นสายเรียกเข้าวิดีโอจาก ‘สังหารหมาป่า’!

        เขากดรับสาย…

        ใบหน้าที่สวยจนหายใจไม่ออกปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที!

        ราวกับนางฟ้าที่ถูกเนรเทศจากสวรรค์ชั้นเก้า งดงามอย่างไร้ที่ติ!

        สวยงามอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครกล้าคิดหมิ่นเกียรติแม้แต่น้อย

        ถ้าไม่ใช่จงอิ๋งเสวี่ยแล้วจะเป็นใครได้อีก?

        [เสี่ยวหนาน? เซี่ยเหยารบกวนฉันมาทั้งวันแล้ว เธอก็อยากกินลูกอมเหมือนกัน…]

        เซี่ยเหยาวิ่งเข้ามาและเอามือเล็ก ๆ ลูบหน้าของจงอิ๋งเสวี่ย

        [ดูสิ! สวยขึ้นขนาดนี้เลย?]

        [เสี่ยวหนาน! ฉัน! ต้องการ! กิน! ลูกอม!]

        [ฉันจะบอกให้นะ ตอนนี้เสวี่ยเสวี่ยอยู่ในมือฉัน! ถ้าไม่ให้ฉันจะจัดการเธอซะ!]

        จงอิ๋งเสวี่ยถามอย่างสงสัย [เสี่ยวหนาน! ลูกอมนมกระต่ายขาวของนายเอามาจากไหนเหรอ? ฉัน...รู้สึกว่ากินแล้วสวยขึ้นนิดหน่อย?]

        เซี่ยเหยาพูดอย่างเอาแต่ใจ [แค่สวยขึ้นนิดหน่อยเองเหรอ? สวยขึ้นเป็นล้านเท่าเลยต่างหาก!]

        [ฉันไม่สนหรอก! ฉันก็อยากสวยเหมือนกัน!]

        เจียงหนานเบ้ปาก “ไม่ให้ก็คือไม่ให้ เธอจะทำไม!”