บทที่ 3
พ่อพระเอกมาช้าเสียจริง!
นางแหกปากในใจและพยายามไม่ให้ตัวเองเอาหัวโขกกับผนังไม้จนตายไปอีกรอบเพราะกลัวเจ็บ จ้าวเสวี่ยซินจึงยอมนั่งลงนิ่งๆหอบหายใจกับแรงที่ก่นด่าแม่นางร้ายตัวดีอย่างเสียเปล่า
“ใจเย็นก่อนอีกไม่ช้าพระเอกคงจะมาช่วยแล้ว”
ถูกต้องหากเป็ไปตามนิยายอีกไม่นานพ่อพระเอกจะต้องโผล่มาช่วยเหมือนดั่งพระเอกขี่ม้าขาวมาแน่ๆฉะนั้นนางไม่ต้องดิ้นรนทำอะไรมากแค่นอนเฉยๆไม่ปากสว่างโวยวายให้พวกมันรู้ตัวเหมือนดั่งในนิยายแล้วเกือบโดนย่ำยีก็พอแล้วอีกอย่างนางต้องเตรียมตัวให้พร้อมไว้ก่อนเพราะเฉียนยี่ของนางจะตามมาขณะที่พระเอกสู้อยู่และได้รับาเ็หนักจากการปกป้องแม่นางเอก
วรยุทธ์ทักษะดาบของเขาถูกบรรยายไว้ว่างอกง่อยอย่างมากแต่ก็ยังตามออกมาหายอดดวงใจ และหากไม่ใช่เพราะนังนางร้ายตัวดีลูกชายของนางคงไม่ต้องาเ็!
‘..แต่มันก็คือตัวเรานี่หว่าปัดโถ่!’
เฮ้อออ..อย่างน้อยนางจะต้องช่วยเขาไม่ให้ไม่ได้รับาเ็เจียนตายแล้วมากล่าวโทษนางหนักกว่าเก่าทีหลังว่าเป็ต้นเหตุ
“โอ้ดูเหมือนจะมีคนตื่นจากฝันหวานเสียแล้ว หึหึ”
“ตะเถรแม่มึงร่วง!!”
น้ำเสียงฟังดูน่าขนลุกพูดผ่านหน้าต่างหญิงสาวในเกี้ยวสะดุ้งโหยงหงายหลังหัวกระแทกชนเข้ากับกล่องไม้เข้าอย่างจังจ้าวเสวี่ยซินเผลอสบถคำหยาบคายาแบนหน้าผากยังไม่หายดีต้องถูกซ้ำด้วยขอบไม้แข็งๆอีกรอบ โชคชะตาบัดซบเอ้ย!
รถม้าที่นางนั่งยังคงวิ่งอยู่ประกอบกับความอยากรู้ว่านางเป็นางร้ายรึนางเอกกันแน่ตัวของนางจึงลืมใส่ใจพวกโจรด้านนอก กระทั่งมันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวภายในและพบเข้ากับนางที่ฟื้นคืนสติขึ้นมาก่อน
“ฮ่าๆๆแม่นกน้อยเ้าใอะไรพี่ถึงเพียงนั้น”
ผมสีขาวเป็หย่อมๆยาวประบ่าใบหน้าแห้งกร้านและเหี่ยวย่นขยับยกยิ้มให้เห็นฟันสีเหลืองทองเกิดเป็เงาสะท้อนแสบตายามต้องแสง คาดว่าคงเป็ฟันปลอมที่หล่อมาจากทองคำอีกทั้งยังมีให้เห็นเกือบทั่วทั้งปาก..
ดูรวยมากค่ะ แต่ว่า กรี๊ดอย่ามาเรียกข้าเสียงเล็กเสียงน้อยเช่นนั้นนะ แล้วอีกอย่างเมื่อกี้แกเรียกตัวเองว่าพี่งั้นหรือหน้าแก่คราวปู่แบบนี้เนี่ยนะ เอาจริงรึ!
จ้าวเสวี่ยซินผู้มีหญิงสาวจากยุคปัจจุบันอาศัยร่างอยู่คุ้นชินกับการถูกเกี้ยวเป็อย่างดีหากเป็ยามปกตินางคงได้ถอนหงอกตาแก่ตัณหากลับผู้นี้จนต้องอับอายแทรกแผ่นดินหนีไปอยู่กับญาติมันในนรกแล้ว!
ทว่าในตอนนี้นางเป็เพียงผู้หญิงตัวคนเดียวอีกทั้งยังอยู่ต่างถิ่นไร้ที่พึ่งพาหาได้มีประชากรนับล้านที่สามารถช่วยนางประจานความผิดจากการเพียงไลฟ์สดหรือมีโทรศัพท์ไว้โทรเรียกหน่วยงานขอความช่วยเหลือดั่งเช่นปัจจุบันไม่นางจึงเลือกรูดซิปปากให้เงียบสนิทไว้ก่อน อย่าได้ด่ามันให้มันเกิดโทสะในตอนนี้หากหลุดไปได้แล้วจะตามไปด่าจนต้องร้องขอชีวิตทีหลังก็ไม่สาย
“เ้าเมินเฉยต่อพี่เช่นนี้ช่างน่าปวดใจนักหยุดพักเพื่อพูดคุยกันก่อนดีหรือไม่”
“...เรามีอะไรให้คุยกันงั้นหรือ”นางเปลี่ยนคำพูดของตนเองให้เหมือนคนยุคนี้มากที่สุด ยอมรับในใจแล้วว่าดีเท่าไหร่ที่ได้ใช้ชีวิตใหม่อีกทั้ง.. หน้าอกหน้าใจไซซ์ะเืวงการทำนมน๊มปลอมมาก เมื่อตัดภาพไปที่โลกเก่านางต้องเสียเงินไปกี่แสนไม่รู้เพื่อให้ได้สักข้างหนึ่งในขนาดเท่านี้!
ทางด้านโจรเฒ่ายกยิ้มกว้างอย่างดีอกดีใจที่สาวงามยอมตอบรับคำพูดของมันหางคิ้วข้างหนึ่งกระตุกขึ้นรับรอยยิ้ม สายตาเชยชมบุปผางามที่งดงามสมคำร่ำลือภายในรถม้าไม่ยอมหยุดจ้าวเสวี่ยซินรีบเบนหน้าหลบไม่อาจอดทนต่อสายตาล่วงเกินที่มันมองมาภายในใจร่ำร้องแต่ว่า เมื่อไหร่พ่อพระเอกจะโผล่ออกมาสักที!
“โอ้ โอ้!ท่านหญิงของข้า ดูเหมือนเ้าจะาเ็หนักเราสามารถหยุดพักได้ครึ่งชั่วยามเพื่อให้เ้าทำความสะอาดาแที่ศีรษะงามนั่น”เสียงแหบแห้งกล่าวคล้ายเป็ห่วง แต่เสวี่ยซินไม่้าที่จะลงจากรถม้าเพราะการมีแผ่นไม้กั้นขวางไว้มันดีกว่าต้องไปเผชิญหน้ากับมันโดยตรงแน่นอน
เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็ห่วงเว้ย!
“ขะ..ข้าไม่เป็อะไรมาก..เ้าดูเหมือนเป็ห่วงข้าถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงทำให้ข้าาเ็กันเล่าอีกทั้งยังจับข้าเพื่อไปขายเป็ทาสอีก”
“ข้าต้องขออภัยท่านหญิงหากให้ตัวข้าเป็คนไปรับเ้าด้วยตัวเองย่อมไม่เกิดาแสักที่บนตัวของท่านและหากท่านไม่ขัดขืนท่านก็คงไม่าเ็เช่นกัน”
บิดามันเถอะคนโดนลักพาตัวจะไม่ให้ขัดขืนได้อย่างไร อีตาแก่นี่!!
“ส่วนเื่ทาสนั้นหากท่านหญิงยินยอมกลับไปพร้อมกับข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ส่งตัวเ้าไปขายที่ใดอีก..”
มันยกยิ้มด้วยสายตาแพรวพราวคำกล่าวของมันทำเอาเสวี่ยซินแทบสำลักน้ำลายตัวเอง เขามีสติดีอยู่ใช่หรือไม่หรือเขามีปมอะไรในใจกันแน่นางชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเข้าสู่่ของไลฟ์โค้ชเส้นทางทำมาหากินในอดีตที่ตอนนี้กำลังถูกยกมาใช้เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกหยุดรถม้าแล้วต้องไปเผชิญหน้ากับลุงโจรทั้งหลายแหล่
อย่างน้อยนางต้องยืดเวลาไปก่อนหากมันจอดพักขึ้นมาย่อมไม่ใช่ผลดีเพราะในนิยายมันบรรยายไว้หน่ะสิว่าตัวของนางร้ายเกือบโดนย่ำยีและนางไม่มีทางที่จะยอมลงเอยแบบนั้นเด็ดขาด!
“ข้าขอพูดอะไรหน่อยได้หรือไม่ตัวของข้ามิได้มีเจตนาจะล่วงเกินเ้าหรอกนะ แต่ว่า..ตัวของเ้ามิเคยสมหวังในความรักสักคราเลยใช่หรือไม่ ั้แ่ยังหนุ่มเ้าหมายปองหญิงใดก็มักมีคนตัดหน้าเ้า แย่งชิงนางไปเสมอแม้แต่หญิงสาวที่เ้าพาตัวมาเช่นนี้ก็ตกเป็ของพี่น้องเ้าเป็ซะหมดข้าดูจากการสนทนาของเ้าแล้วเ้าเป็พวกหูเบาเชื่อคนง่ายอีกทั้งยังใจอ่อนต่อพี่น้องของตนคงจะยกสตรีในดวงใจให้พวกเขาโดยไม่กล่าวโทษอะไรเป็แน่ ข้าพูดถูกหรือไม่”
“ทะ ทะ ทะทะ ท่านหญิง! ท่านเป็เทพธิดาหรืออย่างไร ถูกต้อง!!ท่านพูดถูกต้องทุกอย่างน่าเลื่อมใสนัก!!”
เออเอากับมันสิ!นางแค่พูดเป็ตุเป็ตะหลังจากเห็นสภาพของเขาเท่านั้นเองแต่อีกใจหนึ่งก็โล่งอกราวกับยกูเาทั้งลูกออกจากอกที่สามารถหลอกไอเฒ่าหูเบานี้ได้
นางขยับตัวให้นั่งสบายยิ่งขึ้นขณะบรรจงปั้นรอยยิ้มจริตองค์แม่ที่กำลังลงนิสัยยามเป็ตัวมัมตอนไลฟ์โค้ชเื่ความรักเริ่มเผยออกมาทีละน้อย โฮะๆ
“จะเรียกข้าว่าปราชญ์แห่งหัวใจสีชมพูก็ย่อมได้แต่การปรึกษาข้าย่อมต้องมีค่าใช้จ่ายเสียเล็กน้อย เ้าจะไม่ผิดหวังแน่นอนเพียงเ้าสมัครวันนี้ได้รับฟรีส่วนลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และคอร์สปรึกษานอกเวลากว่าสิบชั่วโมงอุ้บ!” นางรีบอุดปากตัวเองในทันทีหากมือของนางเป็อิสระคงได้ตีหัวตัวเองเรียกสติสักปาบ มาขายคอร์สอะไรตอนนี้กันละค๊าอีแม่!
“มะ..มันคือสิ่งใดหรือขอรับท่านหญิง”
“อะแฮ่มไม่มีอะไร ข้าแค่กล่าวสวดมนต์ก่อนทำพิธี..”
“....”
“....” นางพยายามทำหน้านิ่งๆทั้งที่ในใจร้องฉิบหายไปแล้วกว่าล้านรอบเพราะมันเป็คำแก้ตัวที่ไร้สมองที่สุดในโลก!
“ขอรับ!”
เอ้า เชื่อซะงั้น..
“อะ..เอาเป็ว่าข้าเข้าใจถึงสิ่งที่เ้าประสบอยู่ทางที่ดีของการแก้ปัญหาคือทางตรงเ้ารู้หรือเปล่า”
“....” หน้าอึ้งแบบมากมายจนนางรู้สึกอายเลยทีเดียว
“หมายถึงว่าเ้าต้องลุกขึ้นมาทำตามสิ่งที่หัวใจของเ้าเรียกร้อง ได้ยินหรือไม่เสียงตุบ ตุบตุบ ในใจของเ้า! อย่างแรกเลยที่เ้าควรเปลี่ยนนั้นคือเปลี่ยนอาชีพเสีย!การเป็โจรมันไม่ดีมันทำให้ภาพลักษณ์ของเ้าย่ำแย่สตรีใดจะอยากมีสามีที่ไม่มีที่อยู่เป็หลักเป็แหล่งหรือจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้”
“นะ นะนั่นก็จริง ถูกของท่าน”
“อืม..ดีใจที่เ้าคิดได้ไว หากช้ากว่านี้มันจะกลายเป็ปมลึกในใจเ้าเชียว”
“แล้วข้าควรทำเช่นต่อดีท่านหญิง”
“อีกไม่ช้าเ้าอาจจะถูกจับ..ถึงตอนนั้นก็ยอมรามือรับความผิดแล้วกัน กลับตัวกลับใจตอนนี้ยังทันหากพ้นโทษไปแล้วเ้าจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอน”นางพูดเสียงหนักแน่นพร้อมเม้มปากเข้าหากันเหมือนให้กำลังใจอย่างเต็มที่
“...แต่ว่าท่านหญิงหากข้าโดนจับได้คงต้องถูกปะาประจานทั่วทั้งเมืองเป็แน่แท้เอาพวกเขาไปแทนข้าได้หรือไม่ สิ่งที่พวกเขาทำเลวร้ายยิ่งกว่าที่ข้าทำเสียอีกและเื่พวกนี้เป็ข้าที่รู้ทีหลังข้าไม่ได้มีความผิดเสียหน่อย!ละ..แล้วข้าจะกลับกลายเป็คนดีอย่างแน่นอน! ขะ..ข้าจะสมหวังใช่หรือไม่ท่านหญิง!ท่านจะไปกับข้าใช่หรือไม่!”
สายตาของมันเหมือนมีความหวังแต่ว่ามันวกกลับไปเื่ที่จะเอานางไปอยู่ด้วยได้ไงฟะ กรีดร้อง!
“ช้าก่อนเ้าเคยได้ยินคำกล่าวนี้หรือไม่ ..ในโลกของยุทธภพผู้ที่ฝ่าฝืนกฏกติกาจะถูกเรียกว่าเป็พวก ‘สวะ’ แต่ว่านะคนที่ไม่เห็นความสำคัญของพวกพ้องน่ะ เป็ยิ่งกว่า ‘เศษสวะ’ ซะอีก!!”ขออนุญาตยืมคำพูดของท่านโฮคาเงะรุ่นที่หกจากการ์ตูนสักเื่หนึ่งก่อนแล้วกัน..
"ผะ..ผู้ใดได้กล่าวไว้กันหรือขอรับ"อย่าถามมันออกม๊า!
"ขะ..เขามีนามว่าท่านคาคาฉี"
"...น่าเลื่อมใส!!"
โอเคเยี่ยม..
จ้าวเสวี่ยซินเม้มริมฝีปากจนแน่นทอดสายตามองสีหน้าของคนที่นางกำลังปั่นหัวอย่างสุดชีวิต และมัน.. ได้ผลซะงั้นน้ำตาของมันไหลอาบใบหน้า จ้าวเสวี่ยซินอยู่ในสภาพอึ้งแล้วอึ้งอีกจนไม่มีอะไรให้อึ้งอีกต่อไป
“ฮึก..คำพูดของท่านจับใจข้ายิ่งนัก ตัวของข้า ‘เก่าซู’ ผู้นี้จะไม่ทิ้งพรรคพวกจะไม่ยอมเป็เศษสวะทิ้งพี่น้องของตนเด็ดขาด!! เฮ้ยพวกเ้าหน่ะ ฟังข้าทางนี้”
ขบวนรถม้าหยุดชะงักลงเมื่อเก่าซูหันไปหาพรรคพวกของตนเองพลางะโเสียงดังกึกก้อง
“พี่ใหญ่มีปัญหาอะไรงั้นรึ!!”
พวกเขามีทีท่าตื่นใเพราะไม่มีสักครั้งที่พี่ใหญ่เก่าซูจะมีปัญหากับการเดินทางจนต้องหยุดฝีเท้ากลางทางเช่นนี้
“พวกเราจะต้องเข้ามอบตัวเราจะไม่ทำชั่วอีกต่อไป!!”
“เฮ้ยพี่ใหญ่ท่านพูดอะไรออกมา หากพวกข้ายอมมอบตัวก็เท่ากับพาตัวเองไปตายหน่ะสิ!!”
“พี่ใหญ่ท่านโดนนางเป่าหูมารึอย่างไร!!”
พวกเขาทั้งหมดมีท่าทีไม่พอใจอย่างมากสายตาเดือดดาลเลื่อนผ่านไปมองยังรถม้าที่ภายในมีสินค้าที่พวกเขากำลังจะเตรียมไปขายใส่ไว้อยู่เก่าซูส่ายหน้าไม่ยอมแพ้ เบนสายตากลับมามองยังจ้าวเสวี่ยซินอย่างมีความหมายเพื่อพิสูจน์ตนเองให้ท่านหญิงได้เห็น เขาจะต้องเปลี่ยนเป็คนดีให้จงได้
ขณะที่จ้าวเสวี่ยซินยิ้มแห้งพยักหน้าเล็กน้อยพลางกระซิบแ่เบาว่า“เชิญต่อเลยท่าน”
โอ้ย ไม่รู้แล้วเว้ยยย!
ในตอนนั้นเองที่ความวุ่นวายเล็กๆก่อตัวขึ้น ่จังหวะที่พวกมันไม่ทันได้ระวังตัวภายในป่าปิดทึบ่ค่ำคืนเดือนมืดหาบธนูกว่าสามสิบเล่มแทรกผ่านจากสองข้างทางตรงเข้าปักร่างกายของพวกเขาเสี้ยววินาทีถัดไปบริเวณตรงนี้ได้กลายเป็สนามรบขนาดย่อมทันที!
“อ้าก!!พวกเราโดนซุ่มโจมตี อึก!!”เสียงคนร้องราวกับขาดใจดังแข่งกับเสียงของอาวุธเหล็กที่กำลังฟาดฟันกันจนฝุ่นตลบม้าเกือบทั้งหมดของพวกมันวิ่งเตลิดหนีไปไกลทำให้ไร้หนทางหนี พวกมันกัดฟันหยิบอาวุธเข้าสู้แต่มีหรือที่จะสู้เหล่าทหารที่ถูกฝึกมาอย่างชำนาญได้
“จับพวกมันเอาไว้หากจับเป็ไม่ได้ ก็จับตาย!!”
เสียงเหี้ยมโหดกล่าวอย่างไร้ความปรานีชายหนุ่มรูปร่างกำยำองอาจสวมชุดเกราะสีดำสนิทนั่งอยู่บนหลังม้าผ้าคลุมสีแดงฉานสะบัดพลิ้วไหวยามที่ตวัดดาบชี้ไปด้านหน้าเพื่อออกคำสั่ง
“รับคำสั่งแม่ทัพเฉิน!”
เหล่าทหารน้อมรับคำสั่งอย่างไม่อิดออดจับอาวุธตรงเข้าหาศัตรูหากใครคิดหนีก็ลงมือสังหารทันที ไม่มีใครกล้าฝืนคำสั่งพวกเขารู้ดีว่าเมื่อใดที่มีคำสั่งและทำตามไม่ได้ กลับจากการลาดตระเวนนี้ไปพวกเขาต้องถูกลงโทษให้ฝึกหนักราวกับนรกอีกเป็แน่
ทางด้านเฉินเฟยหยางดวงตาคมทอดมองไปยังเกี้ยวสินค้าคันใหญ่ด้วยความสงสัยตัวของเขาได้รับสารด่วนจากทางราชครูเมื่อเช้ามืดวันนี้ใจความในสารเป็ข้อความร้อนใจกล่าวขอความช่วยเหลือเนื่องจากบุตรสาวของตนแม่นางหลานอี้หนานถูกพ่อค้าคนเถื่อนจับตัวไป ซึ่งนางได้หายไปนานถึงสามวันแล้วและเพิ่งสอบสวนจนได้ความจากหวงตี้เหอว่าพบเห็นคนน่าสงสัยเข้าเมืองมาเมื่อสี่ห้าวันก่อน
เขาไม่รอช้ารีบควบม้าลาดตระเวนั้แ่ขอบชายแดนเมืองจนถึงป่าข้างในกระทั่งพบเส้นทางพอให้ขบวนคนไม่มากผ่านไปได้จึงตั้งใจที่จะปักหลักรออยู่ตรงนี้เนื่องจากการเดินทางข้ามไปยังอีกแคว้นใช้เวลากว่าห้าวันหากเื่เพิ่งเกิดเพียงสามวันเขาจะต้องพบพวกมันเป็แน่
และเป็ดั่งที่เขาคาดการณ์ไว้รอไม่ถึงสองชั่วยามก็พบเข้ากับขบวนพ่อค้าเร่ ระหว่างที่กำลังสังเกตการณ์เขาพบว่าตัวหัวหน้าใหญ่ของพวกมันกำลังพูดคุยกับใครคนหนึ่งในรถม้าสิ่งที่เขาแปลกใจคือหลังจากที่คุยกับคนผู้นั้นแล้วมันกลับร้องไห้ออกมาและหยุดรถม้ากะทันหันเป็จังหวะที่ดีที่ทำให้พวกเขาเข้าประชิดตัวพวกมันโดยง่ายไม่เสี่ยงต่อการพาตัวประกันหลบหนี
ชายหนุ่มควบม้าตรงไปยังเกี้ยวสินค้าคันใหญ่เสียงของดาบแทงเข้าเนื้อที่ดังอยู่รอบข้างไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาบริเวณหน้าเกี้ยวม้ามีคนจำนวนหนึ่งกำลังยื้อยุดฉุดกระชากหญิงสาวให้ลงมานางพยายามสะบัดหนีพร้อมกับส่งเสียงเกรี้ยวกราด คำด่าของนางช่างเจ็บแสบนัก
“อย่ามาจับข้านะเว้ย!!ปล่อยข้านะ!!ชีวิตไม่มีอะไรทำแล้วรึไงถึงหันมาทำบาปทำกรรมด้วยการค้ามนุษย์เช่นนี้!อีกทั้งเ้ายังหักหลังฆ่าพี่ใหญ่ที่เ้านับถือ พวกเ้ามันชั่วช้าสกปรกยิ่งกว่าโถส้วมพวกเ้าจะต้องตกนรกลงกระทะทองแดงไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเป็ร้อยๆชาติ!”
จ้าวเสวี่ยซินพยายามถอยหลังหนีสุดชีวิตในขณะที่พวกมันพยายามจะจับข้อเท้าของนาง บังคับให้นางออกมาจากภายในด้วยแรงดึง
“พูดมากนักนังนี่!!”
พวกมันถึงกับต้องสบถออกมาอย่างหัวเสียหลังจากถูกซุ่มโจมตีและ้าจับตัวพวกนางเป็ตัวประกันแต่พวกเขากลับต้องหูดับหูชาแทนั้แ่นางเปิดปากพูด!
“กรี๊ด!”
แผ่นหลังเล็กรู้สึกเจ็บแสบเมื่อตัวของนางถูกลากครูดไปกับพื้นภายในใจนั้นคิดอยู่เป็หมื่นล้านคำว่า
พ่อพระเอกมาช้าเสียจริงอีกทั้งแม่นางเอกนี่ก็นอนฝันหวานไม่รู้เื่รู้ราวอะไรกับเขาเลย!เหตุใดต้องเป็นางที่เผชิญความโหดร้ายกับกลิ่นคาวเืด้วยหะ! ขอหลับไปแบบไม่รู้เื่แล้วตื่นขึ้นมาอีกทีในห้องนอนเหมือนนิยายเื่อื่นๆไม่ได้หรอ!
ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนสวมชุดเกราะสีดำผู้หนึ่งเดินย่างสุมเข้ามาผ้าผืนสีแดงเคลื่อนไหวตามจังหวะก้าวเดินของเ้าตัวสีของมันเข้มขึ้นจากเืของศัตรูที่ถูกเขาสะบั้นดาบลงคอ คิ้วหนาทรงกระบี่พาดเฉียงขึ้นใบหน้าหล่อเหลาราวกับบรรจงปั้นตวัดสายตามามองยังนางอย่างนึกคิดบางอย่างดวงตาคมเฉี่ยวบนกรอบหน้าคมคายนั้นช่างน่าหลงใหลจมูกโด่งเป็สันรับกับริมฝีปากหยักได้รูปนางบอกได้เลยว่าไม่เคยเจอใครที่หล่อได้โลกแตกขนาดนี้มาก่อน..
'หล่อแผ่นดินทรุดตุ๊ดยังะเื..'
อึก!จ้าวเสวี่ยซินสะบัดไล่ความคิดนั้นออกไป บอกกับตัวเองในใจว่านางเอ็นดูเพียงเฉียนยี่เท่านั้น!!
“หึเงียบไปได้สักทีนะ!” ไอโจรใจบาปแกนั่นแหละที่กำลังจะไปเฝ้ายมบาลเว้ย!
จ้าวเสวี่ยซินเบ้ปากสายตามองผ่านเลยไหล่ของโจรผู้น่าสงสารตรงหน้าไปยังปีศาจตัวจริงด้านหลัง
“หูของข้าค่อยโล่งขึ้นหน่..อั้ก!!”
“!!!!”
ลมหายใจของนางขาดห้วง เมื่อคนที่อยู่ห่างไปกว่าสิบก้าวปรากฏตัวพร้อมกับส่งโจรหนุ่มตรงหน้าไปยังปรโลกต่อหน้าต่อตานาง่หน้าอกข้างซ้ายตรงจุดตายสำคัญถูกแทงด้วยดาบเล่มยาว มันกระอักเืคำโตส่งผลให้เืส่วนหนึ่งสาดกระเซ็นเปรอะใบหน้านาง
ฉั๊วะ!
ตัวดาบถูกกระชากออกพร้อมกับที่ร่างไร้ชีวิตของมันหล่นลงบนพื้น
"!"
“นี่เ้า”
เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยขึ้นมาในน้ำเสียงเขาดูมีความสงสัยอยู่หลายส่วนทว่า่วินาทีถัดมาเขากลับแสยะยิ้มชั่วร้ายขึ้นมาเสียดื้อๆมือหยาบกร้านจากการรบยกด้ามดาบขึ้นเพื่อเช็ดรอยเืออกอย่างไม่ร้อนใจทั้งที่ด้านหลังของเขากำลังฟันกันตายอย่างดุเดือด!
โถ่พ่อแล้วจะน่ากลัวเพื่อ..แงงง
“เหตุใดจึงพบเจอเ้าที่นี่กันแม่นางเสวี่ยซิน”
“สะ..สวัสดี!”นางใเมื่อเขาจำนางได้ วีรกรรม่ห้าปีที่ผ่านมาชัดเจนตำตาจนดิ้นไม่หลุดเขาจำนางได้ เขารู้ว่านางเป็สตรีชั่วช้า ความผิดที่นางไม่ได้ก่อทำให้นางเผลอสะดุ้งเอ่ยคำพูดไม่รู้ความออกมาเสียอย่างนั้น..
น่าอายชะมัด!
“หึเื่บาปบุญคุณโทษ ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้ยินออกมาจากปากของเ้าข้าคงต้องขอโทษเ้าหรือไม่ที่ไม่ได้ตอบรับจดหมายเ้าเลยนับห้าปีหาไม่แล้วข้าคงได้ตกนรกลงกระทะทองแดงอย่างที่เ้าว่า ..เอาเป็ว่าขอโทษแล้วกันนะแม่นาง”
"มะ..ไม่เป็ไรเ้าค่ะ"อะไรคือการขอโทษที่ดูเหมือนเยาะเย้ยแบบนี้!
เฉินเฟยหยางกวาดสายตามองรอบตัวจ้าวเสวี่ยซินอีกครั้งดูเหมือนสตรีผู้นี้จะเปลี่ยนไปอยู่บ้าง โดยเฉพาะสายตาที่ใช้มองเขามันหาใช่สายตาเสน่หาน่ารังเกียจเช่นเดิมไม่ และหากเป็ยามปกตินางคงพยายามเข้าหาแบบน่าไม่อายไปแล้ว..
“อืม..ดูเหมือนเ้าจะแปลกไปเล็กน้อยเพราะสภาพเ้าตอนนี้ดูไม่ได้กว่าเก่าเสียอีก”
เสื้อผ้าเป็สีเหลืองคลุกขี้เืก็อาบหน้า หัวก็ปูดโนเป็ลูกมะนาวขนาดนี้ นางคงเหลือสภาพดีให้เห็นหรอกนะกรีดร้อง
4K
